Q.S མར་ཡམ། (مَرْيَم) - 98 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

Kaf Ha Ya ‘Ain Shad

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

ག་ཅི་ལྷག་ཡོདཔ་སྨོ་ཟེར་བ་ཅིན་) ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁོ་རའི་ཕྱག་ཞུ་མི་ ཟ་ཀ་རི་ཡ་ལུ་ སྙིང་རྗེ་གི་སྐོར་ལས་ འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ་མི་ཅིག་ཨིན།

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(i.e.) སྐད་གདངས་འཇམ་པོ་གིས་ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་ལུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་སྐབས།

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

ཁོ་གིས་ (ཟ་ཀ་རི་ཡ་) གིས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ངེ་གི་རུ་ཏོ་འདི་ ཞན་ཁོག་དང་ མགུ་ཏོ་འདི་ སྐྲ་སེར་པོ་གིས་ གང་སྟེ་ཡོདཔ་ལས་ ང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ ནམ་ཡང་ བློ་ཕམ་མ་བྱུང་ཟེར་ གསུངས་ནུག།

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

ངེ་གི་ཨམ་སྲུ་འདི་ མངལ་སྟོངམ་ཨིན་རུང་ ང་ཤི་བའི་ཤུལ་ལས་ ངེ་གི་སྤུན་ཆ་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ཚ་གྱང་ལང་སྟེ་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལས་ ང་ལུ་ཨ་ལོ་ཅིག་བྱིན་གནང་།

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

ག་གིས་ང་དང་ཡ་ཀོབ་ཀྱི་རིགས་བརྒྱུད་ལས་བདག་འཛིན་འཐབ་འོང་། ངེ་གི་གཙོ་བོ་ལགས། ཁོ་ལུ་བྱིན་རླབས་ཅན་ཅིག་བཟོ།"

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

༼ཨཱལ་ལཱ་གིས་༽ "ཨོ་ ཟ་ཀ་རི་ཡ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ ཡ་ཧ་ཡ་ཟེར་མི་ བུ་ཅིག་གི་སྐོར་ལས་ གནས་ཚུལ་བཟང་པོ་བྱིནམ་ཨིན།

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

ཁོ་གིས་ (ཟ་ཀ་རི་ཡ་) གིས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ངེ་གི་ཨམ་སྲུ་འདི་ མངལ་སྟོངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ལས་ ང་རང་ (ང་རང་) ངོ་མ་རང་ ལོ་ན་རྒས་ཤོས་ལུ་ལྷོད་པའི་སྐབས་ ང་ལུ་ཨ་ལོ་ག་དེ་སྦེ་འབྱུང་འོང་ག་ཟེར་ སླབ་ནུག།

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(ཨཱལ་ལཱ་) གིས་ “དེ་སྦེ་ཨིན།” ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ "ང་ལུ་འཇམ་ཏོང་ཏོ་ཨིན། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ལུ་ དབྱིབས་ག་ནི་ཡང་མེད་རུང་ དེ་གི་ཧེ་མ་ལས་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་བཟོ་ཡི།"

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

ཁོ་གིས་ (ཟ་ཀ་རི་ཡ་) གིས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ང་ལུ་རྟགས་མཚན་ཅིག་གནང་ཟེར་གསུངས་ནུག། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་མཚན་འདི་ ཁྱོད་གསོ་བའི་གནས་སྟངས་ལེགས་ཤོམ་ཡོད་རུང་ མི་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ མཚན་མོ་གསུམ་གྱི་རིང་ལུ་ ཁ་སླབ་མི་ཚུགས།

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ མི་རབ་ལས་ཁོ་རའི་མི་ཚུ་ལུ་འོང་ཞིནམ་ལས་ ལགཔ་བརྡ་སྟོན་ནུག། དྲོ་པ་དང་ཕྱི་རུ་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད།

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

O Yahya! ཀི་དེབ་ (Torah) འདི་ གལ་ཅན་སྦེ་ ལེན་དགོ། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ ཤེས་རབ་བྱིན་ཡི།

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

དེ་ལས་ (ང་བཅས་ཀྱིས་) ང་བཅས་ལས་ སྙིང་རྗེ་ (གཞན་ལུ་) དང་ གཙང་མ་ (སྡིག་པ་ལས་) བཟོཝ་ཨིན། དེ་ལས་ཁོ་ཡང་ཆོས་ལུ་དད་པ་ཅན་ཅིག་ཨིན།

