Q.S ཨལ་ཨཧ་ཀཕ། (اَلْأَحْقَاف) - 35 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

Ha Mim

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ

tanzīlul-kitābi minallāhil ‘azīzil-ḥakīm(i).

དེབ་འདི་ དབང་ཚད་ཅན་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་ ཨ་ལཱ་ཧ་ལས་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་ཡོདཔ་ཨིན།

مَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّ وَاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَمَّآ اُنْذِرُوْا مُعْرِضُوْنَ

mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqqi wa ajalim musammā(n), wal-lażīna kafarū ‘ammā unżirū mu‘riḍūn(a).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ དེ་ལས་ དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ཡོད་མི་ཚུ་ མ་བཟོ་བར་ དུས་ཚོད་གཏན་འཁེལ་གྱི་ནང་འཁོད་ལུ་ འོས་འབབ་དང་ལྡནམ་སྦེ་ བཟོ་ཡི། དེ་འབདཝ་ད་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ཁོང་ལུ་བྱིན་མི་ཉེན་བརྡ་འདི་ལུ་ རྒྱབ་འགལ་འབད་ནུག།

قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَرُوْنِيْ مَاذَا خَلَقُوْا مِنَ الْاَرْضِ اَمْ لَهُمْ شِرْكٌ فِى السَّمٰوٰتِ ۖائْتُوْنِيْ بِكِتٰبٍ مِّنْ قَبْلِ هٰذَآ اَوْ اَثٰرَةٍ مِّنْ عِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul ara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi arūnī māżā khalaqū minal-arḍi am lahum syirkun fis-samāwāt(i), i'tūnī bikitābim min qabli hāżā au aṡāratim min ‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ "ཁྱོད་ཀྱིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ག་ཅི་ལུ་ཕྱག་འཚལ་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ང་ལུ་འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ། ཁྱོད་བདེན་པ་ཨིན་པ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ འཛམ་གླིང་ནང་ལས་ ག་ཅི་བཟོ་ཡོདཔ་ཨིན་ན་དང་ ཡང་ན་ ཞིང་ཁམས་བཟོ་བའི་སྐབས་ལུ་ བཅའ་མར་གཏོགས་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ང་ལུ་སྟོན་གནང་། ཁྱོད་བདེན་པ་ཨིན་པ་ཅིན་ འདི་གི་ཧེ་མ་ཡོད་པའི་ཀི་དེབ་ ༼ཀུ་རཱན་༽ ཡང་ན་ ༼སྔོན་ལུགས་ཀྱི་༽ ཤེས་ཡོན་གྱི་རྗེས་ཤུལ་ཅིག་ ང་ལུ་འབག་ཤོག།

وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنْ يَّدْعُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَنْ لَّا يَسْتَجِيْبُ لَهٗٓ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ وَهُمْ عَنْ دُعَاۤىِٕهِمْ غٰفِلُوْنَ

wa man aḍallu mimmay yad‘ū min dūnillāhi mal lā yastajību lahū ilā yaumil-qiyāmati wa hum ‘an du‘ā'ihim gāfilūn(a).

དེ་ལས་ དཀོན་མཆོག་ལས་ལྷག་སྟེ་ གཞན་ལུ་ཕྱག་འཚལ་མི་ཚུ་ལས་ མགུ་ཐོམ་སི་སི་སྦེ་ ག་ཡོདཔ་སྨོ?

وَاِذَا حُشِرَ النَّاسُ كَانُوْا لَهُمْ اَعْدَاۤءً وَّكَانُوْا بِعِبَادَتِهِمْ كٰفِرِيْنَ

wa iżā ḥusyiran-nāsu kānū lahum a‘dā'aw wa kānū bi‘ibādatihim kāfirīn(a).

