Q.S ཨཊ་ཏཱ་ལཱཀ། (اَلطَّلَاق) - 12 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَطَلِّقُوْهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَاَحْصُوا الْعِدَّةَۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ رَبَّكُمْۚ لَا تُخْرِجُوْهُنَّ مِنْۢ بُيُوْتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيْنَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍۗ وَتِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ لَا تَدْرِيْ لَعَلَّ اللّٰهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذٰلِكَ اَمْرًا

yā ayyuhan-nabiyyu iżā ṭallaqtumun-nisā'a fa ṭalliqūhunna li‘iddatihinna wa aḥṣul-‘iddah(ta), wattaqullāha rabbakum, lā tukhrijūhunna mim buyūtihinna wa lā yakhrujna illā ay ya'tīna bifāḥisyatim mubayyinah(tin), wa tilka ḥudūdullāh(i), wa may yata‘adda ḥudūdallāhi faqad ẓalama nafsah(ū), lā tadrī la‘allallāha yuḥdiṡu ba‘da żālika amrā(n).

ཨོ་ལུང་སྟོན་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྱོད་རའི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ ཁ་བྱལ་འགྱོ་བའི་སྐབས་ ཁོང་གིས་ ཁོང་རའི་ (འོས་འབབ་ཅན་གྱི་) ཨི་དཱ་ལུ་ ༼གདོང་༽ འབད་ཚུགས་པའི་ དུས་ཚོད་ལུ་ ཁ་བྱལ་དགོཔ་དང་ ཨི་དཱ་དེ་གི་དུས་ཚོད་རྩིས་རྐྱབ་སྟེ་ ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འདྲོགས་དགོ། དེ་ལས་ གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ བཙོག་པ་ཅན་གྱི་ལཱ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁྱིམ་ནང་ལས་ ཕྱི་ཁར་མ་འབག་པར་ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་མ་བཅུག། འདི་ཚུ་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཁྲིམས་ལུགས་ཨིནམ་ལས་ ག་ར་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཁྲིམས་ལུགས་ལུ་འགལ་འཛོལ་འབད་བ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་རང་ལུ་ འཛོལ་བ་འབད་ཡོདཔ་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱིས་མི་ཤེས་ དེ་གི་ཤུལ་ལས་ དཀོན་མཆོག་གིས་ བཀོད་སྒྲིག་གསརཔ་ཅིག་ འབད་འོང་།

فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ فَارِقُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ وَّاَشْهِدُوْا ذَوَيْ عَدْلٍ مِّنْكُمْ وَاَقِيْمُوا الشَّهَادَةَ لِلّٰهِ ۗذٰلِكُمْ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ەۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّهٗ مَخْرَجًا ۙ

fa iżā balagna ajalahunna fa amsikūhunna bima‘rūfin au fāriqūhunna bima‘rūfiw wa asyhidū żawai ‘adlim minkum wa aqīmusy-syahādata lillāh(i), żālikum yū‘aẓu bihī man kāna yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa may yattaqillāha yaj‘al lahū makhrajā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་ནི་གི་ ཉེ་འདབས་ལུ་ལྷོདཔ་ད་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ མཐུན་སྒྲིག་འབད་བཅུག་ ཡང་ན་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ འགྱོ་བཅུག་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱི་ནང་འཁོད་ལུ་ དཔང་པོ་དྲང་བདེན་གཉིས་དང་གཅིག་ཁར་ བདེན་ཁུངས་བཀལ་བཅུག་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱི་བདེན་ཁུངས་འདི་ ཨ་ལཱ་གི་དོན་ལུ་ གཞི་བཙུགས་འབད་བཅུག། འདི་ཡང་ ཨཱལ་ལཱ་དང་ ཕྱི་མའི་གནས་སྟངས་ལུ་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ བྱིན་མི་ བསླབ་བྱ་ཨིན། ག་གིས་ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འཇིགས་སྣང་སྐྱེད་མི་འདི་གིས་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་ལུ་ཐར་ལམ་ཕྱེ་འོང་།

وَّيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَهُوَ حَسْبُهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ بَالِغُ اَمْرِهٖۗ قَدْ جَعَلَ اللّٰهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا

wa yarzuqhu min ḥaiṡu lā yaḥtasib(u), wa may yatawakkal ‘alallāhi fa huwa ḥasbuh(ū), innallāha bāligu amrih(ī), qad ja‘alallāhu likulli syai'in qadrā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ རེ་བ་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱོགས་ལས་ འཚོ་སྐྱོང་བྱིན་ནུག། དེ་ལས་ ག་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་བློ་གཏད་བསྐྱེད་པ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོ་གི་ (དགོས་མཁོ་ཚུ་) ངེས་པར་དུ་གྲུབ་འོང་། ངོ་མ་རང་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོ་རའི་ལས་དོན་ཚུ་ འབདཝ་ཨིན། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཨ་ལཱ་གིས་ ག་ར་གི་དོན་ལུ་ བཀོད་སྒྲིག་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَالّٰۤـِٔيْ يَىِٕسْنَ مِنَ الْمَحِيْضِ مِنْ نِّسَاۤىِٕكُمْ اِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلٰثَةُ اَشْهُرٍۙ وَّالّٰۤـِٔيْ لَمْ يَحِضْنَۗ وَاُولٰتُ الْاَحْمَالِ اَجَلُهُنَّ اَنْ يَّضَعْنَ حَمْلَهُنَّۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ اَمْرِهٖ يُسْرًا

wal-lā'ī ya'isna minal-maḥīḍi min nisā'ikum inirtabtum fa ‘iddatuhunna ṡalāṡatu asyhur(in), wal-lā'ī lam yaḥiḍn(a), wa ulātul-aḥmāli ajaluhunna ay yaḍa‘na ḥamlahunn(a), wa may yattaqillāha yaj‘al lahū min amrihī yusrā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ ཟླཝ་མ་འཐོན་མི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ (menopausal) ཁྱོད་ལུ་དོགས་པ་ཡོད་པ་ཅིན་ (ཨི་དཱ་གི་དུས་ཡུན་སྐོར་ལས་) དེ་ལས་ ཨི་དཱ་འདི་ཟླཝ་གསུམ་ཨིན། དེ་ལས་ (ཡང་) ཟླ་མཚན་མ་འོང་མི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་ཡང་། དེ་དང་གཅིག་ཁར་ ཨམ་སྲུ་ཨ་ལོ་ཆགས་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ཨི་དཱ་གི་དུས་ཚོད་འདི་ ཨ་ལུ་མ་སྐྱེས་ཚུན་ཚོད་ཨིན། དེ་ལས་ ག་ར་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འཇིགས་སྣང་བསྐྱེད་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་གི་ལཱ་ཚུ་ནང་ འཇམ་ཏོང་ཏོ་བཟོ་འོང་།

ذٰلِكَ اَمْرُ اللّٰهِ اَنْزَلَهٗٓ اِلَيْكُمْۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّاٰتِهٖ وَيُعْظِمْ لَهٗٓ اَجْرًا

Żālika amrullāhi anzalahū ilaikum, wa may yattaqillāha yukaffir ‘anhu sayyi'ātihī wa yu‘ẓim lahū ajrā(n).

དེ་ཡང་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ བཀའ་རྒྱ་གནང་མི་འདི་ཨིན། ག་ར་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འཇིགས་སྣང་བསྐྱེད་པ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཁོ་གི་འཛོལ་བ་ཚུ་ ངེས་པར་དུ་བཏོན་བཏང་སྟེ་ ཁེ་ཕན་ཡང་ མང་སུ་མང་སུ་སྦེ་ བྱིན་འོང་།

اَسْكِنُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِّنْ وُّجْدِكُمْ وَلَا تُضَاۤرُّوْهُنَّ لِتُضَيِّقُوْا عَلَيْهِنَّۗ وَاِنْ كُنَّ اُولٰتِ حَمْلٍ فَاَنْفِقُوْا عَلَيْهِنَّ حَتّٰى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّۚ فَاِنْ اَرْضَعْنَ لَكُمْ فَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّۚ وَأْتَمِرُوْا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوْفٍۚ وَاِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهٗٓ اُخْرٰىۗ

askinūhunna min ḥaiṡu sakantum miw wujdikum wa lā tuḍārrūhunna lituḍayyiqū ‘alaihinn(a), wa in kunna ulāti ḥamlin fa anfiqū ‘alaihinna ḥattā yaḍa‘na ḥamlahunn(a), fa in arḍa‘na lakum fa ātūhunna ujūrahunn(a), wa'tamirū bainakum bima‘rūf(in), wa in ta‘āsartum fasaturḍi‘u lahū ukhrā.