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

དེ་ལས་ ཕམ་ལུ་ གནམ་མེད་ས་མེད་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་ མི་མེན་པས།

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་སྐྱེས་བའི་ཉིནམ་དང་ ཤི་བའི་ཉིནམ་ དེ་ལས་ ལོག་སྟེ་གསོན་པོ་སྦེ་ལོང་བའི་ཉིནམ་ལུ་ ཡར་རྒྱས་འབྱུང་ནི་ཨིན།

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

དེ་ལས་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་ མར་ཡམ་གྱི་ལོ་རྒྱུས་འདི་ ཀི་དེབ་ ༼ཨཱལ་ཀུ་རཱན་༽ ནང་ལུ་ སླབ་དགོ།

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ཁོང་ལས་གདོང་ཁེབས་ཅིག་བཙུགས་ནུག། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ ང་བཅས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ (ཇིབ་རིལ་) ཁོ་ལུ་བཏང་ཡོདཔ་ལས་ ཁོ་གིས་ མི་གི་རྣམ་པ་ཡང་དག་ཅིག་ནང་ ཁོ་གི་གདོང་ཁར་ཐོན་ནུག།

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

མོ་གིས་ (མར་ཡམ་) གིས་ ཁྱོད་རང་ ཆོས་ལུགས་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཅིག་ཨིན་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ལུ་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ལྷ་ལུ་ སྐྱབས་བཅོལ་ཞུ་ནི་ཨིན།

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

ཁོ་གིས་ (ཇིབ་རིལ་) གིས་ "ངོ་མ་རང་ ང་ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ བུ་དམ་པ་གི་གསོལ་རས་འདི་ བརྡ་སྤྲོད་འབད་ནིའི་དོན་ལུ་ བཏང་མི་རྐྱངམ་གཅིག་ཨིན།"

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

མོ་གིས་ (མར་ཡམ་) གིས་ ང་ལུ་ མི་གཅིག་གིས་ཡང་ ལགཔ་མ་རྐྱབ་པར་ ང་ལུ་ ལུས་འབྲེལ་འབད་མི་མེན་པའི་སྐབས་ ང་ལུ་ བུ་ག་དེ་སྦེ་ འབྱུང་འོང་ག་ཟེར་ སླབ་ནུག།

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

ཁོ་གིས་ (ཇིབ་རིལ་) གིས་ “དེ་སྦེ་རང་ཨིན་” ཟེར་སླབ་ནུག། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ "འདི་ང་ལུ་འཇམ་ཏོང་ཏོ་ཨིནམ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་རིགས་ཀྱི་དོན་ལུ་ རྟགས་མཚན་ཅིག་སྦེ་བཟོ་ཚུགས་ནི་དང་ ང་བཅས་ལས་ སྙིང་རྗེ་ཅིག་སྦེ་བཟོ་ཚུགས་ནི་ཨིནམ་ལས་ འདི་ཡང་ ༼ཧེ་མ་ལས་རང་༽ ཐག་བཅད་དེ་ཡོད་པའི་གནད་དོན་ཅིག་ཨིན།

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ མོ་(མར་ཡམ་) མངལ་ཆགས་ཞིནམ་ལས་ མོ་རའི་མངལ་དང་གཅིག་ཁར་ ཐག་རིང་ས་ལུ་ བཙོན་འབུལ་འབད་ནུག།

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

དེ་ལས་ ཨ་ལུ་བཙའ་བའི་ན་ཟུག་གིས་ མོ་ལུ་ ཐང་ཤིང་གི་གཞི་འགྱམ་ལུ་ བརྟེན་དགོཔ་ཐོན་ཏེ་ མོ་གིས་སླབ་མི་ནང་ "ཨོ་ ང་འདི་གི་ཧེ་མ་ ག་དེ་སྦེ་ ཤི་སོང་ཡི་ག་ དེ་ལས་ ང་འདི་ མ་ཤེས་པར་ བརྗེད་སོང་ཡི་ཟེར་ སླབ་ནུག།"