དེ་ལས་ མི་ཚུ་འཛོམས་པའི་སྐབས་ ༼མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཉིནམ་ལུ་༽ ལྷ་འདི་ ཁོང་གི་དགྲ་ལུ་འགྱུར་ཏེ་ ཁོང་གིས་ ཕྱག་འཚལ་མི་འདི་ ངོས་ལེན་མ་འབད་བར་སྡོད་འོང་།

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌۗ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, hāżā siḥrum mubīn(un).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱི་གསལ་ཏོག་ཏོ་གི་ཚིག་ཚུ་ལྷག་པའི་སྐབས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ བདེན་པ་འདི་ ཁོང་ལུ་འོང་པའི་སྐབས་ འདི་ངོ་མ་རང་ མགུ་སྐོར་ཨིན་ཟེར་སླབ་ནུག

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَلَا تَمْلِكُوْنَ لِيْ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗهُوَ اَعْلَمُ بِمَا تُفِيْضُوْنَ فِيْهِۗ كَفٰى بِهٖ شَهِيْدًا ۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْ ۗ وَهُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituh(ū), falā tamlikūna lī minallāhi syai'ā(n), huwa a‘lamu bimā tufīḍūna fīh(i), kafā bihī syahīdam bainī wa bainakum, wa huwal-gafūrur-raḥīm(u).

ཁོང་གིས་ "ཁོ་(མུ་ཧ་མཱད་)གིས་ ༼ཀོ་རཱན་༽ འདི་བཟོ་ཡི་ཟེར་ཡང་སླབ་ནུག" ང་གིས་ དེ་སྦེ་བཟོ་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་ལུ་ ༼ཨ་ལཱ་གི་ཉེས་ཁྲིམས་༽ བཀག་ཐབས་འབད་ནི་གི་ དབང་ཚད་ཕྲན་བུ་ཡང་མེད། ཁྱོད་ཀྱིས་ ཀུ་རཱན་གྱི་སྐོར་ལས་ ག་ཅི་སླབ་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ཁོ་གིས་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས། ཁོ་གིས་ ང་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བར་ན་ དཔང་པོ་སྦེ་ ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِّنَ الرُّسُلِ وَمَآ اَدْرِيْ مَا يُفْعَلُ بِيْ وَلَا بِكُمْۗ اِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ وَمَآ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

qul mā kuntu bid‘am minar-rusuli wa mā adrī mā yuf‘alu bī wa lā bikum, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayya wa mā ana illā nażīrum mubīn(un).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་ "ང་འདི་ སྐུ་ཚབ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ སྐུ་ཚབ་འགོ་དང་པ་མེནམ་ལས་ ང་དང་ཁྱོད་ལུ་ག་ཅི་འབད་འོང་ག་ ང་གིས་མི་ཤེས།

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ وَكَفَرْتُمْ بِهٖ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى مِثْلِهٖ فَاٰمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

qul ara'aitum in kāna min ‘indillāhi wa kafartum bihī wa syahida syāhidum mim banī isrā'īla ‘alā miṡlihī fa āmana wastakbartum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

འདི་ཡང་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་དེབ་ནང་ལུ་བཀོད་དེ་ཡོད་མི་དང་ཅོག་འཐདཔ་སྦེ་ ༼བདེན་པ་༽ ངོས་ལེན་འབད་མི་ ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་ཨ་ལོ་ཚུ་ལས་ དཔང་པོ་ཅིག་ཡོད་རུང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁ་ཆེའི་མི་ཚུ་ལུ་ ལམ་སྟོན་འབད་མི་བཏུབ་ཟེར་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེདཔ་ཨིན་མས།

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْ كَانَ خَيْرًا مَّا سَبَقُوْنَآ اِلَيْهِۗ وَاِذْ لَمْ يَهْتَدُوْا بِهٖ فَسَيَقُوْلُوْنَ هٰذَآ اِفْكٌ قَدِيْمٌ

wa qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū lau kāna khairam mā sabaqūnā ilaih(i), wa iż lam yahtadū bihī fasayaqūlūna hāżā ifkun qadīm(un).

དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ ཀུ་རཱན་འདི་ ལེགས་ཤོམ་ཅིག་ཨིན་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ལས་ ཧེ་མ་ལས་ ༼དད་པ་བསྐྱེད་ནི་༽ འདི་ལུ་ འོས་འབབ་མེདཔ་སྦེ་ སླབ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ད་ དེ་གིས་ལམ་སྟོན་མ་འབདཝ་ལས་ འདི་རྙིངམ་གི་རྫུན་གཏམ་ཨིན་ཟེར་སླབ་འོང་།

وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰٓى اِمَامًا وَّرَحْمَةً ۗوَهٰذَا كِتٰبٌ مُّصَدِّقٌ لِّسَانًا عَرَبِيًّا لِّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۖوَبُشْرٰى لِلْمُحْسِنِيْنَ

wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), wa hāżā kitābum muṣaddiqul lisānan ‘arabiyyal liyunżiral-lażīna ẓalamū, wa busyrā lil-muḥsinīn(a).