ཁྱོད་རའི་ལྕོགས་གྲུབ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ ཁྱོད་རའི་སྡོད་ས་ལུ་ ༼ཨམ་སྲུ་ཚུ་༽ བཞག་སྟེ་ ཁོང་གི་ ༼སེམས་ཁར༽ ཕྲང་ཏང་ཏ་བཟོ་ནི་ལུ་ ལཱ་ཁག་མ་བཟོ། དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ (ཁ་བྱལ་འགྱོ་མི་ཨམ་སྲུ་ཚུ་) མངལ་ཆགས་ཏེ་ཡོད་པ་ཅིན་ ཕྲུ་གུ་མ་སྐྱེས་ཚུན་ཚོད་ འཚོ་བ་སྐྱེལ་དགོ་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་ལོ་ཚུ་ལུ་ ཨོམ་བྱིན་པ་ཅིན་ གསོལ་རས་བྱིན་དགོ། ཁྱེད་ཀྱི་བར་ན་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་བསམ་ཞིབ་འབད་དགོ། དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་དཀའ་ངལ་བྱུང་པ་ཅིན་ ཨམ་སྲུ་གཞན་ཅིག་གིས་ ཁོ་གི་དོན་ལུ་ ༼ཨ་ལུ་༽ ཨོམ་བྱིན་འོང་།

لِيُنْفِقْ ذُوْ سَعَةٍ مِّنْ سَعَتِهٖۗ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهٗ فَلْيُنْفِقْ مِمَّآ اٰتٰىهُ اللّٰهُ ۗ لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا مَآ اٰتٰىهَاۗ سَيَجْعَلُ اللّٰهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُّسْرًا ࣖ

liyunfiq żū sa‘atim min sa‘atih(ī), wa man qudira ‘alaihi rizquhū falyunfiq mimmā ātāhullāh(u), lā yukallifullāhu nafsan illā mā ātāhā, sayaj‘alullāhu ba‘da ‘usriy yusrā(n).

མི་ངོམ་འདི་ ཁོ་རའི་ལྕོགས་གྲུབ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ འཚོ་བ་སྐྱེལ་ནི་གི་རང་དབང་ཡོད་མི་དང་ འཚོ་བའི་གནས་སྟངས་ཚད་འཛིན་ཡོད་མི་འདི་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ བྱིན་མི་རྒྱུ་ནོར་ལས་ འཚོ་བ་སྐྱེལ་བཅུག་དགོ། ཨཱལ་ལཱ་གིས་ མི་ལུ་ ༼དང་འཁྲིལ་ཏེ་༽ ག་ཅི་བྱིན་མི་འདི་མ་གཏོགས་ ལྗིད་མི་བཏངམ་ཨིན། ཉིནམ་གཅིག་ལུ་ དོག་དྲགས་ཀྱི་ཤུལ་ལས་ ས་སྟོང་བྱིན་འོང་།

وَكَاَيِّنْ مِّنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ اَمْرِ رَبِّهَا وَرُسُلِهٖ فَحَاسَبْنٰهَا حِسَابًا شَدِيْدًاۙ وَّعَذَّبْنٰهَا عَذَابًا نُّكْرًا

wa ka'ayyim min qaryatin ‘atat ‘an amri rabbihā wa rusulihī fa ḥāsabnāhā ḥisāban syadīdā(n), wa ‘ażżabnāhā ‘ażāban nukrā(n).