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོ་གིས་ (ཇིབ་རིལ་) གིས་ ས་གནས་དམའ་ཤོས་ཅིག་ལས་ ཁོ་ལུ་ སྐད་རྐྱབ་སྟེ་ སེམས་མ་སྐྱོ་བར་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་འོག་ལུ་ ཆུ་ཅིག་བཟོ་སྟེ་ཡོད་ཟེར་ སླབ་ནུག།

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

དེ་ལས་ ཚེས་གྲངས་ཤིང་གི་གཞི་འགྱམ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་ཁ་ཐུག་ལུ་ བསྒུལ་ཏེ་ ཁྱོད་ཀྱི་གུ་ལུ་ ཚེས་གྲངས་རྒས་ཤོས་ཚུ་ བླུགས་འོང་།

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ཟ་འཐུང་དང་དགའ་སྤྲོ་འགྱུར། ཁྱོད་ཀྱིས་མི་གཅིག་མཐོང་པ་ཅིན་ ངོ་མ་རང་ ང་གིས་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་ལུ་ བཀག་ཆ་འབད་ནི་སྦེ་ མནའ་བསྐྱལ་ཡོདཔ་ལས་ ད་རེས་ མི་ག་ཡང་ ཁ་སླབ་མི་བཏུབ་ཟེར་ སླབ་དགོ།

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

དེ་ལས་མོ་གིས་ (མར་ཡམ་) ཁོ་ (ཨ་ལུ་) འདི་ མོ་རའི་མི་ཚུ་གིས་ བཟུང་བཞག་སར་འབག་སོང་ནུག། དེ་ལས་ཁོང་གིས་ (མོ་གི་མི་ཚུ་གིས་) ཨོ་མར་ཡམ་ ངོ་མ་རང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ གནམ་མེད་ས་མེད་ འཛོལ་བ་ཅིག་འབག་འོང་ཡི་ཟེར་ སླབ་ནུག།

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

ཨོ་ཧ་རུན་ (མར་ཡམ་) གི་ཨ་ཞེམོ་! ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་པ་མི་ངན་པ་མེན་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨའི་ཡང་ལོག་གཡེམ་འབད་མི་མེན།"

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ མོ་གིས་ (Maryam) གིས་ མོ་ལུ་ (ཨ་ལོ་) ལུ་ བརྡ་སྟོན་ཡི། ད་ལྟོ་ཡང་ གཡོ་འགུལ་ནང་སྡོད་མི་ ཨ་ལུ་ཆུང་ཀུ་ཅིག་དང་ ག་དེ་སྦེ་ ཁ་སླབ་ནི་སྨོ་ཟེར་ སླབ་ནུག།

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ང་ལུ་ ཀི་དེབ་ (ཨིན་ཇིལ་) བྱིན་ཏེ་ ལུང་སྟོན་པ་བཟོ་ཡི།

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ང་ག་སྟེ་འབད་རུང་ བྱིན་རླབས་ཅན་གྱི་མི་ངོམ་ཅིག་སྦེ་བཟོ་སྟེ་ ང་མི་ཚེ་གཅིག་གི་རིང་ལུ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ ཟ་ཀཏ་སྤྲོད་དགོཔ་སྦེ་བཀའ་གནང་ཡི།

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

ངེ་གི་ཨའི་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ཁོ་གིས་ང་ལུ་ ང་རྒྱལ་དང་ སྐྱོ་སྣང་ཅན་སྦེ་མ་བཟོ།

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

དེ་ལས་ ང་སྐྱེས་བའི་ཉིནམ་དང་ ཤི་བའི་ཉིནམ་ དེ་ལས་ ལོག་སྟེ་གསོན་པོ་སྦེ་ལོང་པའི་ཉིནམ་ལུ་ ཡར་རྒྱས་འབྱུང་འོང་།"

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

དེ་ཡང་ མ་རི་ཡམ་གྱི་བུ་ ཡེ་ཤུ་གིས་ བདེན་པ་གི་ཚིག་འདི་ ཁོང་གིས་ བདེན་པ་ལུ་ དོགས་པ་བསྐྱེད་མི་དེ་ཨིན་པས།

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

དཀོན་མཆོག་ལུ་ཨ་ལོ་འབྱུང་ནི་འདི་འོས་འབབ་མེདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ཁོ་གིས་ ག་ཅི་ཅིག་བཀའ་རྒྱ་གནང་དགོ་པ་ཅིན་ དེ་ལུ་ དེ་སྦེ་སླབ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ལས་ དེ་སྦེ་ཨིན།

