Q.S Al-Muddathir (اَلْمُدَّثِّر) - 56 Zuel vun de Versen

يٰٓاَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ

yā ayyuhal-muddaṡṡir(u).

O een, deen bedeckt (bedeckt) ass!

قُمْ فَاَنْذِرْۖ

qum fa'anżir.

waacht op, dann gitt eng Warnung!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۖ

wa rabbaka fakabbir.

a verherrlecht Ären Här,

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْۖ

wa ṡiyābaka faṭahhir.

a wäscht Är Kleeder,

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْۖ

war-rujza fahjur.

an all Béises (Doten) opginn,

وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ

wa lā tamnun tastakṡir(u).

a gitt (Muhammad) net (mat der Absicht) méi (am Géigenzuch) ze kréien.

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْۗ

wa lirabbika faṣbir.

An fir dengem Här seng Wuel, sidd gedëlleg.

فَاِذَا نُقِرَ فِى النَّاقُوْرِۙ

fa iżā nuqira fin-nāqūr(i).

Also wann d'Trompett geblosen gëtt,

فَذٰلِكَ يَوْمَىِٕذٍ يَّوْمٌ عَسِيْرٌۙ

fa żālika yauma'iżiy yaumun ‘asīr(un).

dann war dat e ganz schwéieren Dag,

عَلَى الْكٰفِرِيْنَ غَيْرُ يَسِيْرٍ

‘alal-kāfirīna gairu yasīr(in).

fir Ongleeweg ass et net einfach.

ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ

Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).

Loosst mech (handelen) géintiwwer deem, deen ech selwer erschaf hunn,

وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ

wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).

an ech ginn dir vill Räichtum,

وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ

wa banīna syuhūdā(n).

an d'Kanner, déi ëmmer bei him sinn,

وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ

wa mahhattu lahū tamhīdā(n).

an ech ginn dir de gréisstméigleche Raum (vum Liewen).

ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ

Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).

Dann wollt hien wierklech, datt ech eppes derbäisetzen.

كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ

kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).

Kann net! Wierklech, hie war géint eis Verse (de Koran).

سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ

sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).

Ech wäert hien mat engem ustrengenden Opstig belaaschten.

اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ

innahū fakkara wa qaddar(a).

Tatsächlech huet hien doriwwer nogeduecht a festgeluecht (wat hie festgeluecht huet),

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

faqutila kaifa qaddar(a).

dann wee him! Wéi entscheet hien dat?

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).

Nach eng Kéier, wee him! Wéi entscheet hien dat?

ثُمَّ نَظَرَۙ

Ṡumma naẓar(a).

Dann huet hien (iwwerluecht) geduecht,

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ

Ṡumma ‘abasa wa basar(a).

dann huet et sauer a mürresch ausgesinn,

ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ

Ṡumma adbara wastakbar(a).

dann huet sech (vun der Wourecht) ewechgedréit a geprahlt,

فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ

faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).

dann huet hien gesot: "Dëst (de Koran) ass nëmme Magie, déi (vun den Antiken) geléiert gouf."

اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ

in hāżā illā qaulul-basyar(i).

Dëst sinn nëmme mënschlech Wierder."

سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ

sa'uṣlīhi saqar(a).

Méi spéit wäert ech hien an (Häll) Saqar setzen,

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ

wa mā adrāka mā saqar(a).

an wësst Dir wat (Häll) Saqar ass?

لَا تُبْقِيْ وَلَا تَذَرُۚ

lā tubqī wa lā tażar(u).

Hie (de Saqar) léisst net op oder léisst net lass,

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِۚ

lawwāḥatul lil-basyar(i).

déi mënschlech Haut verbrennt.

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَۗ

‘alaihā tis‘ata ‘asyar(a).

Iwwer him sinn néngzéng (Schutzengelen).

وَمَا جَعَلْنَآ اَصْحٰبَ النَّارِ اِلَّا مَلٰۤىِٕكَةً ۖوَّمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ اِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْاۙ لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَيَزْدَادَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِيْمَانًا وَّلَا يَرْتَابَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْمُؤْمِنُوْنَۙ وَلِيَقُوْلَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْكٰفِرُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًاۗ كَذٰلِكَ يُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَمَا يَعْلَمُ جُنُوْدَ رَبِّكَ اِلَّا هُوَۗ وَمَا هِيَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْبَشَرِ ࣖ

wa mā ja‘alnā aṣḥāban-nāri illā malā'ikah(tan), wa mā ja‘alnā ‘iddatahum illā fitnatal lil-lażīna kafarū, liyastaiqinal-lażīna ūtul-kitāba wa yazdādal-lażīna āmanū īmānaw wa lā yartābal-lażīna ūtul-kitāba wal-mu'minūn(a), wa liyaqūlal-lażīna fī qulūbihim maraḍuw wal-kāfirūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), każālika yuḍillullāhu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa mā ya‘lamu junūda rabbika illā huw(a), wa mā hiya illā żikrā lil-basyar(i).

