Q.S ས་བ། (سَبَأ) - 54 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِى الْاٰخِرَةِۗ وَهُوَ الْحَكِيْمُ الْخَبِيْرُ

al-ḥamdu lillāhil-lażī lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa lahul-ḥamdu fil-ākhirah(ti), wa huwal-ḥakīmul-khabīr(u).

ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ བདག་དབང་འབད་མི་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་བསྟོད་པ་ཕུལ་དགོཔ་དང་ ཤུལ་མའི་མི་ཚེ་ནང་ བསྟོད་པ་ག་ར་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཕུལ་དགོ། དེ་ལས་ཁོ་ ཤེས་རབ་ཅན་དང་ གཏན་གཏན་ཅན་ཅིག་ཨིན།

يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِى الْاَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاۤءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيْهَاۗ وَهُوَ الرَّحِيْمُ الْغَفُوْرُ

ya‘lamu mā yaliju fil-arḍi wa mā yakhruju minhā wa mā yanzilu minas-samā'i wa mā ya‘ruju fīhā, wa huwar-raḥīmul-gafūr(u).

ས་གཞི་ནང་འཛུལ་མི་དང་ ཕྱི་ཁར་ཐོན་མི་ཚུ་ གནམ་ཁ་ལས་མར་འབབ་མི་དང་ འཛེག་མི་ཚུ་ ཁོ་གིས་ཤེས། དེ་ལས་ཁོ་ སྙིང་རྗེ་ཅན་དང་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་ཨིན།

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَأْتِيْنَا السَّاعَةُ ۗقُلْ بَلٰى وَرَبِّيْ لَتَأْتِيَنَّكُمْۙ عٰلِمِ الْغَيْبِۙ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِ وَلَآ اَصْغَرُ مِنْ ذٰلِكَ وَلَآ اَكْبَرُ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍۙ

wa qālal-lażīna kafarū lā ta'tīnas-sā‘ah(tu), qul balā wa rabbī lata'tiyannakum, ‘ālimul-gaib(i), lā ya‘zubu ‘anhu miṡqālu żarratin fis-samāwāti wa lā fil-arḍi wa lā aṣgaru min żālika wa lā akbaru illā fī kitābim mubīn(in).

དེ་ལས་དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ཁྲིམས་དཔོན་གྱི་ཉིནམ་འདི་ ང་བཅས་ལུ་འོང་མི་ཚུགས་ཟེར་སླབ་ཨིན། མ་མཐོང་པའི་དངོས་པོ་ཤེས་མཁན་གྱི་ངའི་གཙོ་བོ་གིས་ དུས་ཚོད་འདི་ངེས་པར་དུ་འོང་འོང་།

لِّيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّرِزْقٌ كَرِيْمٌ

liyajziyal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), ulā'ika lahum magfiratuw wa rizqun karīm(un).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོ་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ གསོལ་རས་བྱིན་འོང་། དགོངས་ཡངས་དང་ མཐོ་བའི་འཚོ་བ་ (ཞིང་ཁམས་) ཐོབ་ཨིན།

وَالَّذِيْنَ سَعَوْ فِيْٓ اٰيٰتِنَا مُعٰجِزِيْنَ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مِّنْ رِّجْزٍ اَلِيْمٌ

wal-lażīna sa‘au fī āyātinā mu‘ājizīna ulā'ika lahum ‘ażābum mir rijzin alīm(un).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱི་ཚིག་ཚུ་ ཞན་ཁོག་བཟོ་ཚུགས་ཟེར་བའི་ བསམ་འཆར་ནང་ ༼ངོ་རྒོལ་༽ འབད་ནི་གི་ དཔའ་བཅམ་མི་ཚུ་གིས་ ༼ང་བཅས་ཀྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ བཀག་ཆ་༽ འབད་མི་ཚུ་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་ཕོག་འོང་ དེ་ཡང་ གནམ་མེད་ས་མེད་ སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་ ཉེས་ཁྲིམས་ཨིན།

وَيَرَى الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ هُوَ الْحَقَّۙ وَيَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطِ الْعَزِيْزِ الْحَمِيْدِ

wa yaral-lażīna ūtul-‘ilmal-lażī unzila ilaika mir rabbika huwal-ḥaqq(a), wa yahdī ilā ṣirāṭil-‘azīzil-ḥamīd(i).

དེ་ལས་ ཤེས་ཡོན་བྱིན་མི་ཚུ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་བཏང་མི་ ༼གསལ་བསྒྲགས་ཚུ་༽ བདེན་པ་དང་ ༼མི་ཚུ་༽ མཐོ་ཤོས་དང་ བསྟོད་པ་རྐྱབ་དགོ་པའི་ ༼ཨ་ལཱ་༽ གི་ལམ་ལུ་ལམ་སྟོན་འབདཝ་ཨིན་ཟེར་ བསམ་འཆར་བཀོད་དོ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ يُّنَبِّئُكُمْ اِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍۙ اِنَّكُمْ لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍۚ

wa qālal-lażīna kafarū hal nadullukum ‘alā rajuliy yunabbi'ukum iżā muzziqtum kulla mumazzaq(in), innakum lafī khalqin jadīd(in).

དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ༼ཁོང་ཆ་རོགས་ཚུ་ལུ་༽ ཁྱོད་ཀྱི་གཟུགས་འདི་ ཧྲིལ་བུམ་སྦེ་ མེདཔ་འགྱོ་བའི་སྐབས་ ཁྱོད་ངེས་པར་དུ་ ༼གསོན་པོ་སྦེ་ལོང་ནི་༽ ཟེར་བའི་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ མི་ཅིག་སྟོན་དགོཔ་ཨིན་ན?

اَفْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَمْ بِهٖ جِنَّةٌ ۗبَلِ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ فِى الْعَذَابِ وَالضَّلٰلِ الْبَعِيْدِ

aftarā ‘alallāhi każiban am bihī jinnah(tun), balil-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati fil-‘ażābi waḍ-ḍalālil-ba‘īd(i).

