Q.S Äsch-Schura (اَلشُّورَىٰ) - 53 Zuel vun de Versen

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

Ha Mim

عۤسۤقۤ ۗ

‘ain sīn qāf.

Ain Sin Qaf

كَذٰلِكَ يُوْحِيْٓ اِلَيْكَ وَاِلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكَۙ اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

każālika yūḥī ilaika wa ilal-lażīna min qablik(a), allāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

Sou huet Allah, den Allmächtegen, den Allweisen, et dir (Muhammad) an deenen virun dir opgedeckt.

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيْمُ

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa huwal-‘aliyyul-‘aẓīm(u).

Him gehéiert alles, wat am Himmel an op der Äerd ass. An Hien ass dee Gréissten, dee Grousssten.

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ يُسَبِّحُوْنَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيَسْتَغْفِرُوْنَ لِمَنْ فِى الْاَرْضِۗ اَلَآ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna min fauqihinna wal-malā'ikatu yusabbiḥūna biḥamdi rabbihim wa yastagfirūna liman fil-arḍ(i), alā innallāha huwal-gafūrur-raḥīm(u).

Den Himmel ass bal vun uewen gebrach (wéinst der Gréisst vun Allah) an d'Engele hunn hiren Här verherrlecht a fir d'Leit op der Äerd ëm Verzeiung gefrot. Denkt drun, Allah ass wierklech de Verzeiendsten, de Barmhäerzegsten.

وَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهُ حَفِيْظٌ عَلَيْهِمْۖ وَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيْلٍ

wal-lażīnattakhażū min dūnihī auliyā'allāhu ḥafīẓun ‘alaihim, wa mā anta ‘alaihim biwakīl(in).

An déi, déi sech nieft Allah schützen, iwwer si waacht Allah op; an dir (Mohammed) ass net mat der Waachung iwwerlooss.

وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لِّتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَا وَتُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْعِ لَا رَيْبَ فِيْهِ ۗفَرِيْقٌ فِى الْجَنَّةِ وَفَرِيْقٌ فِى السَّعِيْرِ

wa każālika auḥainā ilaika qur'ānan ‘arabiyyal litunżira ummal-qurā wa man ḥaulahā wa tunżira yaumal-jam‘i lā raiba fīh(i), farīqun fil-jannati wa farīqun fis-sa‘īr(i).

An esou hu Mir iech de Koran op Arabesch opgedeckt, fir datt Dir d'Awunner vun der Haaptstad (Mekka) an d'Awunner vun den Ëmgéigend (Länner) warne kënnt an iech virum Dag vun der Versammlung (Urteelsdag) warne kënnt, un deem keen Zweiwel besteet. E puer ginn an den Himmel an e puer an d'Häll.

وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَجَعَلَهُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلٰكِنْ يُّدْخِلُ مَنْ يَّشَاۤءُ فِيْ رَحْمَتِهٖۗ وَالظّٰلِمُوْنَ مَا لَهُمْ مِّنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa lau syā'allāhu laja‘alahum ummataw wāḥidataw wa lākiy yudkhilu may yasyā'u fī raḥmatih(ī), waẓ-ẓālimūna mā lahum miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

An wann Allah et wollt hätt, hätt Hie si zu engem Vollek gemaach, awer Hien hätt déi, déi Hie wollt, a seng Barmhäerzegkeet opgeholl. An déi Ongerecht hunn kee Beschützer oder Hëllefer fir si.

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۚ فَاللّٰهُ هُوَ الْوَلِيُّ وَهُوَ يُحْيِ الْمَوْتٰى ۖوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

amittakhażū min dūnihī auliyā'(a), fallāhu huwal-waliyyu wa huwa yuḥyil-mautā, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

Oder hunn si sech en anere Schutzbewaacher wéi Hien geholl? Well Allah, Hien ass de (richtege) Beschützer. An Hien gëtt den Doudegen Liewen, an Hien huet Muecht iwwer all Saachen.

وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيْهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبِّيْ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُۖ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ

wa makhtalaftum fīhi min syai'in faḥukmuhū ilallāh(i), żālikumullāhu rabbī ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).