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

༼ཨི་སཱ་གིས་༽ "ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་དང་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཨིནམ་ལས་ ཁོ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་དགོ། འདི་ལམ་ཕྲང་ཏང་ཏ་ཨིན།"

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ སྡེ་ཚན་ཚུ་ ༼ཡ་ཧུ་དཱ་པ་དང་ཡེ་ཤུ་པ་༽ སོ་སོ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ལས་ ཉིནམ་སྦོམ་འདི་མཐོངམ་ད་ལུ་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ནི་ཨིན།

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

ང་བཅས་ལུ་འོང་པའི་ཉིནམ་ལུ་ ཁོང་གི་གོ་ཐོས་འདི་ ག་དེ་སྦེ་ ཤུགས་ཅན་དང་ མིག་ཏོ་འདི་ ག་དེ་སྦེ་ གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ མཐོང་ཚུགསཔ་ཨིན་ན། དེ་འབདཝ་ད་ ད་རེས་ནངས་པ་ ༼འཛམ་གླིང་ནང་༽ འཛོལ་བ་འབད་མི་ཚུ་ གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ འཛོལ་བ་ནང་ཡོདཔ་ཨིན།

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་ བློ་འགྱོད་ཀྱི་ཉིནམ་གི་སྐོར་ལས་ ཉེན་བརྡ་བྱིན་དགོ།

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ འཛམ་གླིང་དང་ དེ་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ ང་བཅས་ཀྱིས་ བདག་འཛིན་འཐབ་སྟེ་ ང་བཅས་རྐྱངམ་གཅིག་ལུ་ ལོག་འོང་ནི་ཨིན།

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

དེ་ལས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་ ཀི་དེབ་ (ཨཱལ་ཀུ་རཱན་) ནང་ལུ་ ཨབ་ར་ཧམ་གྱི་ལོ་རྒྱུས་ཚུ་སླབ་དགོ།

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

༼དྲན་༽ ཁོ་གིས་ (ཨིབ་རམ་) ཁོ་རའི་ཨ་པ་ལུ་ ཨོ་ ངེ་གི་ཨ་པ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་འབད་ གོ་མ་ཚུགས་མི་དང་ མ་མཐོང་མི་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ ཕན་ཐོགས་ཆུང་ཀུ་ཅིག་ཡང་ འབད་མི་ཚུགས་མི་ལུ་ ཕྱག་འཚལ་སྨོ?

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

ཨོ་ངེ་གི་ཡབ་ལགས། ངོ་མ་རང་ ཁྱོད་ལུ་མ་བྱིན་པའི་ཤེས་བྱ་ལ་ལུ་ཅིག་ ང་ལུ་ལྷོད་དེ་ཡོདཔ་ལས་ ངེ་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཤིག ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ ལམ་དྲང་པོ་སྟོན་འོང་།

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

ཨོ་ངེ་གི་ཡབ་ལགས། སེ་ཏན་ལུ་ཕྱག་མ་འཚལ། ངོ་མ་རང་ སཱ་ཏཱན་འདི་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་ལུ་ མ་ཉན་མི་ཅིག་ཨིན།

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

ཨོ་ངེ་གི་ཡབ་ལགས། ང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་གིས་ ཉེས་ཁྲིམས་ཕོག་སྟེ་ སཱ་ཏཱན་དང་གཅིག་ཁར་ ཆ་རོགས་འབད་ནི་ལུ་ ཚ་གྱང་ལང་སྟེ་ཡོད།"

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

ཁོ་གིས་ (ཁོ་གི་ཨ་པ་) ཁྱོད་ངེ་གི་ལྷ་ཚུ་ལུ་ མ་དགའཝ་ཨིན་ན? ཁྱོད་ཀྱིས་མ་བཀག་པ་ཅིན་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ ངེས་པར་དུ་རྡོ་གིས་བརྡུང་ནི་ཨིནམ་ལས་ ང་ལུ་ཡུན་རིངམོ་སྦེ་བཞག་ཟེར་སླབ་ནུག།

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

ཁོ་གིས་ (ཨིབ་རམ་) ཁྱོད་ལུ་ཞི་བདེ་འབྱུང་བར་ཤོག ང་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ལས་ དགོངས་ཡངས་ཞུ་ནི་ཨིན། ངོ་མ་རང་ ཁོ་ང་ལུ་ གནམ་མེད་ས་མེད་ལེགས་ཤོམ་ཨིན།

