Q.S ཨན་ནི་ས་ (اَلنِّسَاء) - 176 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوْا رَبَّكُمُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالًا كَثِيْرًا وَّنِسَاۤءً ۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ الَّذِيْ تَسَاۤءَلُوْنَ بِهٖ وَالْاَرْحَامَ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلَيْكُمْ رَقِيْبًا

yā ayyuhan-nāsuttaqū rabbakumul-lażī khalaqakum min nafsiw wāḥidatiw wa khalaqa minhā zaujahā wa baṡṡa minhumā rijālan kaṡīraw wa nisā'ā(n), wattaqullāhal-lażī tasā'alūna bihī wal-arḥām(a), innallāha kāna ‘alaikum raqībā(n).

ཨོ་མི་! ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཁྱོད་རང་གཅིག་ལས་(ཨ་དམ་)བཟོ་མི་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལུ་འཇིགས་སྣང་བྱོས། དེ་ལས་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོང་གཉིས་ལས་ཕོ་མོ་མང་སུ་སྦེ་མཛད་གནང་ནུག། ཁྱོད་ཀྱིས་གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་འབོ་མི་ མིང་ཐོག་ལས་ ཨ་ལཱ་ལུ་འཇིགས་སྣང་བསྐྱེད་དེ་ བཟའ་ཚང་གི་འབྲེལ་བ་ཚུ་ བདག་འཛིན་འཐབ་དགོ། དོན་དངོས་ཐོག་ཨཱལ་ལཱ་གིས་ཁྱོད་ལུ་རྟག་བུ་རང་སྲུང་སྐྱོབ་དང་བལྟ་རྟོགས་འབདཝ་ཨིན།

وَاٰتُوا الْيَتٰمٰىٓ اَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيْثَ بِالطَّيِّبِ ۖ وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَهُمْ اِلٰٓى اَمْوَالِكُمْ ۗ اِنَّهٗ كَانَ حُوْبًا كَبِيْرًا

wa ātul-yatāmā amwālahum wa lā tatabaddalul-khabīṡa biṭ-ṭayyib(i), wa lā ta'kulū amwālahum ilā amwālikum, innahū kāna ḥūban kabīrā(n).

དེ་ལས་ དྭ་ཕྲུག་ཚུ་ལུ་ ༼ལོ་ན་རྒས་མི་ཚུ་ལུ་༽ ཁོང་གི་རྒྱུ་ནོར་ཚུ་བྱིན་ཏེ་ ལེགས་ཤོམ་འདི་ ངན་པ་ལུ་བརྗེ་སོར་མ་འབད་ དེ་ལས་ ཁོང་གི་རྒྱུ་ནོར་ཚུ་ ཁྱོད་རའི་རྒྱུ་དངོས་དང་གཅིག་ཁར་ མ་ཟ། །ཡང་དག་པར་༼བརྗེ་རེས་དང་ཟ་བའི་ལས་༽ནི་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ།

وَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا تُقْسِطُوْا فِى الْيَتٰمٰى فَانْكِحُوْا مَا طَابَ لَكُمْ مِّنَ النِّسَاۤءِ مَثْنٰى وَثُلٰثَ وَرُبٰعَ ۚ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا تَعْدِلُوْا فَوَاحِدَةً اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ ذٰلِكَ اَدْنٰٓى اَلَّا تَعُوْلُوْاۗ

wa in khiftum allā tuqsiṭū fil-yatāmā fankiḥū mā ṭāba lakum minan-nisā'i maṡnā wa ṡulāṡa wa rubā‘(a), fa in khiftum allā ta‘dilū fa wāḥidatan au mā malakat aimānukum, żālika adnā allā ta‘ūlū.

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ དྭ་ཕྲུག་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ལུ་ དྲང་བདེན་གྱི་ཐོག་ལས་ ཞུ་ཡིག་བཙུགས་མ་ཚུགས་པའི་ ཚ་གྱང་ལང་པ་ཅིན་ ༼ཁྱོད་ཀྱིས་ གཉེན་རྐྱབ་པའི་སྐབས་༽ ཁྱོད་ཀྱིས་དགའ་མི་ ཨམ་སྲུ་གཞན་ཚུ་དང་ གཉེན་རྐྱབ་དགོ། དེ་འབདཝ་ད་ ཁྱོད་ཀྱིས་ དྲང་བདེན་གྱི་ ལཱ་འབད་མི་ཚུགས་ཟེར་ ཚ་གྱང་ལང་པ་ཅིན་ གཅིག་རྐྱངམ་གཅིག་ ཡང་ན་ ཁྱོད་ལུ་ཡོད་མི་ གཡོགཔོ་མོ་འདི་ གཉེན་རྐྱབ་དགོ། དེ་ཉེ་བར་གནས་པས་ཁྱོད་ཀྱིས་ནོར་འཁྲུལ་མི་བྱེད་དོ།

وَاٰتُوا النِّسَاۤءَ صَدُقٰتِهِنَّ نِحْلَةً ۗ فَاِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِّنْهُ نَفْسًا فَكُلُوْهُ هَنِيْۤـًٔا مَّرِيْۤـًٔا

wa ātun-nisā'a ṣaduqātihinna niḥlah(tan), fa in ṭibna lakum ‘an syai'im minhu nafsan fa kulūhu hanī'am marī'ā(n).

དེ་ལས་ ཨམ་སྲུ་(ཁྱོད་ཀྱིས་གཉེན་རྐྱབ་མི་)ལུ་ མ་སི་ཀ་ཝིན་(མནའམ་) ཁས་བླངས་ཀྱི་གསོལ་རས་སྦེ་བྱིན། དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ དེ་ལས་ ལ་ལུ་ཅིག་ ༼མཱསི་ཀ་ཝིན་༽ ཁྱོད་ལུ་ དགའ་སྤྲོ་ཐོག་ལས་ རྩིས་སྤྲོད་པ་ཅིན་ དེ་ལས་ ངོས་ལེན་འབད་དེ་ དགའ་སྤྲོ་ཐོག་ལས་ གསོལ་རས་ལུ་ སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དགོ།

وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاۤءَ اَمْوَالَكُمُ الَّتِيْ جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ قِيٰمًا وَّارْزُقُوْهُمْ فِيْهَا وَاكْسُوْهُمْ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا

wa lā tu'tus-sufahā'a amwālakumul-latī ja‘alallāhu lakum qiyāmaw warzuqūhum fīhā waksūhum wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).

དེ་ལས་ དཀོན་མཆོག་གིས་ མི་ཚེ་གི་དོན་ཚན་སྦེ་བཟོ་མི་ ཁྱོད་རའི་རྒྱུ་ནོར་ (དབང་ཚད་ཡོད་མི་ཚུ་ལུ་) སེམས་ཁར་མ་བཞག་མི་ཚུ་ལུ་ མ་བཞག། ཉོ་སྒྲུབ་དང་གྱོན་ཆས་ཚུ་ ༼དེ་གི་རྒྱུ་ནོར་ལས་ཐོབ་མི་ལས་༽ བྱིན་ཞིནམ་ལས་ ཚིག་ལེགས་ཤོམ་ཚུ་སླབ་དགོ།

وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا

wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).

དེ་ལས་ དྭ་ཕྲུག་དེ་ཚུ་ གཉེན་རྐྱབ་ནིའི་དོན་ལུ་ ལོ་ན་རྒས་ཚུན་ཚོད་ བརྟག་དཔྱད་འབད་དགོ། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་བསམ་འཆར་ནང་ ཁོང་ཚུ་ རིག་པ་ཅན་སྦེ་ ༼རྒྱུ་དངོས་བདག་འཛིན་འཐབ་ནི་ལུ་ ལེགས་ཤོམ་ཡོདཔ་ཨིན་པ་ཅིན་༽ དེ་ལས་ རྒྱུ་དངོས་ཚུ་ ཁོང་ལུ་བཞག་དགོ། དེ་ལས་ དེ་ཚུ་ ༼དྭ་ཕྲུག་ཚུ་གི་རྒྱུ་ནོར་ཚུ་༽ འོས་འབབ་ཀྱི་ཚད་ལས་བརྒལ་ཏེ་ མ་ཟ་བར་སྡོད་དགོཔ་མ་ཚད་ ལོ་ན་རྒས་པའི་ཧེ་མ་ ༼དེ་ཚུ་ བཀོག་བཞག་ནི་༽ མགྱོགས་པ་རང་ མ་ཟ་བར་སྡོད་དགོ། གང་གིས་ (བདག་འཛིན་པ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་) ལྕོགས་གྲུབ་ཡོད་ན་ དེ་གིས་ ༼དྭ་ཕྲུག་གི་རྒྱུ་ནོར་ཟ་ནི་ལས་༽ བཀག་བཞག་དགོཔ་དང་ གང་གིས་ དབུལ་ཕོངས་འབད་བ་ཅིན་ དེ་གིས་ ཚུལ་མཐུན་སྦེ་ བཟའ་བཅུག། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ རྒྱུ་དངོས་ཚུ་ ཁོང་ལུ་ རྩིས་སྤྲོད་པའི་སྐབས་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ དཔང་པོ་ཚུ་ འོང་དགོ། དེ་ལས་ ལྷ་འདི་ ལྟ་རྟོག་པ་སྦེ་ ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

لِلرِّجَالِ نَصِيْبٌ مِّمَّا تَرَكَ الْوَالِدٰنِ وَالْاَقْرَبُوْنَۖ وَلِلنِّسَاۤءِ نَصِيْبٌ مِّمَّا تَرَكَ الْوَالِدٰنِ وَالْاَقْرَبُوْنَ مِمَّا قَلَّ مِنْهُ اَوْ كَثُرَ ۗ نَصِيْبًا مَّفْرُوْضًا

lir-rijāli naṣībum mimmā tarakal-wālidāni wal-aqrabūn(a), wa lin-nisā'i naṣībum mimmā tarakal-wālidāni wal-aqrabūna mimmā qalla minhu au kaṡur(a), naṣībam mafrūḍā(n).

ཕོ་སྐྱེས་ལུ་ ཕམ་དང་སྤུན་ཆ་གཉིས་ཆ་རའི་རྒྱུ་ནོར་ནང་ བགོ་བཤའ་རྐྱབ་ནིའི་ཐོབ་དབང་ཡོདཔ་ད་ ཨམ་སྲུ་ལུ་ ཕམ་དང་སྤུན་ཆ་གཉིས་ཆ་རའི་རྒྱུ་ནོར་ནང་ བགོ་བཤའ་བཀོད་མི་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ དུམ་གྲ་ཅིག་ཡང་ན་ མངམ་སྦེ་ བགོ་བཤའ་རྐྱབ་ནི་གི་ཐོབ་དབང་ (པུ་ལ) ཡོདཔ་ཨིན་པས།

وَاِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ اُولُوا الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنُ فَارْزُقُوْهُمْ مِّنْهُ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا

wa iżā ḥaḍaral-qismata ulul-qurbā wal-yatāmā wal-masākīnu farzuqūhum minhu wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).

དེ་ལས་ བགོ་བཀྲམ་འབད་བའི་སྐབས་ལུ་ སྤུན་ཆ་དང་ དྭ་ཕྲུག་ དེ་ལས་ མི་དབུལ་ཕོངས་ཚུ་ ཡོདཔ་ཨིན་པ་ཅིན་ རྒྱུ་དངོས་ཚུ་ ༼རྐྱངམ་གཅིག་༽ བྱིན་ཞིནམ་ལས་ ཚིག་བཟང་པོ་ཚུ་ སླབ་དགོ།

وَلْيَخْشَ الَّذِيْنَ لَوْ تَرَكُوْا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعٰفًا خَافُوْا عَلَيْهِمْۖ فَلْيَتَّقُوا اللّٰهَ وَلْيَقُوْلُوْا قَوْلًا سَدِيْدًا

walyakhsyal-lażīna lau tarakū min khalfihim żurriyyatan ḍi‘āfan khāfū ‘alaihim, falyattaqullāha walyaqūlū qaulan sadīdā(n).

དེ་ལས་ འདྲོག་བྱེལ་འདི་ ཁོང་གིས་ ༼མཐའ་དོན་༽ གི་དོན་ལུ་ ཚ་གྱང་ལང་མི་ ཕྲུ་གུ་ཞན་ཁོག་ཅིག་ བཞག་དགོཔ་ཨིན་མི་ཚུ་ལུ་ འོང་བཅུག། དཀོན་མཆོག་ལུ་འདྲོག་ཞིནམ་ད།

اِنَّ الَّذِيْنَ يَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ الْيَتٰمٰى ظُلْمًا اِنَّمَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ نَارًا ۗ وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيْرًا ࣖ

innal-lażīna ya'kulūna amwālal-yatāmā ẓulman innamā ya'kulūna fī buṭūnihim nārā(n), wa sayaṣlauna sa‘īrā(n).

ངོ་མ་རང་ དྭ་ཕྲུག་གི་རྒྱུ་ནོར་ཚུ་ མ་འགྲིགསཔ་སྦེ་ ཟ་མི་ཚུ་གིས་ ངེས་པར་དུ་ཁོང་གིས་ ཕོཝ་ནང་ མེ་འདི་ བརྡུང་ཡོདཔ་ལས་ མེ་འབར་བའི་མེ་ནང་ འཛུལ་འོང་།

يُوْصِيْكُمُ اللّٰهُ فِيْٓ اَوْلَادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْاُنْثَيَيْنِ ۚ فَاِنْ كُنَّ نِسَاۤءً فَوْقَ اثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثَا مَا تَرَكَ ۚ وَاِنْ كَانَتْ وَاحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ ۗ وَلِاَبَوَيْهِ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا السُّدُسُ مِمَّا تَرَكَ اِنْ كَانَ لَهٗ وَلَدٌ ۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلَدٌ وَّوَرِثَهٗٓ اَبَوٰهُ فَلِاُمِّهِ الثُّلُثُ ۚ فَاِنْ كَانَ لَهٗٓ اِخْوَةٌ فَلِاُمِّهِ السُّدُسُ مِنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُّوْصِيْ بِهَآ اَوْ دَيْنٍ ۗ اٰبَاۤؤُكُمْ وَاَبْنَاۤؤُكُمْۚ لَا تَدْرُوْنَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ لَكُمْ نَفْعًا ۗ فَرِيْضَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًا

yūṣīkumullāhu fī aulādikum liż-żakari miṡlu ḥaẓẓil-unṡayain(i), fa in kunna nisā'an fauqaṡnataini fa lahunna ṡuluṡā mā tarak(a), wa in kānat wāḥidatan fa lahan-niṣf(u), wa li abawaihi likulli wāḥidim minhumas-sudusu mimmā taraka in kāna lahū walad(un), fa illam yakul lahū waladuw wa wariṡahū abawāhu fa li'ummihiṡ-ṡuluṡ(u), fa in kāna lahū ikhwatun fa li'ummihis-sudusu mim ba‘di waṣiyyatiy yūṣī bihā au dain(in), ābā'ukum wa abnā'ukum, lā tadrūna ayyuhum aqrabu lakum naf‘ā(n), farīḍatam minallāh(i), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་བུ་གཅིག་གི་བགོ་བཤའ་འདི་ བུམོ་གཉིས་ཀྱི་བགོ་བཤའ་དང་འདྲན་འདྲ་ཨིན། དེ་ལས་ ཨ་ལོ་ཚུ་ག་ར་ གྱངས་ཁ་གཉིས་ལས་ལྷག་སྟེ་ཡོད་མི་ ཨམ་སྲུ་ཨིན་པ་ཅིན་ ཁོང་གི་བགོ་བཤའ་འདི་ ཤུལ་ལས་ བཞག་མི་ རྒྱུ་ནོར་གྱི་ གསུམ་ཆ་༢ ཨིན། མོ་(བུམོ་)རྐྱངམ་གཅིག་ཨིན་པ་ཅིན་ ༼རྒྱུ་ནོར་བཞག་མི་༽ ཕྱེད་ཀ་ཐོབ་ཨིན། དེ་ལས་ ཨའི་དང་ཨ་པ་གཉིས་ཆ་ར་ལུ་ བགོ་བཤའ་འདི་ ག་དེམ་ཅིག་སྦེ་ ཁོ་ལུ་ (ཤི་མི་ལུ་) ཨ་ལོ་ཡོད་པ་ཅིན་ རྒྱུ་དངོས་ལྷག་ལུས་ལས་ དྲུག་ཆ་གཅིག་ཨིན། གལ་སྲིད་ཁོ་ལུ་(ཤི་མི་ལུ་) ཨ་ལོ་མེདཔ་ལས་ ཕམ་གཉིས་ཆ་ར་གིས་ ༼རྐྱངམ་གཅིག་༽ བརྒྱུད་འཛིན་འབད་བ་ཅིན་ ཨའི་ལུ་ གསུམ་ཆ་གཅིག་ཐོབ་ཨིན། གལ་སྲིད་ཁོ་(གཤིན་པོ)ལུ་སྤུན་ཆ་ལེ་ཤ་ཡོད་པ་ཅིན་ ཁོ་གི་ཨའི་ལུ་ དྲུག་ཆ་གཅིག་ཐོབ་ཨིན། (གོང་འཁོད་བགོ་བཀྲམ་ཚུ་) ཁོ་གིས་བཟོ་མི་ ཁས་བླངས་འདི་ ༼འགྲུབ་པའི་ཤུལ་ལས་༽ ཡང་ན་ ༼དང་ བུ་ལོན་ཚུ་ སྤྲོད་ཚར་བའི་ཤུལ་ལས་༽ ཨིན། (About) ཁྱོད་ཀྱི་ཕམ་དང་ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་ལོ་ཚུ་ལས་ཁྱོད་ལུ་ཕན་ཐོགས་ཆེ་ཤོས་ག་འདི་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ཁྱོད་ཀྱིས་མི་ཤེས། འདི་དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་ཁྲིམས་ཨིན། ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ཤེས་རབ་ཅན་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཨིན།

۞ وَلَكُمْ نِصْفُ مَا تَرَكَ اَزْوَاجُكُمْ اِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّهُنَّ وَلَدٌ ۚ فَاِنْ كَانَ لَهُنَّ وَلَدٌ فَلَكُمُ الرُّبُعُ مِمَّا تَرَكْنَ مِنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُّوْصِيْنَ بِهَآ اَوْ دَيْنٍ ۗ وَلَهُنَّ الرُّبُعُ مِمَّا تَرَكْتُمْ اِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّكُمْ وَلَدٌ ۚ فَاِنْ كَانَ لَكُمْ وَلَدٌ فَلَهُنَّ الثُّمُنُ مِمَّا تَرَكْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ تُوْصُوْنَ بِهَآ اَوْ دَيْنٍ ۗ وَاِنْ كَانَ رَجُلٌ يُّوْرَثُ كَلٰلَةً اَوِ امْرَاَةٌ وَّلَهٗٓ اَخٌ اَوْ اُخْتٌ فَلِكُلِّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا السُّدُسُۚ فَاِنْ كَانُوْٓا اَكْثَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَهُمْ شُرَكَاۤءُ فِى الثُّلُثِ مِنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُّوْصٰى بِهَآ اَوْ دَيْنٍۙ غَيْرَ مُضَاۤرٍّ ۚ وَصِيَّةً مِّنَ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَلِيْمٌۗ

wa lakum niṣfu mā taraka azwājukum illam yakul lahunna walad(un), fa in kāna lahunna waladun fa lakumur-rubu‘u mimmā tarakna mim ba‘di waṣiyyatiy yūṣīna bihā au dain(in), wa lahunnar-rubu‘u mimmā taraktum illam yakul lakum walad(un), fa in kāna lakum waladun fa lahunnaṡ-ṡumunu mimmā taraktum mim ba‘di waṣiyyatiy tūṣūna bihā au dain(in), wa in kāna rajuluy yūraṡu kalālatan awimra'atuw wa lahū akhun au ukhtun fa likulli wāḥidatim minhumas-sudus(u), fa in kānū akṡara min żālika fa hum syurakā'u fiṡ-ṡuluṡi mim ba‘di waṣiyyatiy yūṣā bihā au dain(in), gaira muḍārr(in), waṣiyyatam minallāh(i), wallāhu ‘alīmun ḥalīm(un).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་བགོ་བཤའ་ (རྨགཔ་ཚུ་) ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་གིས་ ཨ་ལོ་མེད་པ་ཅིན་ བཞག་མི་རྒྱུ་ནོར་གྱི་ཆ་ཤས་གཉིས་པ་ཨིན། གལ་སྲིད་ ཁོང་(ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ལུ་) ཨ་ལོ་ཡོད་པ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ ཁས་བླངས་འབད་བའི་ཤུལ་ལས་ ཡང་ན་ བུ་ལོན་སྤྲོད་ཚར་བའི་ཤུལ་ལས་ ཁོང་གིས་ བཀོག་བཞག་མི་རྒྱུ་དངོས་ཚུ་གི་ བཞི་ཆ་གཅིག་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོབ་ཨིན། ཁྱོད་ལུ་ཨ་ལོ་མེད་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་བཞག་མི་རྒྱུ་ནོར་གྱི་བཞི་ཆ་གཅིག་ ཨམ་སྲུ་ཚུ་གིས་ ཤུལ་འཛིན་འབདཝ་ཨིན། ཁྱོད་ལུ་ཨ་ལོ་ཡོད་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་བཞག་མི་ ༼ཡིག་ཆ་འདི་ བསྒྲུབ་པའི་ཤུལ་ལས་༽ ཡང་ན་ ༼བུ་ལོན་ཚུ་ སྤྲོད་ཚར་བའི་ཤུལ་ལས་༽ ཁྱོད་ཀྱིས་བཞག་མི་ རྒྱུ་ནོར་གྱི་ བརྒྱ་ཆ་བརྒྱད་དེ་ཅིག་ ཨམ་སྲུ་ཚུ་གིས་ ཐོབ་ཨིན། མི་ངོམ་གཅིག་ཤི་བ་ཅིན་ ཕོ་མོ་གཉིས་ཆ་ར་གིས་ ཨ་པ་མ་བཞག་པར་ ཨ་ལོ་མ་བཞག་པར་ ཕོ་རྒནམ་ (སེ་བུ་) ཡང་ན་ ཨ་ཞེམོ་ (སེ་བུ་) ཡོད་པ་ཅིན་ ཕོ་རྒནམ་དབྱེ་བ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ལུ་ རྒྱུ་ནོར་གྱི་ དྲུག་ཆ་གཅིག་རེ་ ཐོབ་དགོ། དེ་འབདཝ་ད་ ཨའི་གཅིག་གི་སྤུན་ཆ་ཚུ་ གཅིག་ལས་ལྷག་སྟེ་ཡོད་པ་ཅིན་ ཁོ་གིས་ བགོ་བཤའ་གསུམ་ཆ་གཅིག་དེ་ གཅིག་ཁར་ བགོ་བཤའ་རྐྱབ་སྟེ་ ༼ཁས་བླངས་ཡིག་ཆ་ གྲུབ་པའི་ཤུལ་ལས་༽ ཡང་ན་ ༼དང་ བུ་ལོན་སྤྲོད་པའི་ཤུལ་ལས་༽ སྟབས་མ་བདེཝ་མེད་པར་ ༼བརྒྱུད་འཛིན་ཚུ་ལུ་༽ བགོ་བཤའ་རྐྱབ་ཨིན། དེ་བཟུམ་གྱི་བཀའ་རྒྱ་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་གི་བཀའ་རྒྱ་ཨིན། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ཤེས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཨིན།

تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗ وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ يُدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗ وَذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

tilka ḥudūdullāh(i), wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).

དེ་ཚུ་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཚད་གཞི་ (ཁྲིམས་ལུགས་) ཚུ་ཨིན། ག་ར་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ལུ་ ཉན་བཏུབ་པ་ཅིན་ ཁོ་གིས་ ཆུ་བོ་ཚུ་ འོག་ལུ་བཞུར་མི་ ལྡུམ་ར་ཚུ་ནང་ བཙུགས་ཏེ་ དེ་ནང་ སྡོད་འོང་། དེ་ལས་རྒྱལ་ཁ་སྦོམ་འདི་ཨིན།

وَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَتَعَدَّ حُدُوْدَهٗ يُدْخِلْهُ نَارًا خَالِدًا فِيْهَاۖ وَلَهٗ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ ࣖ

wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū wa yata‘adda ḥudūdahū yudkhilhu nāran khālidan fīhā, wa lahū ‘ażābum muhīn(un).

དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ལུ་ མ་བརྩི་བར་ ཁོ་གི་ཁྲིམས་ལུགས་ཀྱི་ཚད་གཞི་ལས་བརྒལ་བ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ དམྱལ་བའི་མེ་ནང་ བཙུགས་འོང་།

وَالّٰتِيْ يَأْتِيْنَ الْفَاحِشَةَ مِنْ نِّسَاۤىِٕكُمْ فَاسْتَشْهِدُوْا عَلَيْهِنَّ اَرْبَعَةً مِّنْكُمْ ۚ فَاِنْ شَهِدُوْا فَاَمْسِكُوْهُنَّ فِى الْبُيُوْتِ حَتّٰى يَتَوَفّٰىهُنَّ الْمَوْتُ اَوْ يَجْعَلَ اللّٰهُ لَهُنَّ سَبِيْلًا

wal-lātī ya'tīnal-fāḥisyata min nisā'ikum fastasyhidū ‘alaihinna arba‘atam minkum, fa in syahidū fa amsikūhunna fil-buyūti ḥattā yatawaffāhunnal-mautu au yaj‘alallāhu lahunna sabīlā(n).