ཁོ་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ རྫུན་གཏམ་བཟོཝ་ཨིན་ན་ ཡང་ན་ སྨྱོན་པ་ཨིན་ན་?” (མེན) དེ་འབདཝ་ད་ ཕྱི་མའི་མི་ཚེ་ལུ་ཡིད་ཆེས་མེད་མི་ཚུ་ གནམ་མེད་ས་མེད་ སྡུག་བསྔལ་དང་འཛོལ་བ་ནང་ ཡོདཔ་ཨིན།

اَفَلَمْ يَرَوْا اِلٰى مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ اِنْ نَّشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْاَرْضَ اَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفًا مِّنَ السَّمَاۤءِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيْبٍ ࣖ

afalam yarau ilā mā baina aidīhim wa mā khalfahum minas-samā'i wal-arḍ(i), in nasya' nakhsif bihimul-arḍa au nusqiṭ ‘alaihim kisafam minas-samā'(i), inna fī żālika la'āyatal likulli ‘abdim munīb(in).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཁོང་གི་གདོང་དང་རྒྱབ་ལུ་ཡོད་པའི་ གནམ་དང་ས་གཞི་ཚུ་ལུ་ གཙོ་བོར་མ་བཏོན་པས་ག? ང་བཅས་ཀྱིས་འདོད་པ་སྐྱེད་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་ས་གཞི་ནང་སྦ་བཞག་འོང་ ཡང་ན་ གནམ་ཁ་ལས་ཆ་ཤས་ཚུ་ དེ་ཚུ་གི་གུ་ལུ་བཏང་འོང་། དོན་དངོས་ཐོག དེ་ནང་ལུ་ ༼ཁོ་ལུ་ལོག་འོང་མི་༽ གཡོགཔོ་ག་ར་ལུ་ ངོ་མ་རང་ རྟགས་མཚན་ཅིག་ཡོདཔ་ཨིན།

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ

wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).

ང་བཅས་ཀྱིས་ དཱ་ཝུད་ལུ་ ང་བཅས་ལས་ གསོལ་རས་ཅིག་བྱིན་ཡི། ༼ང་བཅས་ཀྱིས་སླབ་ནུག༽ ཨོ་རི་དང་བྱིའུ་ཚུ་ དཱ་ཝུད་དང་གཅིག་ཁར་ བསྐྱར་དུ་མཐོ་རུ་གཏང་ཟེར་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་གི་དོན་ལུ་ ལྕགས་འདི་འཇམ་པོ་བཟོ་ཡི།

اَنِ اعْمَلْ سٰبِغٰتٍ وَّقَدِّرْ فِى السَّرْدِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

ani‘mal sābigātiw wa qaddir fis-sardi wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna baṣīr(un).

དེ་ཡང་ གྱོན་ཆས་སྦོམ་ཅིག་བཟོ་སྟེ་ དྲྭ་རྒྱ་འཇལ་དགོ། དགེ་བའི་ལཱ་ཚུ་འབད། ཁྱོད་ཀྱིས་འབད་མི་ཚུ་ ང་མཐོང་མི་ག་ར་ཨིན།

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَّرَوَاحُهَا شَهْرٌۚ وَاَسَلْنَا لَهٗ عَيْنَ الْقِطْرِۗ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَّعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهٖۗ وَمَنْ يَّزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيْرِ

wa lisulaimānar-rīḥa guduwwuhā syahruw wa rawāḥuhā syahr(un), wa asalnā lahū ‘ainal-qiṭr(i), wa minal-jinni may ya‘malu baina yadaihi bi'iżni rabbih(ī), wa may yazig minhum ‘an amrinā nużiqhu min ‘ażābis-sa‘īr(i).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ སུ་ལེ་མཱན་གྱི་དོན་ལུ་ རླུང་འདི་ དྲོ་པ་གི་འགྲུལ་སྐྱོད་འདི་ ཟླཝ་གཅིག་གི་འགྲུལ་སྐྱོད་དང་ ཕྱི་རུ་གི་འགྲུལ་སྐྱོད་འདི་ ཟླཝ་གཅིག་གི་འགྲུལ་སྐྱོད་དང་འདྲན་འདྲ་ཨིནམ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་གི་དོན་ལུ་ ཟངས་ཆུ་བཏང་ཡི། དེ་ལས་ ཇིན་ལ་ལུ་ཅིག་གིས་ ཁོ་གི་གདོང་ཁར་ ༼ཁོ་གི་དབང་ཚད་འོག་ལུ་༽ ཁོང་གི་གཙོ་བོ་གི་གནང་བ་ཐོབ་སྟེ་ ལཱ་འབད་དོ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ག་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་བཀའ་ལས་ ལོག་འགྱོ་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་ལུ་ དམྱལ་བའི་མེ་འབར་བའི་ ཉེས་ཁྲིམས་ཕོག་བཅུག་ནི་ཨིན།

يَعْمَلُوْنَ لَهٗ مَا يَشَاۤءُ مِنْ مَّحَارِيْبَ وَتَمَاثِيْلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُوْرٍ رّٰسِيٰتٍۗ اِعْمَلُوْٓا اٰلَ دَاوٗدَ شُكْرًا ۗوَقَلِيْلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُوْرُ

ya‘malūna lahū mā yasyā'u mim maḥārība wa tamāṡīla wa jifānin kal-jawābi wa qudūrir-rāsiyāt(in), i‘malū āla dāwūda syukrā(n), wa qalīlum min ‘ibādiyasy-syakūr(u).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ སོ་ལོ་མོན་ལུ་ ག་ཅི་དགོཔ་ཨིན་ན་ དེ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ ལཱ་འབད་ཡོདཔ་ད་ དེ་ཡང་ སྒྲིང་ཁྱིམ་རིངམོ་དང་ སྐུ་འདྲ་ དེ་ལས་ ཆུ་རྫིང་དང་ དམ་སྦྱིས་ཚུ་ ལྷག་ལུས་ཡོད་མི་ཚུ་ཨིན་པས། ལཱ་འབད་ ཨོ་ དཱ་ཝུཌ་གི་བཟའ་ཚང་ བཀའ་དྲིན་ཆེ་ཟེར་ཞུ་ནི་ཨིན། ངེ་གི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་ལས་ བཀའ་དྲིན་ཆེ་ཟེར་མི་ དག་པ་ཅིག་ལས་བརྒལ་མེདཔ་ཨིན།

فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ

falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).

དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་གི་དོན་ལུ་ ཤི་ནི་གི་བཀའ་རྒྱ་གནང་པའི་སྐབས་ ཁོ་གི་ལྕགས་ཐག་འདི་ འབུཔ་ཚུ་གིས་ཟ་མི་ འབུཔ་ཚུ་གིས་མ་གཏོགས་ གཞན་ག་ནི་ཡང་ མ་སྟོནམ་ཨིན་པས། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོ་འཛག་པའི་སྐབས་ ཇིན་ཚུ་གིས་ མ་མཐོང་པའི་དངོས་པོ་ཚུ་ཤེས་པ་ཅིན་ མར་ཕབ་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ནང་ མ་སྡོད་ཟེར་ ཤེས་ནུག།

لَقَدْ كَانَ لِسَبَاٍ فِيْ مَسْكَنِهِمْ اٰيَةٌ ۚجَنَّتٰنِ عَنْ يَّمِيْنٍ وَّشِمَالٍ ەۗ كُلُوْا مِنْ رِّزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوْا لَهٗ ۗبَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَّرَبٌّ غَفُوْرٌ

laqad kāna lisaba'in fī maskanihim āyah(tun), jannatāni ‘ay yamīniw wa syimāl(in), kulū mir rizqi rabbikum wasykurū lah(ū), baldatun ṭayyibatuw wa rabbun gafūr(un).

གཡས་དང་གཡོན་ཁ་ཐུག་ལུ་ ལྡུམ་ར་གཉིས་ཡོད་མི་འདི་ ༼ཁོང་ལུ་སླབ་ནུག༽ "ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་གིས་བྱིན་མི་ འཚོ་བཅུད་ལས་ཟ་སྟེ་ ཁོ་ལུ་བཀའ་དྲིན་ཆེ་ཟེར་སླབ་ནུག། ༼ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱལ་ཁབ་༽ རྒྱལ་ཁབ་ལེགས་ཤོམ་ཅིག་ཨིན།

فَاَعْرَضُوْا فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَبَدَّلْنٰهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَوَاتَيْ اُكُلٍ خَمْطٍ وَّاَثْلٍ وَّشَيْءٍ مِّنْ سِدْرٍ قَلِيْلٍ

fa a‘raḍū fa arsalnā ‘alaihim sailal-‘arimi wa baddalnāhum bijannataihim jannataini żawātai ukulin khamṭiw wa aṡliw wa syai'im min sidrin qalīl(in).

དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ ཆུ་རུད་སྦོམ་ཅིག་བཏང་སྟེ་ ཁོང་གི་ལྡུམ་ར་གཉིས་ཀྱི་ཚབ་ལུ་ ཤིང་འབྲས་ཁ་ཚ་ འཐོན་མི་ ༼ཤིང་༽ ཨཊ་སལ་ཤིང་དང་ སིདར་ཤིང་དག་པ་ཅིག་གིས་ ལྡུམ་ར་གཉིས་ བརྗེ་སོར་འབད་ཡི།

ذٰلِكَ جَزَيْنٰهُمْ بِمَا كَفَرُوْاۗ وَهَلْ نُجٰزِيْٓ اِلَّا الْكَفُوْرَ

Żālika jazaināhum bimā kafarū, wa hal nujāzī illal-kafūr(a).

དེ་སྦེ་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ལུ་དད་པ་མ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ལུ་བྱིན་རླབས་གནང་ཡི། དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཉེས་ཁྲིམས་ (དེ་བཟུམ་) མ་བཀལ་བར་ ཧ་ཅང་གིས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་རྐྱངམ་གཅིག་ བཀལཝ་ཨིན།

وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْقُرَى الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَا قُرًى ظَاهِرَةً وَّقَدَّرْنَا فِيْهَا السَّيْرَۗ سِيْرُوْا فِيْهَا لَيَالِيَ وَاَيَّامًا اٰمِنِيْنَ

wa ja‘alnā bainahum wa bainal-qural-latī bāraknā fīhā quran ẓāhirataw wa qaddarnā fihas-sair(a), sīrū fīhā layāliya wa ayyāman āminīn(a).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་དང་ ང་བཅས་ཀྱིས་ བྱིན་རླབས་གནང་མི་ རྒྱལ་ཁབ་ཚུ་གི་བར་ན་ ཁྱིམ་ཚང་རྒྱལ་ཁབ་ལེ་ཤ་ཅིག་ བཟོ་སྟེ་ རྒྱལ་ཁབ་འདི་ཚུ་གི་བར་ན་ འགྲུལ་སྐྱོད་ཀྱི་ ཐག་རིང་ཐུང་ཚུ་ གཏན་འབེབས་བཟོ་ཡི། ས་འདི་ཚུ་ནང་ལུ་ ཉིན་མ་དང་ནུབ་མོ་ལུ་ ཉེན་སྲུང་དང་ལྡནམ་སྦེ་ འགྱོ་དགོ།

