Q.S Al-Ma'arij (اَلْمَعَارِج) - 44 Zuel vun de Versen

سَاَلَ سَاۤىِٕلٌۢ بِعَذَابٍ وَّاقِعٍۙ

sa'ala sā'ilum bi‘ażābiw wāqi‘(in).

Een huet no der Strof gefrot, déi sécherlech geschéie wäert,

لِّلْكٰفِرِيْنَ لَيْسَ لَهٗ دَافِعٌۙ

lil-kāfirīna laisa lahū dāfi‘(un).

fir déi Ongleeweg, déi keen ofleeë kann,

مِّنَ اللّٰهِ ذِى الْمَعَارِجِۗ

minallāhi żil-ma‘ārij(i).

(Strofe) vun Allah, deen d'Plazen vum Opstig huet.

تَعْرُجُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ وَالرُّوْحُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗ خَمْسِيْنَ اَلْفَ سَنَةٍۚ

ta‘rujul-malā'ikatu war-rūḥu ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū khamsīna alfa sanah(tin).

D'Engele an de Gabriel sinn an engem Dag, deen gläichwäerteg mat fofzegdausend Joer, bei Gott opgestiegen (mat de Gesiichter).

فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيْلًا

faṣbir ṣabran jamīlā(n).

Also sidd gedëlleg, du (Mohammed) mat gudder Gedold.

اِنَّهُمْ يَرَوْنَهٗ بَعِيْدًاۙ

innahum yaraunahū ba‘īdā(n).

Si gesinn (Ënnergang) als wäit (onméiglech).

وَّنَرٰىهُ قَرِيْبًاۗ

wa narāhu qarībā(n).

Wärend mir et no gesinn (et wäert sécherlech geschéien).

يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ

yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).

(Denkt drun) den Dag wou den Himmel wéi geschmollte Koffer gëtt,

وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ

wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).

an d'Bierger sinn ewéi Fiederen (déi fléien),

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيْمٌ حَمِيْمًاۚ

wa lā yas'alu ḥamīmun ḥamīmā(n).

an net ee gudde Frënd huet säi Frënd gefrot,

يُبَصَّرُوْنَهُمْۗ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِيْ مِنْ عَذَابِ يَوْمِىِٕذٍۢ بِبَنِيْهِۙ

yubaṣṣarūnahum, yawaddul-mujrimu lau yaftadī min ‘ażābi yaumi'iżim bibanīh(i).

wärend si sech ugekuckt hunn. Un deem Dag wënscht sech de Sënner, datt hie sech mat senge Kanner vun der Strof erléise kéint,

وَصَاحِبَتِهٖ وَاَخِيْهِۙ

wa ṣāḥibatihī wa akhīh(i).

a seng Fra a säi Brudder,

وَفَصِيْلَتِهِ الَّتِيْ تُـْٔوِيْهِۙ

wa faṣīlatihil-latī tu'wīh(i).

an d'Famill, déi hien (op der Welt) beschützt,

وَمَنْ فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًاۙ ثُمَّ يُنْجِيْهِۙ

wa man fil-arḍi jamī‘ā(n), ṡumma yunjīh(i).

an all d'Leit op der Äerd, dann hoffen, datt et si rett.

كَلَّاۗ اِنَّهَا لَظٰىۙ

kallā, innahā laẓā.

Absolut net! Tatsächlech ass d'Häll e turbulent Feier,

نَزَّاعَةً لِّلشَّوٰىۚ

nazzā‘atal lisy-syawā.

déi d'Kopfhaut peelt.

تَدْعُوْا مَنْ اَدْبَرَ وَتَوَلّٰىۙ

tad‘ū man adbara wa tawallā.

Wien nennt déi, déi sech de Réck zoudréinen an déi sech (vun der Relioun) ewechdréinen,

وَجَمَعَ فَاَوْعٰى

wa jama‘a fa'au‘ā.

an déi Persoun, déi (Eegeschafte) sammelt an se dann späichert.

۞ اِنَّ الْاِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوْعًاۙ

innal-insāna khuliqa halu‘ā(n).

Tatsächlech sinn d'Mënsche geschaf ginn, fir gär ze kloen.

اِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوْعًاۙ

iżā massahusy-syarru jazū‘ā(n).

Wann hien a Schwieregkeeten ass, beschwéiert hien sech,

وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًاۙ

wa iżā massahul-khairu manū‘ā(n).

a wann hie gutt (Räichtum) kritt, gëtt hie knorreg,

اِلَّا الْمُصَلِّيْنَۙ

illal-muṣallīn(a).

ausser déi, déi Gebieder maachen,

الَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ دَاۤىِٕمُوْنَۖ

allażīna hum ‘alā ṣalātihim dā'imūn(a).

déi, déi trei bleiwen an hire Gebieder erfëllen,

وَالَّذِيْنَ فِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُوْمٌۖ

wal-lażīna fī amwālihim ḥaqqum ma‘lūm(un).

an déi, an deenen hire Räichtum e bestëmmten Deel reservéiert ass,

لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِۖ

lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).

fir déi (Aarm), déi froen, an déi, déi net froen,

وَالَّذِيْنَ يُصَدِّقُوْنَ بِيَوْمِ الدِّيْنِۖ

wal-lażīna yuṣaddiqūna biyaumid-dīn(i).

an déi, déi un den Dag vum Uerteel gleewen,

وَالَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَۚ

wal-lażīna hum min ‘ażābi rabbihim musyfiqūn(a).

an déi, déi virun der Strof vun hirem Här fäerten,

اِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُوْنٍۖ

inna ‘ażāba rabbihim gairu ma'mūn(in).