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

ང་གིས་ ཁྱོད་ལས་ཐག་རིང་སར་སྡོད་ནི་དང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཕྱག་འཚལ་མི་ཚུ་ལས་ ཐག་རིང་སར་སྡོད་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ལུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ལུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ བློ་ཕམ་མི་འབྱུང་ཟེར་ རེ་བ་བསྐྱེདཔ་ཨིན།"

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོ་གིས་ (ཨིབ་རམ་) ཁོང་ལས་ཐག་རིང་སར་འགྱོ་བའི་སྐབས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ ཨི་སཱག་དང་ ཡ་ཀོབ་གཉིས་ བྱིན་ཡི། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ལུང་སྟོན་པ་སྦེ་བསྐོ་བཞག་འབད་ཡི།

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ལ་ལུ་ཅིག་ བྱིན་ཏེ་ ཁ་སླབ་ལེགས་ཤོམ་དང་ མཐོ་བའི་ འབྲས་བུ་བཟོ་ཡི།

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

དེ་ལས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཟེར་མི་ ཀི་དེབ་ནང་ མོ་ཟེས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ཚུ་ སླབ་དགོ། ཁོ་ངོ་མ་རང་ བཙག་འཐུ་འབད་མི་ སྐུ་ཚབ་དང་ལུང་སྟོན་པ་ཨིན་པས།

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ རི་གཡས་ཁ་ཐུག་ལས་ འབོ་སྟེ་ ཁ་སླབ་ནིའི་དོན་ལུ་ ཉེ་འདབས་ལུ་འབག་འོང་ཡི།

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ལ་ལུ་ཅིག་ བྱིན་ཡི་ དེ་ཡང་ ཁོ་གི་ཕོ་རྒནམ་ ཧ་རུན་འདི་ ལུང་སྟོན་པ་ལུ་འགྱུར་ཡོདཔ་ཨིན།

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

དེ་ལས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཟེར་མི་ ཀི་དེབ་ནང་ ཨིསི་མཱལ་གྱི་ལོ་རྒྱུས་འདི་ སླབ་དགོ། ཁོ་ངོ་མ་རང་ ཁོ་གི་བཀའ་ལུ་བརྩི་སྲུང་འབད་མི་ མི་ཅིག་ཨིནམ་མ་ཚད་ སྐུ་ཚབ་དང་ལུང་སྟོན་པ་ཡང་ཨིན་པས།

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ ཁོ་རའི་བཟའ་ཚང་ལུ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ ཟ་ཀཏ་སྤྲོད་དགོཔ་སྦེ་བཀའ་གནང་སྟེ་ ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་ལུ་ དགའ་མི་ མི་ཅིག་ཨིན་པས།

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

དེ་ལས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་ ཀི་དེབ་ (ཨཱལ་ཀུ་རཱན་) ནང་ལུ་ ཨིད་རིས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་སླབ། ངོ་མ་རང་ ཁོ་བདེན་པ་ལུ་དགའ་མི་དང་ ལུང་སྟོན་པ་གཅིག་ཨིན་པས།

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་མཐོ་བའི་གཟི་བརྗིད་ཅིག་ལུ་ཡར་འཐུ་ཡི།

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

འདི་ཚུ་ཡང་ ཨ་ལཱ་གིས་ བྱིན་རླབས་གནང་མི་ མི་ཚུ་ཨིན་ དེ་ཡང་ ཨ་དཱམ་གྱི་བརྒྱུད་པ་ལས་ ལུང་སྟོན་པ་ཚུ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ནོ་ཝ་དང་གཅིག་ཁར་ ༼གྲུ་ནང་༽ འབག་འོང་མི་ དེ་ལས་ ཨབ་ར་ཧམ་དང་ ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བརྒྱུད་པ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ལམ་སྟོན་འབད་དེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ གདམ་ཁ་རྐྱབ་མི་ཚུ་ལས་ཨིན། སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ཨཱལ་ལཱ་གི་ཚིག་ཚུ་ ཁོང་ལུ་ལྷག་པའི་སྐབས་ ཁོང་གིས་ མགུ་ཏོ་བཙུགས་ཏེ་ ངུ་སྐད་རྐྱབ་ཨིན།