فَقَالُوْا رَبَّنَا بٰعِدْ بَيْنَ اَسْفَارِنَا وَظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْنٰهُمْ اَحَادِيْثَ وَمَزَّقْنٰهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ

fa qālū rabbanā bā‘id baina asfārinā wa ẓalamū anfusahum fa ja‘alnāhum aḥādīṡa wa mazzaqnāhum kulla mumazzaq(in), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ ང་བཅས་ཀྱི་འགྲུལ་སྐྱོད་འདི་ཐག་རིང་སར་བཟོ་གནང་ཟེར་སླབ་སྟེ་ ཁོང་རང་ལུ་འཛོལ་བ་འབད་ནུག། དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཚུ་ ཁ་སླབ་ཀྱི་དོན་ཚན་བཟོ་སྟེ་ ས་ཁར་མེདཔ་བཏང་ཡི། དོན་དངོས་ཐོག དེ་ནང་ལུ་ ངོ་མ་རང་ བཟོད་སྒོམ་དང་བཀའ་དྲིན་ཆེ་ཟེར་མི་ག་ར་ལུ་ རྟགས་མཚན་ཚུ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ اِبْلِيْسُ ظَنَّهٗ فَاتَّبَعُوْهُ اِلَّا فَرِيْقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ṣaddaqa ‘alaihim iblīsu ẓannahū fattaba‘ūhu illā farīqam minal-mu'minīn(a).

དེ་ལས་ ངོ་མ་རང་ སཱ་ཏན་གྱིས་ ཁོ་གི་ཉེས་འཛུགས་ཚུ་ བདེན་པ་སྦེ་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་བཅུག་ཚུགས་ཏེ་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ལ་ལུ་ཅིག་མ་གཏོགས་ ཁོང་གིས་ ཁོ་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནུག།

وَمَا كَانَ لَهٗ عَلَيْهِمْ مِّنْ سُلْطَانٍ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يُّؤْمِنُ بِالْاٰخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْهَا فِيْ شَكٍّ ۗوَرَبُّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ ࣖ

wa mā kāna lahū ‘alaihim min sulṭānin illā lina‘lama may yu'minu bil-ākhirati mimman huwa minhā fī syakk(in), wa rabbuka ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

དེ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ༼སཱ་ཏཱན་གྱི་༽ དབང་ཚད་མེདཔ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཤི་བའི་ཤུལ་ལུ་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་མི་དང་ ད་ལྟོ་ཡང་ དོགས་པ་ཡོད་མི་ཚུ་ དབྱེ་བ་ཕྱེ་ཚུགས་ནིའི་དོན་ལུ་རྐྱངམ་གཅིག་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ ག་ར་ལུ་ བདག་འཛིན་འཐབ་མི་ཨིན།

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِۚ لَا يَمْلِكُوْنَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِ وَمَا لَهُمْ فِيْهِمَا مِنْ شِرْكٍ وَّمَا لَهٗ مِنْهُمْ مِّنْ ظَهِيْرٍ

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnillāh(i), lā yamlikūna miṡqāla żarratin fis-samāwāti wa lā fil-arḍi wa mā lahum fīhimā min syirkiw wa mā lahū minhum min ẓahīr(in).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ "ཁྱོད་ཀྱིས་ ༼ལྷ་སྦེ་བརྩི་མི་༽ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ འབོ་དགོ། ཁོང་ལུ་ ༼དབང་ཚད་༽ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ལུ་ ཛར་ར་བཟུམ་ཅིག་ཡང་མེདཔ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ༼བཟོ་བའི་༽ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ལུ་ བཅའ་མར་གཏོགས་མི་མེདཔ་ལས་ ཁོང་ལས་ ག་ཡང་ཁོ་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་མེདཔ་ཨིན།

وَلَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ عِنْدَهٗٓ اِلَّا لِمَنْ اَذِنَ لَهٗ ۗحَتّٰىٓ اِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوْبِهِمْ قَالُوْا مَاذَاۙ قَالَ رَبُّكُمْۗ قَالُوا الْحَقَّۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيْرُ

wa lā tanfa‘usy-syafā‘atu ‘indahū illā liman ażina lah(ū), ḥattā iżā fuzzi‘a ‘an qulūbihim qālū māżā, qāla rabbukum, qālul-ḥaqq(a), wa huwal-‘aliyyul-kabīr(u).

དེ་ལས་ ཁོ་ལས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་མི་འདི་ ཁོ་གིས་ གནང་བ་བྱིན་མི་ཚུ་ལུ་རྐྱངམ་ཅིག་ ཕན་ཐོགས་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གི་སེམས་ཁར་ལས་ འཇིགས་སྣང་འདི་ བཏོན་བཏང་ཞིནམ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ག་ཅི་སླབ་ཅི་ག་ཟེར་ སླབ་ཨིན། ཁོང་གིས་ལན་ལུ་ "(ཚིག་ཚུ་) བདེན་པ་ཨིན་" ཟེར་སླབ་སྟེ་ ཁོ་མཐོ་ཤོས་དང་ མཐོ་ཤོས་ཅིག་ཨིན།

۞ قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلِ اللّٰهُ ۙوَاِنَّآ اَوْ اِيَّاكُمْ لَعَلٰى هُدًى اَوْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qul may yarzuqukum minas-samāwāti wal-arḍ(i), qulillāh(u), wa innā au iyyākum la‘alā hudan au fī ḍalālim mubīn(in).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ འཚོ་བཅུད་ག་གིས་བྱིནམ་སྨོ་ཟེར་སླབ། ང་བཅས་ཡང་ན་ཁྱོད་ (ལྷ་མང་པོ་དད་པ་ཅན་ཚུ་) བདེན་པ་ནང་ ཡང་ན་ གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ འཛོལ་བ་ནང་ འོང་ནི་ཨིན་ཟེར་ སླབ་དགོ།

قُلْ لَّا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّآ اَجْرَمْنَا وَلَا نُسْـَٔلُ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

qul lā tus'alūna ‘ammā ajramnā wa lā nus'alu ‘ammā ta‘malūn(a).