An egal wat Dir mat him iwwer eppes streit, d'Entscheedung läit (un) Allah. (Wien sou Qualitéiten huet) ass Allah mäin Här. An Him setzen ech mäi Vertrauen an op Him wiesselen ech.

فَاطِرُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ جَعَلَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا وَّمِنَ الْاَنْعَامِ اَزْوَاجًاۚ يَذْرَؤُكُمْ فِيْهِۗ لَيْسَ كَمِثْلِهٖ شَيْءٌ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

fāṭirus-samāwāti wal-arḍ(i), ja‘ala lakum min anfusikum azwājaw wa minal-an‘āmi azwājā(n), yażra'ukum fīh(i), laisa kamiṡlihī syai'(un), wa huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

(Allah) ass de Schëpfer vum Himmel an der Äerd. Hien huet fir iech Partner vun ärer eegener Aart geschaf, an och Partner vun der Véi, an doduerch iech multiplizéiert. Et gëtt näischt wéi Hien. An Hien ass den Allhéierenden, den Allsiichtenden.

لَهٗ مَقَالِيْدُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

lahū maqālīdus-samāwāti wal-arḍ(i), yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū bikulli syai'in ‘alīm(un).

Him gehéieren d'Schätz vum Himmel an der Äerd; Hie vergréissert säi Versuergung a limitéiert se op wien Hie wëll. Wierklech, Hie weess alles.

۞ شَرَعَ لَكُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا وَصّٰى بِهٖ نُوْحًا وَّالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهٖٓ اِبْرٰهِيْمَ وَمُوْسٰى وَعِيْسٰٓى اَنْ اَقِيْمُوا الدِّيْنَ وَلَا تَتَفَرَّقُوْا فِيْهِۗ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِيْنَ مَا تَدْعُوْهُمْ اِلَيْهِۗ اَللّٰهُ يَجْتَبِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يُّنِيْبُۗ

syara‘a lakum minad-dīni mā waṣṣā bihī nūḥaw wal-lażī auḥainā ilaika wa mā waṣṣā bihī ibrāhīma wa mūsā wa ‘īsā an aqīmud-dīna wa lā tatafarraqū fīh(i), kabura ‘alal-musyrikīna mā tad‘ūhum ilaih(i), allāhu yajtabī ilaihi may yasyā'u wa yahdī ilaihi may yunīb(u).

Hien huet dem Noah e Wëlle ginn an dat wat Mir dir (Muhammad) opgedeckt hunn an dat wat Mir dem Abraham, dem Moses an dem Jesus ginn hunn, nämlech: Halt Är Relioun (Glawen a Frëmmegkeet) an loosst Iech net an där trennen. Et ass ganz schwéier fir Polytheisten der Relioun ze verfollegen, déi Dir hinnen rufft. Allah wielt déi aus, déi Hie wëll, fir d'Relioun vum Monotheismus a gëtt Leedung fir seng (Relioun) fir déi, déi (zu Hien) zréckkommen.

وَمَا تَفَرَّقُوْٓا اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًاۢ بَيْنَهُمْۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى لَّقُضِيَ بَيْنَهُمْۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْرِثُوا الْكِتٰبَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa mā tafarraqū illā mim ba‘di mā jā'ahumul-‘ilmu bagyam bainahum, wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika ilā ajalim musammal laquḍiya bainahum, wa innal-lażīna ūriṡul-kitāba mim ba‘dihim lafī syakkim minhu murīb(in).

An si (d'Leit vum Buch) hunn sech net getrennt, ausser nodeems d'Wëssen (d'Wourecht, déi vun de Prophéiten vermëttelt gouf) zu hinne koum, well se aus Näid ënner sech selwer waren. Wann et kee virbestëmmten Uerder vun Ärem Här gewiescht wier (d'Strofe ze verréckelen) bis zur festgeluechter Zäitlimit, wier hir Strof sécherlech ëmgesat ginn. An déi, déi d'Buch (Tora an Evangelium) no hinnen (zum Zäit vum Muhammad) geierft hunn, haten tatsächlech déif Zweiwel un dem Buch (Al-Koran).