ཁྱེད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ བཙོག་པ་འབད་མི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ལུ་ ཁྱེད་ཀྱི་གྲལ་ལས་ དཔང་པོ་བཞི་འོང་དགོ། དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ དཔང་པོ་འབད་ཚར་བའི་ཤུལ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ༼ཨམ་སྲུ་ཚུ་༽ མཐའ་མཇུག་མ་ལྷོད་ཚུན་ཚོད་ ཡང་ན་ ཨ་ལཱ་གིས་ ཁོང་ལུ་ ༼གཞན་ཅིག་༽ ལམ་མ་བྱིན་ཚུན་ཚོད་ ཁྱིམ་ནང་ བཀག་བཞག།

وَالَّذٰنِ يَأْتِيٰنِهَا مِنْكُمْ فَاٰذُوْهُمَا ۚ فَاِنْ تَابَا وَاَصْلَحَا فَاَعْرِضُوْا عَنْهُمَا ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ تَوَّابًا رَّحِيْمًا

wal-lażāni ya'tiyānihā minkum fa āżūhumā, fa in tābā wa aṣlaḥā fa a‘riḍū ‘anhumā, innallāha kāna tawwābar raḥīmā(n).

ཁྱེད་ཀྱི་གྲལ་ལས་ མི་གཉིས་ལུ་ བཙོག་པ་ཅན་གྱི་ལཱ་འབད་མི་ལུ་ ཉེས་ཆད་བཀལ་དགོ། གཉིས་ཆ་ར་གིས་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་དེ་ ཡར་དྲག་གཏང་པ་ཅིན་ དེ་སྦེ་བཞག་དགོ། ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ འགྱོད་པ་ངོས་ལེན་འབད་མི་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

اِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللّٰهِ لِلَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ السُّوْۤءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوْبُوْنَ مِنْ قَرِيْبٍ فَاُولٰۤىِٕكَ يَتُوْبُ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ ۗ وَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا

innamat-taubatu ‘alallāhi lil-lażīna ya‘malūnas-sū'a bijahālatin ṡumma yatūbūna min qarībin fa ulā'ika yatūbullāhu ‘alaihim, wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).

ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་མི་འདི་ ཧ་མ་གོ་མི་ལུ་བརྟེན་ ངན་པ་འབད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་རྐྱངམ་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ དེ་འཕྲོ་ལས་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་དགོཔ་ཨིན། ཁོང་ཚུ་གི་འགྱོད་བཤགས་འདི་དཀོན་མཆོག་གིས་ངོས་ལེན་འབདཝ་ཨིན། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་ཤེས་མི་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِۚ حَتّٰىٓ اِذَا حَضَرَ اَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ اِنِّيْ تُبْتُ الْـٰٔنَ وَلَا الَّذِيْنَ يَمُوْتُوْنَ وَهُمْ كُفَّارٌ ۗ اُولٰۤىِٕكَ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا

wa laisatit-taubatu lil-lażīna ya‘malūnas-sayyi'āt(i), ḥattā iżā ḥaḍara aḥadahumul-mautu qāla innī tubtul-āna wa lal-lażīna yamūtūna wa hum kuffār(un), ulā'ika a‘tadnā lahum ‘ażāban alīmā(n).

དེ་ལས་ ངན་པ་འབད་མི་ཚུ་ལས་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་ནི་འདི་ ༼ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ངོས་ལེན་འབད་ཡོདཔ་ཨིན་༽ དེ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ གཅིག་ལུ་ ཤི་རྐྱེན་མ་འབྱུང་ཚུན་ཚོད་ ༼དེ་ལས་༽ ཁོ་གིས་ ད་ལྟོ་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་དོ་ཟེར་ སླབ་ཨིན། དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་པར་ ཤི་མི་ཚུ་ལས་ ༼འགྱོད་པ་སྐྱེད་ནི་ཡང་ ངོས་ལེན་འབད་ཡི།༽ མི་དེ་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ཅིག་ གྲ་སྒྲིག་འབད་ཡི།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَرِثُوا النِّسَاۤءَ كَرْهًا ۗ وَلَا تَعْضُلُوْهُنَّ لِتَذْهَبُوْا بِبَعْضِ مَآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيْنَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ ۚ وَعَاشِرُوْهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِ ۚ فَاِنْ كَرِهْتُمُوْهُنَّ فَعَسٰٓى اَنْ تَكْرَهُوْا شَيْـًٔا وَّيَجْعَلَ اللّٰهُ فِيْهِ خَيْرًا كَثِيْرًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā yaḥillu lakum an tariṡun-nisā'a karhā(n), wa lā ta‘ḍulūhunna litażhabū biba‘ḍi mā ātaitumūhunna illā ay ya'tīna bifāḥisyatim mubayyinah(tin), wa ‘āsyirūhunna bil-ma‘rūf(i), fa in karihtumūhunna fa ‘asā an takrahū syai'aw wa yaj‘alallāhu fīhi khairan kaṡīrā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། ཁྱོད་ཀྱིས་ ཨམ་སྲུ་ཅིག་ བཙན་ཤེད་ཀྱི་ཐོག་ལས་ ཤུལ་འཛིན་འབད་ནི་འདི་ ཁྲིམས་མཐུན་མེདཔ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ མོ་ལུ་བྱིན་མི་ ཅ་ལ་ལ་ལུ་ཅིག་ ལོག་ལེན་ནིའི་དོན་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ དཀའ་ངལ་མ་བྱིན་པར་ མངོན་གསལ་ཅན་གྱི་ མ་དགའཝ་གི་ལཱ་མ་འབད་བར་ བཞག་དགོ། དེ་ལས་ཁོང་དང་གཅིག་ཁར་ འོས་འབབ་དང་ལྡནམ་སྦེ་ འབྲེལ་བ་འཐབ་དགོ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ལུ་མ་དགའ་བ་ཅིན་ ༼དེ་ལས་བཟོད་སྒོམ་འབད་༽ ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ག་ཅི་ལུ་ཡང་དགའ་མ་བཏུབ་འོང་།

وَاِنْ اَرَدْتُّمُ اسْتِبْدَالَ زَوْجٍ مَّكَانَ زَوْجٍۙ وَّاٰتَيْتُمْ اِحْدٰىهُنَّ قِنْطَارًا فَلَا تَأْخُذُوْا مِنْهُ شَيْـًٔا ۗ اَتَأْخُذُوْنَهٗ بُهْتَانًا وَّاِثْمًا مُّبِيْنًا

wa in arattumustibdāla zaujim makāna zauj(in), wa ātaitum iḥdāhunna qinṭāran falā ta'khużū minhu syai'ā(n), ata'khużūnahū buhtānaw wa iṡmam mubīnā(n).

དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་གཞན་དང་བརྗེ་སོར་འབད་དགོ་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ དེ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་གཅིག་ལུ་ རྒྱུ་ནོར་སྦོམ་སྦེ་བྱིན་པའི་སྐབས་ དེ་ལས་ དུམ་གྲ་ཅིག་ཡང་ ལོག་མ་ལེན། ཁྱོད་ཀྱིས་ རྫུན་མའི་ཉེས་འཛུགས་དང་ མངོན་གསལ་གྱི་སྡིག་པའི་ཐོག་ལས་ ལོག་ལེན་འོང་ག?

وَكَيْفَ تَأْخُذُوْنَهٗ وَقَدْ اَفْضٰى بَعْضُكُمْ اِلٰى بَعْضٍ وَّاَخَذْنَ مِنْكُمْ مِّيْثَاقًا غَلِيْظًا

wa kaifa ta'khużūnahū wa qad afḍā ba‘ḍukum ilā ba‘ḍiw wa akhażna minkum mīṡāqan galīẓā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་ འབྲེལ་བ་འཐབ་སྟེ་ ག་དེ་སྦེ་ ལོག་འབག་འོང་ག་ ༼རྨགཔ་དང་ཨམ་སྲུ་སྦེ་༽ དེ་ལས་ཁོང་གིས་ (ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་གིས་) ཁྱོད་ལས་ གན་རྒྱ་བརྟན་པོ་ (གཉེན་གྱི་ཆིངས་ཡིག་) བཏོན་ཡོདཔ་ཨིན།

وَلَا تَنْكِحُوْا مَا نَكَحَ اٰبَاۤؤُكُمْ مِّنَ النِّسَاۤءِ اِلَّا مَا قَدْ سَلَفَ ۗ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً وَّمَقْتًاۗ وَسَاۤءَ سَبِيْلًا ࣖ

wa lā tankiḥū mā nakaḥa ābā'ukum minan-nisā'i illā mā qad salaf(a), innahū kāna fāḥisyataw wa maqtā(n), wa sā'a sabīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་པ་གིས་ གཉེན་རྐྱབ་མི་ཨམ་སྲུ་གི་ཨམ་སྲུ་འདི་ འདས་པའི་དུས་ལུ་མ་གཏོགས་ གཉེན་མ་རྐྱབ་པར་སྡོད་དགོ། དོན་དངོས་ཐོག བྱ་བ་དེ་ བཙོག་པ་དང་ ༼ཨཱལ་ལཱ་གིས་༽ དེ་ལས་ ལམ་བཟུམ་སྦེ་ ངན་པ་ཅིག་ཨིན།

حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ اُمَّهٰتُكُمْ وَبَنٰتُكُمْ وَاَخَوٰتُكُمْ وَعَمّٰتُكُمْ وَخٰلٰتُكُمْ وَبَنٰتُ الْاَخِ وَبَنٰتُ الْاُخْتِ وَاُمَّهٰتُكُمُ الّٰتِيْٓ اَرْضَعْنَكُمْ وَاَخَوٰتُكُمْ مِّنَ الرَّضَاعَةِ وَاُمَّهٰتُ نِسَاۤىِٕكُمْ وَرَبَاۤىِٕبُكُمُ الّٰتِيْ فِيْ حُجُوْرِكُمْ مِّنْ نِّسَاۤىِٕكُمُ الّٰتِيْ دَخَلْتُمْ بِهِنَّۖ فَاِنْ لَّمْ تَكُوْنُوْا دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ ۖ وَحَلَاۤىِٕلُ اَبْنَاۤىِٕكُمُ الَّذِيْنَ مِنْ اَصْلَابِكُمْۙ وَاَنْ تَجْمَعُوْا بَيْنَ الْاُخْتَيْنِ اِلَّا مَا قَدْ سَلَفَ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا ۔

Ḥurrimat ‘alaikum ummahātukum wa banātukum wa akhawātukum wa ‘ammātukum wa khālātukum wa banātul-akhi wa banātul-ukhti wa ummahātukumul-lātī arḍa‘nakum wa akhawātukum minar-raḍā‘ati wa ummahātu nisā'ikum wa rabā'ibukumul-lātī fī ḥujūrikum min nisā'ikumul-lātī dakhaltum bihinn(a), fa illam takūnū dakhaltum bihinna falā junāḥa ‘alaikum, wa ḥalā'ilu abnā'ikumul-lażīna min aṣlābikum, wa an tajma‘ū bainal-ukhtaini illā mā qad salaf(a), innallāha kāna gafūrar raḥīmā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་ཨའི་དང་བུམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་ཞེམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་པའི་ཨ་ཞེམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨའི་གི་ཨ་ཞེམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་སྤུན་ཆ་གི་བུམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་ཞེམོ་གི་ཨ་ཞེམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་ཞེམོ་གི་ཨ་ཞེམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་ཞེམོ་གི་ཨ་ཞེམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་གི་ཨ་ཞེམོ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་གི་ཨ་ཞེམོ་ཚུ་དང་ གཉེན་རྐྱབ་ནི་འདི་ ཁྲིམས་འགལ་ཨིན། འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༡/༠༤/༢༠ རིག་པ།(༡) འབྲུག་ལུ་བཙོན་ཁང་ནང་ལུ་ཡོད་མི་ བཙོན་པ་༡༠༠ལྷགཔ་ཅིག་གིས་ ད་རིས་ བཙོན་ཁང་ནང་ལས་ བཙོན་ཁྲིམས་ཕོག་ཡོདཔ་ཨིན་མས། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་དགོངས་ཡང་གནང་མཁན་དང་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཡིན།

۞ وَالْمُحْصَنٰتُ مِنَ النِّسَاۤءِ اِلَّا مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۚ كِتٰبَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ ۚ وَاُحِلَّ لَكُمْ مَّا وَرَاۤءَ ذٰلِكُمْ اَنْ تَبْتَغُوْا بِاَمْوَالِكُمْ مُّحْصِنِيْنَ غَيْرَ مُسٰفِحِيْنَ ۗ فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهٖ مِنْهُنَّ فَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّ فَرِيْضَةً ۗوَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا تَرَاضَيْتُمْ بِهٖ مِنْۢ بَعْدِ الْفَرِيْضَةِۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًا

wal-muḥṣanātu minan-nisā'i illā mā malakat aimānukum, kitāballāhi ‘alaikum, wa uḥilla lakum mā warā'a żālikum an tabtagū bi'amwālikum muḥṣinīna gaira musāfiḥīn(a), famastamta‘tum bihī minhunna fa ātūhunna ujūrahunna farīḍah(tan), wa lā junāḥa ‘alaikum fīmā tarāḍaitum bihī mim ba‘dil-farīḍah(ti), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).

དེ་ལས་ (ཁྱོད་ཀྱིས་གཉེན་རྐྱབ་ནི་འདི་ཡང་ བཀག་ཆ་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན་) གཉེན་རྐྱབ་མི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ ཁྱོད་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གི་བཀའ་རྒྱ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ ཁྱོད་ལུ་ཡོད་མི་ བྲན་གཡོག་མོ་ ༼དམག་འཁྲུག་གི་བཙོན་པ་ཚུ་༽ མ་གཏོགས་ གཞན་མི་ཚུ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ལུས་འབྲེལ་མ་འབད་བར་ མོ་དང་གཉེན་རྐྱབ་ནིའི་དོན་ལུ་ ཁྱོད་རའི་རྒྱུ་ནོར་ཚུ་གིས་ བརྩོན་ཤུགས་བསྐྱེད་པ་ཅིན་ དེ་བཟུམ་གྱི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཁྱེད་ལུ་ཡང་ ཁྲིམས་མཐུན་ཨིན། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ལས་ཐོབ་པའི་དགའ་སྤྲོ་ལས་བརྟེན་ཏེ་ མ་སི་ཀ་ཝིན་འདི་ འགན་ཁུར་སྦེ་ བྱིན་དགོ། དེ་འབདཝ་ད་ གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་ བྱིན་ཡོདཔ་སྦེ་ ཐོན་ཏེ་ གཞི་སྒྲིག་འབད་ཚར་བའི་ཤུལ་ལས་ ག་ནི་ཡང་ མིན་འདུག། ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ཤེས་རབ་ཅན་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཨིན།

وَمَنْ لَّمْ يَسْتَطِعْ مِنْكُمْ طَوْلًا اَنْ يَّنْكِحَ الْمُحْصَنٰتِ الْمُؤْمِنٰتِ فَمِنْ مَّا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ مِّنْ فَتَيٰتِكُمُ الْمُؤْمِنٰتِۗ وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِاِيْمَانِكُمْ ۗ بَعْضُكُمْ مِّنْۢ بَعْضٍۚ فَانْكِحُوْهُنَّ بِاِذْنِ اَهْلِهِنَّ وَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِ مُحْصَنٰتٍ غَيْرَ مُسٰفِحٰتٍ وَّلَا مُتَّخِذٰتِ اَخْدَانٍ ۚ فَاِذَآ اُحْصِنَّ فَاِنْ اَتَيْنَ بِفَاحِشَةٍ فَعَلَيْهِنَّ نِصْفُ مَا عَلَى الْمُحْصَنٰتِ مِنَ الْعَذَابِۗ ذٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ الْعَنَتَ مِنْكُمْ ۗ وَاَنْ تَصْبِرُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

wa mal lam yastaṭi‘ minkum ṭaulan ay yankiḥal-muḥṣanātil-mu'mināti fa mim mā malakat aimānukum min fatayātikumul-mu'mināt(i), wallāhu a‘lamu bi'īmānikum, ba‘ḍukum mim ba‘ḍ(in), fankiḥūhunna bi'iżni ahlihinna wa ātūhunna ujūrahunna bil-ma‘rūfi muḥṣanātin gaira musāfiḥātiw wa lā muttakhiżāti akhdān(in), fa iżā uḥṣinna fa in ataina bifāḥisyatin fa ‘alaihinna niṣfu mā ‘alal-muḥṣanāti minal-‘ażāb(i), żālika limay khasyial-‘anata minkum, wa an taṣbirū khairul lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).

ཁྱེད་ཀྱི་གྲལ་ལས་ ག་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ རང་དབང་ཅན་གྱི་ཨམ་སྲུ་ཅིག་དང་ གཉེན་རྐྱབ་མ་ཚུགས་པ་ཅིན་ ཁྱེད་ལུ་ཡོད་པའི་ ཆ་རོགས་གཡོགཔོ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ ཨམ་སྲུ་ཅིག་ གཉེན་རྐྱབ་ཆོགཔ་ཨིན། དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱེད་ཀྱི་དད་པ་མཁྱེན། ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་འདི་ གཞན་མི་ཆ་ཤས་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ གཙོ་བོ་གི་གནང་བ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ གཉེན་རྐྱབ་སྟེ་ ཁོང་ལུ་འོས་འབབ་ཡོད་པའི་ མ་སི་ཀ་ཝིན་འདི་ བྱིན་དགོ། དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་གཉེན་རྐྱབ་སྟེ་ཡོད་རུང་ བཙོག་པ་(ལུས་འབྲེལ་)འབད་བ་ཅིན་ ཁོང་གི་དོན་ལུ་ ༼ཉེས་ཁྲིམས་༽ རང་དབང་(གཉེན་མ་རྐྱབ་མི་)ཨམ་སྲུ་ཚུ་གི་ཉེས་ཁྲིམས་ལས་ཕྱེད་ཀ་ཨིན། ༼ སཱ་ཧ་ཡ་གི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་དང་ གཉེན་རྐྱབ་ཆོགཔ་ཨིན་༽ རང་སོའི་སྲུང་སྐྱོབ་འབད་ནི་ལུ་ དཀའ་ངལ་འབྱུང་ནི་གི་འཇིགས་སྣང་ཡོད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ད་ བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ལུ་དྲག་ནི་མས། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ དགོངས་ཡངས་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ཨིན།

يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيُبَيِّنَ لَكُمْ وَيَهْدِيَكُمْ سُنَنَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَيَتُوْبَ عَلَيْكُمْ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

yurīdullāhu liyubayyina lakum wa yahdiyakum sunanal-lażīna min qablikum wa yatūba ‘alaikum, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

ཁྱོད་ལུ་ ༼ཁོ་གི་ཁྲིམས་ལུགས་༽ གསལ་ཏོག་ཏོ་བཟོ་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཧེ་མ་ཡོད་མི་ཚུ་གི་ ༼མི་ཚེ་༽ སྟོན་འོང་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་འགྱོད་པ་སྐྱེད་མི་འདི་ ངོས་ལེན་འབད་འོང་། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་ཤེས་མི་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

وَاللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يَّتُوْبَ عَلَيْكُمْ ۗ وَيُرِيْدُ الَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الشَّهَوٰتِ اَنْ تَمِيْلُوْا مَيْلًا عَظِيْمًا

wallāhu yurīdu ay yatūba ‘alaikum, wa yurīdul-lażīna yattabi‘ūnasy-syahawāti an tamīlū mailan ‘aẓīmā(n).

དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་འགྱོད་པ་སྐྱེད་མི་འདི་ ངོས་ལེན་འབད་དགོ་མནོཝ་ཨིན་རུང་ ཁོང་གི་འདོད་པ་ལུ་རྗེས་སུ་འཇུག་མི་ཚུ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་དེ་དྲག་དྲག་ཅིག་ ༼བདེན་པ་ལས་༽ ཕྱིར་ལོག་འབད་དགོ་མནོཝ་ཨིན།

يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّخَفِّفَ عَنْكُمْ ۚ وَخُلِقَ الْاِنْسَانُ ضَعِيْفًا

yurīdullāhu ay yukhaffifa ‘ankum, wa khuliqal-insānu ḍa‘īfā(n).

མི་འདི་ (རང་བཞིན་ནང་) ཞན་ཁོག་སྦེ་བཟོ་ཡོདཔ་ལས་ ཨ་ལཱ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ སྐྱིད་སྡུག་བྱིན་འོང་།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً عَنْ تَرَاضٍ مِّنْكُمْ ۗ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā ta'kulū amwālakum bainakum bil-bāṭili illā an takūna tijāratan ‘an tarāḍim minkum, wa lā taqtulū anfusakum, innallāha kāna bikum raḥīmā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ འདྲ་མཚུངས་ལུ་གཞི་བཞག་སྟེ་ ཚོང་འབྲེལ་འཐབ་མི་ལུ་མ་གཏོགས་ ཕན་ཚུན་གྱི་རྒྱུ་དངོས་ཚུ་ དྲང་བདེན་མེད་པའི་ཐོག་ལས་ མ་ཟ་བར་སྡོད། དེ་ལས་ ཁྱོད་རང་མ་བསད། ངེས་པར་དུ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཁྱོད་ལུ་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ عُدْوَانًا وَّظُلْمًا فَسَوْفَ نُصْلِيْهِ نَارًا ۗوَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا

wa may yaf‘al żālika ‘udwānaw wa ẓulman fa saufa nuṣlīhi nārā(n), wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).

དེ་ལས་ ག་གིས་ བརྒལ་ཏེ་ མི་དྲང་བའི་ཐོག་ལས་ དེ་སྦེ་འབད་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དམྱལ་བ་ནང་ བཙུགས་འོང་། དེ་ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འཇམ་ཏོང་ཏོ་ཨིན།

اِنْ تَجْتَنِبُوْا كَبَاۤىِٕرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَنُدْخِلْكُمْ مُّدْخَلًا كَرِيْمًا

in tajtanibū kabā'ira mā tunhauna ‘anhu nukaffir ‘ankum sayyi'ātikum wa nudkhilkum mudkhalan karīmā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་བཀག་དམ་གྱི་སྡིག་པ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ སྡིག་པ་སྦོམ་ཚུ་ བཀག་བཞག་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཚུ་ བཏོན་བཏང་སྟེ་ ཁྱོད་ལུ་ གཟི་བརྗིད་ཅན་གྱི་ས་གནས་ ༼ལྷ་ཡུལ་༽ ནང་ བཙུགས་འོང་།

وَلَا تَتَمَنَّوْا مَا فَضَّلَ اللّٰهُ بِهٖ بَعْضَكُمْ عَلٰى بَعْضٍ ۗ لِلرِّجَالِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبُوْا ۗ وَلِلنِّسَاۤءِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبْنَ ۗوَسْـَٔلُوا اللّٰهَ مِنْ فَضْلِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا

wa lā tatamannau mā faḍḍalallāhu bihī ba‘ḍakum ‘alā ba‘ḍ(in), lir-rijāli naṣībum mimmaktasabū, wa lin-nisā'i naṣībum mimmaktasabn(a), was'alullāha min faḍlih(ī), innallāha kāna bikulli syai'in ‘alīmā(n).

དེ་ལས་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱེད་ཀྱི་གྲལ་ལས་ ལ་ལུ་ཅིག་ལུ་ གཞན་ལས་ལྷག་སྟེ་ གསོལ་རས་གནང་མི་ལུ་ ཕྲག་དོག་མ་བསྐྱེད། །ཕོ་སྐྱེས་རྣམས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་བྱེད་པའི་ཆ་ཤས་ཡོད་ཅིང་བུད་མེད་རྣམས་ལ་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་བྱེད་པའི་ཆ་ཤས་ཡོད་དོ། དཀོན་མཆོག་ལུ་ཁོ་གི་བྱིན་རླབས་ལ་ལུ་ཅིག་ཞུ། དོན་དངོས་ཐོག་ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་ཤེས་མི་ཨིན།

وَلِكُلٍّ جَعَلْنَا مَوَالِيَ مِمَّا تَرَكَ الْوَالِدٰنِ وَالْاَقْرَبُوْنَ ۗ وَالَّذِيْنَ عَقَدَتْ اَيْمَانُكُمْ فَاٰتُوْهُمْ نَصِيْبَهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدًا ࣖ

wa likullin ja‘alnā mawāliya mimmā tarakal-wālidāni wal-aqrabūn(a), wal-lażīna ‘aqadat aimānukum fa ātūhum naṣībahum, innallāha kāna ‘alā kulli syai'in syahīdā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་གི་ཕམ་དང་ ཉེ་འདབས་ཀྱི་ཉེ་ཚན་གཉིས་ཆ་ར་གིས་ བཞག་མི་ཚུ་གི་ཐོག་ལུ་ བརྒྱུད་འཛིན་པ་ཚུ་ བསྐོ་བཞག་འབད་ཡི། དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་དམ་བཅའ་བཞག་མི་ཚུ་ལུ་ དེ་ལས་ཁོང་ལུ་བགོ་བཤའ་བྱིན། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཔང་པོ་ཡིན།

اَلرِّجَالُ قَوَّامُوْنَ عَلَى النِّسَاۤءِ بِمَا فَضَّلَ اللّٰهُ بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍ وَّبِمَآ اَنْفَقُوْا مِنْ اَمْوَالِهِمْ ۗ فَالصّٰلِحٰتُ قٰنِتٰتٌ حٰفِظٰتٌ لِّلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ اللّٰهُ ۗوَالّٰتِيْ تَخَافُوْنَ نُشُوْزَهُنَّ فَعِظُوْهُنَّ وَاهْجُرُوْهُنَّ فِى الْمَضَاجِعِ وَاضْرِبُوْهُنَّ ۚ فَاِنْ اَطَعْنَكُمْ فَلَا تَبْغُوْا عَلَيْهِنَّ سَبِيْلًا ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيًّا كَبِيْرًا

ar-rijālu qawwāmūna ‘alan-nisā'i bimā faḍḍalallāhu ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍiw wa bimā anfaqū min amwālihim, faṣ-ṣāliḥātu qānitātun ḥāfiẓātul lil-gaibi bimā ḥafiẓallāh(u), wal-lātī takhāfūna nusyūzahunna fa ‘iẓūhunna wahjurūhunna fil-maḍāji‘i waḍribūhunn(a), fa in aṭa‘nakum falā tabgū ‘alaihinna sabīlā(n), innallāha kāna ‘aliyyan kabīrā(n).