དེ་ལས་ ༼ཀུ་རཱན་༽ གི་ཧེ་མ་ ལམ་སྟོན་དང་ སྙིང་རྗེ་སྦེ་ མོ་ཟེས་ཀྱི་ ཀི་དེབ་ཡོདཔ་ཨིན་པས། དེ་ལས་ འདི་ (Al Qur'an) འདི་ འཛོལ་བ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ ཉེན་བརྡ་འབད་ནི་དང་ ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ གནས་ཚུལ་ལེགས་ཤོམ་བྱིན་ནིའི་དོན་ལུ་ ཨ་ར་བིག་ནང་ ངེས་གཏན་བཟོ་མི་ ཀི་དེབ་ཅིག་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ قَالُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوْا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ

innal-lażīna qālū rabbunallāhu ṡummastaqāmū falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

ང་བཅས་རའི་གཙོ་བོ་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིན་ཟེར་སླབ་མི་ཚུ་ དེ་ལས་ བརྟན་ཏོག་ཏོ་སྦེ་སྡོདཔ་ཨིན་ ཁོང་ལུ་ ཚ་གྱང་མེདཔ་ལས་ སེམས་སྡུག་ཡང་མི་འབྱུང་།

اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۚ جَزَاۤءً ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ika aṣḥābul-jannati khālidīna fīhā, jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

འདི་ཚུ་ ཞིང་ཁམས་ཀྱི་སྡོད་མི་ཚུ་ཨིན། ཁོང་གིས་འབད་མི་ལཱ་གི་གསོལ་རས་སྦེ།

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་མི་ཚུ་ལུ་ ཕམ་ལུ་ལེགས་ཤོམ་འབད་དགོཔ་སྦེ་བཀའ་གནང་ཡི། ཁོ་གི་ཨའི་གིས་ ཁོ་ལུ་ ལཱ་ཁག་སྦེ་ མངལ་ཆགས་ཡོདཔ་ལས་ ལཱ་ཁག་སྦེ་ སྐྱེས་ཡོདཔ་ཨིན་པས། འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༡/༠༤/༢༠ རིག་པ།(༡) འབྲུག་ལུ་བཙོན་ཁང་ནང་ལུ་ཡོད་མི་ བཙོན་པ་༡༠༠ལྷགཔ་ཅིག་གིས་ ད་རིས་ བཙོན་ཁང་ནང་ལས་ བཙོན་ཁྲིམས་ཕོག་ཡོདཔ་ཨིན་མས། ང་ཁྱོད་ལུ་འགྱོད་པ་སྐྱེད་དོ་ཡོདཔ་ལས་ ང་ཡང་ མུ་ས་ལིམ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་གཅིག་ཨིན།"

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ اَحْسَنَ مَا عَمِلُوْا وَنَتَجَاوَزُ عَنْ سَيِّاٰتِهِمْ فِيْٓ اَصْحٰبِ الْجَنَّةِۗ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِيْ كَانُوْا يُوْعَدُوْنَ

ulā'ikal-lażīna nataqabbalu ‘anhum aḥsana mā ‘amilū wa natajāwazu ‘an sayyi'atihim fī aṣḥābil-jannah(ti), wa‘daṣ-ṣidqil-lażī kānū yū‘adūn(a).

དེ་ཚུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གིས་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་ ངོས་ལེན་འབད་དེ་ འཛོལ་བ་ཚུ་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་ཚུ་ ལྷ་ཡུལ་གྱི་མི་ཚུ་ཨིན། དེ་ཁོང་ལུ་ཁས་བླངས་འབད་མི་བདེན་པ་འདི་ཨིན།

وَالَّذِيْ قَالَ لِوَالِدَيْهِ اُفٍّ لَّكُمَآ اَتَعِدَانِنِيْٓ اَنْ اُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُوْنُ مِنْ قَبْلِيْۚ وَهُمَا يَسْتَغِيْثٰنِ اللّٰهَ وَيْلَكَ اٰمِنْ ۖاِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّۚ فَيَقُوْلُ مَا هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

wal-lażī qāla liwālidaihi uffil lakumā ata‘idāninī an ukhraja wa qad khalatil qurūnu min qablī, wa humā yastagīṡānillāha wailaka āmin, inna wa‘dallāhi ḥaqq(un), fayaqūlu mā hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