فَلِذٰلِكَ فَادْعُ ۚوَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْۚ وَقُلْ اٰمَنْتُ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنْ كِتٰبٍۚ وَاُمِرْتُ لِاَعْدِلَ بَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ ۗ لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۗ لَاحُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا ۚوَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ ۗ

fa liżālika fad‘(u), wastaqim kamā umirt(a), wa lā tattabi‘ ahwā'ahum, wa qul āmantu bimā anzalallāhu min kitāb(in), wa umirtu li'a‘dila bainakum, allāhu rabbunā wa rabbukum, lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, lā ḥujjata bainanā wa bainakum, allāhu yajma‘u bainanā,wa ilaihil-maṣīr(u).

Dofir, rufft (déi, déi gleewen) un a bleift (gleewend a priedegt), sou wéi Dir (Mohammed) Iech gebueden hutt, a folgt net hire Begierden a sot: "Ech gleewen un d'Buch, dat Allah opgedeckt huet, an ech sinn gebueden, Gerechtegkeet tëscht Iech ze maachen. Allah ass eisen Här an Ären Här. Fir eis eis Doten a fir Iech Är Doten. Et gëtt kee Sträit tëscht eis an Iech, Allah sammelt tëscht eis a mir kommen zu Him zréck."

وَالَّذِيْنَ يُحَاۤجُّوْنَ فِى اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا اسْتُجِيْبَ لَهٗ حُجَّتُهُمْ دَاحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَّلَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ

wal-lażīna yuḥājjūna fillāhi mim ba‘di mastujība lahū ḥujjatuhum dāḥiḍatun ‘inda rabbihim wa ‘alaihim gaḍabuw wa lahum ‘ażābun syadīd(un).

An déi, déi iwwer Allahs (Relioun) streiden, nodeems (déi Relioun) ugeholl gouf, hir Sträitfäll sinn ëmsoss an den Ae vun hirem Här. Si hunn (Allahs) Roserei erlidden an eng ganz haart Strof kritt.

اَللّٰهُ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ وَالْمِيْزَانَ ۗوَمَا يُدْرِيْكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيْبٌ

allāhul-lażī anzalal-kitāba bil-ḥaqqi wal-mīzān(a), wa mā yudrīka la‘allas-sā‘ata qarīb(un).

Allah huet d'Buch (Al-Koran) mat Wourecht a Gläichgewiicht (Gerechtegkeet) erofgeschéckt. An wousst Dir, datt vläicht d'Enn vun der Welt no ass?

يَسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِهَاۚ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مُشْفِقُوْنَ مِنْهَاۙ وَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهَا الْحَقُّ ۗ اَلَآ اِنَّ الَّذِيْنَ يُمَارُوْنَ فِى السَّاعَةِ لَفِيْ ضَلٰلٍۢ بَعِيْدٍ

yasta‘jilu bihal-lażīna lā yu'minūna bihā, wal-lażīna āmanū musyfiqūna minhā, wa ya‘lamūna annahal-ḥaqq(u), alā innal-lażīna yumārūna fis-sā‘ati lafī ḍalālim ba‘īd(in).

Déi, déi net un d'Stonn gleewen, froen no hirer geschwënner Zukunft, während déi, déi gleewen, Angscht hunn a sécher sinn, datt se wouer ass. Wësst, datt déi, déi hir Kommen ofstreiden, wierklech irrt sinn.

اَللّٰهُ لَطِيْفٌۢ بِعِبَادِهٖ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ ࣖ

allāhu laṭīfum bi‘ibādihī yarzuqu may yasyā'(u), wa huwal-qawiyyul-‘azīz(u).

Allah ass sanft zu senge Dénger; Hie gëtt Ënnerhalt, wiem Hie wëll, an Hie ass Allmächteg, Allmächteg.

