Q.S Maryam (مَرْيَم) - 98 Zuel vun de Versen

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

Kaf Ha Ya ‘Ain Shad

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

Wat gelies gëtt ass) eng Erklärung vun der Barmhäerzegkeet vun Ärem Här zu sengem Dénger, dem Zakaria,

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(nämlech) wann hie mat enger mëller Stëmm zu sengem Här biet.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

Hie (Zakaria) sot: "O mäin Här, wierklech, meng Schanken si schwaach a mäi Kapp ass voller groer Hoer, an ech war ni enttäuscht, zu Dech ze bieden, o mäin Här."

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

An tatsächlech maachen ech mir Suergen ëm meng Famill no mengem Doud, a meng Fra ass onfruchtbar, also gëff mir e Kand vun Denger Säit,

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

deen mech ierwe wäert an aus dem Haus vum Jakob ierwe wäert; a maacht hien, o mäin Här, zu engem geseenten."

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(Allah sot): "O Zachariah! Mir ginn dir eng gutt Noriicht vun engem Jong, deem säin Numm Yahya wäert sinn, deem Mir nach ni sou en Numm ginn hunn."

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

Hie (Zakaria) sot: "Mäin Här, wéi soll ech e Kand kréien, wann meng Fra onfruchtbar ass an ech e ganz héijen Alter erreecht hunn?"

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(Allah) sot: "Sou ass et." Äre Här sot: "Et ass einfach fir mech; tatsächlech hunn ech dech virdrun erschaf, och wann (zu där Zäit) du nach guer net existéiert hues."

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

Hien (Zakaria) sot: "O mäin Här, gëff mir e Zeechen." (Allah) sot: "Äert Zeechen ass, datt Dir dräi Nuechte laang net mat Mënsche schwätze kënnt, och wann Dir gesond sidd."

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

Also ass hien aus dem Mihrab zu sengem Vollek erausgaangen, an huet hinnen ugekënnegt: Verherrlecht dech selwer moies an owes.

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

„O Yahya! Huel (studéier) d'Buch (d'Tora) eescht.“ A Mir hunn him (Yahya) Wäisheet ginn, wéi hien nach e Kand war,

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

an (Mir maachen) Matgefill (géintiwwer aneren) vun Eis a reng (vun der Sënn). An hien ass och e fromme Mann,

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

an hie war senge Elteren ganz trei, an hie war weder e arrogante Mënsch (nach) e ongehorsame Mënsch.

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

A Wuelstand him den Dag wou hie gebuer gouf, den Dag wou hie gestuerwen ass, an den Dag wou hie nees lieweg gouf.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

An erzielt (dem Muhammad) d'Geschicht vun der Maryam am Buch (Al-Koran), (nämlech) wéi si sech vun hirer Famill an eng Plaz am Osten (Baitulmaqdis) verbannt huet,

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

dann huet hien e Schleier (deen hien geschützt huet) virun hinnen opgehaangen; dann hunn Mir eisen Geescht (Jibril) zu him geschéckt, sou datt hien a perfekter mënschlecher Gestalt virun him erschéngt ass.

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

Si (Maryam) sot: "Tatsächlech sichen ech Zuflucht bei Gott, dem Barmhäerzegsten, géintiwwer dir, wann s du eng fromm Persoun bass."

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

Hie (Djibril) sot: "Tatsächlech sinn ech nëmmen e Bote vun Ärem Här, fir Iech d'Geschenk vun engem hellege Jong ze vermëttelen."

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

Si (Maryam) sot: "Wéi kann ech e Jong kréien, wann nach kee Mann mech beréiert huet an ech keng onkuuscht Fra sinn!"

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

Hie (Djibril) sot: "Sou ass et." Äre Här sot: "Dëst ass einfach fir mech, an datt mir et zu engem Zeechen (vun der Gréisst vun Allah) fir d'Mënschheet an zu enger Barmhäerzegkeet vun eis maache kënnen; an et ass eng Saach, déi (scho) decidéiert ass."

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

Also ass si (Maryam) schwanger ginn, an duerno huet si sech mat hirem Gebärmutter an eng wäit ewech Plaz verbannt.

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

Dunn huet de Péng vun der Gebuert si gezwongen (zur Lehnung) géint d'Wuesstem vun enger Dattelpalme ze leen, si (Maryam) sot: "O, wéi (gutt) ech virdrun gestuerwen sinn, an ech sinn een ginn, deen net gemierkt a vergiess gouf."

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

Also huet hien (Jibril) vun enger déiwer Plaz zu him geruff: "Sidd net traureg, tatsächlech huet däin Här e Floss ënner dir gemaach."

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

A schüttelt d'Wuesstem vun der Palme a Richtung Iech, si wäert reif Dattelen op Iech falen.

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

Also iesst, drénkt a sidd frou. Wann Dir een gesitt, da sot: "Tatsächlech hunn ech geschwuer, fir Gott, de Barmhäerzegsten, ze fasten, dofir wäert ech dësen Dag mat kengem schwätzen."

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

Dunn huet si (d'Maryam) hien (de Puppelchen) bei hir Leit bruecht an hien an den Hänn gehalen. Si (hir Leit) soten: "O Maryam! Wierklech, du hues eppes ganz Schlechtes bruecht."

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

O Schwëster vum Harun (Maryam)! Äre Papp ass kee schlechte Mënsch an Är Mamm ass keng Ehebriecherin."

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

Also huet si (Maryam) op hiert (Kand) gewisen. Si soten: "Wéi solle mir mat engem klenge Kand schwätzen, dat nach an enger Schaukel ass?"