དེ་ལས་ ཕམ་ལུ་ “ཨ་” ཟེར་སླབ་མི་ མི་དེ། ཁྱོད་གཉིས་ཀྱིས་ང་ལུ་ ངེ་གི་ཧེ་མ་ མི་ལེ་ཤ་ཅིག་ ཤི་སོང་རུང་ ང་ ལོག་སྟེ་ ༼དུར་ཁུངས་ལས་༽ ལོག་འོང་ནི་ཨིན་པའི་ ཉེན་བརྡ་འབད་ཡི་ག་? དེ་ལས་ ཕམ་ཚུ་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ གྲོགས་རམ་གྱི་དོན་ལུ་ ཞུ་ནུག། དེ་ལས་ཁོ་གིས་ (ཨ་ལོ་འདི་གིས་) "འ་ནི་འདི་ སྔོན་མའི་གཏམ་རྒྱུད་ཅིག་ཨིན་ཟེར་སླབ་ནུག"

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا خٰسِرِيْنَ

ulā'ikal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu fī umamin qad khalat min qablihim minal-jinni wal-ins(i), innahum kānū khāsirīn(a).

དེ་ཚུ་ མི་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ ངེས་པར་དུ ཉེས་ཁྲིམས་ (འཆི་བ་) བཀལ་ཡོད་པའི་ མི་ཚུ་ཨིན། །དེ་དག་ནི་ཕམ་པར་གྱུར་ཏོ།

وَلِكُلٍّ دَرَجٰتٌ مِّمَّا عَمِلُوْاۚ وَلِيُوَفِّيَهُمْ اَعْمَالَهُمْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa likullin darajātum mimmā ‘amilū, wa liyuwaffiyahum a‘mālahum wa hum lā yuẓlamūn(a).

དེ་ལས་ མི་ཆ་མཉམ་གྱིས་ རང་སོའི་འབད་མི་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ གནས་རིམ་ཅིག་ཐོབ་དོ་ཡོདཔ་ལས་ དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོང་གི་ལཱ་གི་དོན་ལུ་ གསོལ་རས་ལངམ་སྦེ་ བྱིན་ཚུགས་ནི་ཨིནམ་ལས་ ཁོང་ལུ་ གནོད་སྐྱོན་མི་འབྱུང་ནི་ཨིན་པས།

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَلَى النَّارِۗ اَذْهَبْتُمْ طَيِّبٰتِكُمْ فِيْ حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَاۚ فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنْتُمْ تَفْسُقُوْنَ ࣖ

wa yauma yu‘raḍul-lażīna kafarū ‘alan-nār(i), ażhabtum ṭayyibātikum fī ḥayātikumud-dun-yā wastamta‘tum bihā, fal-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum tastakbirūna fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa bimā kuntum tafsuqūn(a).

འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༡) འདི་ཡང་ གྱིས་ བཤད་ནུག འདི་ཡང་ གྱིས་ བཤད་ནུག འདི་ཡང་ གྱིས་ བཤད་ནུག ཨཱལ་ལཱ་)."

۞ وَاذْكُرْ اَخَا عَادٍۗ اِذْ اَنْذَرَ قَوْمَهٗ بِالْاَحْقَافِ وَقَدْ خَلَتِ النُّذُرُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖٓ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

ważkur akhā ‘ād(in), iż anżara qaumahū bil-aḥqāfi wa qad khalatin-nużuru mim baini yadaihi wa min khalfihī allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

འདི་ཡང་ མི་སེར་ཚུ་གིས་ བྱེམ་གྱི་སྐོར་ལས་ ཉེན་བརྡ་འབད་བའི་སྐབས་ མི་ལེ་ཤ་ཅིག་གིས་ ཉེན་བརྡ་འབད་ཡོདཔ་ད་ དེ་བསྒང་ མི་ལེ་ཤ་ཅིག་གིས་ ཉེན་བརྡ་འབད་ཡོདཔ་ཨིན་པས།

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ اٰلِهَتِنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū aji'tanā lita'fikanā ‘an ālihatinā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ཁྱོད་ང་བཅས་ཀྱི་ལྷ་ཚུ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ནི་ལས་ ཕྱིར་འཐེན་འབད་ནིའི་དོན་ལུ་ ང་བཅས་ལུ་འོང་ཡི་ག་ དེ་ལས་ ཁྱོད་བདེན་པ་བཤད་མི་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ཨིན་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ང་བཅས་ལུ་ ཉེན་བརྡ་འབད་མི་ ཉེས་ཁྲིམས་འདི་ ང་བཅས་ལུ་བཀལ་གནང་ཟེར་ ལན་བཏབ་ནུག།