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ حَرْثَ الْاٰخِرَةِ نَزِدْ لَهٗ فِيْ حَرْثِهٖۚ وَمَنْ كَانَ يُرِيْدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهٖ مِنْهَاۙ وَمَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ نَّصِيْبٍ

man kāna yurīdu ḥarṡal-ākhirati nazid lahū fī ḥarṡih(ī), wa man kāna yurīdu ḥarṡad-dun-yā nu'tihī minhā, wa mā lahū fil-ākhirati min naṣīb(in).

Wien de Gewënn vum Hiernof wëll, deem wäerte Mir säi Gewënn doran erhéijen, a wien de Gewënn vun dëser Welt wëll, deem gi Mir eppes dovun, awer hie wäert keen Undeel um Hiernof hunn.

اَمْ لَهُمْ شُرَكٰۤؤُا شَرَعُوْا لَهُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا لَمْ يَأْذَنْۢ بِهِ اللّٰهُ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّ الظّٰلِمِيْنَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

am lahum syurakā'u syara‘ū lahum minad-dīni mā lam ya'żam bihillāh(u), wa lau lā kalimatul-faṣli laquḍiya bainahum, wa innaẓ-ẓālimīna lahum ‘ażābun alīm(un).

Hunn si e Gott ausser Allah, deen reliéis Reegele fir déi festleet, deenen Allah et net erlaabt? A wann et kee Verbuet gi wier, deen (d'Strofe vun Allah) verzögert huet, wier d'Strofe tëscht hinnen duerchgefouert ginn. An tatsächlech wäerten déi ongerecht Leit eng ganz schmerzhafte Strof erdroen.

تَرَى الظّٰلِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا كَسَبُوْا وَهُوَ وَاقِعٌۢ بِهِمْ ۗوَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فِيْ رَوْضَاتِ الْجَنَّاتِۚ لَهُمْ مَّا يَشَاۤءُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيْرُ

taraẓ-ẓālimīna musyfiqīna mimmā kasabū wa huwa wāqi‘um bihim, wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti fī rauḍātil-jannāt(i), lahum mā yasyā'ūna ‘inda rabbihim, żālika huwal-faḍlul-kabīr(u).

Dir wäert gesinn, datt d'Ongerechtegkeeten ganz Angscht hunn wéinst de (Verbriechen), déi se begaangen hunn, an (d'Strofe), déi se getraff huet. An déi, déi gleewen a gutt Dote maachen, (sinn) an de Gäert vum Himmel, si kréien dat, wat se vu Gott wënschen. Dat ass e grousst Kaddo.

ذٰلِكَ الَّذِيْ يُبَشِّرُ اللّٰهُ عِبَادَهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ قُلْ لَّآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا اِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبٰىۗ وَمَنْ يَّقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهٗ فِيْهَا حُسْنًا ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ شَكُوْرٌ

Żālikal-lażī yubasysyirullāhu ‘ibādahul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), qul lā as'alukum ‘alaihi ajran illal-mawaddata fil-qurbā, wa may yaqtarif ḥasanatan nazid lahū fīhā ḥusnā(n), innallāha gafūrun syakūr(un).

Dat (Kaddo) gëtt vun Allah verkënnegt, fir Seng Dénger ze begeeschteren, déi gleewen a gutt Dote maachen. Sot (Muhammad): "Ech froen Iech näischt am Géigenzuch fir mäi Ruff, ausser Familljeliefde." A wien Gutt mécht, deem wäerte Mir Gutt bäifügen. Wierklech, Allah ass am Verzeienden, am Dankbarsten.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۚ فَاِنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يَخْتِمْ عَلٰى قَلْبِكَ ۗوَيَمْحُ اللّٰهُ الْبَاطِلَ وَيُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ ۗاِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

am yaqūlūnaftarā ‘alallāhi każibā(n), fa'iy yasya'illāhu yakhtim ‘alā qalbik(a), wa yamḥullāhul-bāṭila wa yuḥiqqul-ḥaqqa bikalimātih(ī), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

Oder soen si: "Hien (Mohammed) huet Ligen iwwer Allah erfonnt." Wann Allah et wëll, da wäert Hien Äert Häerz sécherlech zoumaachen. An Allah läscht dat Falscht aus a rechtfäerdegt dat Wourecht mat sengem Wuert (dem Koran). Tatsächlech ass Hien Allwëssend vun allen Häerzer.