ང་བཅས་ཀྱིས་འབད་མི་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱིས་འགན་འཁྲི་འབག་མི་ཚུགས་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ ཁྱོད་ཀྱིས་འབད་མི་ལུ་ཡང་ ང་བཅས་ཀྱིས་འགན་འཁྲི་འབག་མི་ཚུགས་ཟེར་སླབ།

قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقِّۗ وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيْمُ

qul yajma‘u bainanā rabbunā ṡumma yaftaḥu bainanā bil-ḥaqq(i), wa huwal-fattāḥul-‘alīm(u).

ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ང་བཅས་ག་ར་གཅིག་ཁར་བསྡུ་སྟེ་ དེ་ལས་ ང་བཅས་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ བདེན་པ་སྦེ་ ཐག་བཅད་འོང་ དེ་ལས་ ཁོ་ ཐག་བཅད་མི་དང་ ག་ར་ཤེས་མི་ཨིན།

قُلْ اَرُوْنِيَ الَّذِيْنَ اَلْحَقْتُمْ بِهٖ شُرَكَاۤءَ كَلَّا ۗبَلْ هُوَ اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

qul arūniyal-lażīna alḥaqtum bihī syurakā'a kallā, bal huwallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ ༼ཁོ་གི་༽ ཆ་རོགས་སྦེ་ ཕྱག་འཚལ་མི་འདི་ ང་ལུ་སྟོན་གནང་། འདི་འབད་མ་ཚུགསཔ་ཨིན། དོན་དངོས་ལུ་ ཁོ་འདི་ དབང་ཚད་ཅན་དང་ ཤེས་རབ་ཅན་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིན།

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا كَاۤفَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًا وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnāka illā kāffatal lin-nāsi basyīraw wa nażīraw wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ (མུ་ཧ་མཱད་) མེན་པར་ མི་རིགས་ག་ར་ལུ་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་མི་དང་ ཉེན་བརྡ་འབད་མི་ཅིག་སྦེ་ བཏང་ཡི་ དེ་འབདཝ་ད་ མི་མང་ཤོས་ཅིག་གིས་ མི་ཤེས།

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ཁྱེད་ཚུ་བདེན་པ་སྦེ་སླབ་པ་ཅིན་ ཁས་བླངས་འདི་ནམ་འབྱུང་འོང་ག་ཟེར་སླབ་ནུག།

قُلْ لَّكُمْ مِّيْعَادُ يَوْمٍ لَّا تَسْتَأْخِرُوْنَ عَنْهُ سَاعَةً وَّلَا تَسْتَقْدِمُوْنَ ࣖ

qul lakum mī‘ādu yaumil lā tasta'khirūna ‘anhu sā‘ataw wa lā tastaqdimūn(a).

ཁྱོད་ལུ་ཁས་བླངས་འབད་ཡོད་པའི་ཉིནམ་ཅིག་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ དེ་གི་དུས་ཚོད་ཅིག་གི་དོན་ལུ་ ཕྱིར་འགྱངས་དང་ ཡང་ན་ མགྱོགས་དྲགས་སྦེ་ ཞུ་མི་ཚུགས།

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ بِهٰذَا الْقُرْاٰنِ وَلَا بِالَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِۗ وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الظّٰلِمُوْنَ مَوْقُوْفُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْۖ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضِ ِۨالْقَوْلَۚ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا لَوْلَآ اَنْتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِيْنَ

wa qālal-lażīna kafarū lan nu'mina bihāżal-qur'āni wa lā bil-lażī baina yadaih(i), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna mauqūfūna ‘inda rabbihim, yarji‘u ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍinil-qaul(a), yaqūlul-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū lau lā antum lakunnā mu'minīn(a).

དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཀོ་རཱན་འདི་དང་ ཧེ་མའི་ཀི་དེབ་ལུ་ཡང་ དད་པ་མི་བསྐྱེད་ཟེར་ སླབ་ཨིན། དེ་ལས་ (ག་དེ་སྦེ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཅིག་ཨིན་ན) ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་པ་ཅིན་ ཉེས་ཅན་ཚུ་ ཁོང་རའི་གཙོ་བོ་གི་གདོང་ཁར་འབག་འོང་པའི་སྐབས་ ལ་ལུ་ཅིག་གིས་ ཁོང་རའི་ཚིག་ཚུ་ གཞན་ལུ་ལོག་བཏངམ་ཨིན། མི་ཚུ་གིས་ ཞན་ཁོག་སྦེ་བརྩི་མི་ཚུ་གིས་ ང་རྒྱལ་ཅན་གྱི་མི་ཚུ་ལུ་ ཁྱོད་མེན་པ་ཅིན་ ང་བཅས་དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཅིག་ལུ་འགྱུར་འོང་ཟེར་སླབ་ཨིན།

قَالَ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْٓا اَنَحْنُ صَدَدْنٰكُمْ عَنِ الْهُدٰى بَعْدَ اِذْ جَاۤءَكُمْ بَلْ كُنْتُمْ مُّجْرِمِيْنَ

qālal-lażīnastakbarū lil-lażīnastuḍ‘ifū anaḥnu ṣadadnākum ‘anil-hudā ba‘da iż jā'akum bal kuntum mujrimīn(a).

མཁས་མཆོག་ཚུ་གིས་ ཞན་ཁོག་སྦེ་བརྩི་མི་ཚུ་ལུ་ "ལམ་སྟོན་འདི་ ཁྱོད་ལུ་འོང་པའི་ཤུལ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ལམ་སྟོན་ཐོབ་མ་ཚུགས་པར་ བཀག་ཆ་འབད་མི་འདི་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཨིན་ན?