དེ་ལས་ རྒྱལ་ཁབ་འདི་གི་མི་སེར་ག་དེམ་ཅིག་གིས་ ཁོང་རའི་གཙོ་བོ་དང་སྐུ་ཚབ་ཚུ་གི་བཀའ་ལུ་མ་ཉན་པར་འབདཝ་ཨིན་ན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ རྒྱལ་ཁབ་དེ་གི་མི་སེར་ཚུ་ལུ་ རྩིས་རྐྱབ་སྟེ་ རྩིས་རྐྱབ་སྟེ་ ཉེས་ཁྲིམས་ཚབས་ཆེན་ཅིག་ བཀལཝ་ཨིན།

فَذَاقَتْ وَبَالَ اَمْرِهَا وَكَانَ عَاقِبَةُ اَمْرِهَا خُسْرًا

fa żāqat wabāla amrihā wa kāna ‘āqibatu amrihā khusrā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཁོང་རའི་བྱ་སྤྱོད་ཀྱི་གནོད་པ་ངན་པ་ཚུ་ མྱོང་ཚུགསཔ་ལས་ ཁོང་གི་བྱ་སྤྱོད་ཀྱི་གནོད་པ་ཚུ་ གྱོང་རྒུད་སྦོམ་ཅིག་ཨིན།

اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ عَذَابًا شَدِيْدًا فَاتَّقُوا اللّٰهَ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِۛ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۛ قَدْ اَنْزَلَ اللّٰهُ اِلَيْكُمْ ذِكْرًاۙ

a‘addallāhu lahum ‘ażāban syadīdan fattaqullāha yā ulil-albāb(i) - allażīna āmanū - qad anzalallāhu ilaikum żikrā(n).

ཨཱལ་ལཱ་གིས་ཁོང་ལུ་ཉེས་ཆད་དྲག་པོ་ཅིག་གྲ་སྒྲིག་འབད་དེ་ཡོདཔ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འཇིགས་སྣང་སྐྱེད་དགོ་ ཨོ་ ཤེས་རྟོགས་ཅན་གྱི་མི་ཚུ་ཨིན། །ཞེས་པ་དད་པ་ཅན་རྣམས་སོ། དོན་དངོས་ཐོག་ཨཱལ་ལཱ་གིས་ཁྱོད་ལུ་ཉེན་བརྡ་བཏང་ཡོདཔ་ཨིན།

رَّسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ مُبَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُّدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ قَدْ اَحْسَنَ اللّٰهُ لَهٗ رِزْقًا

rasūlay yatlū ‘alaikum āyātillāhi mubayyinātil liyukhrijal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa may yu'mim billāhi wa ya‘mal ṣāliḥay yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), qad aḥsanallāhu lahū rizqā(n).

༼བཏང་ཐོག་ལས་༽ ཁྱོད་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཚིག་ཚུ་ལྷག་སྟེ་ ༼ཁྲིམས་ལུགས་སྣ་ཚོགས་༽ འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ་མི་ སྐུ་ཚབ་ཅིག་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་ གནག་དུང་ལས་འོད་ལུ་འབག་འོང་ཚུགས། དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ ཨ་ལཱ་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་འདི་ ཆུ་བོ་ཚུ་ འོག་ལུ་བཞུར་མི་ ལྡུམ་ར་ཚུ་ནང་ ངེས་པར་དུ་བཙུགས་འོང་། དེ་ཚུ་རྟག་བུ་རང་སྡོད་འོང་། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཨ་ལཱ་གིས་ཁོ་ལུ་ འཚོ་བཅུད་ལེགས་ཤོམ་བྱིན་ཡི།

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ وَّمِنَ الْاَرْضِ مِثْلَهُنَّۗ يَتَنَزَّلُ الْاَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ەۙ وَّاَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَحَاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْمًا ࣖ

allāhul-lażī khalaqa sab‘a samāwātiw wa minal-arḍi miṡlahunn(a), yatanazzalul-amru bainahunna lita‘lamū annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un), wa annallāha qad aḥāṭa bikulli syai'in ‘ilmā(n).

ལྷ་ཡུལ་བདུན་དང་ ༼བསྐྲུན་པའི་༽ འཛམ་གླིང་ལས་ ༼བཟོ་མི་༽ ཨ་ལཱ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་བཀའ་རྒྱ་འདི་ ག་ར་གི་ཐོག་ལུ་ དབང་ཚད་ཅན་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཤེས་ཡོན་གྱིས་ ག་ར་ལུ་ ངེས་པར་དུ་ཁྱབ་ཚུགསཔ་སྦེ་ ཤེས་ཚུགས།