Q.S Al-Muzzammil (اَلْمُزَّمِّل) - 20 Zuel vun de Versen

يٰٓاَيُّهَا الْمُزَّمِّلُۙ

yā ayyuhal-muzzammil(u).

O de verstoppte (Mohammed)!

قُمِ الَّيْلَ اِلَّا قَلِيْلًاۙ

qumil-laila illā qalīlā(n).

Opstoen (fir ze bieden) an der Nuecht, ausser fir e bëssen,

نِّصْفَهٗٓ اَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلِيْلًاۙ

niṣfahū awinquṣ minhu qalīlā(n).

(dat ass) d'Halschent oder e bësse manner wéi dat,

اَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْاٰنَ تَرْتِيْلًاۗ

au zid ‘alaihi wa rattilil-qur'āna tartīlā(n).

oder méi wéi (d'Halschent) dovun, a liest de Koran lues.

اِنَّا سَنُلْقِيْ عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيْلًا

innā sanulqī ‘alaika qaulan ṡaqīlā(n).

Wierklech, Mir wäerten iech schwéier Wierder erofschécken.

اِنَّ نَاشِئَةَ الَّيْلِ هِيَ اَشَدُّ وَطْـًٔا وَّاَقْوَمُ قِيْلًاۗ

inna nāsyi'atal-laili hiya asyaddu waṭ'aw wa aqwamu qīlā(n).

Wierklech, nuets opwachen ass méi staark (fëllt d'Séil); an (d'Liesen zu där Zäit) war méi beandrockend.

اِنَّ لَكَ فِى النَّهَارِ سَبْحًا طَوِيْلًاۗ

inna laka fin-nahāri sabḥan ṭawīlā(n).

Tatsächlech sidd Dir am Dag ganz beschäftegt mat laangen Affären.

وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلْ اِلَيْهِ تَبْتِيْلًاۗ

ważkurisma rabbika wa tabattal ilaihi tabtīlā(n).

An ernimmt den Numm vun Ärem Här, a veréiert Him mat Ärem ganzen Häerz.

رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَكِيْلًا

rabbul-masyriqi wal-magribi lā ilāha illā huwa fattakhiżhu wakīlā(n).

(Hien ass) den Här vum Osten a vum Westen, et gëtt kee Gott ausser Him, also maach Him zu äre Beschützer.

وَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيْلًا

waṣbir ‘alā mā yaqūlūna wahjurhum hajran jamīlā(n).

A sidd gedëlleg (Mohammed) mat deem wat se soen a loosst se op eng gutt Manéier.

وَذَرْنِيْ وَالْمُكَذِّبِيْنَ اُولِى النَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِيْلًا

wa żarnī wal-mukażżibīna ulin-na‘mati wa mahhilhum qalīlā(n).

A loosst Mech géint déi handelen, déi Léigner sinn, déi all d'Freed vum Liewen hunn, a loosst Mech hinnen eng kuerz Paus ginn.

اِنَّ لَدَيْنَآ اَنْكَالًا وَّجَحِيْمًاۙ

inna ladainā ankālaw wa jaḥīmā(n).

Tatsächlech, mat Eis gëtt et (schwéier) Ketten an eng brennend Häll,

وَّطَعَامًا ذَا غُصَّةٍ وَّعَذَابًا اَلِيْمًا

wa ṭa‘āman żā guṣṣatiw wa ‘ażāban alīmā(n).

an (et gëtt) Iessen, dat den Hals verstoppt a schmerzhafte Strofe verursaacht.

يَوْمَ تَرْجُفُ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيْبًا مَّهِيْلًا

yauma tarjuful-arḍu wal-jibālu wa kānatil-jibālu kaṡībam mahīlā(n).

(Denkt un) den Dag, wou d'Äerd an d'Bierger hefteg zidderen, a si wéi erausgegossene Sandhiwwelen ginn.

اِنَّآ اَرْسَلْنَآ اِلَيْكُمْ رَسُوْلًا ەۙ شَاهِدًا عَلَيْكُمْ كَمَآ اَرْسَلْنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ رَسُوْلًا ۗ

innā arsalnā ilaikum rasūlā(n), syāhidan ‘alaikum kamā arsalnā ilā fir‘auna rasūlā(n).

Wierklech, Mir hunn iech e Gesandte (Mohammed) geschéckt, deen Zeie géint iech ass, sou wéi Mir e Gesandte zum Pharao geschéckt hunn.

فَعَصٰى فِرْعَوْنُ الرَّسُوْلَ فَاَخَذْنٰهُ اَخْذًا وَّبِيْلًاۚ

fa ‘aṣā fir‘aunar-rasūla fa akhażnāhu akhżaw wabīlā(n).