قَالَ اِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللّٰهِ ۖوَاُبَلِّغُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

qāla innamal ‘ilmu ‘indallāh(i), wa uballigukum mā ursiltu bihī wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

ཁོ་གིས་སླབ་མི་ནང་ "ཤེས་ཡོན་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་གི་རྐྱངམ་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ ང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་འདི་ བརྡ་སྤྲོད་འབདཝ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ད་ ཁྱོད་འདི་ གླེན་པ་སྦེ་འབད་མི་ཅིག་ཨིནམ་སྦེ་མཐོངམ་ཨིན།"

فَلَمَّا رَاَوْهُ عَارِضًا مُّسْتَقْبِلَ اَوْدِيَتِهِمْ قَالُوْا هٰذَا عَارِضٌ مُّمْطِرُنَا ۗبَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهٖ ۗرِيْحٌ فِيْهَا عَذَابٌ اَلِيْمٌۙ

falammā ra'auhu ‘āriḍam mustaqbila audiyatihim, qālū hāżā ‘āriḍum mumṭirunā, bal huwa masta‘jaltum bih(ī), rīḥun fīhā ‘ażābun alīm(un).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཉེས་ཁྲིམས་འདི་ ཁོང་གི་ལུང་གཤོངས་ཁ་ཐུག་ལུ་ སྤྲིན་གྱི་རྣམ་པ་ལུ་སྦེ་ འགྱོ་དོ་ཡོདཔ་མཐོངམ་ད་ལུ་ ང་བཅས་ལུ་ཆརཔ་རྐྱབ་མི་ སྤྲིན་འདི་ཨིན་ཟེར་སླབ་ནུག ༼མེན༽ དེ་འབདཝ་ད་ ཁྱོད་ཀྱིས་ དེ་མགྱོགས་པ་རང་འོང་དགོཔ་སྦེ་ཞུ་མི་ ཉེས་ཁྲིམས་འདི་ཨིན།

تُدَمِّرُ كُلَّ شَيْءٍۢ بِاَمْرِ رَبِّهَا فَاَصْبَحُوْا لَا يُرٰىٓ اِلَّا مَسٰكِنُهُمْۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ

tudammiru kulla syai'im bi'amri rabbihā fa'aṣbaḥū lā yurā illā masākinuhum, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཁོང་རའི་གཙོ་བོ་གི་བཀའ་རྒྱ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ ག་ར་མེདཔ་བཏང་སྟེ་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ༼ཨད་ཀྱི་མི་ཚུ་༽ ཁོང་གི་སྡོད་གནས་ཀྱི་ ༼རྗེས་ཤུལ་༽ མ་གཏོགས་ མཐོང་མ་ཚུགསཔ་སྦེ་ ༼འཛམ་གླིང་ནང་༽ འགྱོ་ནུག། དེ་སྦེ་ང་བཅས་ཀྱིས་སྡིག་ཅན་ཚུ་ལུ་གསོལ་རས་བྱིནམ་ཨིན།

وَلَقَدْ مَكَّنّٰهُمْ فِيْمَآ اِنْ مَّكَّنّٰكُمْ فِيْهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًا وَّاَبْصَارًا وَّاَفْـِٕدَةًۖ فَمَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَآ اَبْصَارُهُمْ وَلَآ اَفْـِٕدَتُهُمْ مِّنْ شَيْءٍ اِذْ كَانُوْا يَجْحَدُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannāhum fīmā im makkannākum fīhi wa ja‘alnā lahum sam‘aw wa abṣāraw wa af'idah(tan), famā agnā ‘anhum sam‘uhum wa lā abṣāruhum wa lā af'idatuhum min syai'in iż kānū yajḥadūna bi'āyātillāhi wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༡) འདི་ཡང་ གྱིས་ བཤད་ནུག འདི་ཡང་ གྱིས་ བཤད་ནུག འདི་ཡང་ གྱིས་ བཤད་ནུག