وَهُوَ الَّذِيْ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهٖ وَيَعْفُوْا عَنِ السَّيِّاٰتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُوْنَۙ

wa huwal-lażī yaqbalut-taubata ‘an ‘ibādihī wa ya‘fū ‘anis-sayyi'āti wa ya‘lamu mā taf‘alūn(a).

An Hien ass et, Deen d'Reue vu senge Dénger akzeptéiert a Mëssdote verzeit a weess, wat Dir maacht,

وَيَسْتَجِيْبُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَيَزِيْدُهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ

wa yastajībul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa yazīduhum min faḍlih(ī), wal-kāfirūna lahum ‘ażābun syadīd(un).

an Hie léisst (d'Gebieder vun) deenen zou, déi gleewen a gutt Dote maachen, a vergréissert (Belounungen) fir si aus senger Generositéit. Déi, déi net gehorchen, kréien eng ganz haart Strof.

۞ وَلَوْ بَسَطَ اللّٰهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهٖ لَبَغَوْا فِى الْاَرْضِ وَلٰكِنْ يُّنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرٌۢ بَصِيْرٌ

wa lau basaṭallāhur rizqa li‘ibādihī labagau fil-arḍi wa lākiy yunazzilu biqadarim mā yasyā'(u), innahū bi‘ibādihī khabīrum baṣīr(un).

An wann Allah senge Dénger Ënnerhalt geschenkt hätt, wieren si hir Grenzen op der Äerd iwwerschratt ginn, awer Hie hätt se no sengem Wëllen erofgeschéckt. Wierklech, Hie kennt (den Zoustand vu) senge Dénger all, hie gesäit all.

وَهُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْۢ بَعْدِ مَا قَنَطُوْا وَيَنْشُرُ رَحْمَتَهٗ ۗوَهُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيْدُ

wa huwal-lażī yunazzilul-gaiṡa mim ba‘di mā qanaṭū wa yansyuru raḥmatah(ū), wa huwal-waliyyul-ḥamīd(u).

An Hien ass et, deen Reen erofschéckt, nodeems si verzweifelt sinn, a Seng Barmhäerzegkeet verbreet. An Hien ass dee Beschützendsten, dee Luewwertsten.

وَمِنْ اٰيٰتِهٖ خَلْقُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَثَّ فِيْهِمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ ۗوَهُوَ عَلٰى جَمْعِهِمْ اِذَا يَشَاۤءُ قَدِيْرٌ ࣖ

wa min āyātihī khalqus-samāwāti wal-arḍi wa mā baṡṡa fīhimā min dābbah(tin), wa huwa ‘alā jam‘ihim iżā yasyā'u qadīr(un).

An zu senge Zeeche (Gréisst) gehéiert d'Schafung vum Himmel an der Äerd an de kräischende Kreaturen, déi Hie driwwer verdeelt huet. An Hie ass den Allmächtege fir alles ze sammelen, wann Hie wëll.

وَمَآ اَصَابَكُمْ مِّنْ مُّصِيْبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ اَيْدِيْكُمْ وَيَعْفُوْا عَنْ كَثِيْرٍۗ

wa mā aṣābakum mim muṣībatin fabimā kasabat aidīkum wa ya‘fū ‘an kaṡīr(in).

An all Ongléck, dat Iech geschitt, ass duerch d'Aarbecht vun Ären eegenen Hänn verursaacht, an Allah verzeit vill (vun Äre Feeler).

وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِۚ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa mā antum bimu‘jizīna fil-arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

An Dir kënnt (vun der Qual vun Allah) op der Äerd net entkommen, an Dir hutt keen Beschützer oder Helfer ausser Allah.

وَمِنْ اٰيٰتِهِ الْجَوَارِ فِى الْبَحْرِ كَالْاَعْلَامِ ۗ

wa min āyātihil-jawāri fil-baḥri kal-a‘lām(i).