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་གི་ཤུལ་ལས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ རང་གི་འདོད་ཆགས་ཚུ་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་མི་ ཤུལ་འཛིན་པ་ཅིག་འོང་འོང་ དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ལམ་འཛོལ་བ་འགྱོ་འོང་།

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

དེ་ལས་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་དེ་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་མ་གཏོགས་ དེ་ལས་ ཞིང་ཁམས་ནང་འཛུལ་ཏེ་ གནོད་པ་ཆུང་ཀུ་ཅིག་ཡང་ མི་འབྱུང་།

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

དེ་ཡང་ ༼ཞིང་ཁམས་༽ མཐོང་མ་ཚུགས་རུང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁོ་རའི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་ལུ་ ཁས་བླངས་འབད་མི་ ཞིང་ཁམས་ 'Adn ཟེར་མི་འདི་ཨིན། ངོ་མ་རང་ (དཀོན་མཆོག་གི་ཁས་བླངས་) ངེས་པར་དུ་འགྲུབ་འོང་།

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

དེ་ནང་ལུ་ འཚམས་འདྲི་མ་གཏོགས་ ཕན་ཐོགས་མེད་པའི་ཚིག་ཚུ་ གོ་མི་ཚུགས། །དེའི་ནང་དུ་དེ་དག་ལ་ཞོགས་པ་དང་དགོང་མོའི་འཚོ་བ་ཡོད།

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

དེ་ཡང་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དུས་རྒྱུན་དུ་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ ང་བཅས་ཀྱི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་ལུ་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་ནི་ཨིན་མི་ ལྷ་ཡུལ་འདི་ཨིན།

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

ང་བཅས་ (ཇིབ་རིལ་) ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་བཀའ་མ་གཏོགས་ མར་མ་འགྱོ་བས། ང་བཅས་ཀྱི་གདོང་ཁར་ཡོད་མི་དང་ རྒྱབ་ཁར་ཡོད་མི་ དེ་ལས་ དེ་གི་བར་ན་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ ཁོ་གི་ཨིནམ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ བརྗེད་མི་བཏུབ།

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

༼ཁོ་༽ གཙོ་བོ་གཙོ་བོ་ཨིན་ (དབང་འཛིན་འབད་མི་) གནམ་ས་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ ཕྱག་འཚལ་ནི་ལུ་ བརྟན་ཏོག་ཏོ་སྦེ་སྡོད། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་དང་འདྲ་མཉམ་ཅིག་ཡོདཔ་ཤེས་ག?

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

དེ་ལས་མི་ཚུ་གིས་ (དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་) ང་ཤིཝ་ད་ ཉིནམ་གཅིག་གི་ཚེ་ ངོ་མ་རང་ ལོག་སྟེ་གསོན་པོ་སྦེ་ལོང་འོང་ག་ཟེར་སླབ་ཨིན།

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

དེ་ལས་ མི་གིས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ ཧེ་མ་ལས་ ངོ་མ་སྦེ་ བཟོ་ཡི་ཟེར་ མནོ་བསམ་མ་གཏང་ག?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ་ཁོང་ཚུ་ སཱ་ཏཱན་དང་གཅིག་ཁར་ བསྡུ་སྟེ་ དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ་ཁོང་ཚུ་ དམྱལ་བའི་མཐའ་འཁོར་ལུ་ སྤུས་མོ་གུ་བཙུགས་ཏེ་ འབག་འོང་འོང་།

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ སྡེ་ཚན་ག་ར་ལས་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་ལུ་ མཐོ་ཤོས་རང་ མ་གུས་པ་འབད་མི་ཚུ་ སྡེ་ཚན་ག་ར་ལས་ ཕྱིར་འཐེན་འབད་འོང་།

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

དེ་མ་ཚད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ངོ་མ་རང་ དམྱལ་བ་ནང་ བཙུགས་དགོཔ་ཚུ་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ ཤེས།

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

དེ་ལས་ཁྱེད་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ དེ་ནང་མ་འགྱོ་མི་གཅིག་ཡང་མེད། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་དོན་ལུ་འདི་ བཀའ་རྒྱ་གཞི་བཙུགས་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན།