ཕོ་སྐྱེས་(རྨགཔ་)འདི་ ཨམ་སྲུ་(ཨམ་སྲུ་)གི་སྲུང་སྐྱོབ་པ་ཨིན་ ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁོང་ལ་ལུ་ཅིག་(ཕོ་སྐྱེས་)ལས་ གཞན་མི་(ཨམ་སྲུ་)ལས་ གདམ་ཁ་རྐྱབ་སྟེ་ཡོདཔ་ལས་ ཁོང་གིས་(ཕོ་སྐྱེས་)གིས་ ཁོ་གི་རྒྱུ་ནོར་ལས་ ཁོང་ལུ་ འཚོ་བ་སྐྱེལ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ དྲང་བདེན་གྱི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ ༼ཨཱལ་ལཱ༽ ལུ་ཉན་མི་དང་ ༼ཁོང་རའི་རྨགཔ་༽ མེད་པའི་སྐབས་ རང་སོའི་སྲུང་སྐྱོབ་འབད་མི་ཚུ་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚ་གྱང་ལང་མི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ ནུ་སུ་ཟི་འོང་ཟེར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ བསླབ་བྱ་བྱིན་ཏེ་ ཉལ་ཁྲི་ནང་བཞག་སྟེ་ ༼ཉལ་ཁྲི་སོ་སོ་སྦེ་༽ དེ་ལས་ ༼དགོས་མཁོ་ཡོད་པ་ཅིན་༽ བརྡུང་དགོ། དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་ལུ་ཉན་པ་ཅིན་ ཁོང་ལུ་དཀའ་ངལ་བྱིན་ནིའི་དོན་ལུ་ རྒྱུ་མཚན་མ་འཚོལ། ངོ་མ་རང་ ཨ་ལཱ་ཧ་འདི་ མཐོ་ཤོས་དང་ མཐོ་ཤོས་ཅིག་ཨིན།

وَاِنْ خِفْتُمْ شِقَاقَ بَيْنِهِمَا فَابْعَثُوْا حَكَمًا مِّنْ اَهْلِهٖ وَحَكَمًا مِّنْ اَهْلِهَا ۚ اِنْ يُّرِيْدَآ اِصْلَاحًا يُّوَفِّقِ اللّٰهُ بَيْنَهُمَا ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا خَبِيْرًا

wa in khiftum syiqāqa bainihimā fab‘aṡū ḥakamam min ahlihī wa ḥakamam min ahlihā, iy yurīdā iṣlāḥay yuwaffiqillāhu bainahumā, innallāha kāna ‘alīman khabīrā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ རྩོད་རྙོགས་འབྱུང་ནི་གི་ ཚ་གྱང་ལང་པ་ཅིན་ ཕོ་སྐྱེས་ཀྱི་བཟའ་ཚང་ལས་ ཞི་བདེ་བཟོ་མི་གཅིག་དང་ ཨམ་སྲུ་གི་བཟའ་ཚང་ལས་ ཞི་བདེ་བཟོ་མི་གཅིག་གཏང་དགོ། གལ་སྲིད་ ཁོང་གཉིས་ཆ་ར་གིས་ ༼ཞི་བདེ་བཟོ་མི་༽ ཞི་བདེ་བཟོ་ནི་གི་ དམིགས་ཡུལ་ཡོད་པ་ཅིན་ ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ རྨགཔ་དང་ཨམ་སྲུ་ལུ་ ངེས་པར་དུ་ ཏའུ་ཕིག་བྱིན་འོང་། ངོ་མ་རང་ ཨ་ལཱ་ཧ་འདི་ ག་ར་མཐོང་མི་དང་ ག་ར་ཤེས་མི་ཨིན།

۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ

wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).

དེ་ལས་ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ ག་ཅི་དང་གཅིག་ཁར་ཡང་ མཉམ་འབྲེལ་མ་འབད། དེ་ལས་ ཕམ་དང་སྤུན་ཆ་ དྭ་ཕྲུག་ དབུལ་ཕོངས་ ཉེ་འདབས་དང་ཐག་རིང་གི་ཁྱིམ་ཚང་ མཉམ་རོགས་ ཨིབ་ན་ས་བིལ་དང་ ཁྱོད་ལུ་ཡོད་པའི་ ས་ཧ་ཡ་གི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་ལུ་ ལེགས་ཤོམ་འབད་དགོ། དོན་དངོས་ཐོག ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ང་རྒྱལ་དང་ ང་རྒྱལ་ཅན་ཚུ་ལུ་མི་དགའ།

ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُوْنَ مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًاۚ

al-lażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhli wa yaktumūna mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa a‘tadnā lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).

དེ་ཡང་ མི་གཅིག་གིས་ སེར་སྣ་ཅན་སྦེ་ གཞན་ལུ་ སེར་སྣ་ཅན་སྦེ་ བཀའ་རྒྱ་གནང་སྟེ་ དཀོན་མཆོག་གིས་ བྱིན་རླབས་གནང་མི་ བྱིན་རླབས་འདི་ གསང་བ་འབདཝ་ཨིན། ང་བཅས་ཀྱིས་དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ དམའ་ཕབ་ཀྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ཅིག་གྲ་སྒྲིག་འབད་ཡི།

وَالَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ۗ وَمَنْ يَّكُنِ الشَّيْطٰنُ لَهٗ قَرِيْنًا فَسَاۤءَ قَرِيْنًا

wal-lażīna yunfiqūna amwālahum ri'ā'an-nasi wa lā yu'minūna billāhi wa lā bil-yaumil ākhir(i), wa may yakunisy-syaiṭānu lahū qarīnan fasā'a qarīnā(n).

དེ་ལས་ (དེ་མ་ཚད་) དགའ་སྤྲོ་དང་ གཞན་ལུ་ ༼མཐོང་ནི་དང་ བསྟོད་པ་རྐྱབ་དགོ་མནོ་སྟེ་༽ རྒྱུ་ནོར་ཚུ་ ཟད་འགྲོ་བཏང་མི་དང་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ ཕྱི་མའི་གནས་སྟངས་ལུ་ ཡིད་ཆེས་མེད་མི་ཚུ་ཨིན། ག་གིས་ བདུད་འདི་ ཆ་རོགས་འབད་བཞག་པ་ཅིན་ དེ་བདུད་འདི་ གནམ་མེད་ས་མེད་ ཆ་རོགས་ངན་པ་ཅིག་ཨིན།

وَمَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَاَنْفَقُوْا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللّٰهُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ بِهِمْ عَلِيْمًا

wa māżā ‘alaihim lau āmanū billāhi wal-yaumil-ākhiri wa anfaqū mimmā razaqahumullāh(u), wa kānallāhu bihim ‘alīmā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ མཐའ་མའི་ཉིནམ་ལུ་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དེ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ བྱིན་མི་ ཟས་བཅུད་ལ་ལུ་ཅིག་ ཟད་འགྲོ་བཏང་པ་ཅིན་ ཁོང་ལུ་ ག་ཅི་ (དགག་པ་) ཡོདཔ་སྨོ? དེ་ལས་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོང་ཚུ་གི་གནས་སྟངས་འདི་ཤེས་དོ་ཡོདཔ་ཨིན།

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ ۚوَاِنْ تَكُ حَسَنَةً يُّضٰعِفْهَا وَيُؤْتِ مِنْ لَّدُنْهُ اَجْرًا عَظِيْمًا

innallāha lā yaẓlimu miṡqāla żarrah(tin), wa in taku ḥasanatay yuḍā‘ifhā wa yu'ti mil ladunhu ajran ‘aẓīmā(n).

དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ མི་ག་ལུ་ཡང་ ཛར་ར་བཟུམ་ཅིག་ཡང་ འཛོལ་བ་མི་འབད་ དེ་ལས་ གལ་སྲིད་ དགེ་བའི་ལཱ་ཅིག་ ༼ཛ་ར་ཧ་བཟུམ་སྦེ་ ཆུང་ཀུ་ཅིག་༽ ཡོད་པ་ཅིན་ ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ དེ་ལུ་ མང་སུ་མང་སུ་སྦེ་ བཟོ་སྟེ་ ཁོ་རའི་ཕྱོགས་ལས་ གསོལ་རས་སྦོམ་སྦེ་ བྱིན་འོང་།

فَكَيْفَ اِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍۢ بِشَهِيْدٍ وَّجِئْنَا بِكَ عَلٰى هٰٓؤُلَاۤءِ شَهِيْدًاۗ

fa kaifa iżā ji'nā min kulli ummatim bisyahīdiw wa ji'nā bika ‘alā hā'ulā'i syahīdā(n).

དེ་ལས་ ག་དེ་སྦེ་ (ཤུལ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གི་གནས་སྟངས་) ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་ག་ར་ལས་ དཔང་པོ་ (སྐུ་ཚབ་) འབག་འོང་སྟེ་ ཁྱོད་ (མུ་ཧ་མཱད་) དེ་ཚུ་གི་ཐོག་ལུ་ དཔང་པོ་སྦེ་འབག་འོང་པ་ཅིན་

يَوْمَىِٕذٍ يَّوَدُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَعَصَوُا الرَّسُوْلَ لَوْ تُسَوّٰى بِهِمُ الْاَرْضُۗ وَلَا يَكْتُمُوْنَ اللّٰهَ حَدِيْثًا ࣖ

yauma'iżiy yawaddul-lażīna kafarū wa ‘aṣawur-rasūla lau tusawwā bihimul-arḍ(u), wa lā yaktumūnallāha ḥadīṡā(n).

དེ་ཉིནམ་ལུ་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་དང་ སྐུ་ཚབ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་ མ་ཉན་མི་ཚུ་གིས་ ས་གཞི་དང་གཅིག་ཁར་ འདྲ་མཉམ་སྦེ་ ༼སྦ་བཞག་ནི་དང་ ཡང་ན་ ཐལཝ་ནང་ བརྡུང་ནི་༽ ཟེར་ རེ་བ་བསྐྱེདཔ་ཨིན་རུང་ ཨ་ལཱ་ལས་ བྱུང་རིམ་ག་ཅི་རང་འབད་རུང་ གསང་བ་འབད་མི་ཚུགས།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقْرَبُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْتُمْ سُكٰرٰى حَتّٰى تَعْلَمُوْا مَا تَقُوْلُوْنَ وَلَا جُنُبًا اِلَّا عَابِرِيْ سَبِيْلٍ حَتّٰى تَغْتَسِلُوْا ۗوَاِنْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَوْ عَلٰى سَفَرٍ اَوْ جَاۤءَ اَحَدٌ مِّنْكُمْ مِّنَ الْغَاۤىِٕطِ اَوْ لٰمَسْتُمُ النِّسَاۤءَ فَلَمْ تَجِدُوْا مَاۤءً فَتَيَمَّمُوْا صَعِيْدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوْا بِوُجُوْهِكُمْ وَاَيْدِيْكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُوْرًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqrabuṣ-ṣalāta wa antum sukārā ḥattā ta‘lamū mā taqūlūna wa lā junuban illā ‘ābirī sabīlin ḥattā tagtasilū, wa in kuntum marḍā au ‘alā safarin au jā'a aḥadum minkum minal-gā'iṭi au lāmastumun-nisā'a falam tajidū mā'an fa tayammamū ṣa‘īdan ṭayyiban famsaḥū biwujūhikum wa aidīkum, innnallāha kāna ‘afuwwan gafūrā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། ཁྱོད་ཀྱིས་ ཆང་འཐུང་པའི་སྐབས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་སྐབས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་སླབ་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ མ་ཤེས་ཚུན་ཚོད་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སར་ མ་འོངམ་ཨིནམ་མ་ཚད་ ལམ་བདའ་སྟེ་ ཆུ་མ་བཏང་པའི་ཧེ་མ་ ༼ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁ་ཆེའི་ལྷ་ཁང་ནང་ འབྱོན་པའི་སྐབས་༽ ཇུན་གྱི་གནས་སྟངས་ནང་ མ་འོངམ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ནདཔ་ཨིན་པ་ཅིན་ ཡང་ན་ འགྲུལ་སྐྱོད་འབད་བའི་སྐབས་ ཡང་ན་ ཆུ་མ་ཐོབ་པར་ ཨམ་སྲུ་ལུ་ ལགཔ་བརྐྱབ་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན་པ་ཅིན་ ཐལཝ་ལེགས་ཤོམ་དང་གཅིག་ཁར་ ཏ་ཡམ་མུམ་འབད་དགོ། ཁྱོད་ཀྱི་གདོང་དང་ལགཔ་དེ་གིས་ འཕྱགས་བདའ་དགོ། དོན་དངོས་ཐོག ཨཱལ་ལཱ་འདི་ དགོངས་སེལ་ཞུ་མི་དང་ དགོངས་སེལ་ཞུ་མི་ཅིག་ཨིན།

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ اُوْتُوْا نَصِيْبًا مِّنَ الْكِتٰبِ يَشْتَرُوْنَ الضَّلٰلَةَ وَيُرِيْدُوْنَ اَنْ تَضِلُّوا السَّبِيْلَۗ

alam tara ilal-lażīna ūtū naṣībam minal-kitābi yasytarūnaḍ-ḍalālata wa yurīdūna an taḍillus-sabīl(a).

ཁྱོད་ཀྱིས་ དེབ་ཀྱི་ཆ་ཤས་ ༼ཊོ་ར༽ བྱིན་མི་ཚུ་ལུ་ བལྟ་མ་ཚུགས་ག? འཛོལ་བ་ཉོ་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ གཡས་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་ལས་ འཛོལ་བ་འགྱོ་བཅུག་འོང་།

وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِاَعْدَاۤىِٕكُمْ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَلِيًّا ۙوَّكَفٰى بِاللّٰهِ نَصِيْرًا

wallāhu a‘lamu bi'a‘dā'ikum, wa kafā billāhi waliyyaw wa kafā billāhi naṣīrā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་དགྲ་ཚུ་གི་སྐོར་ལས་དཀོན་མཆོག་གིས་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས། ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

مِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖ وَيَقُوْلُوْنَ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَّرَاعِنَا لَيًّاۢ بِاَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِى الدِّيْنِۗ وَلَوْ اَنَّهُمْ قَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَقْوَمَۙ وَلٰكِنْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًا

minal-lażīna hādū yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ihī wa yaqūlūna sami‘nā wa ‘aṣainā wasma‘ gaira musmi‘iw wa rā‘inā layyam bi'alsinatihim wa ṭa‘nan fid-dīn(i), wa lau annahum qālū sami‘nā wa aṭa‘nā wasma‘ wanẓurnā lakāna khairal lahum wa aqwam(a), wa lākil la‘anahumullāhu bikufrihim falā yu'minūna illā qalīlā(n).

(དེ་ཡང་) ཡ་ཧུ་དཱ་པ་ཚུ་གི་སྦུག་ལུ་ མིང་ཚིག་འདི་ ས་གནས་ལས་བསྒྱུར་བཅོས་འབད་མི་ཚུ་ཨིན། ང་བཅས་ཀྱིས་ཉན་རུང་ ཉན་མ་བཏུབ་ཟེར་སླབ་ནུག དེ་ལས་ (ཁོང་གིས་ཡང་སླབ་ཨིན་) “ཉན་” ཟེར་སླབ་ཨིན། དེ་ལས་ (ཁོང་གིས་སླབ་ཨིན་) “Raa‘ina” ལྕེ་བསྒྱིར་ཞིནམ་ལས་ ཆོས་ལུགས་ལུ་སྐྱོན་བརྗོད་འབདཝ་ཨིན། ང་བཅས་ཀྱིས་ཉན་ཏེ་ ཉན་ཏེ་ ཉན་ཏེ་ ང་བཅས་ལུ་ཉན་ཏེ་ ཉན་ཏེ་ ཉན་ཏེ་ ཉན་ཏེ་ ང་བཅས་ལུ་ ཉན་དོ་ཟེར་ སླབ་པ་ཅིན་ ཁོང་ལུ་ ལེགས་ཤོམ་དང་ འོས་འབབ་ཅན་ཅིག་ འོང་ནི་ཨིན་ དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གིས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ལུ་བརྟེན་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁོང་ལུ་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་ཡི། དེ་ཚུ་ གནམ་མེད་ས་མེད་ཉུང་སུ་ཅིག་མ་གཏོགས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ཨིན།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ اٰمِنُوْا بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ نَّطْمِسَ وُجُوْهًا فَنَرُدَّهَا عَلٰٓى اَدْبَارِهَآ اَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّآ اَصْحٰبَ السَّبْتِ ۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا

yā ayyuhal-lażīna ūtul-kitāba āminū bimā nazzalnā muṣaddiqal limā ma‘akum min qabli an naṭmisa wujūhan fa naruddahā ‘alā adbārihā au nal‘anahum kamā la‘annā aṣḥābas-sabt(i), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).

ཀྱེ དེབ་འདི་གནང་བའི་མི་ཚུ། ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་གུ་ལུ་ཡོད་པའི་ ཀི་དེབ་འདི་ ངེས་གཏན་བཟོ་སྟེ་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ལུ་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དགོ། དེ་ལས་དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་ཁྲིམས་འདི་རྒྱལ་ཁ་ཐོབ་དགོ།

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَغْفِرُ اَنْ يُّشْرَكَ بِهٖ وَيَغْفِرُ مَا دُوْنَ ذٰلِكَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۚ وَمَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَقَدِ افْتَرٰٓى اِثْمًا عَظِيْمًا

innallāha lā yagfiru ay yusyraka bihī wa yagfiru mā dūna żālika limay yasyā'(u), wa may yusyrik billāhi fa qadiftarā iṡman ‘aẓīmā(n).

ངོ་མ་རང་ ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ ཁོ་ལུ་ མཉམ་འབྲེལ་འབད་མི་ལུ་ ༼སྡིག་པ་༽ དགོངས་ཡངས་མི་གནང་ དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ག་ལུ་དགོཔ་ཨིན་ན་ ༼དཀོན་མཆོག་མང་པོ་༽ ལས་ལྷག་སྟེ་ སྡིག་པ་ དགོངས་ཡངས་གནང་འོང་། །གང་ཞིག་དཀོན་མཆོག་དང་འགྲོགས་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱས་སོ།

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ يُزَكُّوْنَ اَنْفُسَهُمْ ۗ بَلِ اللّٰهُ يُزَكِّيْ مَنْ يَّشَاۤءُ وَلَا يُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا

alam tara ilal-lażīna yuzakkūna anfusahum, balillāhu yuzakkī may yasyā'u wa lā yuẓlamūna fatīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ རང་གིས་རང་ དམ་པ་སྦེ་བརྩི་མི་ཚུ་ལུ་ (ཡ་ཧུ་དཱ་པ་དང་ ཡེ་ཤུ་པ་) དོ་སྣང་མ་འབད་ག? ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོ་རའི་འདོད་པ་ག་ར་ལུ་ བཀྲ་ཤིས་བཟོཝ་ཨིནམ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ཕྲང་ཏང་ཏ་ཡང་ འཛོལ་བ་མི་འབད།

اُنْظُرْ كَيْفَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَۗ وَكَفٰى بِهٖٓ اِثْمًا مُّبِيْنًا ࣖ

unẓur kaifa yaftarūna ‘alallāhil-każib(a), wa kafā bihī iṡmam mubīnā(n).

དཀོན་མཆོག་ལུ་རྫུན་གཏམ་ག་དེ་སྦེ་བཟོཝ་ཨིན་ན་བལྟ། དེ་ལས་ བྱ་སྤྱོད་འདི་ སྡིག་པ་ངོ་མ་ཅིག་ཨིན་པ་ཅིན་ ལངམ་ཨིན།

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ اُوْتُوْا نَصِيْبًا مِّنَ الْكِتٰبِ يُؤْمِنُوْنَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوْتِ وَيَقُوْلُوْنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا هٰٓؤُلَاۤءِ اَهْدٰى مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا سَبِيْلًا

alam tara ilal-lażīna ūtū naṣībam minal-kitābi yu'minūna bil-jibti waṭ-ṭāgūti wa yaqūlūna lil-lażīna kafarū hā'ulā'i ahdā minal-lażīna āmanū sabīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ དེབ་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཅིག་ ༼ཊོ་ར་༽ བྱིན་མི་ཚུ་ལུ་ གཙོ་བོར་མ་བཏོན་པས་ག? ཁོང་གིས་ ཇིབ་དང་ཐ་གུཊ་ལུ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དེ་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ ༼མེ་ཀ་གི་ལྷ་མང་པོ་༽ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལས་ བདེན་པ་སྦེ་འགྱོ་ཡི་ཟེར་སླབ་ཨིན།

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ ۗوَمَنْ يَّلْعَنِ اللّٰهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ نَصِيْرًا

ulā'ikal-lażīna la‘anahumullāh(u), wa may yal‘anillāhu falan tajida lahū naṣīrā(n).

དཀོན་མཆོག་གིས་དམོད་པ་བརྐྱབས་པའི་མི་ཚུ།། དེ་ལས་ ག་ར་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ དམོད་བོར་བརྐྱབ་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་ མི་འོང་།

اَمْ لَهُمْ نَصِيْبٌ مِّنَ الْمُلْكِ فَاِذًا لَّا يُؤْتُوْنَ النَّاسَ نَقِيْرًاۙ

am lahum naṣībum minal-mulki fa iżal lā yu'tūnan-nāsa naqīrā(n).

ཡང་ན་ མི་རིགས་ལུ་ ཕྲན་བུ་ཅིག་ཡང་ མ་བྱིན་རུང་ རྒྱལ་ཁམས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཅིག་ ༼དབང་ཚད་༽ ཡོདཔ་ཨིན་ན?

اَمْ يَحْسُدُوْنَ النَّاسَ عَلٰى مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۚ فَقَدْ اٰتَيْنَآ اٰلَ اِبْرٰهِيْمَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَاٰتَيْنٰهُمْ مُّلْكًا عَظِيْمًا

am yaḥsudūnan-nāsa ‘alā mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), faqad ātainā āla ibrāhīmal-kitāba wal-ḥikmata wa ātaināhum mulkan ‘aẓīmā(n).

ཡང་ན་ མི་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་ ཨ་ལཱ་གིས་ བྱིན་རླབས་གནང་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ ཕྲག་དོག་འབདཝ་ཨིན་ན? ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཨབ་ར་ཧམ་གྱི་བཟའ་ཚང་ལུ་ དཔེ་ཆ་དང་ ཤེས་རབ་བྱིན་ཏེ་ རྒྱལ་ཁབ་སྦོམ་ཅིག་ཡང་ བྱིན་ཡི།

فَمِنْهُمْ مَّنْ اٰمَنَ بِهٖ وَمِنْهُمْ مَّنْ صَدَّ عَنْهُ ۗ وَكَفٰى بِجَهَنَّمَ سَعِيْرًا

fa minhum man āmana bihī wa minhum man ṣadda ‘anh(u), wa kafā bijahannama sa‘īrā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གི་གྲལ་ལས་ ༼ཕྲག་དོག་ཅན་ཚུ་༽ ཁོ་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་དང་ ༼དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་༽ ཁོ་ལུ་བཀག་ཆ་འབད་མི་ཚུ་ཡང་ཡོདཔ་ཨིན། ལངམ་སྦེ་ (ཁོང་ཚུ་གི་དོན་ལུ་) དམྱལ་བའི་མེ་འབར་བའི་དམྱལ་བ་འདི་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِنَا سَوْفَ نُصْلِيْهِمْ نَارًاۗ كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُوْدُهُمْ بَدَّلْنٰهُمْ جُلُوْدًا غَيْرَهَا لِيَذُوْقُوا الْعَذَابَۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَزِيْزًا حَكِيْمًا

innal-lażīna kafarū bi'āyātinā sanuṣlīhim nārā(n), kullamā naḍijat julūduhum baddalnāhum julūdan gairahā liyażūqul-‘ażāb(a), innallāha kāna ‘azīzan ḥakīmā(n).

དོན་དམ་པར་ང་བཅས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཚུ་དམྱལ་བ་ནང་འཇུག་ནི་ཨིན། དེ་ཚུ་གི་ལྤགས་ཀོ་འཚིག་པའི་སྐབས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་གི་ཚབ་ལུ་ ལྤགས་ཀོ་གཞན་ཅིག་གིས་ བརྗེ་སོར་འབདཝ་ཨིན་ དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཉེས་ཁྲིམས་འདི་ བྲོ་བ་མྱོང་ཚུགས། ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ སྟོབས་ཅན་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཨིན།

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ لَهُمْ فِيْهَآ اَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ ۙ وَّنُدْخِلُهُمْ ظِلًّا ظَلِيْلًا

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sanudkhiluhum jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), lahum fīhā azwājum muṭahharah(tun), wa nudkhiluhum ẓillan ẓalīlā(n).