Tatsächlech fillt sech keen sécher virun der Strof vu sengem Här,

وَّالَّذِيْنَ هُمْ لِفُرُوْجِهِمْ حٰفِظُوْنَۙ

wal-lażīna hum lifurūjihim ḥāfiẓūn(a).

an déi, déi hir privat Deeler behalen,

اِلَّا عَلٰٓى اَزْوَاجِهِمْ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوْمِيْنَۚ

illā ‘alā azwājihim au mā malakat aimānuhum fa innahum gairu malūmīn(a).

ausser géintiwwer hire Fraen oder de Sklaven, déi hir riets Hänn besëtzen, dann sinn si net scholdwierdeg.

فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَاۤءَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْعَادُوْنَۚ

fa manibtagā warā'a żālika fa ulā'ika humul-‘ādūn(a).

Wien also baussent deem kuckt (wéi z.B. Ehebriech, Homosexueller a Lesben), dat sinn d'Leit, déi iwwer d'Grenze goen.

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رٰعُوْنَۖ

wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā'ūn(a).

An déi, déi hiert Mandat a Verspriechen halen,

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِشَهٰدٰتِهِمْ قَاۤىِٕمُوْنَۖ

wal-lażīna hum bisyahādātihim qā'imūn(a).

an déi, déi un hirem Zeienausso festhalen,

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُوْنَۖ

wal-lażīna hum ‘alā ṣalātihim yuḥāfiẓūn(a).

an déi, déi hir Gebieder erhalen.

اُولٰۤىِٕكَ فِيْ جَنّٰتٍ مُّكْرَمُوْنَ ۗ ࣖ

ulā'ika fī jannātim mukramūn(a).

Si gi verherrlecht am Himmel.

فَمَالِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا قِبَلَكَ مُهْطِعِيْنَۙ

famālil-lażīna kafarū qibalaka muhṭi‘īn(a).

Firwat kommen dann déi Ongleeweg virun dir (Mohammed) gerannt,

عَنِ الْيَمِيْنِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِيْنَ

‘anil-yamīni wa ‘anisy-syimāli ‘izīn(a).

vu riets a vu lénks a Gruppen?

اَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيْمٍۙ

ayaṭma‘u kullumri'im minhum ay yudkhala jannata na‘īm(in).

Wëll all eenzel vun den Ongleewegen an den Himmel eragoen, deen voller Freed ass?

كَلَّاۗ اِنَّا خَلَقْنٰهُمْ مِّمَّا يَعْلَمُوْنَ

kallā, innā khalaqnāhum mimmā ya‘malūn(a).

Onméiglech! Wierklech, Mir hunn se aus deem erschaf, wat se wëssen.

فَلَآ اُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشٰرِقِ وَالْمَغٰرِبِ اِنَّا لَقٰدِرُوْنَۙ

falā uqsimu birabbil-masyāriqi wal-magāribi innā laqādirūn(a).

Also schwieren ech bei Gott, deen den Opgang an den Ënnergang vun der Sonn, dem Mound an de Stären reguléiert, datt Mir sécherlech fäeg sinn,

عَلٰٓى اَنْ نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْۙ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوْقِيْنَ

‘alā an nubaddila khairam minhum, wa mā naḥnu bimasbūqīn(a).

fir si duerch e Vollek ze ersetzen, dat besser ass wéi si, a Mir kënnen net besiegt ginn.

فَذَرْهُمْ يَخُوْضُوْا وَيَلْعَبُوْا حَتّٰى يُلٰقُوْا يَوْمَهُمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَۙ

fa żarhum yakhūḍū wa yal‘abū ḥattā yulāqū yaumahumul-lażī yū‘adūn(a)

Also loosst se ënnergoen a spillen (an der Irrtrëtt), bis se den Dag treffen, deen fir si bedroht war,

يَوْمَ يَخْرُجُوْنَ مِنَ الْاَجْدَاثِ سِرَاعًا كَاَنَّهُمْ اِلٰى نُصُبٍ يُّوْفِضُوْنَۙ

yauma yakhrujūna minal-ajdāṡi sirā‘an ka'annahum ilā nuṣubiy yūfiḍūn(a).

(nämlech) un deem Dag, wou si séier aus hire Griewer erauskommen, wéi wann si séier zu hiren Idolen (op der Welt) géife goen,

خَاشِعَةً اَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗذٰلِكَ الْيَوْمُ الَّذِيْ كَانُوْا يُوْعَدُوْنَ ࣖ

khāsyi‘atan abṣāruhum tarhaquhum żillah(tun), żālikal-yaumul-lażī kānū yū‘adūn(a).

Hir Blécker ware voller Demütigung no ënnen geriicht. Dat war den Dag, mat deem si bedroht gi waren.