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཆོས་སེམས་ཅན་ཚུ་ སྐྱོབ་སྟེ་ ཉེས་ཅན་ཚུ་ ༼དམྱལ་བ་༽ ནང་ སྤུས་མོ་གུ་བཀལ་ཏེ་ བཞག་འོང་།

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱི་གསལ་ཏོག་ཏོ་གི་ཚིག་ཚུ་ ཁོང་ལུ་ལྷག་པའི་སྐབས་ ༼དོན་དག༽ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ སྡེ་ཚན་གཉིས་ལས་ ག་འདི་ལུ་ སྡོད་གནས་ལེགས་ཤོམ་དང་ འཛོམས་འདུ་འབད་སའི་ས་སྒོ་ལེགས་ཤོམ་ཡོདཔ་སྨོ་ཟེར་ སླབ་ནུག།

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་ཧེ་མ་ མི་ག་དེམ་ཅིག་ ༼མ་དད་པ་ཅན་༽ མེདཔ་བཏང་ཡི་ག་ ཁོང་ལུ་ ཁྱིམ་གྱི་ཅ་ཆས་ལེགས་ཤོམ་ཡོདཔ་མ་ཚད་ མིག་ཏོ་ལུ་ ༼མང་སུ་ཅིག་ དགའ་ཏོག་ཏོ་༽ ཡོདཔ་ཨིན།

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ "འཛོལ་བ་ག་ར་འབད་རུང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ལྷ་གིས་ ཁོ་གི་དོན་ལུ་ ༼དུས་ཚོད་༽ ཡུན་རིངམོ་སྦེ་བཞག་བཅུག དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཉེས་ཁྲིམས་ཡང་ན་ འཆི་བའི་ཉིནམ་ཨིན་ན་ ཉེན་ཁ་ག་ཅི་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ མཐོང་ཞིནམ་ལས་ ག་གིས་ གནས་སྟངས་སྡུག་ཤོས་ནང་ཡོདཔ་ཨིན་ན་དང་ ག་གི་དམག་སྡེ་འདི་ ཞན་ཁོག་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ཤེས་ཚུགས།"

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

དེ་ལས་ ལམ་སྟོན་ཐོབ་མི་ཚུ་ལུ་ ལམ་སྟོན་ཡར་སེང་འབད་འོང་། དེ་ལས་ རྟག་བརྟན་གྱི་ལཱ་ལེགས་ཤོམ་ཚུ་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དང་གཅིག་ཁར་ ཁེ་ཕན་ལེགས་ཤོམ་དང་ གྲུབ་འབྲས་ལེགས་ཤོམ་འཐོབ་འོང་།

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་ཀྱི་ཚིག་ཚུ་ ངོས་ལེན་མ་འབད་མི་ མི་ཅིག་མཐོང་ཡི་ག་ དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ང་ལུ་ ངེས་པར་དུ་རྒྱུ་ནོར་དང་ ཨ་ལོ་ཚུ་ བྱིན་འོང་ཟེར་ སླབ་ཨིན་ན?

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

མཐོང་མ་ཚུགས་མི་འདི་མཐོང་ཡི་ག་ ཡང་ན་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་དང་གཅིག་ཁར་ ཆིངས་ཡིག་བཞག་ཡི་ག་?

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

ངེས་པར་དུ་མིན། ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་གིས་གསུངས་མི་འདི་བྲིས་ཏེ་ ཁོ་གི་ཉེས་ཆད་འདི་ཡང་དག་པར་བཏང་འོང་།

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་སླབ་མི་འདི་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཤུལ་འཛིན་འབད་དེ་ ཁོ་རྐྱངམ་གཅིག་ང་བཅས་ལུ་འོང་འོང་།

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ལྷ་འདི་ཚུ་ ཁོང་གི་སྲུང་སྐྱོབ་པ་འོང་ནིའི་དོན་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ལྷ་གཞན་ཚུ་ གདམ་ཁ་རྐྱབ་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན།

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

ངེས་པར་དུ་མིན། ཤུལ་ལས་ཁོང་གིས་ (ཕྱག་འཚལ་མི་ཚུ་གིས་) ཁོ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་མི་འདི་ ངོས་ལེན་མ་འབད་བར་ ཁོང་ལུ་དགྲ་སྦེ་འགྱོ་འོང་།

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ངོ་མ་རང་ བདུད་འདི་ཚུ་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ སེམས་ཤུགས་བསྐྱེད་བཅུག་ནིའི་དོན་ལུ་ བཏང་ཡོདཔ་ ཁྱོད་ཀྱིས་མ་མཐོང་ག?

