Q.S Al-'Alaq (اَلْعَلَق) - 19 Zuel vun de Versen

اِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِيْ خَلَقَۚ

iqra' bismi rabbikal-lażī khalaq(a).

Liest et mat (dem Erwähnen vun) dem Numm vun Ärem Här, deen erschaf huet,

خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍۚ

khalaqal-insāna min ‘alaq(in).

Hien huet de Mënsch aus engem Bluttgerinnsel erschaf.

اِقْرَأْ وَرَبُّكَ الْاَكْرَمُۙ

iqra' wa rabbukal-akram(u).

Liest, an däin Här ass dee Glorräichsten,

الَّذِيْ عَلَّمَ بِالْقَلَمِۙ

allażī ‘allama bil-qalam(i).

Wien léiert (Mënschen) mat engem Bic.

عَلَّمَ الْاِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْۗ

‘allamal-insāna mā lam ya‘lam.

Hien huet dem Mënsch dat geléiert, wat hien net wousst.

كَلَّآ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَيَطْغٰىٓ ۙ

kallā innal-insāna layaṭgā.

Absolut net! Wierklech, d'Mënsche sinn iwwer hir Grenzen eraus,

اَنْ رَّاٰهُ اسْتَغْنٰىۗ

ar ra'āhustagnā.

wann hie gesäit, datt hie genuch huet.

اِنَّ اِلٰى رَبِّكَ الرُّجْعٰىۗ

inna ilā rabbikar-ruj‘ā.

Wierklech, nëmmen zu Ärem Här ass (Är) Réckkehr.

اَرَاَيْتَ الَّذِيْ يَنْهٰىۙ

ara'aital-lażī yanhā.

Wat mengs du vun de Leit, déi et verbidden?

عَبْدًا اِذَا صَلّٰىۗ

‘abdan iżā ṣallā.

e Knecht, wann hie gebiet,

اَرَاَيْتَ اِنْ كَانَ عَلَى الْهُدٰىٓۙ

ara'aita in kāna ‘alal-hudā.

Wat mengs du, wann hien (deen, deem verbueden ass ze bieden) op der Wourecht (Leedung) ass,

اَوْ اَمَرَ بِالتَّقْوٰىۗ

au amara bit-taqwā.

Oder huet hien dir gesot, du solls (Allah) fäerten?

اَرَاَيْتَ اِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۗ

ara'aita in każżaba wa tawallā.

Wat mengs du, wann hien (deen et verbitt) léit an sech ewechdréit?

اَلَمْ يَعْلَمْ بِاَنَّ اللّٰهَ يَرٰىۗ

alam ya‘lam bi'annallāha yarā.

Weess hien net, datt Allah (all seng Dote) gesäit?

كَلَّا لَىِٕنْ لَّمْ يَنْتَهِ ەۙ لَنَسْفَعًاۢ بِالنَّاصِيَةِۙ

kallā la'il lam yantah(i), lanasfa‘am bin-nāṣiyah(ti).

Egal! Wann hien net ophält, da wäerte mir hien um Kapp zéien (an d'Häll),

نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍۚ

nāṣiyatin kāżibatin khāṭi'ah(tin).

nämlech) d'Kroun vum Kapp vun enger Persoun, déi léit an ongehorsam ass.

فَلْيَدْعُ نَادِيَهٗۙ

falyad‘u nādiyah(ū).

Also loosst hien seng Grupp uruffen (fir him ze hëllefen),

سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَۙ

sanad‘uz-zabāniyah(ta).

Geschwënn wäerte mir d'Engele vun Zabaniyah (d'Pénger vun de Sënner) uruffen,

كَلَّاۗ لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ۩ ࣖ

kallā, lā tuṭi‘hu wasjud waqtarib.

Egal! Gehorcht him net; a verbéit Iech a kommt (iech dem Allah) méi no.