وَقَالَ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا بَلْ مَكْرُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ اِذْ تَأْمُرُوْنَنَآ اَنْ نَّكْفُرَ بِاللّٰهِ وَنَجْعَلَ لَهٗٓ اَنْدَادًا ۗوَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۗ وَجَعَلْنَا الْاَغْلٰلَ فِيْٓ اَعْنَاقِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa qālal-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū bal makrul-laili wan-nahāri iż ta'murūnanā an nakfura billāhi wa naj‘ala lahū andādā(n), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa ja‘alnal-aglāla fī a‘nāqil-lażīna kafarū, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).

དེ་ལས་ ཞན་ཁོག་སྦེ་བརྩི་མི་ཚུ་གིས་ ང་རྒྱལ་ཅན་ཚུ་ལུ་ "༼མེན།༽ ཁྱོད་ཀྱིས་ང་བཅས་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་པར་ ཁོ་དང་གཅིག་ཁར་ མཉམ་འབྲེལ་འབད་དགོཔ་སྦེ་སླབ་པའི་སྐབས་ལུ་ ཉིན་མཚན་དང་ནུབ་མོ་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱི་མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་འདི་ཨིན། ཁོང་གིས་ འཆི་བ་མཐོངམ་ད་ལུ་ བློ་འགྱོད་ཡོདཔ་སྦེ་ བཤད་ཅི། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གི་ལྐོདམ་ལུ་ ལྕགས་ཐག་བཀལ་ཡི། ཁོང་ལུ་གསོལ་རས་མེན་པར་ ཁོང་གིས་འབད་མི་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ཨིན།

وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّذِيْرٍ اِلَّا قَالَ مُتْرَفُوْهَآ ۙاِنَّا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

wa mā arsalnā min qaryatim min nażīrin illā qāla mutrafūhā, innā bimā ursiltum bihī kāfirūn(a).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ རྒྱལ་ཁབ་ཅིག་ནང་ ཉེན་བརྡ་གཏང་པའི་སྐབས་ ༼རྒྱལ་ཁབ་དེ་ནང་༽ མཛེས་སྡུག་ལྡན་པའི་ མི་ཚུ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ བརྡ་འཕྲིན་བཏང་མི་ཅིག་སྦེ་ སླབ་མི་འདི་ ང་བཅས་ཀྱིས་ རྩ་བ་ལས་ར་ ངོས་ལེན་མི་འབད་ཟེར་ སླབ་ཨིན་པས།

وَقَالُوْا نَحْنُ اَكْثَرُ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۙ وَّمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ

wa qālū naḥnu akṡaru amwālaw wa aulādā(n), wa mā naḥnu bimu‘ażżabīn(a).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ལུ་རྒྱུ་ནོར་དང་ཨ་ལོ་མངམ་ཡོདཔ་ལས་ ༼ཁྱོད་ལས་༽ ང་བཅས་ལུ་ཉེས་ཁྲིམས་མ་ཕོག་ཟེར་སླབ་ནུག།

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

qul inna rabbī yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdiru wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ ག་ལུ་དགོཔ་ཨིན་ན་ འཚོ་བཅུད་རྒྱ་སྐྱེད་འབད་དེ་ ཚད་འཛིན་འབདཝ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ད་ མི་མང་ཤོས་ཅིག་གིས་རང་ མི་ཤེས།

وَمَآ اَمْوَالُكُمْ وَلَآ اَوْلَادُكُمْ بِالَّتِيْ تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنَا زُلْفٰىٓ اِلَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًاۙ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَزَاۤءُ الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوْا وَهُمْ فِى الْغُرُفٰتِ اٰمِنُوْنَ

wa mā amwālukum wa lā aulādukum bil-latī tuqarribukum ‘indanā zulfā illā man āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), fa'ulā'ika lahum jazā'uḍ-ḍi‘fi bimā ‘amilū wa hum fil-gurufāti āminūn(a).

དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ནོར་དང་ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་ལོ་ཚུ་གིས་ཁྱོད་ང་བཅས་ཀྱི་ཉེ་འདབས་ལུ་འབག་འོང་མི་འདི་མེན། དེ་འབདཝ་ད་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ ཁོང་གིས་འབད་མི་ལཱ་གི་ཁེ་ཕན་གཉིས་ལྡབ་སྦེ་ཐོབ་ཨིན། དེ་ལས་ཁོང་ཚུ་མཐོ་སྒང་ནང་ལུ་ ཉེན་སྲུང་དང་ལྡནམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَالَّذِيْنَ يَسْعَوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا مُعٰجِزِيْنَ اُولٰۤىِٕكَ فِى الْعَذَابِ مُحْضَرُوْنَ

wal-lażīna yas‘auna fī āyātinā mu‘ājizīna ulā'ika fil-‘ażābi muḥḍarūn(a).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱི་ཚིག་ཚུ་ ཞན་ཁོག་བཟོ་ནིའི་དོན་ལུ་ ངོ་རྒོལ་འབད་ནི་གི་དཔའ་བཅམ་མི་ཚུ་ ཉེས་ཁྲིམས་འོག་ལུ་བཙུགས་འོང་།

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُ لَهٗ ۗوَمَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهٗ ۚوَهُوَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ

qul inna rabbī yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdiru lah(ū), wa mā anfaqtum min syai'in fahuwa yukhlifuh(ū), wa huwa khairur-rāziqīn(a).

ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ འཚོ་བའི་གནས་སྟངས་རྒྱ་སྐྱེད་བཏང་སྟེ་ ཁོ་རའི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ ག་ལུ་དགོཔ་ཨིན་ན་ ཚད་འཛིན་འབདཝ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་རང་ ཟད་འགྲོ་བཏང་རུང་ དེ་གི་ཚབ་ལུ་ ཨ་ལཱ་གིས་ བྱིན་འོང་ དེ་ལས་ ཁོ་ར་ འཚོ་བཅུད་བྱིན་མི་ དྲག་ཤོས་ཅིག་ཨིན།

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًا ثُمَّ يَقُوْلُ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اَهٰٓؤُلَاۤءِ اِيَّاكُمْ كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ

wa yauma yaḥsyuruhum jamī‘an ṡumma yaqūlu lil-malā'ikati ahā'ulā'i iyyākum kānū ya‘budūn(a).