དེ་ལས་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ དགེ་བའི་ལཱ་འབད་མི་ཚུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཆུ་བོ་ཚུ་ འོག་ལུ་བཞུར་བའི་ ལྡུམ་ར་ཚུ་ནང་ བཙུགས་ཏེ་ དེ་ནང་ རྟག་བུ་རང་ གནས་ནི་ཨིན། དེ་ཁར་ཁོང་ལུ་ དམ་པའི་ཆ་གཅིག་ཡོདཔ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཚུ་ གྱིབ་མའི་ས་ཁོངས་ནང་ ལོག་སྟེ་ བདེ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ བཙུགས་ཡི།

۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا

innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).

ངོ་མ་རང་ ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ བློ་གཏད་འདི་ ཐོབ་དབང་ཡོད་མི་ཚུ་ལུ་ བརྡ་སྤྲོད་འབད་དགོཔ་སྦེ་ བཀའ་གནང་སྟེ་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ མི་ཚུ་གི་ནང་འཁོད་ལུ་ ཁྲིམས་ལུགས་གཞི་བཙུགས་འབད་བའི་སྐབས་ དྲང་བདེན་གྱི་ཐོག་ལས་ གཞི་བཙུགས་འབད་དགོཔ་ཨིན། ངོ་མ་རང་ ཨ་ལཱ་ཧ་འདི་ སློབ་དཔོན་དྲག་ཤོས་ཅིག་ཨིན། ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ཉན་ཚུགས་མི་དང་ མཐོང་ཚུགས་མི་ཅིག་ཨིན།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ

yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa rudd­hu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། ཁྱོད་ཀྱི་གྲལ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཉན་ཞིནམ་ལས་ སྐུ་ཚབ་ (མུ་ཧ་མཱད་) དང་ ཨུ་ལིལ་ཨམ་རི་ (དབང་ཚད་འཛིན་མི་) ལུ་ཉན་དགོ། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་གི་སྐོར་ལས་ མོས་མཐུན་མེད་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ མཐའ་མའི་ཉིནམ་ལུ་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་པ་ཅིན་ དེ་ ཨཱལ་ལཱ་ (Qur’an) དང་ སྐུ་ཚབ་ (ཁོ་གི་སུན་ནཱ་) ལུ་ ལོག་འབག་ཤོག། དེ་བཟུམ་གྱི་མཐོ་དྲགས་འདི་ (ཁྱོད་ལས་) དེ་ལས་ ལེགས་ཤོམ་ཅིག་ཨིན།

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ يَزْعُمُوْنَ اَنَّهُمْ اٰمَنُوْا بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيْدُوْنَ اَنْ يَّتَحَاكَمُوْٓا اِلَى الطَّاغُوْتِ وَقَدْ اُمِرُوْٓا اَنْ يَّكْفُرُوْا بِهٖ ۗوَيُرِيْدُ الشَّيْطٰنُ اَنْ يُّضِلَّهُمْ ضَلٰلًا ۢ بَعِيْدًا

alam tara ilal-lażīna yaz‘umūna annahum āmanū bimā unzila ilaika wa mā unzila min qablika yurīdūna ay yataḥākamū ilaṭ-ṭāgūti wa qad umirū ay yakfurū bih(ī), wa yurīdusy-syaiṭānu ay yuḍillahum ḍalālam ba‘īdā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་(མུ་ཧ་མཱད་) ཁྱོད་ལུ་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་དང་ ཁྱོད་ཀྱི་ཧེ་མ་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ལུ་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་ཡི་ཟེར་སླབ་མི་ཚུ་ལུ་ མ་བལྟ་ག? དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གིས་ ད་ལྟོ་ཡང་ ཐ་གུ་ལུ་ ཁྲིམས་མཐུན་གྱི་ བཀའ་རྒྱ་གནང་དགོ་པའི་ རེ་བ་བསྐྱེད་དོ་ཡོདཔ་ད་ དེ་ཡང་ ཐ་གུ་དེ་ ངོས་ལེན་མ་འབད་བར་ བཀའ་རྒྱ་གནང་པའི་སྐབས་ཨིན་པས། དེ་ལས་ བདུད་ཀྱིས་ ཁོང་ཚུ་ འཛོལ་བ་ཚུ་ ཐག་རིང་སར་ འགྱོ་བཅུག་ནི་གི་ འཆར་གཞི་བརྩམས་ཏེ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ تَعَالَوْا اِلٰى مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَاِلَى الرَّسُوْلِ رَاَيْتَ الْمُنٰفِقِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْكَ صُدُوْدًاۚ

wa iżā qīla lahum ta‘ālau ilā mā anzalallāhu wa ilar-rasūli ra'aital-munāfiqīna yaṣuddūna ‘anka ṣudūdā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ཨ་ལཱ་གིས་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ལུ་ འོང་ཞིནམ་ལས་ སྐུ་ཚབ་ལུ་ ཉན་དགོ་ཟེར་ སླབ་པའི་སྐབས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ མུ་ཧ་མཱད་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལས་ རྫུན་གཏམ་ཅན་ཚུ་ དྲག་པོ་སྦེ་ བཀག་ཆ་འབད་མི་མཐོངམ་ཨིན།

فَكَيْفَ اِذَآ اَصَابَتْهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ ثُمَّ جَاۤءُوْكَ يَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ ۖاِنْ اَرَدْنَآ اِلَّآ اِحْسَانًا وَّتَوْفِيْقًا

fa kaifa iżā aṣābathum muṣībatum bimā qaddamat aidīhim ṡumma jā'ūka yaḥlifūna billāh(i), in aradnā illā iḥsānaw wa taufīqā(n).

དེ་ལས་ ག་དེ་སྦེ་ ༼ཤུལ་ལས་༽ རང་སོའི་ལགཔ་གི་ལཱ་ལས་བརྟེན་ཏེ་ ཁོང་ལུ་ ༼རྫུན་མ་ཚུ་༽ རྐྱེན་ངན་བྱུང་པ་ཅིན་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ཁྱོད་ལུ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ མནའ་བསྐྱལ་སྟེ་ ག་དེ་སྦེ་འོང་འོང་ག་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ལེགས་ཤོམ་དང་ཞི་བདེ་ལས་ལྷག་སྟེ་ གཞན་ག་ནི་ཡང་ མ་འདོད།

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَعْلَمُ اللّٰهُ مَا فِيْ قُلُوْبِهِمْ فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَّهُمْ فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ قَوْلًا ۢ بَلِيْغًا

ulā'ikal-lażīna ya‘lamullāhu mā fī qulūbihim fa a‘riḍ ‘anhum wa ‘iẓhum wa qul lahum fī anfusihim qaulam balīgā(n).

དེ་ཚུ་ དཀོན་མཆོག་གིས་ སེམས་ཁར་ཡོད་མི་ཚུ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་ལས་ཕྱིར་ལོག་སྟེ་ བསླབ་བྱ་བྱིན་ཏེ་ ཁོ་གི་སེམས་ལུ་རྨ་སྐྱོན་བཟོ་མི་ ཚིག་ཚུ་སླབ་དགོ།

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا لِيُطَاعَ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَلَوْ اَنَّهُمْ اِذْ ظَّلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ جَاۤءُوْكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُوْلُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوَّابًا رَّحِيْمًا

wa mā arsalnā mir rasūlin illā liyuṭā‘a bi'iżnillāh(i), wa lau annahum iẓ ẓalamū anfusahum jā'ūka fastagfarullāha wastagfara lahumur-rasūlu lawajadullāha tawwābar raḥīmā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་གནང་བ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ བཀའ་ལུ་ཉན་དགོཔ་མ་གཏོགས་ སྐུ་ཚབ་མ་གཏང་། དེ་ལས་ ངེས་པར་དུ་ཁོང་གིས་ རང་གིས་རང་ལུ་ འཛོལ་བ་འབད་བའི་ཤུལ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་འོང་ཞིནམ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ དགོངས་ཡངས་ཞུ་སྟེ་ སྐུ་ཚབ་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ དགོངས་ཡངས་ཞུ་བ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་མི་ ངོས་ལེན་འབད་མི་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་སྦེ་ མཐོང་འོང་།

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُوْنَ حَتّٰى يُحَكِّمُوْكَ فِيْمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوْا تَسْلِيْمًا

falā wa rabbika lā yu'minūna ḥattā yuḥakkimūka fīmā syajara bainahum ṡumma lā yajidū fī anfusihim ḥarajam mimmā qaḍaita wa yusallimū taslīmā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ རྩོད་བསྡུར་འབད་མི་ གནད་དོན་ཅིག་ནང་ ཁྲིམས་དཔོན་འབད་བཅུག་པའི་ཧེ་མ་ ཁོང་གིས་ ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་པར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྲིམས་དཔོན་བྱིན་མི་ལུ་ ཁོང་གི་སེམས་ཁར་ དགག་པ་མེདཔ་ལས་ ཁོང་གིས་ དེ་ལུ་ ཆ་ཚང་སྦེ་ ངོས་ལེན་འབད་ནུག།

وَلَوْ اَنَّا كَتَبْنَا عَلَيْهِمْ اَنِ اقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْ اَوِ اخْرُجُوْا مِنْ دِيَارِكُمْ مَّا فَعَلُوْهُ اِلَّا قَلِيْلٌ مِّنْهُمْ ۗوَلَوْ اَنَّهُمْ فَعَلُوْا مَا يُوْعَظُوْنَ بِهٖ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَشَدَّ تَثْبِيْتًاۙ

wa lau annā katabnā ‘alaihim aniqtulū anfusakum awikhrujū min diyārikum mā fa‘alūhu illā qalīlum minhum, wa lau annahum fa‘alū mā yū‘aẓūna bihī lakāna khairal lahum wa asyadda taṡbītā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ ཁྱེད་རང་བསད་དགོ་ ཡང་ན་ ཁྱེད་རང་གི་ཕ་ཡུལ་ལས་ ཐོན་འགྱོ་ཟེར་ བཀའ་རྒྱ་གནང་རུང་ ཁོང་དག་པ་ཅིག་མ་གཏོགས་ དེ་སྦེ་འབད་མི་བཏུབ་ཟེར་ ཐོན་ནུག། དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ བཀའ་གནང་མི་དེ་ ངོ་མ་རང་ བསྟར་སྤྱོད་འབད་བ་ཅིན་ ཁོང་ལུ་ ལེགས་ཤོམ་འོང་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ ༼ཁོང་གི་དད་པ་༽ སྒྲིང་སྒྲིང་འགྱོ་འོང་།

وَّاِذًا لَّاٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ لَّدُنَّآ اَجْرًا عَظِيْمًاۙ

wa iżal la'ātaināhum mil ladunnā ajran ‘aẓīmā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ང་བཅས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལས་ ཁོང་ལུ་ གསོལ་རས་སྦོམ་སྦེ་རང་བྱིན་འོང་།

وَّلَهَدَيْنٰهُمْ صِرَاطًا مُّسْتَقِيْمًا

wa lahadaināhum ṣirāṭam mustaqīmā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ངེས་པར་དུ་ཁོང་ལུ་ལམ་ཕྲང་ཏང་ཏ་སྟོན་འོང་།

وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ فَاُولٰۤىِٕكَ مَعَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ وَالصِّدِّيْقِيْنَ وَالشُّهَدَاۤءِ وَالصّٰلِحِيْنَ ۚ وَحَسُنَ اُولٰۤىِٕكَ رَفِيْقًا

wa may yuṭi‘illāha war-rasūla fa ulā'ika ma‘al-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna waṣ-ṣiddīqīna wasy-syuhadā'i waṣ-ṣāliḥīn(a), wa ḥasuna ulā'ika rafīqā(n).

དེ་ལས་ ག་ར་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ མུ་ཧ་མཱད་ལུ་ ཉན་བཏུབ་པ་ཅིན་ དེ་ཚུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་མི་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ འོང་ནི་ཨིན། ཆ་རོགས་དྲག་ཤོས་ཚུ་ཨིན།།

ذٰلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللّٰهِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ عَلِيْمًا ࣖ

Żālikal-faḍlu minallāh(i), wa kafā billāhi ‘alīmā(n).

དེ་བཟུམ་གྱི་བྱིན་རླབས་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ཨིནམ་ལས་ ག་ར་ཤེས་མི་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا خُذُوْا حِذْرَكُمْ فَانْفِرُوْا ثُبَاتٍ اَوِ انْفِرُوْا جَمِيْعًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū khużū ḥiżrakum fanfirū ṡubātin awinfirū jamī‘ā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། ཁྱོད་རང་གྲ་སྒྲིག་འབད་དེ་ སྡེ་ཚན་སྦེ་ ༼དམག་ས་ཁོངས་ནང་༽ ཡང་ན་ གཅིག་ཁར་ ༼དུས་མཉམ་ལུ་༽ གོང་འཕེལ་གཏང་དགོ།

وَاِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَّيُبَطِّئَنَّۚ فَاِنْ اَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةٌ قَالَ قَدْ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيَّ اِذْ لَمْ اَكُنْ مَّعَهُمْ شَهِيْدًا

wa inna minkum lamal layubaṭṭi'ann(a), fa in aṣābatkum muṣībatun qāla qad an‘amallāhu ‘alayya iż lam akum ma‘ahum syahīdā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་གྲལ་ལས་ གནམ་མེད་ས་མེད་ བློ་མ་བདེཝ་ཡོད་མི་ མི་ཚུ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ རྐྱེན་ངན་བྱུང་པ་ཅིན་ ཁོ་གིས་ ང་གིས་ ཁོང་དང་གཅིག་ཁར་ འཛིང་མ་ཚུགསཔ་ལས་ ངོ་མ་རང་ ཨ་ལཱ་གིས་ ང་ལུ་ བྱིན་རླབས་གནང་ཡི་ཟེར་ སླབ་ཨིན།

وَلَىِٕنْ اَصَابَكُمْ فَضْلٌ مِّنَ اللّٰهِ لَيَقُوْلَنَّ كَاَنْ لَّمْ تَكُنْۢ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهٗ مَوَدَّةٌ يّٰلَيْتَنِيْ كُنْتُ مَعَهُمْ فَاَفُوْزَ فَوْزًا عَظِيْمًا

wa la'in aṣābakum faḍlum minallāhi layaqūlanna ka'allam takum bainakum wa bainahū mawaddattuy yā laitanī kuntu ma‘ahum fa afūza fauzan ‘aẓīmā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཨ་ལཱ་ལས་ བྱིན་རླབས་ (རྒྱལ་ཁ་) ཐོབ་པ་ཅིན་ ཁོ་གིས་ ཁྱོད་དང་ཁོ་གི་བར་ན་ བརྩེ་གདུང་གི་འབྲེལ་བ་ ནམ་ཡང་ མ་བྱུངམ་བཟུམ་སྦེ་ སླབ་འོང་།

۞ فَلْيُقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يَشْرُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا بِالْاٰخِرَةِ ۗ وَمَنْ يُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَيُقْتَلْ اَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيْهِ اَجْرًا عَظِيْمًا

falyuqātil fī sabīlillāhil-lażīna yasytarūnal-ḥayātad-dun-yā bil-ākhirah(ti), wa may yuqātil fī sabīlillāhi fa yuqtal au yaglib fa saufa nu'tīhi ajran ‘aẓīmā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ འཛམ་གླིང་འདི་གི་མི་ཚེ་འདི་ ཕྱི་མའི་མི་ཚེ་གི་དོན་ལུ་ བཙོང་མི་ཚུ་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ལམ་ལུགས་ནང་ འཐབ་འཛིང་འབད་བཅུག། དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ལམ་ཁར་ འཐབ་འཛིང་འབད་དེ་ དེ་ལས་ འགྱེལ་འགྱོ་བ་ཅིན་ ཡང་ན་ ཕམ་སོང་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ གསོལ་རས་སྦོམ་ཅིག་ བྱིན་འོང་།

وَمَا لَكُمْ لَا تُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَالْمُسْتَضْعَفِيْنَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاۤءِ وَالْوِلْدَانِ الَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اَخْرِجْنَا مِنْ هٰذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ اَهْلُهَاۚ وَاجْعَلْ لَّنَا مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّاۚ وَاجْعَلْ لَّنَا مِنْ لَّدُنْكَ نَصِيْرًا

wa mā lakum lā tuqātilūna fī sabīlillāhi wal-mustaḍ‘afīna minar-rijāli wan-nisā'i wal-wildānil-lażīna yaqūlūna rabbanā akhrijnā min hāżihil-qaryatiẓ-ẓālimi ahluhā, waj‘al lanā mil ladunka waliyyā(n), waj‘al lanā mil ladunka naṣīrā(n).

འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༡) འདི་ཡང་ གཟའ་ཉི་མའི་ཉིན།

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۚ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا يُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ الطَّاغُوْتِ فَقَاتِلُوْٓا اَوْلِيَاۤءَ الشَّيْطٰنِ ۚ اِنَّ كَيْدَ الشَّيْطٰنِ كَانَ ضَعِيْفًا ۚ ࣖ

al-lażīna āmanū yuqātilūna fī sabīlillāh(i), wal-lażīna kafarū yuqātilūna fī sabīliṭ-ṭāgūti fa qātilū auliyā'asy-syaiṭān(i), inna kaidasy-syaiṭāni kāna ḍa‘īfā(n).

དད་པ་ཅན་ཚུ་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ལམ་ལུ་འཐབ་འཛིང་འབདཝ་ཨིན་ དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ཐ་གུཊ་གི་ལམ་ལུ་འཛིང་འཛིང་འབདཝ་ཨིན་ དེ་ལས་ བདུད་ཀྱི་ཆ་རོགས་ཚུ་དང་འཐབ་འཛིང་འབདཝ་ཨིན།

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا

alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ ལགཔ་བཀག་སྟེ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ དབུལ་ཕོངས་ཀྱི་ཁྲལ་སྤྲོད་ཟེར་སླབ་མི་ཚུ་ལུ་ མནོ་བསམ་མ་གཏང་ག? དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ འཐབ་འཛིང་འབད་དགོཔ་ཐོན་པའི་སྐབས་ གློ་བུར་དུ་ ཁོང་གི་ཆ་ཤས་ཅིག་ ༼རྫུན་གཏམ་ཅན་ཚུ་༽ མི་རིགས་ ༼དགྲ་༽ ལས་ འདྲོག་བྱེལ་འཐབ་སྟེ་ ཨ་ལཱ་ལུ་ འདྲོག་བྱེལ་འཐབ་སྟེ་ དེ་ལས་ཡང་ལྷག་སྟེ་ ༼དེ་ལས་ལྷག་སྟེ་༽ འདྲོག་བྱེལ་འཐབ་ནུག། དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་རའི་གཙོ་བོ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ང་བཅས་ལུ་དམག་འཁྲུག་ག་ཅི་འབད་བཀལཝ་སྨོ་ཟེར་སླབ་ནུག། འཛམ་གླིང་གི་དགའ་སྤྲོ་འདི་ ཉུང་སུ་ཅིག་ལས་བརྒལ་མེདཔ་ལས་ འཇིགས་སྣང་ཡོད་མི་ཚུ་ལུ་ ཕྱི་མའི་མི་ཚེ་འདི་ ལེགས་ཤོམ་ཨིནམ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ ཕྲང་ཏང་ཏ་ཅིག་ཡང་ འཛོལ་བ་མི་འབྱུང་ཟེར་ སླབ་དགོ།

اَيْنَ مَا تَكُوْنُوْا يُدْرِكْكُّمُ الْمَوْتُ وَلَوْ كُنْتُمْ فِيْ بُرُوْجٍ مُّشَيَّدَةٍ ۗ وَاِنْ تُصِبْهُمْ حَسَنَةٌ يَّقُوْلُوْا هٰذِهٖ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۚ وَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَّقُوْلُوْا هٰذِهٖ مِنْ عِنْدِكَ ۗ قُلْ كُلٌّ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ فَمَالِ هٰٓؤُلَاۤءِ الْقَوْمِ لَا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ حَدِيْثًا

aina mā takūnū yudrikkumul-mautu wa lau kuntum fī burūjim musyayyadah(tin), wa in tuṣibhum ḥasanatuy yaqūlū hāżihī min ‘indillāh(i), wa in tuṣibhum sayyi'atuy yaqūlū hāżihī min ‘indik(a), qul kullum min ‘indillāh(i), famā lihā'ulā'il-qaumi lā yakādūna yafqahūna ḥadīṡā(n).

ཁྱོད་ག་སྟེ་འབད་རུང་ འཆི་བ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ཐོབ་འོང་ ཁྱོད་མཐོ་དྲགས་དང་ སྒྲིང་སྒྲིང་ཡོད་པའི་ བཙན་རྫོང་གི་ནང་ན་ཡོད་རུང་། གལ་སྲིད་ ཁོང་གིས་ ལེགས་ཤོམ་ཐོབ་པ་ཅིན་ འདི་ཨ་ལཱ་གི་ཕྱོགས་ལས་ཨིན་ཟེར་ སླབ་སྟེ་ གལ་སྲིད་ ངན་པ་ཅིག་གིས་ དཀའ་ངལ་བྱུང་པ་ཅིན་ འདི་ཁྱོད་ལས་ཨིན་ (མུ་ཧ་མཱད་མཱད་) ཟེར་སླབ་ཨིན། “ག་ར་དཀོན་མཆོག་གི་ཕྱོགས་ལས་ (འོངམ་ཨིན་)” ཟེར་སླབ། དེ་ལས་ མི་དེ་ཚུ་གིས་ ༼རྫུན་གཏམ་ཅན་ཚུ་༽ ཁ་སླབ་འདི་ ག་ཅི་འབད་ ཧ་གོ་མ་ཚུགསཔ་སྨོ?”

مَآ اَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ ۖ وَمَآ اَصَابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَّفْسِكَ ۗ وَاَرْسَلْنٰكَ لِلنَّاسِ رَسُوْلًا ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًا

mā aṣābaka min ḥasanatin fa minallāh(i), wa mā aṣābaka min sayyi'atin fa min nafsik(a), wa arsalnāka lin-nāsi rasūlā(n), wa kafā billāhi syahīdā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ དགེ་བ་ག་ཅི་རང་ཐོབ་རུང་ དེ་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཕྱོགས་ལས་ཨིནམ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ ངན་པ་ག་ཅི་རང་ འབྱུང་རུང་ ཁྱོད་རའི་ (སྐྱོན་) ལས་ཨིན། ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ (མུ་ཧ་མཱད་) འདི་ མི་རིགས་ག་ར་ལུ་ སྐུ་ཚབ་སྦེ་བཏང་ཡི། དེ་ལས་ དཔང་པོ་སྦེ་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

مَنْ يُّطِعِ الرَّسُوْلَ فَقَدْ اَطَاعَ اللّٰهَ ۚ وَمَنْ تَوَلّٰى فَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظًا ۗ

may yuṭi‘ir-rasūla faqad aṭā‘allāh(a), wa man tawallā famā arsalnāka ‘alaihim ḥafīẓā(n).