An zu senge Zeeche (vu senger Gréisst) sinn Schëffer (déi um Mier fueren) wéi Bierger.

اِنْ يَّشَأْ يُسْكِنِ الرِّيْحَ فَيَظْلَلْنَ رَوَاكِدَ عَلٰى ظَهْرِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍۙ

iy yasya' yuskinir-rīḥa fa yaẓlalna rawākida ‘alā ẓahrih(ī), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

Wann Hie wëll, da wäert Hie de Wand stoppen, sou datt (d'Schëffer) op der Uewerfläch vum Mier zum Stillstand kommen. Wierklech, doduerch gëtt et Zeeche (vun der Muecht vu Gott) fir déi, déi ëmmer gedëlleg a dankbar sinn,

اَوْ يُوْبِقْهُنَّ بِمَا كَسَبُوْا وَيَعْفُ عَنْ كَثِيْرٍۙ

au yūbiqhunna bimā kasabū wa ya‘fu ‘an kaṡīr(in).

oder (Hien wäert) d'Schëffer wéinst hiren Doten (Sënnen) zerstéieren, an Hie wäert villen (vun hinne) verzeien,

وَّيَعْلَمَ الَّذِيْنَ يُجَادِلُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَاۗ مَا لَهُمْ مِّنْ مَّحِيْصٍ

wa ya‘lamal-lażīna yujādilūna fī āyātinā, mā lahum mim maḥīṣ(in).

An fir datt déi, déi Eis Zeeche verleegnen, wëssen, datt si keng Flucht (vun der Qual) fannen.

فَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۚ

famā ūtītum min syai'in fa matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā lil-lażīna āmanū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).

Wat dir och ëmmer (Freed) ginn ass, et ass d'Freed vum Liewen an dëser Welt. Wärend dat wat (Freed) bei Allah ass, besser a méi éiweg ass fir déi, déi gleewen, an nëmmen op Allah vertrauen,

وَالَّذِيْنَ يَجْتَنِبُوْنَ كَبٰۤىِٕرَ الْاِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَاِذَا مَا غَضِبُوْا هُمْ يَغْفِرُوْنَ ۚ

wal-lażīna yajtanibūna kabā'iral-iṡmi wal-fawāḥisya wa iżā mā gaḍibū hum yagfirūn(a).

an och (fir) déi, déi grouss Sënnen a béis Dote vermeiden, a wann se rosen sinn, direkt verzeien,

وَالَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوْرٰى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۚ

wal-lażīnastajābū lirabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa amruhum syūrā bainahum, wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

an (fir) déi, déi Gottes Ruff akzeptéieren (gehorchen) a Gebieder verfollegen, während hir Affären duerch Berodung tëscht hinnen (entscheet) ginn, an déi en Deel vun der Ënnerhalung ausginn, déi Mir hinne ginn hunn,

وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُوْنَ

wal-lażīna iżā aṣābahumul-bagyu hum yantaṣirūn(a).

an (fir) déi, déi sech verdeedegen, wa se ongerecht behandelt ginn.

وَجَزٰۤؤُا سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۚفَمَنْ عَفَا وَاَصْلَحَ فَاَجْرُهٗ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَ

wa jazā'u sayyi'atin sayyi'atum miṡluhā, faman ‘afā wa aṣlaḥa fa ajruhū ‘alallāh(i), innahū lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).

An d'Belounung fir e Béist ass e passend Béist, awer wien verzeit a gutt mécht (deeneen, déi Béist maachen), deen kritt d'Belounung vun Allah. Tatsächlech huet Hien ongerecht Leit net gär.

وَلَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ مَا عَلَيْهِمْ مِّنْ سَبِيْلٍۗ

wa lamanintaṣara ba‘da ẓulmihī fa ulā'ika mā ‘alaihim min sabīl(in).

Mee Leit, déi sech verdeedegen, nodeems se Onrecht ugedoe goufen, gëtt et kee Grond, hinnen d'Schold ze ginn.

اِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَظْلِمُوْنَ النَّاسَ وَيَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innamas-sabīlu ‘alal-lażīna yaẓlimūnan-nāsa wa yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), ulā'ika lahum ‘ażābun alīm(un).

Tatsächlech läit d'Schold nëmmen bei deenen, déi de Mënschen Ongerechtegkeet maachen an d'Grenze vun der Äerd iwwerschreiden, ouni d'Wourecht ze berücksichtegen. Si hunn eng schmerzhafte Qual erlidden.

وَلَمَنْ صَبَرَ وَغَفَرَ اِنَّ ذٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ ࣖ

wa laman ṣabara wa gafara inna żālika lamin ‘azmil-umūr(i).

Mee wien gedëlleg ass a verzeit, dat ass wierklech eng nobel Dot.

وَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ وَّلِيٍّ مِّنْۢ بَعْدِهٖ ۗوَتَرَى الظّٰلِمِيْنَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَ يَقُوْلُوْنَ هَلْ اِلٰى مَرَدٍّ مِّنْ سَبِيْلٍۚ

wa may yuḍlilillāhu famā lahū miw waliyyim mim ba‘dih(ī), wa taraẓ-ẓālimīna lammā ra'awul-‘ażāba yaqūlūna hal ilā maraddim min sabīl(in).

A wien vun Allah irre léisst, dann gëtt et kee Beschützer méi fir hien. Dir wäert déi Ongerecht gesinn, wa se d'Qual gesinn a soen: "Gëtt et e Wee fir zréckzekommen (op dës Welt)?"

وَتَرٰىهُمْ يُعْرَضُوْنَ عَلَيْهَا خٰشِعِيْنَ مِنَ الذُّلِّ يَنْظُرُوْنَ مِنْ طَرْفٍ خَفِيٍّۗ وَقَالَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ الْخٰسِرِيْنَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَاَهْلِيْهِمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ الظّٰلِمِيْنَ فِيْ عَذَابٍ مُّقِيْمٍ

wa tarāhum yu‘raḍūna ‘alaihā khāsyi‘īna minaż żulli yanẓurūna min ṭarfin khafiyy(in), wa qālal-lażīna āmanū innal-khāsirīnal-lażīna khasirū anfusahum wa ahlīhim yaumal-qiyāmah(ti), alā innaẓ-ẓālimīna fī ‘ażābim muqīm(in).

An Dir wäert se gesinn, wéi se sech an engem gebéiten Zoustand der Hell entgéint stinn, well se gedemütigt sinn, si wäerten se mat engem traue Bléck ukucken. An déi, déi gleewen, soen: "Tatsächlech sinn déi Verléierer, déi sech selwer an hire Familljen um Dag vun der Operstéiung schueden." Denkt drun, datt déi Ongerechtegkeeten tatsächlech an der éiweger Strof sinn.

وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ اَوْلِيَاۤءَ يَنْصُرُوْنَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ سَبِيْلٍ ۗ

wa mā kāna lahum min auliyā'a yanṣurūnahum min dūnillāh(i), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min sabīl(in).

An si wäerten keen Beschützer hunn, deen hinnen hëllefe kann, ausser Allah. Wien vun Allah an d'Irre geet, wäert kee Wee fir hien hunn (fir Leedung ze kréien).

اِسْتَجِيْبُوْا لِرَبِّكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗمَا لَكُمْ مِّنْ مَّلْجَاٍ يَّوْمَىِٕذٍ وَّمَا لَكُمْ مِّنْ نَّكِيْرٍ

istajībū lirabbikum min qabli ay ya'tiya yaumul lā maradda lahū minallāh(i), mā lakum mim malja'iy yauma'iżiw wa mā lakum min nakīr(in).

Gehorcht dem Ruff vun Ärem Här, ier en Dag vun Allah kënnt, deen net verworf ka ginn (op Uerder vun Allah). Un deem Dag wäerts du kee Schutz hunn nach (nach) fäeg sinn (deng Sënnen) ze verleegnen.