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ཁོང་ལུ་ མགྱོགས་པ་རང་ ༼ཉེས་ཁྲིམས་ཞུ་ནི་༽ མ་འབད་ ག་ཅི་སྨོ་ཟེར་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་དོན་ལུ་ གཏན་གཏན་སྦེ་ རྩིས་རྐྱབ་དོ་ཡོདཔ་ཨིན།

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

༼དྲན་༽ ཉིན༼སྐབས་༽ ང་བཅས་ཀྱིས་ ༼ཨཱལ་ལཱ་༽ སྙིང་རྗེ་ཅན་ལུ་འཇིགས་སྣང་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ གུས་ཞབས་ཅན་གྱི་འགྲུལ་འཁོར་བཟུམ་སྦེ་ བསྡུ་བསྒྱོམ་འབད་ཡི།

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ བཀའ་མ་གནང་མི་ཚུ་ ཁ་སྐོམ་པའི་གནས་སྟངས་ནང་ དམྱལ་བ་ནང་འཁྱིད་འོང་།

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ ༼ཨ་ལཱ་༽ དང་ཅིག་ཁར་ ཆིངས་ཡིག་བཟོ་མི་ཚུ་མ་གཏོགས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་ནིའི་ དབང་ཚད་མེདཔ་ཨིན་པས།

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ "(ཨཱལ་ལཱ་) སྙིང་རྗེ་ཅན་ལུ་ ཨ་ལོ་ཅིག་ཡོད་ཟེར་སླབ་ནུག"

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

དོན་དམ་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་བ་ཞིག་འཁྱེར་ཡོང་ངོ༌།

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

ཧ་ལམ་གནམ་གཤིས་ཆག་སྟེ་ ས་གཞི་ཁ་ཕྱེ་སྟེ་ གངས་རི་ཚུ་ བརྡིབས་སོང་ནུག།

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

ག་ཅི་སྨོ་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) ཕྲུ་གུ་བཙའ་ནིའི་དོན་ལུ་ སྙིང་རྗེ་ཅན་སྦེ་བརྩི་དོ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

དེ་ལས་ ༼ཨཱལ་ལཱ་༽ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱིས་ ཕྲུ་གུ་བཙའ་ནི་འདི་ འབད་མ་ཚུགས།

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ལུ་ མི་ག་ཡང་མེད་རུང་ གཡོགཔོ་སྦེ་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ ༼ཨཱལ་ལཱ་༽ ལུ་འོང་འོང་།

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

ཁོ་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) གིས་ ཁོང་གི་གྱངས་ཁ་འདི་ ངོ་མ་སྦེ་ གཏན་འབེབས་བཟོ་སྟེ་ རྩིས་རྐྱབ་སྟེ་ རྩིས་རྐྱབ་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ མྱ་ངན་གྱི་ཉིནམ་ལུ་ རང་སོའི་ཐོག་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འོང་འོང་།

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

ངོ་མ་རང་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ ཤུལ་ལས་ ༼ཨཱལ་ལཱ་༽ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱིས་ ༼ཁོང་གི་སེམས་ཁར་༽ སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་འོང་།

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཡིག་ནང་ ༼ཀུ་རཱན་༽ འཇམ་ཏོང་ཏོ་བཟོ་སྟེ་ཡོདཔ་ལས་ དེ་དང་གཅིག་ཁར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཆོས་ལུགས་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ གནས་ཚུལ་བཟང་པོ་བྱིན་ཚུགས་ནི་དང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ བཀའ་མ་གནང་མི་ཚུ་ལུ་ ཉེན་བརྡ་བྱིན་ཚུགས།

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་གི་ཧེ་མ་མི་རིགས་ག་དེམ་ཅིག་མེདཔ་བཏང་ཡི་ག་? ཁྱོད་ཀྱིས་ (མུ་ཧ་མཱད་) དེ་ཚུ་ལས་ ག་ཡང་མཐོང་ཡི་ག་ ཡང་ན་ ཁོང་གི་ སྐད་ཆ་ཚུ་ གོ་ཡི་ག་?