གང་གིས་ སྐུ་ཚབ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་ཉན་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཉན་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ ༼ཉན་བཏུབ་ལས་༽ དེ་ལས་ ༼ཤེས་༽ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ཁོང་གི་ལྟ་རྟོག་པ་སྦེ་མ་གཏང་།

وَيَقُوْلُوْنَ طَاعَةٌ ۖ فَاِذَا بَرَزُوْا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ غَيْرَ الَّذِيْ تَقُوْلُ ۗ وَاللّٰهُ يَكْتُبُ مَا يُبَيِّتُوْنَ ۚ فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا

wa yaqūlūna ṭā‘ah(tun), fa iżā barazū min ‘indika bayyata ṭā'ifatum minhum gairal-lażī taqūl(u), wallāhu yaktubu mā yubayyitūn(a), fa a‘riḍ ‘anhum wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ (གཡོ་སྒྱུ་ཅན་ཚུ་གིས་) “(ང་བཅས་ཀྱི་འགན་ཁུར་འདི་རྐྱངམ་ཅིག་ཨིན་) ཉན་བཏུབ་ཟེར་སླབ་ཨིན།” དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལས་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ འགྱོ་བའི་སྐབས་ ཁོང་གི་ཆ་ཤས་ཅིག་གིས་ ཧེ་མ་སླབ་མི་ཚུ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ནུབ་མོ་ནང་ ༼ཐག་བཅད་ནི་༽ བཀོད་སྒྲིག་འབདཝ་ཨིན། མཚན་མོ་ལུ་ཁོང་གིས་འཆར་གཞི་བརྩམ་མི་ཚུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ཐོ་བཀོད་འབདཝ་ལས་ དེ་ཚུ་ལས་ཕྱིར་ལོག་སྟེ་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་བློ་གཏད་བཞག། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ སྲུང་སྐྱོབ་འབད་མི་ཅིག་སྦེ་ ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

اَفَلَا يَتَدَبَّرُوْنَ الْقُرْاٰنَ ۗ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلَافًا كَثِيْرًا

afalā yatadabbarūnal-qur'ān(a), wa lau kāna min ‘indi gairillāhi lawajadū fīhikhtilāfan kaṡīrā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ཀུ་རཱན་ལུ་ བཀའ་དྲིན་ཆེ་ཟེར་ ༼གཏིང་ཟབ་སྦེ་༽ མ་བཏངམ་ཨིན་ན? གལ་སྲིད་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་མ་འོང་པ་ཅིན་ དེ་ནང་ལུ་ འགལ་བ་ལེ་ཤ་ཅིག་རང་ མཐོང་ཚུགས་ནི་ཨིན་མས།

وَاِذَا جَاۤءَهُمْ اَمْرٌ مِّنَ الْاَمْنِ اَوِ الْخَوْفِ اَذَاعُوْا بِهٖ ۗ وَلَوْ رَدُّوْهُ اِلَى الرَّسُوْلِ وَاِلٰٓى اُولِى الْاَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِيْنَ يَسْتَنْۢبِطُوْنَهٗ مِنْهُمْ ۗ وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطٰنَ اِلَّا قَلِيْلًا

wa iżā jā'ahum amrum minal-amni awil-khaufi ażā‘ū bih(ī), wa lau ruddūhu ilar-rasūli wa ilā ulil-amri minhum la‘alimahul-lażīna yastambiṭūnahū minhum, wa lau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū lattaba‘tumusy-syaiṭāna illā qalīlā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ཉེན་སྲུང་དང་ ཡང་ན་ འདྲོག་བྱེལ་གྱི་ གནས་ཚུལ་འོངམ་ད་ ཁོང་གིས་ (དེ་འཕྲོ་ལས་) བརྡ་སྤྲོད་འབདཝ་ཨིན། (དེ་འབདཝ་ད་) གལ་སྲིད་ཁོང་གིས་ དེ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ སྐུ་ཚབ་དང་ ཨུ་ལིལ་ཨམ་རི་ལུ་བཞག་པ་ཅིན་ བདེན་པ་ཤེས་འདོད་ཡོད་མི་ཚུ་གིས་ ༼གཞུང་འབྲེལ་ཐོག་ལས་༽ ཁོང་ལས་ ༼སྐུ་ཚབ་དང་ཨུ་ལིལ་ཨམ་རི་༽ ཤེས་ཚུགས། ཁྱོད་ཀྱི་གུ་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཐུགས་རྗེ་དང་ སྙིང་རྗེ་མེད་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ༼ཁྱོད་ཀྱི་གྲལ་ལས་༽ དག་པ་ཅིག་མ་གཏོགས་ བདུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་འོང་།

فَقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۚ لَا تُكَلَّفُ اِلَّا نَفْسَكَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِيْنَ ۚ عَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّكُفَّ بَأْسَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا ۗوَاللّٰهُ اَشَدُّ بَأْسًا وَّاَشَدُّ تَنْكِيْلًا

faqātil fī sabīlillāh(i), lā tukallafu illā nafsaka wa ḥarriḍil-mu'minīn(a), ‘asallāhu ay yakuffa ba'sal lażīna kafarū, wallāhu asyaddu ba'saw wa asyaddu tankīlā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ལམ་ཁར་ འཐབ་འཛིང་འབད་ ཁྱོད་རང་ལུ་མ་གཏོགས་ ཁུར་ཆ་མི་འགྱོ། དད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ཚུ་ འཐབ་འཛིང་འབད་ནིའི་དོན་ལུ་ མེ་བཏང་དགོ། དཀོན་མཆོག་གིས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གི་ གནོདཔ་བཀལ་མི་འདི་ ཕྱིར་འབུད་འབད་བཅུག། དབང་ཚད་ནང་ལུ་ གནམ་མེད་ས་མེད་སྦོམ་ཡོདཔ་མ་ཚད་ ཉེས་ཆད་ཡང་ གནམ་མེད་ས་མེད་དྲག་པོ་ཡོདཔ་ཨིན།

مَنْ يَّشْفَعْ شَفَاعَةً حَسَنَةً يَّكُنْ لَّهٗ نَصِيْبٌ مِّنْهَا ۚ وَمَنْ يَّشْفَعْ شَفَاعَةً سَيِّئَةً يَّكُنْ لَّهٗ كِفْلٌ مِّنْهَا ۗ وَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقِيْتًا

may yasyfa‘ syafā‘atan ḥasanatay yakul lahū naṣībum minhā, wa may yasyfa‘ syafā‘atan sayyi'atay yakul lahū kiflum minhā, wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqītā(n).

ག་གིས་ གྲོགས་རམ་ལེགས་ཤོམ་གྱི་ཐོག་ལས་ གྲོགས་རམ་བྱིན་པ་ཅིན་ དེ་གི་བགོ་བཤའ་ཐོབ་འོང་། དེ་ལས་ གང་གིས་ ངན་པའི་གྲོགས་རམ་གྱི་ཐོག་ལས་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་དེ་གིས་ ཁོ་རའི་ (སྡིག་པའི་) བགོ་བཤའ་འབག་དགོ། དཀོན་མཆོག་འདི་ག་ར་གུ་དབང་ཕྱུག་ཨིན།

وَاِذَا حُيِّيْتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوْا بِاَحْسَنَ مِنْهَآ اَوْ رُدُّوْهَا ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَسِيْبًا

wa iżā ḥuyyītum bitaḥiyyatin fa ḥayyū bi'aḥsana minhā au ruddūhā, innallāha kāna ‘alā kulli syai'in ḥasībā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ གུས་ཞབས་འབད་བ་ཅིན་ གུས་ཞབས་འདི་ དེ་ལས་ལེགས་ཤོམ་ཅིག་གིས་ ཡང་ན་ གུས་ཞབས་འདི་ འོས་འབབ་ཅན་ཅིག་གིས་ གུས་ཞབས་འབད་དགོ། ངོ་མ་རང་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ག་ར་རྩིས་ལེན་དོ་ཡོདཔ་ཨིན།

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَيَجْمَعَنَّكُمْ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَا رَيْبَ فِيْهِ ۗ وَمَنْ اَصْدَقُ مِنَ اللّٰهِ حَدِيْثًا ࣖ

allāhu lā ilāha illā huw(a), layajma‘annakum ilā yaumil-qiyāmati lā raiba fīh(i), wa man aṣdaqu minallāhi ḥadīṡā(n).

ཨཱལ་ལཱ་ ཁོ་ལས་ལྷག་པའི་ལྷ་མེད། ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ ཁྲིམས་དཔོན་གྱི་ཉིནམ་ལུ་ ཁོ་གིས་ ཁྱོད་ཚུ་ ངེས་པར་དུ་བསྡུ་འོང་། ག་གི་ཚིག་(ཚུ་) ཨཱལ་ལཱ་ལས་བདེན་པ་ཡོདཔ་སྨོ?

۞ فَمَا لَكُمْ فِى الْمُنٰفِقِيْنَ فِئَتَيْنِ وَاللّٰهُ اَرْكَسَهُمْ بِمَا كَسَبُوْا ۗ اَتُرِيْدُوْنَ اَنْ تَهْدُوْا مَنْ اَضَلَّ اللّٰهُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ سَبِيْلًا

famā lakum fil-munāfiqīna fi'ataini wallāhu arkasahum bimā kasabū, aturīdūna an tahdū man aḍallallāh(u), wa may yuḍlilillāhu falan tajida lahū sabīlā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་འབད་ ཁ་གཏད་གཅོག་མི་ཚུ་ལུ་ ཕྱོགས་གཉིས་ལུ་དབྱེ་བ་ཕྱེ་སྟེ་ཡོདཔ་སྨོ? ཁྱོད་ཀྱིས་ དཀོན་མཆོག་གིས་ འཛོལ་བ་བཟོ་མི་ཚུ་ལུ་ ལམ་སྟོན་བྱིན་དགོཔ་ཨིན་ན? ག་ར་འབད་རུང་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ འཛོལ་བ་བཏང་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ ལམ་འཚོལ་མི་ཚུགས།

وَدُّوْا لَوْ تَكْفُرُوْنَ كَمَا كَفَرُوْا فَتَكُوْنُوْنَ سَوَاۤءً فَلَا تَتَّخِذُوْا مِنْهُمْ اَوْلِيَاۤءَ حَتّٰى يُهَاجِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَخُذُوْهُمْ وَاقْتُلُوْهُمْ حَيْثُ وَجَدْتُّمُوْهُمْ ۖ وَلَا تَتَّخِذُوْا مِنْهُمْ وَلِيًّا وَّلَا نَصِيْرًاۙ

waddū lau takfurūna kamā kafarū fa takūnūna sawā'an falā tattakhiżū minhum auliyā'a ḥattā yuhājirū fī sabīlillāh(i), fa in tawallau fa khużūhum waqtulūhum ḥaiṡu wajattumūhum, wa lā tattakhiżū minhum waliyyaw wa lā naṣīrā(n).

ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་(ཁོང་དང་གཅིག་ཁར་)འདྲ་མཉམ་འགྱོ་ནིའི་དོན་ལུ་ ཁོང་གིས་མ་དད་པ་བཟུམ་སྦེ་ ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ཡང་མ་དད་པ་བསྐྱེད་དགོཔ་སྦེ་ ཁོང་གིས་འདོད་པ་སྐྱེདཔ་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་རོགས་ཚུ་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ལམ་ལུ་མ་འགྱོ་བའི་ཧེ་མ་ ཁོང་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ མ་ལེན། །གལ་ཏེ་ཕྱིར་ལོག་ན་དེ་དག་བཙོན་དུ་བཟུང་ནས་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་དུ་རྙེད་པ་དེར་བསད་ཅིག །དེ་དག་ལས་གཅིག་ཀྱང་དད་པའི་གྲོགས་པོ་དང་རོགས་པ་མ་བྱེད་ཅིག །ཅེས་གསུངས་སོ།

اِلَّا الَّذِيْنَ يَصِلُوْنَ اِلٰى قَوْمٍۢ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِّيْثَاقٌ اَوْ جَاۤءُوْكُمْ حَصِرَتْ صُدُوْرُهُمْ اَنْ يُّقَاتِلُوْكُمْ اَوْ يُقَاتِلُوْا قَوْمَهُمْ ۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَسَلَّطَهُمْ عَلَيْكُمْ فَلَقَاتَلُوْكُمْ ۚ فَاِنِ اعْتَزَلُوْكُمْ فَلَمْ يُقَاتِلُوْكُمْ وَاَلْقَوْا اِلَيْكُمُ السَّلَمَ ۙ فَمَا جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ عَلَيْهِمْ سَبِيْلًا

illal lażīna yaṣilūna ilā qaumim bainakum wa bainahum mīṡāqun au jā'ūkum ḥaṣirat ṣudūruhum ay yuqātilūkum au yuqātilū qaumahum, wa lau syā'allāhu lasallaṭahum ‘alaikum fa laqātalūkum, fa ini‘tazalūkum falam yuqātilūkum wa alqau ilaikumus-salam(a), famā ja‘alallāhu lakum ‘alaihim sabīlā(n).

ཁྱོད་དང་ཁོང་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ཆིངས་ཡིག་བཟོ་ཡོད་མི་ མི་རིགས་ཅིག་གི་སྲུང་སྐྱོབ་ཞུ་མི་ཚུ་མ་གཏོགས་ ཡང་ན་ ཁྱོད་དང་འཐབ་འཛིང་འབད་ནི་དང་ ཡང་ན་ ཁོང་རའི་མི་སེར་ཚུ་དང་འཐབ་འཛིང་འབད་ནི་ལུ་ སེམས་ཁར་དགག་པ་རྐྱབ་པའི་སྐབས་ ཁྱོད་ཀྱི་ས་ཁར་འོང་མི་ཚུ་མ་གཏོགས། གལ་ཏེ་ཨཱལ་ལཱ་གིས་འདོད་པ་སྐྱེད་པ་ཅིན་ ཁོ་གིས་ཁོང་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱི་གདོང་ཁར་ དབང་ཚད་བྱིན་ཚུགས་ནི་ཨིནམ་ལས་ ངེས་པར་དུ་ཁོང་གིས་ ཁྱོད་དང་འཐབ་འཛིང་འབད་འོང་། དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ གཅིག་ཁར་བཞག་སྟེ་ ཁྱོད་དང་འཛིང་མ་ཚུགས་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ལུ་ ཞི་བདེ་ཡང་ མ་བྱིན་པ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ༼འཛིན་བཟུང་འབད་དེ་ བསད་ནིའི་དོན་ལུ་༽ ཐབས་ལམ་ཅིག་ཡང་ བཞག་མི་བཏུབ།

سَتَجِدُوْنَ اٰخَرِيْنَ يُرِيْدُوْنَ اَنْ يَّأْمَنُوْكُمْ وَيَأْمَنُوْا قَوْمَهُمْ ۗ كُلَّ مَا رُدُّوْٓا اِلَى الْفِتْنَةِ اُرْكِسُوْا فِيْهَا ۚ فَاِنْ لَّمْ يَعْتَزِلُوْكُمْ وَيُلْقُوْٓا اِلَيْكُمُ السَّلَمَ وَيَكُفُّوْٓا اَيْدِيَهُمْ فَخُذُوْهُمْ وَاقْتُلُوْهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوْهُمْ ۗ وَاُولٰۤىِٕكُمْ جَعَلْنَا لَكُمْ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا ࣖ

satajidūna akharīna yurīdūna ay ya'manūkum wa ya'manū qaumahum, kullamā ruddū ilal-fitnati urkisū fīhā, fa illam ya‘tazilūkum wa yulqū ilaikumus-salama wa yakuffū aidiyahum fa khużūhum waqtulūhum ḥaiṡu ṡaqiftumūhum, wa ulā'ikum ja‘alnā lakum ‘alaihim sulṭānam mubīnā(n).

ཤུལ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྱོད་དང་གཅིག་ཁར་ ཉེན་སྲུང་དང་ལྡནམ་སྦེ་ སྡོད་དགོ་མནོ་མི་ གཞན་མི་ (སྡེ་ཚན་) ཚུ་དང་ ཁོང་རའི་མི་སེར་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ ཉེན་སྲུང་ནང་ སྡོད་དགོ་མནོ་མི་ཚུ་ མཐོང་ཚུགས། ག་དུས་ཡིན་ཡང་ ཕིཊ་ན་ (polytheism) ལུ་ལོག་འབོ་བའི་སྐབས་ དེ་ནང་ལུ་ མཆོངས་འགྱོཝ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་མ་བྱིན་པར་ ཞི་བདེ་མ་བྱིན་པ་ཅིན་ ཡང་ན་ ལགཔ་བཀག་སྟེ་ ༼ཁྱོད་དང་འཐབ་འཛིང་འབད་ནི་ལས་༽ དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་དང་ཕྱད་ས་ལུ་ ཁོང་ཚུ་འཛིན་བཟུང་འབད་དེ་ བསད་དགོ།

وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ اَنْ يَّقْتُلَ مُؤْمِنًا اِلَّا خَطَـًٔا ۚ وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَـًٔا فَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَّدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ اِلٰٓى اَهْلِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يَّصَّدَّقُوْا ۗ فَاِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَّكُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ ۗوَاِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍۢ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِّيْثَاقٌ فَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ اِلٰٓى اَهْلِهٖ وَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ ۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِۖ تَوْبَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا

wa mā kāna limu'minin ay yaqtula mu'minan illā khaṭa'ā(n), wa man qatala mu'minan khaṭa'an fa taḥrīru raqabatim mu'minatiw wa diyatum musallamatun ilā ahlihī illā ay yaṣṣaddaqū, fa in kāna min qaumim bainakum wa bainahum mīṡāqun fa diyatum musallamatun ilā ahlihī wa taḥrīru raqabatim mu'minah(tin), famal lam yajid fa ṣiyāmu syahraini mutatābi‘aini taubatam minallāh(i), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).

དེ་ལས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཅིག་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་གཅིག་ ༼གཞན་ཅིག་༽ བསད་ནི་འདི་ འཛོལ་བ་ལས་མ་གཏོགས་ ༼གློ་བུར་དུ་༽ བསད་ནི་འདི་ འོས་འབབ་མེདཔ་ཨིན། དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཅིག་ ཉེས་འཛུགས་ལས་བརྟེན་ བསད་མི་འདི་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ ཆ་རོགས་བྱ་རོགས་ཅིག་ བཏང་དགོཔ་མ་ཚད་ ཁོ་རའི་བཟའ་ཚང་ལུ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་ རིན་གོང་ཡང་ སྤྲོད་དགོཔ་ཨིན། གལ་སྲིད་ཁོ་(བསད་མི་འདི་) ཁྱོད་ལུ་དགྲ་བྱུང་མི་མི་རིགས་ལས་ཨིན་པ་ཅིན་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཨིན་རུང་ ༼བསད་མི་འདི་༽ སཱ་ཧ་ཡ་གི་དད་པ་བསྐྱེད་མི་གཡོགཔོ་འདི་ བཏོན་གཏང་། དེ་ལས་ ཁྱོད་དང་གཅིག་ཁར་ ཆིངས་ཡིག་བཞག་མི་ མི་ཚུ་ལས་ཨིན་པ་ཅིན་ མི་བསད་མི་འདི་གིས་ ཁོ་རའི་བཟའ་ཚང་ལུ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་སྟེ་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཆ་རོགས་ཚུ་ བཏང་དགོ། གང་གིས་ ༼ས་ཧ་ཡ་གི་ཕྱག་ཞུ་མི་༽ མ་ཐོབ་པ་ཅིན་ དེ་ལས་ ༼མི་བསད་མི་༽ གིས་ ཟླཝ་གཉིས་བསྟུད་མར་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་ནིའི་དོན་ལུ་ བཀག་ཆ་འབད་བཅུག། དེ་ལས་ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་ཤེས་མི་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཨིན།

وَمَنْ يَّقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاۤؤُهٗ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيْهَا وَغَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهٗ وَاَعَدَّ لَهٗ عَذَابًا عَظِيْمًا

wa may yaqtul mu'minam muta‘ammidan fa jazā'uhū jahannamu khālidan fīhā wa gaḍiballāhu ‘alaihi wa la‘anahū wa a‘adda lahū ‘ażāban ‘aẓīmā(n).

དེ་ལས་ གང་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཅིག་ བསམ་བཞིན་དུ་བསད་པ་ཅིན་ དེ་གི་ལན་འདི་ དམྱལ་བ་ཨིན་ དེ་ནང་ལུ་སྡོད་འོང་། ཨཱལ་ལཱ་གིས་ཁོ་ལུ་ཁྲོ་གཏུམ་སྦེ་དམོད་པ་བརྐྱབ་སྟེ་ ཉེས་ཆད་སྦོམ་ཅིག་བྱིན་ནུག།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا ضَرَبْتُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَتَبَيَّنُوْا وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ اَلْقٰىٓ اِلَيْكُمُ السَّلٰمَ لَسْتَ مُؤْمِنًاۚ تَبْتَغُوْنَ عَرَضَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۖفَعِنْدَ اللّٰهِ مَغَانِمُ كَثِيْرَةٌ ۗ كَذٰلِكَ كُنْتُمْ مِّنْ قَبْلُ فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā ḍarabtum fī sabīlillāhi fa tabayyanū wa lā taqūlū liman alqā ilaikumus-salāma lasta mu'minā(n), tabtagūna ‘araḍal-ḥayātid-dun-yā, fa ‘indallāhi magānimu kaṡīrah(tun), każālika kuntum min qablu fa mannallāhu ‘alaikum fa tabayyanū, innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༡) འདི་ཡང་ གྱིས་ བཤད་ནུག འདི་ཡང་ གྱིས་ བཤད་ནུག ཁྱོད་ཀྱི་གནས་སྟངས་འདི་ཧེ་མ་ལས་ དེ་སྦེ་སྡོད་ཡོདཔ་ལས་ དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ བྱིན་རླབས་གནང་ཡི། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁྱེད་ཀྱིས་འབད་མི་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ བལྟ་སྡོདཔ་ཨིན།

لَا يَسْتَوِى الْقٰعِدُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ غَيْرُ اُولِى الضَّرَرِ وَالْمُجٰهِدُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْۗ فَضَّلَ اللّٰهُ الْمُجٰهِدِيْنَ بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقٰعِدِيْنَ دَرَجَةً ۗ وَكُلًّا وَّعَدَ اللّٰهُ الْحُسْنٰىۗ وَفَضَّلَ اللّٰهُ الْمُجٰهِدِيْنَ عَلَى الْقٰعِدِيْنَ اَجْرًا عَظِيْمًاۙ

lā yastawil-qā‘idūna minal-mu'minīna gairu uliḍ-ḍarari wal-mujāhidūna fī sabīlillāhi bi'amwālihim wa anfusihim, faḍḍalallāhul-mujāhidīna bi amwālihim wa anfusihim ‘alal-qā‘idīna darajah(tan), wa kullaw wa‘adallāhul-ḥusnā, wa faḍḍalallāhul-mujāhidīna ‘alal-qā‘idīna ajran ‘aẓīmā(n).

དད་པ་ཅན་གཅིག་གིས་ ཨུ་ཛུར་ (བར་ཆད་) མེད་པར་ སྡོད་མི་ (དམག་འཁྲུག་ནང་ བཅའ་མར་མ་གཏོགས་མི་) དང་ རྒྱུ་ནོར་དང་ སེམས་ཀྱིས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ལམ་ནང་ འབད་བརྩོན་བསྐྱེད་མི་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ འདྲ་མཉམ་མེདཔ་ཨིན་པས། ༼བར་ཆད་མེད་པར་ དམག་འཁྲུག་ནང་ བཅའ་མར་མ་གཏོགས༽ ལས་ རྒྱུ་ནོར་དང་ མི་ཚེ་གཅིག་ཁར་ འཐབ་འཛིང་འབད་མི་ཚུ་གི་ གནས་རིམ་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ མཐོ་དྲགས་སྦེ་ བཞགཔ་ཨིན། འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༡) འདི་ཡང་ གཟའ་ཉི་མའི་ཉིན།

دَرَجٰتٍ مِّنْهُ وَمَغْفِرَةً وَّرَحْمَةً ۗوَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا ࣖ

darajātim minhu wa magfirataw wa raḥmah(tan), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

།དེ་ལས་དཔག་ཚད་འགའ་ཞིག་དང་དེ་བཞིན་དུ་བཤགས་པ་དང་སྙིང་རྗེའོ། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ དགོངས་སེལ་ཞུ་མི་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ تَوَفّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ ظَالِمِيْٓ اَنْفُسِهِمْ قَالُوْا فِيْمَ كُنْتُمْ ۗ قَالُوْا كُنَّا مُسْتَضْعَفِيْنَ فِى الْاَرْضِۗ قَالُوْٓا اَلَمْ تَكُنْ اَرْضُ اللّٰهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوْا فِيْهَا ۗ فَاُولٰۤىِٕكَ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُ ۗ وَسَاۤءَتْ مَصِيْرًاۙ

innal-lażīna tawaffāhumul-malā'ikatu ẓālimī anfusihim qālū fīma kuntum, qālū kunnā mustaḍ‘afīna fil-arḍ(i), qālū alam takun arḍullāhi wāsi‘atan fa tuhājirū fīhā, fa ulā'ika ma'wāhum jahannam(u), wa sā'at maṣīrā(n).

ངོ་མ་རང་ ཕོ་ཉ་ཚུ་གིས་ མི་ཚེ་འཕྲོག་བཅོམ་འབད་མི་ཚུ་ རང་ལུ་ འཛོལ་བ་འབད་བའི་ གནས་སྟངས་ནང་ ཡོདཔ་ལས་ ཁོང་གིས་ (ཕོ་ཉ་ཚུ་གིས་) ཁྱོད་ག་དེ་སྦེ་ཡོདཔ་སྨོ་ཟེར་ དྲིཝ་ཨིན་པས། ང་བཅས་འཛམ་གླིང་གི་བཙན་གནོན་འོག་ཡོད་པའི་མི་ཚུ་ཨིན་ (མེ་ཀ་) ཟེར་ལན་བཏབ་ནུག། དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ (ཕོ་ཉ་ཚུ་གིས་) ཁྱོད་ཚུ་ དེ་ནང་ གནས་སྤོ་འགྱོ་ནིའི་དོན་ལུ་ ཨ་ལཱ་གི་ས་གཞི་འདི་ རྒྱ་ཆེ་དྲགས་སྦེ་ མེན་ན་ཟེར་ དྲི་བ་བཀོད་ནུག། །དེ་ནས་དེ་དག་གི་གནས་ནི་དམྱལ་བ་ཡིན་པས་(དམྱལ་བ་)ནི་ལོག་པའི་གནས་བཞིན་དུ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཡིན་ནོ།

اِلَّا الْمُسْتَضْعَفِيْنَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاۤءِ وَالْوِلْدَانِ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ حِيْلَةً وَّلَا يَهْتَدُوْنَ سَبِيْلًاۙ

illal-mustaḍ‘afīna minar-rijāli wan-nisā'i wal-wildāni lā yastaṭī‘ūna ḥīlataw wa lā yahtadūna sabīlā(n).

ཕོ་མོ་གང་རུང་ཅིག་ཨིན་རུང་ བཙན་གནོན་འོག་ལུ་ཚུད་མི་ཚུ་མ་གཏོགས་ ཕན་ཐོགས་མེད་མི་དང་ ལམ་མ་ཤེས་མི་ ༼གནས་སྤོ་འགྱོ་ནི།༽

فَاُولٰۤىِٕكَ عَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّعْفُوَ عَنْهُمْ ۗ وَكَانَ اللّٰهُ عَفُوًّا غَفُوْرًا

fa ulā'ika ‘asallāhu ay ya‘fuwa ‘anhum, wa kānallāhu ‘afuwwan gafūrā(n).