فَاِنْ اَعْرَضُوْا فَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظًا ۗاِنْ عَلَيْكَ اِلَّا الْبَلٰغُ ۗوَاِنَّآ اِذَآ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِهَا ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَاِنَّ الْاِنْسَانَ كَفُوْرٌ

fa in a‘raḍū famā arsalnāka ‘alaihim ḥafīẓā(n), in ‘alaika illal-balāg(u), wa innā iżā ażaqnal-insāna minnā raḥmatan fariḥa bihā, wa in tuṣibhum sayyi'atum bimā qaddamat aidīhim fa'innal-insāna kafūr(un).

Wann si sech ofwenden, dann (denkt drun) hu Mir dech net als Opsiichtspersoun fir si geschéckt. Deng Verpflichtung ass näischt anescht wéi (d'Protokoll) ze vermëttelen. A wann Mir dem Mënsch eng Barmhäerzegkeet vun Eis spieren, begréisst hien se mat Freed; awer wann si wéinst dem Wierk vun hiren eegenen Hänn mat Schwieregkeeten geplot sinn (wären si se sécherlech verleegnen), tatsächlech verleegnen d'Mënsche ganz staark (Segen).

لِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗيَهَبُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ اِنَاثًا وَّيَهَبُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ الذُّكُوْرَ ۙ

lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yakhluqu mā yasyā'(u), yahabu limay yasyā'u ināṡaw wa yahabu limay yasyā'uż-żukūr(a).

Allah gehéiert d'Kinnekräich vum Himmel an der Äerd; Hie schaaft wat Hie wëll, gëtt Duechteren, deenen Hie wëll, a Jongen, deenen Hie wëll.

اَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًا وَّاِنَاثًا ۚوَيَجْعَلُ مَنْ يَّشَاۤءُ عَقِيْمًا ۗاِنَّهٗ عَلِيْمٌ قَدِيْرٌ

au yuzawwijuhum żukrānaw wa ināṡā(n), wa yaj‘alu may yasyā'u ‘aqīmā(n), innahū ‘alīmun qadīr(un).

oder Hie schenkt déi männlech an déi weiblech Aart, a mécht onfruchtbar wien Hie wëll. Hie kennt alles, ass allmächteg.

۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ

wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).

An et ass net ubruecht fir e Mënsch, datt Allah mat him schwätzt, ausser duerch Offenbarung oder hannert engem Schleier oder andeems hien e Bot (Engel) schéckt an him dann mat senger Erlaabnes offenbart, wat Hie wëll. Wierklech, Hien ass den Allerhéchsten, de Weissten.

وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ رُوْحًا مِّنْ اَمْرِنَا ۗمَا كُنْتَ تَدْرِيْ مَا الْكِتٰبُ وَلَا الْاِيْمَانُ وَلٰكِنْ جَعَلْنٰهُ نُوْرًا نَّهْدِيْ بِهٖ مَنْ نَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِنَا ۗوَاِنَّكَ لَتَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍۙ

wa każālika auḥainā ilaika rūḥam min amrinā, mā kunta tadrī mal-kitābu wa lal-īmānu wa lākin ja‘alnāhu nūran nahdī bihī man nasyā'u min ‘ibādinā, wa innaka latahdī ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

An esou hu Mir dir (Muhammad) de Geescht (vum Koran) op Eisem Uerder opgedeckt. Virdrun wousst Dir net, wat d'Buch (Al-Koran) war a wat Glawen ass, mä Mir hunn de Koran zu engem Liicht gemaach, domat hu Mir Leedung ginn, deenen, déi Mir ënner Eise Dénger wollten. An tatsächlech, Dir leet (d'Leit) wierklech op de riichte Wee,

صِرَاطِ اللّٰهِ الَّذِيْ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ اَلَآ اِلَى اللّٰهِ تَصِيْرُ الْاُمُوْرُ ࣖ

Ṣirāṭillāhil-lażī lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), alā ilallāhi taṣīrul-umūr(u).

(Nämlech) de Wee vun Allah, deem alles gehéiert, wat am Himmel an op der Äerd ass. Denkt drun, all Saachen kommen zréck bei Allah.