དེ་ལས་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ གཅིག་ཁར་བསྡུ་སྟེ་ ཕོ་ཉ་ཚུ་ལུ་ ཧེ་མ་ ཁྱོད་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ཡི་ག་ཟེར་ གསུངས་ནུག།

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ اَنْتَ وَلِيُّنَا مِنْ دُوْنِهِمْ ۚبَلْ كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ الْجِنَّ اَكْثَرُهُمْ بِهِمْ مُّؤْمِنُوْنَ

qālū subḥānaka anta waliyyunā min dūnihim, bal kānū ya‘budūnal-jinna akṡaruhum bihim mu'minūn(a).

ཕོ་ཉ་ཚུ་གིས་ལན་ལུ་ "ཁྱོད་ལུ་གཟི་བརྗིད་ཡོད། ཁྱོད་ང་བཅས་ཀྱི་སྲུང་སྐྱོབ་པ་ཨིན་ ཁོང་མེན། དོན་དངོས་ལུ་ཁོང་གིས་ འདྲེ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ཡོདཔ་ཨིན། ཁོང་མང་ཤོས་ཅིག་གིས་ འདྲེ་ལུ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེདཔ་ཨིན།"

فَالْيَوْمَ لَا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ نَّفْعًا وَّلَا ضَرًّا ۗوَنَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّتِيْ كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

fal-yauma lā yamliku ba‘ḍukum liba‘ḍin naf‘aw wa ḍarrā(n), wa naqūlu lil-lażīna ẓalamū żūqū ‘ażāban-nāril-latī kuntum bihā tukażżibūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ད་རེས་ཁྱེད་ལ་ལུ་ཅིག་ལུ་ གཞན་ལུ་ཁེ་ཕན་(འབག་འོང་ནི་) ཡང་ན་ གནོད་སྐྱོན་(བཀག་ཆ་)འབད་ནི་གི་དབང་ཚད་མེདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་ངན་ཚུ་ལུ་ ཁྱེད་ཀྱིས་ཧེ་མ་ལས་ ངོས་ལེན་མ་འབད་མི་ དམྱལ་བའི་ཉེས་ཁྲིམས་འདི་ ཁྱེད་ལུ་ བྲོ་བ་མྱོང་ཟེར་སླབ་ཅི།

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا رَجُلٌ يُّرِيْدُ اَنْ يَّصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُكُمْ ۚوَقَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّآ اِفْكٌ مُّفْتَرًىۗ وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālū mā hāżā illā rajuluy yurīdu ay yaṣuddakum ‘ammā kāna ya‘budu ābā'ukum, wa qālū mā hāżā illā ifkum muftarā(n), wa qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ཡོད་མི་ ཚིག་ཕྲད་ཚུ་ ཁོང་ལུ་ལྷག་པའི་སྐབས་ ཁོང་གིས་ "མི་འདི་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་ཕ་བརྒྱུད་ཚུ་གིས་ ཕྱག་འཚལ་མི་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ བཀག་ཆ་འབད་ནི་ལས་ལྷག་སྟེ་ གཞན་ག་ནི་ཡང་ དགོཔ་མེད་ཟེར་ སླབ་ནུག" དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ བདེན་པ་འདི་ ཁོང་ལུ་འོང་པའི་སྐབས་ བདེན་པ་འདི་ གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་སྟེ་ གཞན་ག་ནི་ཡང་མེན་ཟེར་ སླབ་ནུག།

وَمَآ اٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ كُتُبٍ يَّدْرُسُوْنَهَا وَمَآ اَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَّذِيْرٍۗ

wa mā ātaināhum min kutubiy yadrusūnahā wa mā arsalnā ilaihim qablaka min nażīr(in).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གིས་ ལྷག་མི་ ཀི་དེབ་ཚུ་ ནམ་ཡང་ མ་བྱིན་པར་ ཁྱོད་ཀྱི་ (མུ་ཧ་མཱད་) གི་ཧེ་མ་ ཁོང་ལུ་ ཉེན་བརྡ་ཡང་ མ་བཏང་པས།

وَكَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۙ وَمَا بَلَغُوْا مِعْشَارَ مَآ اٰتَيْنٰهُمْ فَكَذَّبُوْا رُسُلِيْۗ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيْرِ ࣖ

wa każżabal-lażīna min qablihim, wa mā balagū mi‘syāra mā ātaināhum fakażżabū rusulī, fakaifa kāna nakīr(i).

དེ་ལས་ ཁོང་གི་ཧེ་མ་ཡོད་མི་ཚུ་གིས་ ༼སྐུ་ཚབ་ཚུ་༽ རྫུན་མ་སླབ་ཡོདཔ་ད་ ཁོང་གིས་ ༼མེ་ཀ་གི་དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་༽ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་ཧེ་མ་ཡོད་མི་ཚུ་ལུ་ བྱིན་མི་ལས་ བཅུ་ཆ་གཅིག་མ་ཐོབ་རུང་ ངེ་གི་སྐུ་ཚབ་ཚུ་ལུ་ རྫུན་མ་སླབ་ནུག། དེ་འབདཝ་ལས་ (བལྟ) ངེ་གི་ཁོང་ཁྲོ་གི་འབྲས་བུ་འདི་ ག་དེ་སྦེ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཨིན་ན།

۞ قُلْ اِنَّمَآ اَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍۚ اَنْ تَقُوْمُوْا لِلّٰهِ مَثْنٰى وَفُرَادٰى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوْاۗ مَا بِصَاحِبِكُمْ مِّنْ جِنَّةٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا نَذِيْرٌ لَّكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيْدٍ

qul innamā a‘iẓukum biwāḥidah(tin), an taqūmū lillāhi maṡnā wa furādā ṡumma tatafakkarū, mā biṣāḥibikum min jinnah(tin), in huwa illā nażīrul lakum baina yadai ‘ażābin syadīd(in).