དེ་ལས་ཁོང་ཚུ་ ཨ་ལཱ་གིས་ཁོ་ལུ་དགོངས་ཡང་གནང་བཅུག། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ དགོངས་སེལ་ཞུ་མི་ དགོངས་སེལ་ཞུ་མི་ཅིག་ཨིན།

۞ وَمَنْ يُّهَاجِرْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ يَجِدْ فِى الْاَرْضِ مُرٰغَمًا كَثِيْرًا وَّسَعَةً ۗوَمَنْ يَّخْرُجْ مِنْۢ بَيْتِهٖ مُهَاجِرًا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ اَجْرُهٗ عَلَى اللّٰهِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا ࣖ

wa may yuhājir fī sabīlillāhi yajid fil-arḍi murāgaman kaṡīraw wa sa‘ah(tan), wa may yakhruj mim baitihī muhājiran ilallāhi wa rasūlihī ṡumma yudrik-hul-mautu faqad waqa‘a ajruhū ‘alallāh(i), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ ཨ་ལཱ་གི་ལམ་ཁར་ གནས་སྤོ་འགྱོ་བ་ཅིན་ ཁོང་ལུ་ འཛམ་གླིང་ནང་ གནས་སྤོ་འགྱོ་སའི་ས་སྒོ་རྒྱ་ཆེཝ་དང་ ༼འཚོ་བཅུད་༽ མངམ་སྦེ་འོང་ནི་ཨིན་པས། གང་ཟག་གཅིག་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ཀྱི་དོན་ལུ་ གནས་སྤོ་འགྱོ་ནི་གི་ དམིགས་ཡུལ་བསྐྱེད་དེ་ ཁོ་རའི་ཁྱིམ་ནང་ལས་ ཐོན་འགྱོ་བ་ཅིན་ དེ་ལས་ འཆི་བ་གིས་ ༼ཁོ་རའི་འགྲོ་ཡུལ་ལུ་མ་ལྷོད་པའི་ཧེ་མ་༽ འབྱུང་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་གི་གསོལ་རས་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ གཏན་འཁེལ་བཟོ་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན། དཀོན་མཆོག་འདི་དགོངས་ཡངས་དང་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཨིན།

وَاِذَا ضَرَبْتُمْ فِى الْاَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَنْ تَقْصُرُوْا مِنَ الصَّلٰوةِ ۖ اِنْ خِفْتُمْ اَنْ يَّفْتِنَكُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ اِنَّ الْكٰفِرِيْنَ كَانُوْا لَكُمْ عَدُوًّا مُّبِيْنًا

wa iżā ḍarabtum fil-arḍi fa laisa ‘alaikum junāḥun an taqṣurū minaṣ-ṣalāh(ti), in khiftum ay yaftinakumul-lażīna kafarū, innal-kāfirīna kānū lakum ‘aduwwam mubīnā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་འཛམ་གླིང་ནང་ འགྲུལ་སྐྱོད་འབད་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ལུ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་ནི་ལུ་ ལཱ་ཁག་བཟོ་ནི་འདི་ སྡིག་པ་མེན། ངོ་མ་རང་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ ཁྱོད་ཀྱི་དགྲ་ངོ་མ་ཨིན།

وَاِذَا كُنْتَ فِيْهِمْ فَاَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلٰوةَ فَلْتَقُمْ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ مَّعَكَ وَلْيَأْخُذُوْٓا اَسْلِحَتَهُمْ ۗ فَاِذَا سَجَدُوْا فَلْيَكُوْنُوْا مِنْ وَّرَاۤىِٕكُمْۖ وَلْتَأْتِ طَاۤىِٕفَةٌ اُخْرٰى لَمْ يُصَلُّوْا فَلْيُصَلُّوْا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوْا حِذْرَهُمْ وَاَسْلِحَتَهُمْ ۚ وَدَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْ تَغْفُلُوْنَ عَنْ اَسْلِحَتِكُمْ وَاَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيْلُوْنَ عَلَيْكُمْ مَّيْلَةً وَّاحِدَةً ۗوَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِنْ كَانَ بِكُمْ اَذًى مِّنْ مَّطَرٍ اَوْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَنْ تَضَعُوْٓا اَسْلِحَتَكُمْ وَخُذُوْا حِذْرَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ اَعَدَّ لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًا

wa iżā kunta fīhim fa aqamta lahumuṣ-ṣalāta faltaqum ṭā'ifatum minhum ma‘aka walya'khużū asliḥatahum, fa iżā sajadū falyakūnū miw warā'ikum, walta'ti ṭā'ifatun ukhrā lam yuṣallū falyuṣallū ma‘aka walya'khużū ḥiżrahum wa asliḥatahum, waddal-lażīna kafarū lau tagfulūna ‘an asliḥatakum wa amti‘atikum, fa yamīlūna ‘alaikum mailataw wāḥidah(tan), wa lā junāḥa ‘alaikum in kāna bikum ażam mim maṭarin au kuntum marḍā an taḍa‘ū asliḥatakum wa khużū ḥiżrakum, innallāha a‘adda lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).

འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༠) འདི་ལྟར་དྲན་དུས་ངའི་སེམས་པ་འདི་ འདྲེ་རེད་འདུག དེ་ལས་ཁོང་ཚུ་གྲ་སྒྲིག་འབད་དེ་ མཚོན་ཆ་འབག་དགོ། དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་མཚོན་ཆ་དང་ རྒྱུ་དངོས་ཚུ་ལུ་ སྣང་མེད་སྦེ་བཞག་དགོ་མནོཝ་ད་ དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ཚར་གཅིག་རང་ གནོདཔ་བཀལཝ་ཨིན། དེ་ལས་ ཆརཔ་གིས་ ཡང་ན་ ནདཔ་ཐོན་ཏེ་ དཀའ་ངལ་བྱུང་པ་ཅིན་ མཚོན་ཆ་བཞག་མི་འདི་ འཛོལ་བ་མེདཔ་ལས་ གྲ་སྒྲིག་འབད་དེ་སྡོད་དགོ། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཨ་ལཱ་གིས་ མ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ མར་ཕབ་ཀྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ཅིག་ གྲ་སྒྲིག་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན།

فَاِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلٰوةَ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ قِيَامًا وَّقُعُوْدًا وَّعَلٰى جُنُوْبِكُمْ ۚ فَاِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ ۚ اِنَّ الصَّلٰوةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ كِتٰبًا مَّوْقُوْتًا

fa iżā qaḍaitumuṣ-ṣalāta fażkurullāha qiyāmaw wa qu‘ūdaw wa ‘alā junūbikum, fa iżaṭma'nantum fa aqīmuṣ-ṣalāh(ta), innaṣ-ṣalāta kānat ‘alal-mu'minīna kitābam mauqūtā(n).

དེ་མ་ཚད་ སྨོན་ལམ་བཏབ་ཚར་བའི་ཤུལ་ལས་ ལོང་སྟེ་སྡོད་པའི་སྐབས་ དེ་ལས་ ཉལ་བའི་སྐབས་ ཨཱལ་ལཱ་དྲན་དགོ། དེ་ལས་ ཉེན་སྲུང་ཡོད་པའི་སྐབས་ལུ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་དགོཔ་ཨིན། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ སྨོན་ལམ་བཏབ་ནི་འདི་ དད་པ་ཅན་ཚུ་ལུ་ དུས་ཚོད་ཀྱི་འགན་ཁུར་ཅིག་ཨིན།

وَلَا تَهِنُوْا فِى ابْتِغَاۤءِ الْقَوْمِ ۗ اِنْ تَكُوْنُوْا تَأْلَمُوْنَ فَاِنَّهُمْ يَأْلَمُوْنَ كَمَا تَأْلَمُوْنَ ۚوَتَرْجُوْنَ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا يَرْجُوْنَ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا ࣖ

wa lā tahinū fibtigā'il-qaum(i), in takūnū ta'lamūna fa innahum ya'lamūna kamā ta'lamūn(a), wa tarjūna minallāhi mā lā yarjūn(a), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).

དེ་ལས་ཁོང་ཚུ་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནི་ལུ་སེམས་ཞན་མ་བཞག། ཁྱོད་ཀྱིས་ ན་ཟུག་མྱོང་པ་ཅིན་ དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ཡང་ ན་ཟུག་མྱོང་དོ་ཡོདཔ་སྦེ་ ཤེས་དགོཔ་ཨིན། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་ཤེས་མི་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

اِنَّآ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَآ اَرٰىكَ اللّٰهُ ۗوَلَا تَكُنْ لِّلْخَاۤىِٕنِيْنَ خَصِيْمًا ۙ

innā anzalnā ilaikal-kitāba bil-ḥaqqi litaḥkuma bainan-nāsi bimā arākallāh(u), wa lā takun lil-khā'inīna khaṣīmā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ བདེན་པ་འབག་མི་ ཀི་དེབ་ ཀུ་རཱན་འདི་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་ཡི།

وَّاسْتَغْفِرِ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًاۚ

wastagfirillāh(a), innallāha kāna gafūrar raḥīmā(n).

དེ་ལས་ དགོངས་ཡངས་གནང་ནིའི་དོན་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཞུ་དགོ། ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

وَلَا تُجَادِلْ عَنِ الَّذِيْنَ يَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ خَوَّانًا اَثِيْمًاۙ

wa lā tujādil ‘anil-lażīna yakhtānūna anfusahum, innallāha lā yuḥibbu man kāna khawwānan aṡīmā(n).

དེ་ལས་ རང་གིས་རང་ལུ་མགོ་སྐོར་རྐྱབ་མི་ཚུ་ལུ་ རྩོད་པ་མ་རྐྱབ། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་རྟག་ཏུ་མགོ་སྐོར་དང་སྡིག་པ་ཅན་ཚུ་ལུ་དགའ་མི་བཏུབ།

يَّسْتَخْفُوْنَ مِنَ النَّاسِ وَلَا يَسْتَخْفُوْنَ مِنَ اللّٰهِ وَهُوَ مَعَهُمْ اِذْ يُبَيِّتُوْنَ مَا لَا يَرْضٰى مِنَ الْقَوْلِ ۗ وَكَانَ اللّٰهُ بِمَا يَعْمَلُوْنَ مُحِيْطًا

yastakhfūna minan-nāsi wa lā yastakhfūna minallāhi wa huwa ma‘ahum iż yubayyitūna mā lā yarḍā minal-qaul(i), wa kānallāhu bimā ya‘malūna muḥīṭā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་མི་ཚུ་ལས་གསང་བ་འབད་ཚུགས་ནི་ཨིན་རུང་ དཀོན་མཆོག་ལས་གསང་བ་འབད་མ་ཚུགས། དེ་ལས་ ཨ་ལཱ་གིས་ ཁོང་གིས་ག་ཅི་འབདཝ་ཨིན་ན་ བཀབ་བཞགཔ་ཨིན།

هٰٓاَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ جَادَلْتُمْ عَنْهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ فَمَنْ يُّجَادِلُ اللّٰهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَمْ مَّنْ يَّكُوْنُ عَلَيْهِمْ وَكِيْلًا

hā'antum hā'ulā'i jādaltum ‘anhum fil-ḥayātid-dun-yā, famay yujādilullāha ‘anhum yaumal-qiyāmati am may yakūnu ‘alaihim wakīlā(n).

དེ་ཁྱོད་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱིས་འཛམ་གླིང་གི་མི་ཚེ་ནང་ལུ་ ཁོང་ལུ་ (སྲུང་སྐྱོབ་འབད་) རྩོད་པ་རྐྱབ་ཨིན་རུང་ མྱ་ངན་འབད་བའི་ཉིནམ་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ ག་གིས་ངོ་རྒོལ་འབད་འོང་ག? ཡང་ན་ ཁོང་གི་སྲུང་སྐྱོབ་པ་སུ་ཡིན་ནམ།

وَمَنْ يَّعْمَلْ سُوْۤءًا اَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهٗ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللّٰهَ يَجِدِ اللّٰهَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

wa may ya‘mal sū'an au yaẓlim nafsahū ṡumma yastagfirillāha yajidillāha gafūrar raḥīmā(n).

དེ་ལས་ ག་གིས་རང་ལུ་ ངན་པ་འབད་དེ་ འཛོལ་བ་འབད་བ་ཅིན་ དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ དགོངས་ཡངས་ཞུ་བ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཐོབ་འོང་།

وَمَنْ يَّكْسِبْ اِثْمًا فَاِنَّمَا يَكْسِبُهٗ عَلٰى نَفْسِهٖ ۗ وَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا

wa may yaksib iṡman fa innamā yaksibuhū ‘alā nafsih(ī),wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).

དེ་ལས་ ག་གིས་སྡིག་པ་འབད་བ་ཅིན་ དེ་གིས་ རང་ལུ་རང་ སྡིག་པ་འབདཝ་ཨིན། དེ་ལས་ཨཱལ་ལཱ་འདི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཅན་ཨིན།

وَمَنْ يَّكْسِبْ خَطِيْۤـَٔةً اَوْ اِثْمًا ثُمَّ يَرْمِ بِهٖ بَرِيْۤـًٔا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَّاِثْمًا مُّبِيْنًا ࣖ

wa may yaksib khaṭī'atan au iṡman ṡumma yarmi bihī barī'an fa qadiḥtamala buhtānaw wa iṡmam mubīnā(n).

དེ་ལས་ ག་གིས་ འཛོལ་བ་ཡང་ན་ སྡིག་པ་ འབད་བ་ཅིན་ དེ་ལས་ ཉེས་སྐྱོན་མེད་པའི་ མི་ཅིག་ལུ་ བཀལ་ཏེ་ དེ་གིས་ རྫུན་མ་དང་ སྡིག་པ་ངོ་མ་ཅིག་ བཀལ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهٗ لَهَمَّتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ اَنْ يُّضِلُّوْكَۗ وَمَا يُضِلُّوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَضُرُّوْنَكَ مِنْ شَيْءٍ ۗ وَاَنْزَلَ اللّٰهُ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُۗ وَكَانَ فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكَ عَظِيْمًا

wa lau lā faḍlullāhi ‘alaika wa raḥmatuhū lahammaṭ-ṭā'ifatum minhum ay yuḍillūk(a), wa mā yuḍillūna illā anfusahum wa mā yaḍurrūnaka min syai'(in), wa anzalallāhu ‘alaikal-kitāba wal-ḥikmata wa ‘allamaka mā lam takun ta‘lam(u), wa kāna faḍlullāhi ‘alaika ‘aẓīmā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ གི་སྙིང་རྗེ་དང་ ཐུགས་རྗེ་མ་བྱིན་པ་ཅིན་ ཁོང་གི་སྡེ་ཚན་གཅིག་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ལམ་འཛོལ་བ་བཟོ་ནི་གི་ རེ་བ་སྦོམ་སྦེ་ར་ བསྐྱེད་འོང་། དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གིས་ཁོ་རང་ལུ་མགུ་སྐོར་རྐྱབ་སྟེ་ ཁྱོད་ལུ་གནོད་པ་ག་ནི་ཡང་མི་བྱིན། དེ་ལས་ (དེ་ཡང་) ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ཀི་དེབ་ (ཀུ་རཱན་) དང་ ཤེས་རབ་ (སུན་ན) ཚུ་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་དེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་མ་ཤེས་མི་ཚུ་ སྟོན་བྱིན་ཡོདཔ་ཨིན། ཁྱེད་ལུ་དཀོན་མཆོག་གི་ཐུགས་རྗེ་འདི་ གནམ་མེད་ས་མེད་སྦོམ་ཡོདཔ་ཨིན།

۞ لَا خَيْرَ فِيْ كَثِيْرٍ مِّنْ نَّجْوٰىهُمْ اِلَّا مَنْ اَمَرَ بِصَدَقَةٍ اَوْ مَعْرُوْفٍ اَوْ اِصْلَاحٍۢ بَيْنَ النَّاسِۗ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيْهِ اَجْرًا عَظِيْمًا

lā khaira fī kaṡīrim min najwāhum illā man amara biṣadaqatin au ma‘rūfin au iṣlāḥim bainan-nās(i), wa may yaf‘al żālikabtigā'a marḍātillāhi fa saufa nu'tīhi ajran ‘aẓīmā(n).

༼མི་ཚུ་ལུ་༽ སྦྱིན་པ་བཏང་ནི་དང་ ཡང་ན་ ལེགས་ཤོམ་འབད་ནི་ ཡང་ན་ མི་ཚུ་གི་བར་ན་ ཞི་བདེ་བཟོ་ནི་ལུ་ བཀའ་གནང་མི་གཅིག་གིས་ གསང་བའི་ཁ་སླབ་མ་གཏོགས་ གསང་བའི་ཁ་སླབ་མི་ལེ་ཤ་ཅིག་ནང་ ལེགས་ཤོམ་མེདཔ་ཨིན། ག་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་དགའ་སྤྲོ་འཚོལ་ཏེ་ དེ་སྦེ་འབད་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ གསོལ་རས་སྦོམ་ཅིག་ བྱིན་འོང་།

وَمَنْ يُّشَاقِقِ الرَّسُوْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدٰى وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيْلِ الْمُؤْمِنِيْنَ نُوَلِّهٖ مَا تَوَلّٰى وَنُصْلِهٖ جَهَنَّمَۗ وَسَاۤءَتْ مَصِيْرًا ࣖ

wa may yusyāqiqir-rasūla mim ba‘di mā tabayyana lahul-hudā wa yattabi‘ gaira sabīlil-mu'minīna nuwallihī mā tawallā wa nuṣlihī jahannam(a), wa sā'at maṣīrā(n).

དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ བདེན་པ་གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ཐོན་པའི་ཤུལ་ལས་ སྐུ་ཚབ་(མུ་ཧ་མཱད་)ལུ་ ངོ་རྒོལ་འབད་དེ་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གི་ལམ་མེན་པའི་ལམ་ལུ་འགྱོ་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ འཛོལ་བ་དེ་ནང་བཞག་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ དམྱལ་བ་ནང་བཙུགས་འོང་།

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَغْفِرُ اَنْ يُّشْرَكَ بِهٖ وَيَغْفِرُ مَا دُوْنَ ذٰلِكَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَمَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا ۢ بَعِيْدًا

innallāha lā yagfiru ay yusyraka bihī wa yagfiru mā dūna żālika limay yasyā'(u), wa may yusyrik billāhi faqad ḍalla ḍalālam ba‘īdā(n).

དཀོན་མཆོག་གིས་ ལྷ་མང་པོ་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་གི་སྡིག་པ་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་བཏུབ་པས། དེ་ལས་ ག་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་དང་གཅིག་ཁར་ མཉམ་འབྲེལ་འབད་བ་ཅིན་ དེ་ལས་ ངོ་མ་རང་ ཐག་རིང་སར་ འགྱོ་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན།

اِنْ يَّدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلَّآ اِنٰثًاۚ وَاِنْ يَّدْعُوْنَ اِلَّا شَيْطٰنًا مَّرِيْدًاۙ

iy yad‘ūna min dūnihī illā ināṡā(n), wa iy yad‘ūna illā syaiṭānam marīdā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཕྱག་འཚལ་མི་འདི་ ༼སྐུ་འདྲ་༽ ལས་ལྷག་སྟེ་ གཞན་ག་ནི་ཡང་མེན།

لَّعَنَهُ اللّٰهُ ۘ وَقَالَ لَاَتَّخِذَنَّ مِنْ عِبَادِكَ نَصِيْبًا مَّفْرُوْضًاۙ

la‘anahullāh(u), wa qāla la'attakhiżanna min ‘ibādika naṣībam mafrūḍā(n).

དེ་ལས་ ༼བདུད་༽ གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ཏོགཔ་ཚུ་གི་ བགོ་བཤའ་ཅིག་ ངེས་པར་དུ་ལེན་འོང་།

وَّلَاُضِلَّنَّهُمْ وَلَاُمَنِّيَنَّهُمْ وَلَاٰمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ اٰذَانَ الْاَنْعَامِ وَلَاٰمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يَّتَّخِذِ الشَّيْطٰنَ وَلِيًّا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْرَانًا مُّبِيْنًا

wa la'uḍillannahum wa la'umanniyannahum wa la'āmurannahum fa layubattikunna āżānal-an‘āmi wa la'āmurannahum fa layugayyirunna khalqallāh(i), wa may yattakhiżisy-syaiṭāna waliyyam min dūnillāhi faqad khasira khusrānam mubīnā(n).

དེ་ལས་ ང་གིས་ ཁོང་ལུ་ འཛོལ་བ་བཟོ་སྟེ་ ཁོང་ལུ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་སྟེ་ སྒོ་ནོར་གྱི་རྣམ་ཅོ་ཚུ་ བཏོག་བཏང་དགོ་པའི་བཀའ་རྒྱ་གནང་འོང་ དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ངོ་མ་རང་ བཏོག་བཏང་འོང་ དེ་ལས་ དཀོན་མཆོག་གི་བཟོ་མི་འདི་ བསྒྱུར་བཅོས་འབད་དགོཔ་སྦེ་ བཀའ་རྒྱ་གནང་འོང་། ག་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ སཱ་ཏཱན་ལུ་ ཉེན་སྲུང་འབད་མི་སྦེ་ ལེན་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་ལུ་ གྱོང་རྒུད་ངོ་མ་བྱུངམ་ཨིན།

يَعِدُهُمْ وَيُمَنِّيْهِمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا

ya‘iduhum wa yumannīhim, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).

༼གདོན་འདྲེ་འདི་༽ ཁོང་ལུ་ཁས་བླངས་བྱིན་ཏེ་ རྨི་ལམ་སྟོངམ་ཚུ་ འབྱུང་བཅུགཔ་ཨིན་རུང་ གདོན་འདྲེ་གིས་ ཁོང་ལུ་ མགུ་སྐོར་རྐྱངམ་གཅིག་ཁས་བླངས་འབདཝ་ཨིན།

اُولٰۤىِٕكَ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۖ وَلَا يَجِدُوْنَ عَنْهَا مَحِيْصًا

ulā'ika ma'wāhum jahannam(u), wa lā yajidūna ‘anhā maḥīṣā(n).

ཁོང་གི་ (མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་) ས་གནས་འདི་ དམྱལ་བ་ནང་ཨིནམ་ལས་ དེ་ལས་ ཐར་ཐབས་ཀྱི་ས་སྒོ་ (གཞན་ཅིག་) མ་ཐོབ།

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّا ۗوَمَنْ اَصْدَقُ مِنَ اللّٰهِ قِيْلًا

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sanudkhiluhum jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), wa‘dallāhi ḥaqqā(n), wa man aṣdaqu minallāhi qīlā(n).

དེ་ལས་དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ དགེ་བ་འབད་མི་ཚུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཆུ་བོ་ཚུ་གི་འོག་ལུ་ ལྡུམ་ར་ཚུ་ནང་ བཙུགས་ཏེ་ དེ་ནང་ རྟག་བུ་རང་ གནས་འོང་། དེ་ལས་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁས་བླངས་འདི་བདེན་པ་ཨིན། དཀོན་མཆོག་གི་ཚིག་ལས་ ག་གི་ཚིག་འདི་བདེན་པ་ཡོདཔ་སྨོ?

لَيْسَ بِاَمَانِيِّكُمْ وَلَآ اَمَانِيِّ اَهْلِ الْكِتٰبِ ۗ مَنْ يَّعْمَلْ سُوْۤءًا يُّجْزَ بِهٖۙ وَلَا يَجِدْ لَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلِيًّا وَّلَا نَصِيْرًا

laisa bi'amāniyyikum wa lā amāniyyi ahlil-kitāb(i), may ya‘mal sū'ay yujza bih(ī), wa lā yajid lahū min dūnillāhi waliyyaw wa lā naṣīrā(n).

༼ཨཱལ་ལཱ་ལས་ཐོབ་པའི་གསོལ་རས་༽ ཁྱོད་ཀྱི་རྨི་ལམ་མེན་པའི་ཁར་ དེབ་ཀྱི་མི་ཚུ་གི་རྨི་ལམ་ཡང་མེན། ག་གིས་ ངན་པ་འབད་བ་ཅིན་ ངན་པ་དེ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ ལན་སྤྲོད་འོང་ དེ་ལས་ དེ་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ སྐྱབས་མགོན་དང་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་ ག་ཡང་ མི་ཐོབ།

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ مِنْ ذَكَرٍ اَوْ اُنْثٰى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ نَقِيْرًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti min żakarin au unṡā wa huwa mu'minun fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna naqīrā(n).

དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་སྡོད་པའི་སྐབས་ ཕོ་མོ་ཨིན་རུང་ དགེ་བའི་ལཱ་ཚུ་འབད་བ་ཅིན་ དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ལྷ་ཡུལ་ནང་འཛུལ་འོང་ དེ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ཕྲན་བུ་ཡང་ ཉེས་པ་མི་འབྱུང་།

وَمَنْ اَحْسَنُ دِيْنًا مِّمَّنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ وَّاتَّبَعَ مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًا ۗوَاتَّخَذَ اللّٰهُ اِبْرٰهِيْمَ خَلِيْلًا

wa man aḥsanu dīnam mimman aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinuw wattaba‘a millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wattakhażallāhu ibrāhīma khalīlā(n).

དེ་ལས་ ལེགས་ཤོམ་འབད་བའི་སྐབས་ དཀོན་མཆོག་ལུ་ སེམས་ཁ་ལས་རང་ མགུ་བསྐོར་བརྐྱབ་སྟེ་ ཨབ་ར་ཧམ་གྱི་ཆོས་ལུགས་ཐད་ཀར་ལུ་ བརྩི་སྲུང་འབད་མི་ལས་ ཆོས་ལུགས་ནང་ ག་ལེགས་ཤོམ་ཡོདཔ་སྨོ? དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཨབ་ར་ཧམ་འདི་ ཁོ་རའི་དགའ་མི་སྦེ་ གདམ་ཁ་རྐྱབ་ནུག།

وَلِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَكَانَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُّحِيْطًا ࣖ

wa lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kānallāhu bikulli syai'im muḥīṭā(n).