An Mir hunn d'Bewaacher vun der Hell nëmmen zu Engelen gemaach; an Mir hunn hir Zuel nëmmen als eng Prüfung fir déi festgeluecht, déi net gleewen, fir datt déi, deenen d'Buch ginn ass, iwwerzeegt kënne ginn, fir datt déi, déi gleewen, am Glawen zouhuelen, fir datt déi, deenen d'Buch ginn ass, an d'Gleeweger net zweifelen; an fir datt déi, an deenen hiren Häerzer Krankheet ass, an déi, déi net gleewen, soen: "Wat wëll Allah mat dëser (Zuel) als Beispill?" Sou erlaabt Allah déi, déi Hie wëll, sech ofzewenden, a leet déi, déi Hie wëll, ofzewenden. A keen kennt d'Arméi vun Ärem Här ausser Hie selwer. A Saqar ass näischt anescht wéi eng Warnung fir d'Mënschen.

كَلَّا وَالْقَمَرِۙ

kallā wal-qamar(i).

Nee! Beim Mound,

وَالَّيْلِ اِذْ اَدْبَرَۙ

wal-laili iż adbar(a).

an an der Nuecht, wann se eriwwer ass,

وَالصُّبْحِ اِذَآ اَسْفَرَۙ

waṣ-ṣubḥi iżā asfar(a).

an am Sonnenopgang, wann et ufänkt hell ze ginn,

اِنَّهَا لَاِحْدَى الْكُبَرِۙ

innahā la'iḥdal-kubar(i).

Tatsächlech ass (Saqar) eng vun de ganz groussen (Katastrophen),

نَذِيْرًا لِّلْبَشَرِۙ

nażīral lil-basyar(i).

als Warnung fir d'Mënschheet,

لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّتَقَدَّمَ اَوْ يَتَاَخَّرَۗ

liman syā'a minkum ay yataqaddama au yata'akhkhar(a).

(nämlech) fir déi ënner iech, déi virukommen oder zréckzéien wëllen.

كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌۙ

kullu nafsim bimā kasabat rahīnah(tun).

Jiddereen ass verantwortlech fir dat, wat e gemaach huet,

اِلَّآ اَصْحٰبَ الْيَمِيْنِ ۛ

illā aṣḥābal-yamīn(i).

ausser dem rietse Flillek,

فِيْ جَنّٰتٍ ۛ يَتَسَاۤءَلُوْنَۙ

fī jannātin - yatasā'alūn(a).

am Himmel, hunn si sech gefrot,

عَنِ الْمُجْرِمِيْنَۙ

‘anil-mujrimīn(a).

iwwer (den Zoustand vun) sënnege Leit,

مَا سَلَكَكُمْ فِيْ سَقَرَ

mā salakakum fī saqar(a).

"Wat huet dech dozou bruecht, an d'Saqar (Häll) ze kommen?"

قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَۙ

qālū lam naku minal-muṣallīn(a).

Si hunn geäntwert: "Virdru ware mir net zu deenen, déi Gebieder gemaach hunn,

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَۙ

wa lam naku nuṭ‘imul-miskīn(a).

a mir ernähren (och) net déi Aarm,

وَكُنَّا نَخُوْضُ مَعَ الْخَاۤىِٕضِيْنَۙ

wa kunnā nakhūḍu ma‘al-khā'iḍīn(a).

mir hunn esouguer (aus Eitelkeitsgrënn) mat Leit geschwat, déi driwwer geschwat hunn,

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّيْنِۙ

wa kunnā nukażżibu biyaumid-dīn(i).

a mir verleegnen den Dag vum Uerteel,

حَتّٰىٓ اَتٰىنَا الْيَقِيْنُۗ

Ḥattā atānal-yaqīn(u).

bis den Doud bei eis kënnt."

فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشّٰفِعِيْنَۗ

famā tanfa‘uhum syafā‘atusy-syāfi‘īn(a).

Also ass d'Fürbitte (Hëllef) vun deenen, déi fürbitten, net méi nëtzlech fir si.

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِيْنَۙ

famā lahum ‘anit-tażkirati mu‘riḍīn(a).

Firwat hunn si (déi Ongleeweg) sech dann vun der (Allahs) Warnung ofgedréit?

كَاَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنْفِرَةٌۙ

ka'annahum ḥumurum mustanfirah(tun).

wéi wann et wëll Ieselen wieren, déi erschreckt lafen,

فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍۗ

farrat min qaswarah(tin).

virum Léiw lafen.

بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ

bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).

Souguer all vun hinne wënscht sech oppe Säiten (vum Buch) ze kréien.

كَلَّاۗ بَلْ لَّا يَخَافُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

kallā, bal lā yakhāfūnal-ākhirah(ta).

Nee! Eigentlech hunn si keng Angscht virum Hierno.

كَلَّآ اِنَّهٗ تَذْكِرَةٌ ۚ

kallā innahū tażkirah(tun).

Nee! Wierklech, et (de Koran) ass eng Erënnerung.

فَمَنْ شَاۤءَ ذَكَرَهٗۗ

faman syā'a żakarah(ū).

Also wien et wëll, dee wäert natierlech eng Lektioun doraus zéien.

وَمَا يَذْكُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗهُوَ اَهْلُ التَّقْوٰى وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ࣖ

wa mā yażkurūna illā ay yasyā'allāh(u), huwa ahlut-taqwā wa ahlul-magfirah(ti).

An si léieren näischt dovun (aus dem Koran), ausser (wann) Allah et wëll. Hie ass de Gott, deen et verdéngt (eis) Hien ze fäerten an deen d'Recht huet ze verzeien.