འདི་ཡང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ གཅིག་རྐྱངམ་ཅིག་ ཉེན་བརྡ་འབད་དགོཔ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཨ་ལཱ་ལུ་ གཉིས་དང་ ཡང་ན་ སོ་སོ་སྦེ་ གདོང་ལན་འབད་དགོཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ མུ་ཧ་མཱད་ཀྱི་སྐོར་ལས་ མནོ་བསམ་གཏང་དགོཔ་ཨིན།

قُلْ مَا سَاَلْتُكُمْ مِّنْ اَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ

qul mā sa'altukum min ajrin fahuwa lakum, in ajriya illā ‘alallāh(i), wa huwa ‘alā kulli syai'in syahīd(un).

མུ་ཧ་མཱད་ལུ་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ གསོལ་རས་ག་ཅི་རང་ཞུ་རུང་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ཨིན། ངེ་གི་གསོལ་རས་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་རྐྱངམ་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ ཁོ་གིས་ ག་ར་ཤེས་མི་ཨིན།

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَقْذِفُ بِالْحَقِّۚ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ

qul inna rabbī yaqżifu bil-ḥaqq(i), ‘allāmul-guyūb(i).

ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ བདེན་པ་འདི་ གསལ་སྟོན་འབདཝ་ཨིན། ཁོ་གིས་ མ་མཐོང་པའི་ ག་ར་ཤེས་མི་ཨིན།

قُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيْدُ

qul jā'al-ḥaqqu wa mā yubdi'ul-bāṭilu wa mā yu‘īd(u).

བདེན་པ་འདི་འོང་ཡོདཔ་ལས་ རྫུན་མ་འདི་འགོ་བཙུགས་མི་ཚུགས་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ བསྐྱར་ལོག་ཡང་མི་འབྱུང་ཟེར་སླབ།

قُلْ اِنْ ضَلَلْتُ فَاِنَّمَآ اَضِلُّ عَلٰى نَفْسِيْۚ وَاِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوْحِيْٓ اِلَيَّ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ سَمِيْعٌ قَرِيْبٌ

qul in ḍalaltu fa'innamā aḍillu ‘alā nafsī, wa inihtadaitu fabimā yūḥī ilayya rabbī, innahū samī‘un qarīb(un).

ང་གིས་ འཛོལ་བ་འགྱོ་བ་ཅིན་ ང་རང་གི་དོན་ལུ་ འཛོལ་བ་འགྱོཝ་ཨིན། ང་གིས་ ལམ་སྟོན་ཐོབ་པ་ཅིན་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ ང་ལུ་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ཨིན། ངོ་མ་རང་ ཁོ་ ག་ར་ཉན་ཚུགས་མི་དང་ ཉེ་འདབས་ལུ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذْ فَزِعُوْا فَلَا فَوْتَ وَاُخِذُوْا مِنْ مَّكَانٍ قَرِيْبٍۙ

wa lau tarā iż fazi‘ū falā fauta wa ukhiżū mim makānin qarīb(in).

དེ་ལས་ (ག་དེ་སྦེ་འཇིགས་སྣང་ཅན་ཨིན་ན) ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་ (དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་) འཇིགས་སྣང་གིས་ མགུ་ཐོམ་སི་སི་སྦེ་མཐོང་པ་ཅིན་ (འཆི་བ་ལས་འདས་པའི་ཉིནམ་ལུ)། དེ་ལས་ ཁོང་ཚུ་ ཐར་མ་ཚུགས་པར་ ཉེ་འདབས་ཀྱི་ས་གནས་ཅིག་ལས་ འཛིན་བཟུང་འབད་ནུག།

وَّقَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖۚ وَاَنّٰى لَهُمُ التَّنَاوُشُ مِنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍۚ

wa qālū āmannā bih(ī), wa annā lahumut-tanāwusyu mim makānim ba‘īd(in).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་དད་པ་བསྐྱེདཔ་ཨིན་ཟེར་སླབ་ནུག། དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གིས་ ཐག་རིང་ས་ལས་ ག་དེ་སྦེ་ ༼དད་པ་༽ ཐོབ་ཚུགས་ནི་སྨོ?

وَقَدْ كَفَرُوْا بِهٖ مِنْ قَبْلُۚ وَيَقْذِفُوْنَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍۚ

wa qad kafarū bihī min qabl(u), wa yaqżifūna bil-gaibi mim makānim ba‘īd(in).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ དེ་གི་ཧེ་མ་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ ངོས་ལེན་མ་འབད་བས། དེ་ལས་ཐག་རིང་ས་ལས་མ་མཐོང་པའི་སྐོར་ལས་རྫུན་གཏམ་སླབ་ཨིན།

وَحِيْلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُوْنَۙ كَمَا فُعِلَ بِاَشْيَاعِهِمْ مِّنْ قَبْلُۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا فِيْ شَكٍّ مُّرِيْبٍ ࣖ

wa ḥīla bainahum wa baina mā yasytahūn(a), kamā fu‘ila bi'asy-yā‘ihim min qabl(u), innahum fī syakkim murīb(in).

དེ་ལས་ ཧེ་མ་ཁོང་དང་གཅིག་ཁར་ མོས་མཐུན་འབད་མི་ མི་ཚུ་ལུ་ འབད་ཡོདཔ་བཟུམ་སྦེ་ ཁོང་དང་ ཁོང་གིས་ ག་ཅི་དགོཔ་ཨིན་ན་ གི་བར་ན་ བར་ཆད་ཅིག་ཡོདཔ་ཨིན་པས། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁོང་ཚུ་ (འཛམ་གླིང་ནང་) དོགས་པ་གཏིང་ཟབ་སྦེ་སྡོད་ནུག།