དེ་ལས་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ ཨཱལ་ལཱ་གི་དབང་དུ་བཏང་སྟེ་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཤེས་ཡོན་གྱིས་ ག་ར་ཁྱབ་ཚུགསཔ་ཨིན།

وَيَسْتَفْتُوْنَكَ فِى النِّسَاۤءِۗ قُلِ اللّٰهُ يُفْتِيْكُمْ فِيْهِنَّ ۙوَمَا يُتْلٰى عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ فِيْ يَتٰمَى النِّسَاۤءِ الّٰتِيْ لَا تُؤْتُوْنَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُوْنَ اَنْ تَنْكِحُوْهُنَّ وَالْمُسْتَضْعَفِيْنَ مِنَ الْوِلْدَانِۙ وَاَنْ تَقُوْمُوْا لِلْيَتٰمٰى بِالْقِسْطِ ۗوَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِهٖ عَلِيْمًا

wa yastaftūnaka fin-nisā'(i), qulillāhu yuftīkum fīhinn(a), wa mā yutlā ‘alaikum fil-kitābi fī yatāman-nisā'il-lātī lā tu'tūnahunna mā kutiba lahunna wa targabūna an tankiḥūhunna wal-mustaḍ‘afīna minal-wildān(i), wa an taqūmū lil-yatāmā bil-qisṭ(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha kāna bihī ‘alīmā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ཨམ་སྲུའི་སྐོར་ལས་ ཕཊ་ཝ་ཅིག་ དྲིཝ་ཨིན། འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༡) འདི་ལྟར་དྲན་དུས་ངའི་སེམས་པ་འདི་ འདྲེ་རེད་འདུག

وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا

wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).

དེ་ལས་ ཨམ་སྲུ་ཅིག་གིས་ མོ་རའི་རྨགཔ་འདི་ ནུ་སུའུ་ཟ་འོང་ ཡང་ན་ ཁྱད་པར་མེདཔ་སྦེ་ ཚ་གྱང་ལང་པ་ཅིན་ གཉིས་ཆ་ར་གིས་ ཞི་བདེ་ངོ་མ་ཅིག་ བཟོ་ཚུགས་ནི་ཨིནམ་ལས་ ཕོ་སྐྱེས་འདི་ རང་བཞིན་གྱི་ཐོག་ལས་ སེར་སྣ་ཅན་ཅིག་ཨིན་རུང་ ཞི་བདེ་དེ་ ལེགས་ཤོམ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ༼ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ མཐུན་འབྲེལ་༽ ཡར་དྲག་བཏང་སྟེ་ ཁྱོད་རང་ ཉམས་སྲུང་འབད་བ་ཅིན་ ༼ནུ་སུ་ཟི་དང་ ཁྱད་པར་མེད་མི་ལས་༽ དེ་ལས་ ངེས་པར་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་འབད་མི་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ དོ་སྣང་འབདཝ་ཨིན།

وَلَنْ تَسْتَطِيْعُوْٓا اَنْ تَعْدِلُوْا بَيْنَ النِّسَاۤءِ وَلَوْ حَرَصْتُمْ فَلَا تَمِيْلُوْا كُلَّ الْمَيْلِ فَتَذَرُوْهَا كَالْمُعَلَّقَةِ ۗوَاِنْ تُصْلِحُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

wa lan tastaṭī‘ū an ta‘dilū bainan-nisā'i wa lau ḥaraṣtum falā tamīlū kullal-maili fa tażarūhā kal-mu‘allaqah(ti), wa in tuṣliḥū wa tattaqū fa innallāha kāna gafūrar raḥīmā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྱོད་རའི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་གི་ནང་འཁོད་ལུ་ དྲང་བདེན་གྱི་ཐོག་ལས་ རྒྱལ་ཁ་ཐོབ་མི་ཚུགས། ཁྱོད་ཀྱིས་ བསྒྱུར་བཅོས་འབད་དེ་ རང་གིས་རང་ ༼མགོ་སྐོར་ལས་༽ བདག་འཛིན་འཐབ་པ་ཅིན་ ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

وَاِنْ يَّتَفَرَّقَا يُغْنِ اللّٰهُ كُلًّا مِّنْ سَعَتِهٖۗ وَكَانَ اللّٰهُ وَاسِعًا حَكِيْمًا

wa iy yatafarraqā yugnillāhu kullam min sa‘atih(ī), wa kānallāhu wāsi‘an ḥakīmā(n).

དེ་ལས་ གཉིས་ཆ་ར་ ཁ་བྱལ་འགྱོ་བ་ཅིན་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁོ་རའི་བྱིན་རླབས་རེ་རེ་ལུ་ ལངམ་སྦེ་བྱིན་འོང་། དེ་ལས་ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ཐུགས་རྗེ་ཅན་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

وَلِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَلَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَاِيَّاكُمْ اَنِ اتَّقُوا اللّٰهَ ۗوَاِنْ تَكْفُرُوْا فَاِنَّ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَنِيًّا حَمِيْدًا

wa lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa laqad waṣṣainal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum wa iyyākum anittaqullāh(a), wa in takfurū fa inna lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kānallāhu ganiyyan ḥamīdā(n).

དེ་ལས་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ དཀོན་མཆོག་གི་ཨིནམ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་ཧེ་མ་ ཡིག་ཆ་བྱིན་མི་ཚུ་ལུ་ དཀོན་མཆོག་ལུ་འཇིགས་སྣང་བསྐྱེད་དགོཔ་སྦེ་ བཀའ་རྒྱ་གནང་ཡི། དེ་འབདཝ་ད་ ཁྱོད་ཀྱིས་མ་བདེན་པ་འབད་བ་ཅིན་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཨིནམ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ མཐོ་དྲགས་དང་ བསྟོད་པ་རྐྱབ་དགོཔ་ཅིག་ཨིན།

وَلِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا

wa lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).

དེ་ལས་ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་དཀོན་མཆོག་གི་ཨིན། དཀོན་མཆོག་འདི་ དེ་གི་རྒྱུན་སྐྱོང་པ་སྦེ་ལངམ་ཨིན།

اِنْ يَّشَأْ يُذْهِبْكُمْ اَيُّهَا النَّاسُ وَيَأْتِ بِاٰخَرِيْنَۗ وَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى ذٰلِكَ قَدِيْرًا

iy yasya' yużhibkum ayyuhan-nāsu wa ya'ti bi'ākharīn(a), wa kānallāhu ‘alā żālika qadīrā(n).

གལ་ཏེ་ཨཱལ་ལཱ་གིས་འདོད་པ་སྐྱེད་པ་ཅིན་ ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ མི་རིགས་ཚུ་ མེདཔ་བཏང་ཚུགས་ནི་ཨིན་མས། དེ་ལས་ཁོ་གིས་ གཞན་མི་ (མི་) ༼ཁྱོད་ཀྱི་ཚབ་ལུ་༽ འབག་འོང་ནུག། ཀུན་དབང་དཀོན་མཆོག་གིས་དེ་སྦེ་མཛད་ནུག།།

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ ثَوَابَ الدُّنْيَا فَعِنْدَ اللّٰهِ ثَوَابُ الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا ࣖ

man kāna yurīdu ṡawābad-dun-yā fa ‘indallāhi ṡawābud-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa kānallāhu samī‘am baṣīrā(n).

འཛམ་གླིང་ནང་ལུ་ ག་གིས་ ཁེ་ཕན་དགོ་མནོ་བ་ཅིན་ འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ ཕྱི་མའི་ཁེ་ཕན་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་དང་གཅིག་ཁར་ ཡོདཔ་ཨིནམ་ཤེས་དགོ། དེ་ལས་ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་ཉན་མི་དང་ ག་ར་མཐོང་མི་ཨིན།

۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُوْنُوْا قَوَّامِيْنَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاۤءَ لِلّٰهِ وَلَوْ عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ اَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ ۚ اِنْ يَّكُنْ غَنِيًّا اَوْ فَقِيْرًا فَاللّٰهُ اَوْلٰى بِهِمَاۗ فَلَا تَتَّبِعُوا الْهَوٰٓى اَنْ تَعْدِلُوْا ۚ وَاِنْ تَلْوٗٓا اَوْ تُعْرِضُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū kūnū qawwāmīna bil-qisṭi syuhadā'a lillāhi wa lau ‘alā anfusikum awil-wālidaini wal-aqrabīn(a), iy yakun ganiyyan au faqīran fallāhu aulā bihimā, falā tattabi‘ul-hawā an ta‘dilū, wa in talwū au tu‘riḍū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། ཁྱེད་དྲང་བདེན་གྱི་ བསྟར་སྤྱོད་འབད་མི་ཚུ་ཨིན་ དཀོན་མཆོག་གི་དོན་ལུ་ རང་གི་རྒྱབ་འགལ་ལུ་ཡང་ ཡང་ན་ ཁྱོད་རའི་ཕམ་དང་ ཁྱོད་རའི་སྤུན་ཆ་ཚུ་ལུ་ཡང་ དཔང་པོ་འབད་དགོ། དེ་ལས་ ཁོ་ (ཉེས་འཛུགས་ཅན་) ཕྱུགཔོ་དང་ དབུལ་ཕོངས་ དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོ་གི་ལེགས་ཤོམ་འདི་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས། །དེ་བས་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཆོས་ལས་འདའ་བར་འདོད་པས་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་བྱའོ། ཁྱོད་ཀྱིས་ (ཚིག་ཚུ་) བརྡལ་བཤིག་གཏང་པ་ཅིན་ ཡང་ན་ དཔང་པོ་འབད་མ་བཏུབ་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་འབད་མི་ལཱ་ཚུ་ག་ར་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ དོ་སྣང་འབདཝ་ཨིནམ་ཤེས་དགོ།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَالْكِتٰبِ الَّذِيْ نَزَّلَ عَلٰى رَسُوْلِهٖ وَالْكِتٰبِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِاللّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَكُتُبِهٖ وَرُسُلِهٖ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا ۢ بَعِيْدًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū āminū billāhi wa rasūlihī wal-kitābil-lażī nazzala ‘alā rasūlihī wal-kitābil-lażī anzala min qabl(u), wa may yakfur billāhi wa malā'ikatihī wa kutubihī wa rusulihī wal-yaumil-ākhiri faqad ḍalla ḍalālam ba‘īdā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། དཀོན་མཆོག་དང་ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ (མུ་ཧ་མཱད་) དང་ ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ལུ་ བཀའ་གནང་མི་ ཀི་དེབ་ (ཀུ་རཱན་) དེ་ལས་ དེ་གི་ཧེ་མ་ བཀའ་གནང་མི་ ཀི་དེབ་ཚུ་ལུ་ དད་པ་བསྐྱེད་དགོ། ག་ར་འབད་རུང་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ ཁོ་གི་ཕོ་ཉ་ཚུ་ ཁོ་གི་ཀི་དེབ་ཚུ་ ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ཚུ་ དེ་ལས་ མཐའ་མའི་ཉིནམ་ལུ་ མ་དད་པ་བསྐྱེད་པ་ཅིན་ ངོ་མ་རང་ མི་དེ་ གནམ་མེད་ས་མེད་ ཐག་རིང་སར་ ལམ་འཛོལ་སོང་ནུག།

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ثُمَّ كَفَرُوْا ثُمَّ اٰمَنُوْا ثُمَّ كَفَرُوْا ثُمَّ ازْدَادُوْا كُفْرًا لَّمْ يَكُنِ اللّٰهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيْلًاۗ

innal-lażīna āmanū ṡumma kafarū ṡumma āmanū ṡumma kafarū ṡummazdādū kufral lam yakunillāhu liyagfira lahum wa lā liyahdiyahum sabīlā(n).

དོན་དངོས་ཐོག དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ དེ་ལས་ མ་དད་པ་ དེ་ལས་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ༼ལོག་སྟེ་༽ དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་པར་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་པར་ ཡར་སེང་འགྱོ་བ་ཅིན་ དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོང་ལུ་ དགོངས་ཡངས་མ་བྱིན་པར་ ལམ་ཕྲང་ཏང་ཏ་ལུ་ ལམ་སྟོན་འབད་མི་བཏུབ།

بَشِّرِ الْمُنٰفِقِيْنَ بِاَنَّ لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًاۙ

basysyiril-munāfiqīna bi'anna lahum ‘ażāban alīmā(n).

གཡོ་སྒྱུ་ཅན་ཚུ་ལུ་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་བའི་ཉེས་ཆད་ཕོག་འོང་ཟེར་སླབ།

ۨالَّذِيْنَ يَتَّخِذُوْنَ الْكٰفِرِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَ ۗ اَيَبْتَغُوْنَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَاِنَّ الْعِزَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًاۗ

al-lażīna yattakhiżūnal-kāfirīna auliyā'a min dūnil-mu'minīn(a), ayabtagūna ‘indahumul-‘izzata fa innal-‘izzata lillāhi jamī‘ā(n).

།དད་པ་ཅན་རྣམས་སྤངས་ནས་མ་དད་པ་རྣམས་དབུ་ཁྲིད་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་གི་ཕྱོགས་ལུ་ སྟོབས་ཤུགས་འཚོལ་ཡི་ག་? དབང་ཚད་ག་ར་དཀོན་མཆོག་གིས་ཨིནམ་ཤེས།

وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ اَنْ اِذَا سَمِعْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَاُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوْا مَعَهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖٓ ۖ اِنَّكُمْ اِذًا مِّثْلُهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ جَامِعُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْكٰفِرِيْنَ فِيْ جَهَنَّمَ جَمِيْعًاۙ

wa qad nazzala ‘alaikum fil-kitābi an iżā sami‘tum āyātillāhi yukfaru bihā wa yustahza'u bihā falā taq‘udū ma‘ahum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), innakum iżam miṡlahum, innallāha jāmi‘ul-munāfiqīna wal-kāfirīna fī jahannama jamī‘ā(n).

དེ་ལས་ བདེན་པ་སྦེ་ ཨ་ལཱ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ཀི་དེབ་ནང་ལུ་ ༼བཀའ་ཁྲིམས་༽ གསལ་བསྒྲགས་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན། ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ (ཁྱོད་ཁོང་དང་གཅིག་ཁར་སྡོད་པ་ཅིན་) ཁྱོད་ཡང་ཁོང་བཟུམ་ཅིག་ཨིན། དོན་དངོས་ཐོག་ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ རྫུན་གཏམ་ཅན་དང་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ག་ར་ དམྱལ་བ་ནང་བསྡུ་འོང་།

ۨالَّذِيْنَ يَتَرَبَّصُوْنَ بِكُمْۗ فَاِنْ كَانَ لَكُمْ فَتْحٌ مِّنَ اللّٰهِ قَالُوْٓا اَلَمْ نَكُنْ مَّعَكُمْ ۖ وَاِنْ كَانَ لِلْكٰفِرِيْنَ نَصِيْبٌ قَالُوْٓا اَلَمْ نَسْتَحْوِذْ عَلَيْكُمْ وَنَمْنَعْكُمْ مِّنَ الْمُؤْمِنِيْنَ ۗ فَاللّٰهُ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلَنْ يَّجْعَلَ اللّٰهُ لِلْكٰفِرِيْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ سَبِيْلًا ࣖ

al-lażīna yatarabbaṣūna bikum, fa in kāna lakum fatḥum minallāhi qālū alam nakum ma‘akum, wa in kāna lil-kāfirīna naṣībun qālū alam nastaḥwiż ‘alaikum wa namna‘kum minal-mu'minīn(a), fallāhu yaḥkumu bainakum yaumal-qiyāmah(ti), wa lay yaj‘alallāhu lil-kāfirīna ‘alal-mu'minīna sabīlā(n).

ཁྱོད་ལུ་འབྱུང་ནི་ལུ་བསྒུག་སྡོད་མི་ཅིག། ཁྱོད་ཀྱིས་ཨཱལ་ལཱ་ལས་རྒྱལ་ཁ་ཐོབ་པའི་སྐབས་ ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཁྱོད་དང་གཅིག་ཁར་ ༼འཐབ་འཛིང་༽ མ་འབད་ཡི་ག་ཟེར་སླབ་ཨིན། དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ བགོ་བཤའ་ཐོབ་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱེད་ལུ་ རྒྱལ་ཁ་ཐོབ་སྟེ་ དད་པ་ཅན་ཚུ་ལས་ ཁྱེད་ལུ་ རྒྱབ་སྲུང་འབད་མ་ཚུགས་ག་ཟེར་ སླབ་སླབ་མས། དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་བར་ན་ མྱ་ངན་གྱི་ཉིནམ་ལུ་ ཁྲིམས་བཤེར་འབད་འོང་། དཀོན་མཆོག་གིས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ ཕམ་བཅུག་མི་བཏུབ།

اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ يُخٰدِعُوْنَ اللّٰهَ وَهُوَ خَادِعُهُمْۚ وَاِذَا قَامُوْٓا اِلَى الصَّلٰوةِ قَامُوْا كُسَالٰىۙ يُرَاۤءُوْنَ النَّاسَ وَلَا يَذْكُرُوْنَ اللّٰهَ اِلَّا قَلِيْلًاۖ

innal-munāfiqīna yukhādi‘ūnallāha wa huwa khādi‘uhum, wa iżā qāmū ilaṣ-ṣalāti qāmū kusālā, yurā'ūnan-nāsa wa lā yażkurūnallāha illā qalīlā(n).

ངོ་མ་རང་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་ཚུ་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་མགུ་སྐོར་རྐྱབ་འོང་ དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་ལུ་མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིན། སྨོན་ལམ་བཏབ་པར་ལོང་བའི་སྐབས་ དེ་སྦེ་ མགྱོགས་པ་རང་འབདཝ་ཨིན། མི་ཚུ་གི་གདོང་ཁར་ རི་ཡ་ (བསྟོད་པ་རྐྱབ་དགོ་མནོཝ་) ཟེར་སླབ་ཨིན། དེ་ལས་དཀོན་མཆོག་གིས་ཨ་ཙི་ཅིག་མ་གཏོགས་དྲན་མི་བཏུབ།

مُّذَبْذَبِيْنَ بَيْنَ ذٰلِكَۖ لَآ اِلٰى هٰٓؤُلَاۤءِ وَلَآ اِلٰى هٰٓؤُلَاۤءِ ۗ وَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ سَبِيْلًا

mużabżabīna baina żālik(a), lā ilā ha'ulā'i wa lā ilā ha'ulā'(i), wa may yuḍlilillāhu falan tajida lahū sabīlā(n).

དེ་བཟུམ་གྱི་བར་ན་ དོགས་པ་གི་གནས་སྟངས་ནང་ཡོདཔ་ཨིན། ༼དད་པ་ཡང་ན་ ཡིད་ཆེས་མེད་མི་༽ འདི་ཡང་ དབྱེ་རིམ་འདི་ནང་མ་ཚུད། ག་ར་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ལམ་འཛོལ་བ་གཏང་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ ལམ་འཚོལ་མི་ཚུགས།

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الْكٰفِرِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَ ۚ اَتُرِيْدُوْنَ اَنْ تَجْعَلُوْا لِلّٰهِ عَلَيْكُمْ سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-kāfirīna auliyā'a min dūnil-mu'minīn(a), aturīdūna an taj‘alū lillāhi ‘alaikum sulṭānam mubīnā(n).

ཀྱེ་དད་པ་ཅན་ཁྱོད། དདཔ་ཅན་ཚུ་མ་གཏོགས་དད་པ་མེད་མི་ཚུ་ལུ་འགོ་འཁྲིདཔ་མ་བཟོ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ རྒྱུ་མཚན་གསལ་ཏོག་ཏོ་ཅིག་ ༼ཁྱོད་ལུ་ཉེས་ཆད་བཀལ་ནིའི་དོན་ལུ་༽ བྱིན་དགོ་མནོཝ་ཨིན་ན?

اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ فِى الدَّرْكِ الْاَسْفَلِ مِنَ النَّارِۚ وَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيْرًاۙ

innal-munāfiqīna fid-darkil-asfali minan-nār(i), wa lan tajida lahum naṣīrā(n).

ངོ་མ་རང་ རྫུན་མ་ཚུ་ དམྱལ་བའི་གནས་རིམ་དམའ་ཤོས་ནང་ ༼བཞག་ཡོདཔ་༽ ཨིན། དེ་ལས་ཁྱེད་ལུ་ཁོང་ལུ་གྲོགས་རམ་འབད་མི་གཅིག་ཡང་མི་འོང་།

اِلَّا الَّذِيْنَ تَابُوْا وَاَصْلَحُوْا وَاعْتَصَمُوْا بِاللّٰهِ وَاَخْلَصُوْا دِيْنَهُمْ لِلّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ مَعَ الْمُؤْمِنِيْنَۗ وَسَوْفَ يُؤْتِ اللّٰهُ الْمُؤْمِنِيْنَ اَجْرًا عَظِيْمًا

illal-lażīna tābū wa aṣlaḥū wa‘taṣamū billāhi wa akhlaṣū dīnahum lillāhi fa ulā'ika ma‘al-mu'minīn(a), wa saufa yu'tillāhul mu'minīna ajran ‘aẓīmā(n).

མ་གཏོགས་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་དེ་ རང་གིས་རང་ ཡར་དྲག་གཏང་སྟེ་ ༼ཆོས་ལུགས་༽ དཀོན་མཆོག་ལུ་ བརྟན་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ བཞག་སྟེ་ དཀོན་མཆོག་གི་དོན་ལུ་ ཆོས་ལུགས་འདི་ དྲང་བདེན་སྦེ་ ༼འགོ་འདྲེན་འཐབ་༽ མི་ཚུ་མ་གཏོགས། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ ཤུལ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ གསོལ་རས་སྦོམ་བྱིན་འོང་།

مَا يَفْعَلُ اللّٰهُ بِعَذَابِكُمْ اِنْ شَكَرْتُمْ وَاٰمَنْتُمْۗ وَكَانَ اللّٰهُ شَاكِرًا عَلِيْمًا ۔

mā yaf‘alullāhu bi‘ażābikum in syakartum wa āmantum, wa kānallāhu syākiran ‘alīmā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་བཀའ་དྲིན་ཆེ་ཞིང་དད་པ་བསྐྱེད་པ་ཅིན་ ཨ་ལཱ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་སྡུག་བསྔལ་མི་བྱིན། དེ་ལས་ཨཱལ་ལཱ་འདི་བཀའ་དྲིན་ཆེ་ ཤེས་མི་ཨིན།

۞ لَا يُحِبُّ اللّٰهُ الْجَهْرَ بِالسُّوْۤءِ مِنَ الْقَوْلِ اِلَّا مَنْ ظُلِمَ ۗ وَكَانَ اللّٰهُ سَمِيْعًا عَلِيْمًا

lā yuḥibbullāhul-jahra bis-sū'i minal-qauli illā man ẓulim(a), wa kānallāhu samī‘an ‘alīmā(n).

དཀོན་མཆོག་གིས་ ངན་པའི་སྐད་ཆ་ལུ་དགའ་མི་བཏུབ་པས། དེ་ལས་ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་ཉན་ཚུགས་མི་དང་ ག་ར་ཤེས་མི་ཨིན།

اِنْ تُبْدُوْا خَيْرًا اَوْ تُخْفُوْهُ اَوْ تَعْفُوْا عَنْ سُوْۤءٍ فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَفُوًّا قَدِيْرًا

in tubdū khairan au tukhfūhu au ta‘fū ‘an sū'in fa innallāha kāna ‘afuwwan qadīrā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ དགེ་བ་ཅིག་གསལ་བསྒྲགས་འབད་བ་ཅིན་ དེ་སྦ་བཞག་པ་ཅིན་ ཡང་ན་ ༼གཞན་ཅིག་གི་༽ སྐྱོན་ཅིག་ དགོངས་ཡངས་གནང་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཨ་ལཱ་ཧ་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་དང་ དབང་ཤུགས་ཅན་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْفُرُوْنَ بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖ وَيُرِيْدُوْنَ اَنْ يُّفَرِّقُوْا بَيْنَ اللّٰهِ وَرُسُلِهٖ وَيَقُوْلُوْنَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَّنَكْفُرُ بِبَعْضٍۙ وَّيُرِيْدُوْنَ اَنْ يَّتَّخِذُوْا بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًاۙ

innal-lażīna yakfurūna billāhi wa rusulihī wa yurīdūna ay yufarriqū bainallāhi wa rusulihī wa yaqūlūna nu'minu biba‘ḍin wa nakfuru biba‘ḍ(in), wa yurīdūna ay yattakhiżū baina żālika sabīlā(n).

དོན་དངོས་ཐོག ཨཱལ་ལཱ་དང་ཁོང་གི་སྐུ་ཚབ་ཚུ་ཁས་མ་བླངས་ཏེ་ ༼དད་པ་༽ ཨཱལ་ལཱ་དང་ཁོང་གི་སྐུ་ཚབ་ཚུ་གི་བར་ན་ ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནིའི་དམིགས་ཡུལ་བསྐྱེད་དེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ལ་ལུ་ཅིག་ལུ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ༼གཞན་ལུ་ཡིད་ཆེས་མེད་༽ ཟེར་སླབ་སྟེ་ བར་མའི་ལམ་ལུ་ ༼དད་པ་ཡང་ན་ ཡིད་ཆེས་མེད་མི་༽ འབད་ནིའི་དམིགས་ཡུལ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ཨིན།

اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰفِرُوْنَ حَقًّا ۚوَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًا

ulā'ika humul-kāfirūna ḥaqqā(n), wa a‘tadnā lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).