Mä de Pharao huet dem Gesandte net gefollegt, dofir hu mir hien schwéiere Qualen ausgesat.

فَكَيْفَ تَتَّقُوْنَ اِنْ كَفَرْتُمْ يَوْمًا يَّجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِيْبًاۖ

fakaifa tattaqūna in kafartum yaumay yaj‘alul-wildāna syībā(n).

Wéi kënnt Dir Iech dann schützen, wann Dir net un deem Dag bleift, deen d'Kanner gro mécht?

ۨالسَّمَاۤءُ مُنْفَطِرٌۢ بِهٖۗ كَانَ وَعْدُهٗ مَفْعُوْلًا

as-samā'u munfaṭirum bih(ī), kāna wa‘duhū maf‘ūlā(n).

Den Himmel huet sech deen Dag opgerappt. Gottes Versprieche ginn definitiv wouer.

اِنَّ هٰذِهٖ تَذْكِرَةٌ ۚ فَمَنْ شَاۤءَ اتَّخَذَ اِلٰى رَبِّهٖ سَبِيْلًا ࣖ

inna hāżihī tażkirah(tun), faman syā'attakhaża ilā rabbihī sabīlā(n).

Wierklech, dëst ass eng Warnung. Wien et wëll, dee wäert sécherlech de (riichten) Wee zu sengem Här huelen.

۞ اِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ اَنَّكَ تَقُوْمُ اَدْنٰى مِنْ ثُلُثَيِ الَّيْلِ وَنِصْفَهٗ وَثُلُثَهٗ وَطَاۤىِٕفَةٌ مِّنَ الَّذِيْنَ مَعَكَۗ وَاللّٰهُ يُقَدِّرُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَۗ عَلِمَ اَنْ لَّنْ تُحْصُوْهُ فَتَابَ عَلَيْكُمْ فَاقْرَءُوْا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْاٰنِۗ عَلِمَ اَنْ سَيَكُوْنُ مِنْكُمْ مَّرْضٰىۙ وَاٰخَرُوْنَ يَضْرِبُوْنَ فِى الْاَرْضِ يَبْتَغُوْنَ مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ ۙوَاٰخَرُوْنَ يُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۖفَاقْرَءُوْا مَا تَيَسَّرَ مِنْهُۙ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَقْرِضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًاۗ وَمَا تُقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوْهُ عِنْدَ اللّٰهِ ۙهُوَ خَيْرًا وَّاَعْظَمَ اَجْرًاۗ وَاسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

inna rabbaka ya‘lamu annaka taqūmu adnā min ṡuluṡayil-laili wa niṣfahū wa ṡuluṡahū wa ṭā'ifatum minal-lażīna ma‘ak(a), wallāhu yuqaddirul-laila wan-nahār(a), ‘alima allan tuḥṣūhu fa tāba ‘alaikum faqra'ū mā tayassara minal-qur'ān(i), ‘alima an sayakūnu minkum marḍā, wa ākharūna yaḍribūna fil-arḍi yabtagūna min faḍlillāh(i), wa ākharūna yuqātilūna fī sabīlillāh(i), faqra'ū mā tayassara minh(u), wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aqriḍullāha qarḍan ḥasanā(n), wa mā tuqaddimū li'anfusikum min khairin tajidūhu ‘indallāh(i), huwa khairaw wa a‘ẓama ajrā(n), wastagfirullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).

Tatsächlech, Äre Här weess, datt Dir (Muhammad) manner wéi zwee Drëttel vun der Nuecht (am Biet) stinn, oder eng Hallschent vun der Nuecht oder en Drëttel an (gläichwäerteg) eng Grupp vun deenen, déi mat Iech sinn. Allah bestëmmt d'Mooss vun der Nuecht an dem Dag. Allah weess, datt Dir d'Grenze vun där Zäit net bestëmme kënnt, dofir huet Hien Iech Erliichterung ginn, dofir liest dat wat einfach (fir Iech) ass aus dem Koran, Hie weess, datt et ënner Iech Leit gëtt, déi krank sinn, an anerer, déi op der Äerd wanderen a vun Allahs Gutt sichen, an anerer, déi um Wee vun Allah kämpfen, also liest dat wat einfach (fir Iech) ass aus dem Koran a biet, bezuelt Zakat a gitt Allah e gudde Prêt. Egal wat Gutt Dir fir Iech selwer maacht, Dir wäert et sécherlech vun Allah als déi bescht Belounung an déi gréisst Belounung kréien. A frot Allah ëm Verzeiung, wierklech, Allah ass am Verzeiendsten, am Barmhäerzegsten.