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا مَا حَوْلَكُمْ مِّنَ الْقُرٰى وَصَرَّفْنَا الْاٰيٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa laqad ahlaknā mā ḥaulakum minal-qurā wa ṣarrafnal-āyāti la‘allahum yarji‘ūn(a).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་མཐའ་འཁོར་གྱི་རྒྱལ་ཁབ་ཚུ་ མེདཔ་བཏང་ཡོདཔ་མ་ཚད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ༼ང་བཅས་ཀྱི་ཆེ་བ་༽ གི་རྟགས་མཚན་ཚུ་ཡང་ ལོག་སྟེ་རང་ འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ་སྟེ་ ཁོང་ཚུ་ ལོག་འོང་ནི་ཨིན།

فَلَوْلَا نَصَرَهُمُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ قُرْبَانًا اٰلِهَةً ۗبَلْ ضَلُّوْا عَنْهُمْۚ وَذٰلِكَ اِفْكُهُمْ وَمَا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

falau lā naṣarahumul-lażīnattakhażū min dūnillāhi qurbānan ālihah(tan), bal ḍallū ‘anhum, wa żālika ifkuhum wa mā kānū yaftarūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ག་ཅི་འབད་ ༼སྐུ་འདྲ་དང་ལྷ་ཚུ་༽ ཁོང་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཕྱག་འཚལ་མི་ཚུ་གིས་ ༼ཁོ་ལུ་༽ འབྲེལ་བ་འཐབ་ནིའི་དོན་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་མ་ཚུགསཔ་སྨོ? ལྷ་ཡང་ཁོང་ལས་ཡལ་སོང་ཡི་ག? དེ་ལས་ དེ་ཡང་ ཁོང་གི་རྫུན་གཏམ་དང་ བཟོ་བཅོས་འབད་མི་གི་གྲུབ་འབྲས་ཨིན།

وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ

wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་ཉན་མི་ ཇིན་སྡེ་ཚན་ཅིག་ ཕུལ་བའི་སྐབས་ དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ༼ལྷག་ནི་༽ ལུ་བཅའ་མར་གཏོགས་པའི་སྐབས་ ཁོང་གིས་ ཁུ་སིམ་སིམ་སྦེ་སྡོད་ཟེར་སླབ་ནུག། དེ་འབདཝ་ལས་ མཇུག་བསྡུ་ཞིནམ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ཁོང་རའི་མི་ཚུ་ལུ་ ཉེན་བརྡ་འབད་བར་ལོག་འོང་ནུག།

قَالُوْا يٰقَوْمَنَآ اِنَّا سَمِعْنَا كِتٰبًا اُنْزِلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰى مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ يَهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ وَاِلٰى طَرِيْقٍ مُّسْتَقِيْمٍ

qālū yā qaumanā innā sami‘nā kitāban unzila mim ba‘di mūsā muṣaddiqal limā baina yadaihi yahdī ilal-ḥaqqi wa ilā ṭarīqim mustaqīm(in).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་མི་སེར་ཚུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མོ་སཱེས་ཀྱི་ཤུལ་ལས་ བཏང་མི་ ཀི་དེབ་འདི་ ཧེ་མ་ལས་འོང་མི་ ཀི་དེབ་ཚུ་ ངེས་གཏན་བཟོ་སྟེ་ བདེན་པ་དང་ ལམ་ཕྲང་ཏང་ཏ་ལུ་ ལམ་སྟོན་འབད་མི་ ཀི་དེབ་འདི་ གོ་ཡི།

يٰقَوْمَنَآ اَجِيْبُوْا دَاعِيَ اللّٰهِ وَاٰمِنُوْا بِهٖ يَغْفِرْ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُجِرْكُمْ مِّنْ عَذَابٍ اَلِيْمٍ

yā qaumanā ajībū dā‘iyallāhi wa āminū bihī yagfir lakum min żunūbikum wa yujirkum min ‘ażābin alīm(in).

ཨོ་ང་བཅས་རའི་མི་ཚུ། ༼འབོད་བརྡ་༽ མི་ངོམ་(མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འབོ་མི་ལུ་ ངོས་ལེན་འབད། དེ་ལས་ཁོ་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ཁྱོད་ཀྱི་སྡིག་པ་ ངེས་པར་དུ་དགོངས་ཡངས་གནང་སྟེ་ སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ལས་ སྐྱབས་མཛད་འོང་།

وَمَنْ لَّا يُجِبْ دَاعِيَ اللّٰهِ فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِى الْاَرْضِ وَلَيْسَ لَهٗ مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءُ ۗ اُولٰۤىِٕكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa mal lā yujib dā‘iyallāhi falaisa bimu‘jizin fil-arḍi wa laisa lahū min dūnihī auliyā'(u), ulā'ika fī ḍalālim mubīn(in).