ཁོང་ཚུ་དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ངོ་མ་ཚུ་ཨིན། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ མ་དད་པ་ལུ་ མར་ཕབ་ཅན་གྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ཅིག་ གྲ་སྒྲིག་འབད་ཡི།

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖ وَلَمْ يُفَرِّقُوْا بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْ اُولٰۤىِٕكَ سَوْفَ يُؤْتِيْهِمْ اُجُوْرَهُمْ ۗوَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا ࣖ

wal-lażīna āmanū billāhi wa rusulihī wa lam yufarriqū baina aḥadim minhum ulā'ika saufa nu'tīhim ujūrahum, wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ཚུ་ལུ་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ཁོང་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ ཁྱད་པར་མ་བཟོ་མི་ཚུ་ལུ་ ད་ལས་ཕར་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོང་ལུ་ གསོལ་རས་བྱིན་འོང་། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ དགོངས་ཡངས་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ཨིན།

يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا

yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).

༼མི་སེར་ཚུ་གིས་༽ དེབ་ཀྱི་མི་ཚུ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་ གནམ་ཁ་ལས་ དེབ་ཅིག་ ཁོང་ལུ་བཏང་ཟེར་ཞུཝ་ཨིན། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ མོ་སཱེས་ལུ་ དེ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ག་ཅི་ཡང་ ཞུ་ཡི། ང་བཅས་ལུ་དཀོན་མཆོག་དངོས་སུ་སྦེ་སྟོན་གནང་ཟེར་ཞུཝ་ད་ལུ།། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོ་གི་གདུག་རྩུབ་ལུ་བརྟེན་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་གློག་མེ་གིས་བརྡུང་ནུག། དེ་ལས་ཁོང་གིས་ མངོན་གསལ་གྱི་བདེན་ཁུངས་ཚུ་མཐོང་པའི་ཤུལ་ལས་ བོང་བུ་འདི་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་འབད་རུང་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ལུ་དགོངས་ཡངས་གནང་སྟེ་ མོ་ཟེས་ལུ་མངོན་གསལ་གྱི་དབང་ཚད་བྱིན་ཡི།

وَرَفَعْنَا فَوْقَهُمُ الطُّوْرَ بِمِيْثَاقِهِمْ وَقُلْنَا لَهُمُ ادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُلْنَا لَهُمْ لَا تَعْدُوْا فِى السَّبْتِ وَاَخَذْنَا مِنْهُمْ مِّيْثَاقًا غَلِيْظًا

wa rafa‘nā fauqahumuṭ ṭūra bimīṡāqihim wa qulnā lahumudkhulul-bāba sujjadaw wa qulnā lahum lā ta‘dū fis-sabti wa akhażnā minhum mīṡāqan galīẓā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་ཆིངས་ཡིག་འདི་ བརྟན་ཏོག་ཏོ་བཟོ་ནིའི་དོན་ལུ་ རི་(སི་ནཱའི་)འདི་ ཁོང་གི་ལྟག་ལུ་ཡར་འཐུ་ཡི། དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ་ ༼བཱའི་ཏུལ་མཀ་ཌིས་༽ གི་སྒོ་ར་ནང་འཛུལ་ཟེར་བཀའ་གནང་ཡི། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ལས་དམ་ཚིག་བརྟན་པོ་ཅིག་བླངས་ཡོད།

فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ وَكُفْرِهِمْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَقَتْلِهِمُ الْاَنْۢبِيَاۤءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَّقَوْلِهِمْ قُلُوْبُنَا غُلْفٌ ۗ بَلْ طَبَعَ اللّٰهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًاۖ

fabimā naqḍihim mīṡāqahum wa kufrihim bi'āyātillāhi wa qatlihimul-ambiyā'a bigairi ḥaqqiw wa qaulihim qulūbunā gulf(un), bal ṭaba‘allāhu ‘alaihā bikufrihim falā yu'minūna illā qalīlā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ (ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ལུ་ཉེས་ཆད་བཀལ་ཡི།) ཁོང་གིས་ ཆིངས་ཡིག་དེ་ ཆ་མེད་བཏང་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ ཨ་ལཱ་གི་གསལ་བསྒྲགས་ལུ་ ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་མི་དང་ ལུང་སྟོན་པ་ཚུ་ ཐོབ་དབང་མེད་པར་ བསད་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ (དྲང་བདེན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་) དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་སེམས་ཁ་བསྡམ་བཞག་ཡི་ཟེར་ སླབ་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ཨིན། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ ཁོང་གི་སེམས་ཁར་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་པའི་དབང་གིས་ བསྡམ་བཞག་ཡོདཔ་ལས་ ཁོང་གི་ཆ་ཤས་ཆུང་ཀུ་ཅིག་གིས་རྐྱངམ་ཅིག་ དད་པ་བསྐྱེདཔ་ཨིན།

وَّبِكُفْرِهِمْ وَقَوْلِهِمْ عَلٰى مَرْيَمَ بُهْتَانًا عَظِيْمًاۙ

wa bikufrihim wa qaulihim ‘alā maryama buhtānan ‘aẓīmā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཡེ་ཤུ་ལུ་དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་དང་ མ་རི་ཡ་ལུ་ ཉེས་འཛུགས་བཀལ་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཉེས་ཁྲིམས་བཀལ་ཡི།

وَّقَوْلِهِمْ اِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيْحَ عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُوْلَ اللّٰهِۚ وَمَا قَتَلُوْهُ وَمَا صَلَبُوْهُ وَلٰكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ ۗوَاِنَّ الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِيْهِ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ ۗمَا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ اِلَّا اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوْهُ يَقِيْنًاۢ ۙ

wa qaulihim innā qatalnal-masīḥa ‘īsabna maryama rasūlallāh(i), wa mā qatalūhu wa mā ṣalabūhu wa lākin syubbiha lahum, wa innal-lażīnakhtalafū fīhi lafī syakkim minh(u), mā lahum bihī min ‘ilmin illattibā‘aẓ-ẓanni wa mā qatalūhu yaqīnā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མ་ཤི་ཀ་ མ་རི་ཡ་གི་བུ་ ཡེ་ཤུ་ ཨ་ལཱ་གི་སྐུ་ཚབ་འདི་ བསད་ཡི་ཟེར་ སླབ་མི་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་བཀལ་ཡི། ཡེ་ཤུ་བསད་པའི་སྐོར་ལས་ རྩོད་པ་རྐྱབ་མི་ཚུ་གིས་ བསད་མི་གི་སྐོར་ལས་ རྟག་བུ་རང་ དོགས་པ་ཆགས་དོ་ཡོདཔ་ཨིན། ཁོང་གིས་ ངོ་མ་རང་ མ་ཤེས་པར་ ༼མི་བསད་མི་འདི་ ག་ཨིན་ན་༽ དེ་འབདཝ་ད་ ཕོ་ཚོད་དཔག་སྟེ་ བསད་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ངེས་གཏན་མེདཔ་ཨིན་པས།

بَلْ رَّفَعَهُ اللّٰهُ اِلَيْهِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَزِيْزًا حَكِيْمًا

bar rafa‘ahullāhu ilaih(i), wa kānallāhu ‘azīzan ḥakīmā(n).

དེ་འབདཝ་ད་ དཀོན་མཆོག་གིས་ཡེ་ཤུ་ཁོ་རའི་སྐུ་མདུན་ལུ་ཡར་འཐུ་གནང་ཡི། དཀོན་མཆོག་འདི་ དབང་ཚད་ཅན་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཨིན།

وَاِنْ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اِلَّا لَيُؤْمِنَنَّ بِهٖ قَبْلَ مَوْتِهٖ ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ يَكُوْنُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًاۚ

wa im min ahlil-kitābi illā layu'minanna bihī qabla mautih(ī), wa yaumal-qiyāmati yakūnu ‘alaihim syahīdā(n).

དེབ་ཀྱི་མི་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ ཁོ་མ་ཤི་བའི་ཧེ་མ་ ཁོ་ལུ་ (ཡེ་ཤུ་) དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་གཅིག་ཡང་མེདཔ་ཨིན་པས། དེ་ལས་ ཁྲིམས་དཔོན་གྱི་ཉིནམ་ལུ་ ཁོ་ (ཡེ་ཤུ་) ཁོང་གི་དཔང་པོ་འབད་འོང་།

فَبِظُلْمٍ مِّنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ طَيِّبٰتٍ اُحِلَّتْ لَهُمْ وَبِصَدِّهِمْ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَثِيْرًاۙ

fa biẓulmim minal-lażīna hādū ḥarramnā ‘alaihim ṭayyibātin uḥillat lahum wa biṣaddihim ‘an sabīlillāhi kaṡīrā(n).

ཡ་ཧུ་དཱ་པ་ཚུ་གིས་ འཛོལ་བ་འབད་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ ཧེ་མ་ ཁྲིམས་མཐུན་སྦེ་ཡོད་མི་ བཞེས་སྒོ་ལེགས་ཤོམ་འདི་ བཀག་ཆ་འབད་ཡི། དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ འཕྲལ་འཕྲལ་རང་ ༼གཞན་ཚུ་༽ ཨཱལ་ལཱ་གི་ལམ་ལས་ བར་ཆད་རྐྱབ་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ཨིན།

وَّاَخْذِهِمُ الرِّبٰوا وَقَدْ نُهُوْا عَنْهُ وَاَكْلِهِمْ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ ۗوَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ مِنْهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا

wa akhżihimur-ribā wa qad nuhū ‘anhu wa aklihim amwālan-nāsi bil-bāṭil(i), wa a‘tadnā lil-kāfirīna minhum ‘ażāban alīmā(n).

དེ་ལས་ ཁེ་སང་འདི་ བཀག་ཆ་འབད་དེ་ཡོདཔ་ལས་ ཁྲིམས་འགལ་ཐོག་ལས་ གཞན་གྱི་རྒྱུ་དངོས་ཚུ་ ཟ་སྤྱོད་འབདཝ་ལས་ (བཱ་ཊིལ་) ཨིན། དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ཀྱི་ནང་ན་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་ ཉེས་ཁྲིམས་ཅིག་ གྲ་སྒྲིག་འབད་ཡི།

لٰكِنِ الرّٰسِخُوْنَ فِى الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَالْمُؤْمِنُوْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَالْمُقِيْمِيْنَ الصَّلٰوةَ وَالْمُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالْمُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ اُولٰۤىِٕكَ سَنُؤْتِيْهِمْ اَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ

lākinir-rāsikhūna fil-‘ilmi minhum wal-mu'minūna yu'minūna bimā unzila ilaika wa mā unzila min qablika wal-muqīmīnaṣ-ṣalāta wal-mu'tūnaz-zakāta wal-mu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), ulā'ika sanu'tīhim ajran ‘aẓīmā(n).

དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གི་གྲལ་ལས་ ཤེས་ཡོན་ཅན་དང་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ (མུ་ཧ་མཱད་) དང་ ཁྱོད་ཀྱི་ཧེ་མ་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ (ཀི་དེབ་ཚུ་) ལུ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དོ་བཟུམ་སྦེ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ དབུལ་ཕོངས་ཀྱི་གླ་ཆ་སྤྲོད་དེ་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ མཐའ་མའི་ཉིནམ་ལུ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ཡང་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེདཔ་ཨིན། ཁོང་ལུ་ང་བཅས་ཀྱིས་གསོལ་རས་སྦོམ་ཅིག་བྱིན་འོང་།

۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ

innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ ནོ་ཝ་དང་ ཁོ་གི་ཤུལ་ལས་ ལུང་སྟོན་པ་ཚུ་ལུ་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་ཡོདཔ་བཟུམ་སྦེ་ ཁྱོད་ལུ་ཡང་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་ཡི། ཡེ་ཤུ་དང་ཡོབ་དང་ཡོ་ན་དང་ཨ་རོན་དང་སོ་ལོ་མོན། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་དཱ་བིད་ལུ་ མདོ་སྡེ་གི་དེབ་འདི་བྱིན་ཡི།

وَرُسُلًا قَدْ قَصَصْنٰهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَرُسُلًا لَّمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ ۗوَكَلَّمَ اللّٰهُ مُوْسٰى تَكْلِيْمًاۚ

wa rusulan qad qaṣaṣnāhum ‘alaika wa rusulal lam naqṣuṣhum ‘alaik(a), wa kallamallāhu mūsā taklīmā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཧེ་མ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ བཤད་དེ་ཡོད་མི་ སྐུ་ཚབ་ལ་ལུ་ཅིག་ཡོདཔ་མ་ཚད་ ཁྱོད་ལུ་ བཤད་མ་ཚུགས་པའི་ སྐུ་ཚབ་ (ལ་-ཨིན་) ལ་ལུ་ཅིག་ཡང་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་མོ་སཱེས་ལུ་དཀོན་མཆོག་གིས་ཐད་ཀར་དུ་གསུངས།

رُسُلًا مُّبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَى اللّٰهِ حُجَّةٌ ۢ بَعْدَ الرُّسُلِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَزِيْزًا حَكِيْمًا

rusulam mubasysyirīna wa munżirīna li'allā yakūna lin-nāsi ‘alallāhi ḥujjatum ba‘dar-rusul(i), wa kānallāhu ‘azīzan ḥakīmā(n).

སྐུ་ཚབ་ཚུ་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་མི་དང་ ཉེན་བརྡ་འབད་མི་སྦེ་སྡོད་ཡོདཔ་ལས་ སྐུ་ཚབ་ཚུ་བཏང་པའི་ཤུལ་ལས་ མི་གིས་ དཀོན་མཆོག་ལུ་ ངོས་ལེན་མ་འབད་བའི་ རྒྱུ་མཚན་མེདཔ་ཨིན་པས། དཀོན་མཆོག་འདི་ དབང་ཚད་ཅན་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཨིན།

لٰكِنِ اللّٰهُ يَشْهَدُ بِمَآ اَنْزَلَ اِلَيْكَ اَنْزَلَهٗ بِعِلْمِهٖ ۚوَالْمَلٰۤىِٕكَةُ يَشْهَدُوْنَ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۗ

lākinillāhu yasyhadu bimā anzala ilaika anzalahū bi‘ilmih(ī), wal-malā'ikatu yasyhadūn(a), wa kafā billāhi syahīdā(n).

དེ་འབདཝ་ད་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ ༼ཀུ་རཱན་༽ གི་ཐོག་ལུ་ དཔང་པོ་ཨིན། ཁོ་གིས་ཁོ་རའི་ཤེས་ཡོན་གྱིས་བཏང་ཡོདཔ་ལས་ ཕོ་ཉ་ཚུ་གིས་དཔང་པོ་འབད་ནུག དེ་ལས་ དཔང་པོ་སྦེ་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَصَدُّوْا عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ قَدْ ضَلُّوْا ضَلٰلًا ۢ بَعِيْدًا

innal-lażīna kafarū wa ṣaddū ‘an sabīlillāhi qad ḍallū ḍalālam ba‘īdā(n).

ངོ་མ་རང་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་དང་ ༼གཞན་ཚུ་༽ ཨཱལ་ལཱ་གི་ལམ་ལས་ བར་ཆད་རྐྱབ་མི་ཚུ་ ངོ་མ་རང་ ཐག་རིང་སར་ འགྱོ་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَظَلَمُوْا لَمْ يَكُنِ اللّٰهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيْقًاۙ

innal-lażīna kafarū wa ẓalamū lam yakunillāhu liyagfira lahum wa lā liyahdiyahum ṭarīqā(n).

དོན་དངོས་ཐོག དད་པ་མ་བསྐྱེད་པར་ འཛོལ་བ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་བཏུབ་པའི་ཁར་ ༼ཕྲང་ཏང་ཏ་༽ གི་ལམ་ལུ་ཡང་ ལམ་སྟོན་འབད་མི་བཏུབ།

اِلَّا طَرِيْقَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗوَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا

illā ṭarīqa jahannama khālidīna fīhā abadā(n), wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).

དམྱལ་བའི་ལམ་མ་གཏོགས། ཁོང་ཚུ་རྟག་བུ་རང་དེ་ནང་ལུ་སྡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ (གནམ་མེད་ས་མེད་) འཇམ་ཏོང་ཏོ་ཨིན།

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَكُمُ الرَّسُوْلُ بِالْحَقِّ مِنْ رَّبِّكُمْ فَاٰمِنُوْا خَيْرًا لَّكُمْ ۗوَاِنْ تَكْفُرُوْا فَاِنَّ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا

yā ayyuhan-nāsu qad jā'akumur-rasūlu bil-ḥaqqi mir rabbikum fa āminū khairal lakum, wa in takfurū fa inna lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).

ཨོ་མི་! ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་ བདེན་པ་འབག་སྟེ་ སྐུ་ཚབ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཁྱོད་ཀྱི་ས་ཁར་འོང་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ ལེགས་ཤོམ་ཨིན། དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་བདེན་པ་འབད་བ་ཅིན་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཨིན། ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་ཤེས་མི་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لَا تَغْلُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ وَلَا تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ اِنَّمَا الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُوْلُ اللّٰهِ وَكَلِمَتُهٗ ۚ اَلْقٰىهَآ اِلٰى مَرْيَمَ وَرُوْحٌ مِّنْهُ ۖفَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ وَلَا تَقُوْلُوْا ثَلٰثَةٌ ۗاِنْتَهُوْا خَيْرًا لَّكُمْ ۗ اِنَّمَا اللّٰهُ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗ سُبْحٰنَهٗٓ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗ وَلَدٌ ۘ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا ࣖ

yā ahlal-kitābi lā taglū fī dīnikum wa lā taqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), innamal-masīḥu ‘īsabnu maryama rasūlullāhi wa kalimatuh(ū), alqāhā ilā maryama wa rūḥum minh(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa lā taqūlū ṡalāṡah(tun), inntahū khairal lakum innamallāhu ilāhuw wāḥid(un), subḥānahū ay yakūna lahū walad(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).

ཀྱེ་དཔེ་ཆ་ཡི་མི། ཁྱོད་རའི་ཆོས་ལུགས་ནང་ ཚད་ལས་བརྒལ་མ་འགྱོ་བར་ བདེན་པ་མ་གཏོགས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་རྒྱབ་འགལ་སྦེ་ མ་སླབ། མ་རི་ཡ་གི་བུ་ མེ་སི་ཡ་ཡེ་ཤུ་འདི་ ཨ་ལཱ་གི་སྐུ་ཚབ་ཨིནམ་དང་ ༼ཁོ་གིས་ བཟོ་ཡོདཔ་ཨིན་༽ ཁོ་གིས་ མར་ཡམ་ལུ་ བརྡ་སྤྲོད་འབད་མི་ ཁོ་གི་བཀའ་ཁྲིམས་དང་ ༼འཕུར་མི་འདི་གིས་༽ ཁོ་ལས་ རྣམ་ཤེས་འདི་ཨིན། དེ་འབདཝ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ཁོ་གི་སྐུ་ཚབ་ཚུ་ལུ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དེ་ “(དཀོན་མཆོག་)གསུམ་ཨིན་” ཟེར་མ་སླབ། (It’s) ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ལེགས་ཤོམ་ཨིན། དོན་དངོས་ཐོག ཨཱལ་ལཱ་འདི་ གཙོ་བོ་ཨིནམ་ལས་ དབང་ཚད་མཐོ་ཤོས་ཅིག་ཨིན། ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ཁོ་གི་ཨིན། དེ་ལས་དཀོན་མཆོག་འདི་སྲུང་སྐྱོབ་འབད་མི་ཅིག་སྦེ་ལངམ་ཨིན།

لَنْ يَّسْتَنْكِفَ الْمَسِيْحُ اَنْ يَّكُوْنَ عَبْدًا لِّلّٰهِ وَلَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ الْمُقَرَّبُوْنَۗ وَمَنْ يَّسْتَنْكِفْ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَيَسْتَكْبِرْ فَسَيَحْشُرُهُمْ اِلَيْهِ جَمِيْعًا

lay yastankifal-masīḥu ay yakūna ‘abdal lillāhi wa lal-malā'ikatul-muqarrabūn(a), wa may yastankif ‘an ‘ibādatihī wa yastakbir fa sayaḥsyuruhum ilaihi jamī‘ā(n).

མ་ཤི་ཀ་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཕྱག་ཞུ་ནི་ལུ་ ག་ནི་ཡང་ བློ་མ་བདེཝ་མེདཔ་མ་ཚད་ ༼ཨཱལ་ལཱ་ལུ་༽ ཉེ་འདབས་ལུ་ཡོད་མི་ མཁའ་འགྲོ་ཚུ་ཡང་ དེ་སྦེ་རང་ མ་བཏུབ་པས། དེ་ལས་ག་ར་འབད་རུང་ ཁོ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་མ་བཏུབ་པར་ བསྟོད་པ་བརྐྱབ་པ་ཅིན་ དཀོན་མཆོག་གིས་ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ཁོ་རའི་སྦོ་ལོགས་ཁར་བསྡུ་འོང་།

فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَيُوَفِّيْهِمْ اُجُوْرَهُمْ وَيَزِيْدُهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ اسْتَنْكَفُوْا وَاسْتَكْبَرُوْا فَيُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًاۙ وَّلَا يَجِدُوْنَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلِيًّا وَّلَا نَصِيْرًا

fa ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti fa yuwaffīhim ujūrahum wa yazīduhum min faḍlih(ī), wa ammal-lażīnastankafū wastakbarū fa yu‘ażżibuhum ‘ażāban alīmā(n), wa lā yajidūna lahum min dūnillāhi waliyyaw wa lā naṣīrā(n).

དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་བཟང་པོ་འབད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོང་ལུ་ གསོལ་རས་ཡང་དག་སྦེ་ བྱིན་ནི་དང་ ཁོ་གི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཅིག་ ཡར་སེང་འབད་འོང་། དེ་ལས་ ༼ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ནི་༽ ཁས་མ་ལེན་མི་དང་ ང་རྒྱལ་ཅན་ཚུ་ལུ་འབད་བ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོང་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་སྡུག་བསྔལ་ཅན་ཅིག་ བཀལ་འོང་། དེ་ལས་ཁོང་ལུ་ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ སྲུང་སྐྱོབ་དང་གྲོགས་རམ་འབད་མི་མེདཔ་ཨིན།

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَكُمْ بُرْهَانٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَاَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ نُوْرًا مُّبِيْنًا

yā ayyuhan-nāsu qad jā'akum burhānum mir rabbikum wa anzalnā ilaikum nūram mubīnā(n).

ཨོ་མི་! ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་ བདེན་པ་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ ཁྱོད་ལུ་འོང་ཡོདཔ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ འོད་མདངས་ཅན་གྱི་ ༼ཀུ་རཱན་༽ བཏང་ཡི།

فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَاعْتَصَمُوْا بِهٖ فَسَيُدْخِلُهُمْ فِيْ رَحْمَةٍ مِّنْهُ وَفَضْلٍۙ وَّيَهْدِيْهِمْ اِلَيْهِ صِرَاطًا مُّسْتَقِيْمًاۗ

fa ammal-lażīna āmanū billāhi wa‘taṣamū bihī fa sayudkhiluhum fī raḥmatim minhu wa faḍl(in), wa yahdīhim ilaihi ṣirāṭam mustaqīmā(n).

དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ཁོ་གི་(ཆོས་ལུགས་)ལུ་ བརྟན་ཏོག་ཏོ་སྦེ་སྡོད་མི་ཚུ་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོ་ལས་ སྙིང་རྗེ་དང་ བྱིན་རླབས་ནང་ བཙུགས་ཏེ་ ཁོ་ལུ་ ལམ་ཕྲང་ཏང་ཏ་སྟོན་འོང་།

يَسْتَفْتُوْنَكَۗ قُلِ اللّٰهُ يُفْتِيْكُمْ فِى الْكَلٰلَةِ ۗاِنِ امْرُؤٌا هَلَكَ لَيْسَ لَهٗ وَلَدٌ وَّلَهٗٓ اُخْتٌ فَلَهَا نِصْفُ مَا تَرَكَۚ وَهُوَ يَرِثُهَآ اِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّهَا وَلَدٌ ۚ فَاِنْ كَانَتَا اثْنَتَيْنِ فَلَهُمَا الثُّلُثٰنِ مِمَّا تَرَكَ ۗوَاِنْ كَانُوْٓا اِخْوَةً رِّجَالًا وَّنِسَاۤءً فَلِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْاُنْثَيَيْنِۗ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اَنْ تَضِلُّوْا ۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

yastaftūnak(a), qulillāhu yuftīkum fil-kalālah(ti), inimru'un halaka laisa lahū waladuw wa lahū ukhtun fa lahā niṣfu mā tarak(a), wa huwa yariṡuhā illam yakul lahā walad(un), fa in kānataṡnataini fa lahumaṡ-ṡuluṡāni mimmā tarak(a), wa in kānū ikhwatar rijālaw wa nisā'an fa liż-żakari miṡlu ḥaẓẓil-unṡayain(i), yubayyinullāhu lakum an taḍillū, wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).

ཁྱོད་ལུ་ཕཊ་ཝ་ (ཕམ་པའི་སྐོར་ལས་) དྲིཝ་ཨིན། འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༠) འདི་ལྟར་གྱེས་ན་དགའ་བ་ཇི་འདྲ་ཡོད། དེ་ལས་ གལ་སྲིད་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ (བརྒྱུད་འཛིན་པ་ཚུ་) སྤུན་ཆ་དང་ཨ་ཞེམོ་ཚུ་ཨིན་པ་ཅིན་ སྤུན་ཆ་གཅིག་གི་བགོ་བཤའ་འདི་ སྤུན་ཆ་གཉིས་ཀྱི་བགོ་བཤའ་དང་འདྲན་འདྲ་ཨིན།