དེ་ལས་ ག་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་འབོ་མི་ཚུ་ལུ་ ༼འབོད་བརྡ་༽ ངོས་ལེན་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་འབོ་མི་ཚུ་ལུ་ ༼འབོད་བརྡ་༽ ངོས་ལེན་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་འབོད་བརྡ་འབད་མི་ཚུ་ འཛམ་གླིང་ནང་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཉེས་ཁྲིམས་ལས་ ཐར་མི་ཚུགས། ཁོང་ཚོ་མངོན་གསལ་གྱི་འཛོལ་བ་ནང་ཡོད།”

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَلَمْ يَعْيَ بِخَلْقِهِنَّ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ۗبَلٰٓى اِنَّهٗ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa lam ya‘ya bikhalqihinna biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā, balā innahū ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་བཟོ་མི་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིནམ་ལས་ བཟོ་མི་ལུ་ སེམས་མ་དགའ་བར་ ཤི་མི་ཚུ་ལུ་ ཚེ་སྲོག་བྱིན་ནི་གི་ དབང་ཚད་ཡོདཔ་སྦེ་ མ་མཐོང་ག? དེ་ཨིན། དོན་དངོས་ཐོག་ཁོ་ནི་ག་ར་གི་ཐོག་ལུ་དབང་ཚད་ཅན་ཨིན།

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَلَى النَّارِۗ اَلَيْسَ هٰذَا بِالْحَقِّ ۗ قَالُوْا بَلٰى وَرَبِّنَا ۗقَالَ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُوْنَ

wa yauma yu‘raḍul-lażīna kafarū ‘alan-nār(i), alaisa hāżā bil-ḥaqq(i), qālū balā wa rabbinā, qāla fażūqul-‘ażāba bimā kuntum takfurūn(a).

དེ་ལས་ (དྲན་) དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ དམྱལ་བ་ལུ་གདོང་ལེན་འབད་བའི་ཉིནམ་ལུ་ (ཁོང་ལུ་དྲི་བ་བཀོད་འོང་) "འདི་ (ཨ་ཛབ་) བདེན་པ་མེན་ན?" ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་མིང་ཐོག་ལས་ ཨིན་མས་ཟེར་སླབ་ནུག དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཧེ་མ་ལས་ ངོས་ལེན་མ་འབད་མི་ལུ་བརྟེན་ ཉེས་ཁྲིམས་འདི་ བྲོ་བ་མྱོང་ཟེར་ ཨ་ལཱ་གིས་གསུངས་ནུག།

فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ اُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَلَا تَسْتَعْجِلْ لَّهُمْ ۗ كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوْعَدُوْنَۙ لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنْ نَّهَارٍ ۗ بَلٰغٌ ۚفَهَلْ يُهْلَكُ اِلَّا الْقَوْمُ الْفٰسِقُوْنَ ࣖ

faṣbir kamā ṣabara ulul-‘azmi minar-rusuli wa lā tasta‘jil lahum, ka'annahum yauma yarauna mā yū‘adūn(a), lam yalbaṡū illā sā‘atam min nahār(in), balāg(un), fahal yuhlaku illal-qaumul-fāsiqūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ སྐུ་ཚབ་བརྟན་པོ་ཚུ་གིས་ བཟོད་སྒོམ་འབད་ཡོདཔ་བཟུམ་སྦེ་ བཟོད་སྒོམ་འབད་དགོ། ཁས་བླངས་འབད་ཡོད་པའི་ཉེས་ཁྲིམས་མཐོང་པའི་ཉིནམ་ལུ་ ཉིནམ་གཅིག་གི་ནང་ དུས་ཡུན་ཐུང་ཀུ་ཅིག་ ལུས་ཡོདཔ་བཟུམ་ཅིག་འོང་ནི་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱི་ལས་འགན་ནི་བརྒྱུད་སྤྲོད་ཁོ་ནའོ། དེ་འབདཝ་ལས་ མ་གུས་པ་ཚུ་མ་གཏོགས་ གཞན་ག་ཡང་ མེདཔ་བཏང་མི་ཚུགས།