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

Hien (Isa) sot: "Tatsächlech sinn ech en Dénger vun Allah, Hien huet mir d'Buch (Injil) ginn an Hien huet mech zu engem Prophet gemaach."

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

An Hien huet mech geseent gemaach, wou ech och sinn, an Hien huet mir d'Gebied an d'Zakat ugeuerdnet, soulaang ech liewen.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

an trei zu menger Mamm, an Hien huet mech net arrogant oder ellendig gemaach.

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

A Fridden sief mat mir um Dag wou ech gebuer gouf, an um Dag wou ech stierwen, an um Dag wou ech erëm zum Liewen erwächt ginn.“

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

Dat war de Jesus, de Jong vun der Maria, (deen) déi richteg Wierder gesot huet, un deenen hir Wourecht si gezweifelt hunn

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

Et ass net passend fir Allah Kanner ze hunn, Éier sief Him. Wann Hien eppes wëll bestëmmen, seet Hien einfach dozou: "Sidd!" Also dat ass et.

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(Isa sot): "An tatsächlech ass Allah mäin Här an ären Här, also veréiert hien. Dëst ass de riichten Wee."

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

Also hunn sech d'Gruppen (déi existéieren) tëscht hinnen (Judden a Chrëschten) ënnerscheet. Weh deenen, déi net gleewen, wa se de groussen Dag gesinn!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

Wéi schaarf hiert Gehéier a wéi kloer hiert Siicht war den Dag wou si bei Eis koumen. Mee déi Ongerechtegkeeten haut (op der Welt) sinn am klore Feeler.

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

A warnt si (O Muhammad) virum Dag vum Bedaueren, wou all Saachen entscheet ginn, während si an Onachtsamkeet sinn a net gleewen.

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

Wierklech, Mir sinn et, déi d'Äerd an alles wat drop ass ierwen, an nëmmen un Eis ginn se zréckginn.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

An erzielt (dem Muhammad) d'Geschicht vum Ibrahim am Buch (Al-Koran), tatsächlech war hie e ganz gerechte Mann, e Prophet.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(Erënnert Iech) wéi hien (den Ibrahim) zu sengem Papp gesot huet: "O mäi Papp! Firwat veréiert Dir eppes, wat net héiert, net gesäit a wat Iech net am mannsten hëllefe kann?"

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

O mäi Papp! Wierklech, mir ass e Wëssen ukomm, dat dir net ginn ass, also folgt mir, an ech weisen dir de riichten Wee.

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

O mäi Papp! Veréiert den Satan net. Wierklech, den Satan ass Gott, dem Barmhäerzegsten, ongehorsam.

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

O mäi Papp! Ech sinn wierklech besuergt, datt de vum Barmhäerzegste Gott bestrooft gëtt, sou datt s de mam Satan Frënn gëss."

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

Hie (säi Papp) sot: "Hass du meng Götter, O Ibrahim? Wann s du net ophält, wäert ech dech definitiv stengegen, also loos mech fir eng laang Zäit."

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

Hien (Ibrahim) sot: "Fridden soll mat dir sinn, ech wäert mäi Här fir dech ëm Verzeiung froen. Wierklech, Hie ass ganz gutt zu mir."

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

An ech wäert mech vun iech an vun deem distanzéieren, wat Dir nieft Allah veréiert, an ech wäert zu mengem Här bieden, hoffentlech ginn ech net enttäuscht wann ech zu mengem Här bieden.

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

Wéi hien (den Ibrahim) sech vun hinnen an vun deem distanzéiert huet, wat si nieft Allah ugebetet hunn, hunn Mir him den Isaak an de Jakob geschenkt. An Mir hunn all vun hinnen zum Prophet ernannt.

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

An Mir hunn hinnen Eis Barmhäerzegkeet geschenkt a Mir hunn hinne gutt an edel Wierder gemaach.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

An erzielt (dem Muhammad) d'Geschicht vum Moses am Buch (Al-Koran). Hie war wierklech e gewielten, en Apostel a Prophet.

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

An Mir hunn hien vun der rietser Säit vum Bierg (Sinai) geruff a Mir hunn hien zum Gespréich eriwwer bruecht.

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

An Mir hunn him vun Eiser Barmhäerzegkeet geschenkt, sou datt säi Brudder Aaron e Prophet gouf.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

An erzielt (dem Muhammad) d'Geschicht vum Ismail am Buch (Al-Koran). Hie war wierklech e Mann vu sengem Wuert, en Apostel a Prophet.

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

An hien huet senger Famill bestallt, ze bieden an Zakat ze bezuelen, an hie war e Mann, deen mat sengem Här zefridden war.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

An erzielt (dem Muhammad) d'Geschicht vum Idris am Buch (Al-Koran). Wierklech, hie war e Mann, deen d'Wourecht gär hat an e Prophet war.

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

a Mir hunn hien zu enger héijer Dignitéit erhuewen.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

Dëst sinn d'Leit, deenen Allah Gunst geschenkt huet, nämlech vun (der Grupp vun) Prophéiten, vun den Nokommen vum Adam, an vun deenen, déi Mir (am Schëff) mam Noah bruecht hunn, an vun den Nokommen vum Abraham an Israel (Jakob) an vun deenen, déi Mir geleet an erausgewielt hunn. Wann d'Verse vum Allah, dem Barmhäerzegsten, hinne virgedroe ginn, verbéien si sech a kräischen.

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

Dann kommen no hinnen Nofollger, déi d'Gebied vernoléissegen an hiren eegenen Wënsch verfollegen, sou datt se sech oflenken,

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

Ausser déi, déi sech bekéieren, gleewen a gutt Dote maachen, well si kommen an d'Paradies eran a wäerten net am geringsten Onrecht ugedoe ginn.

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

nämlech den Himmel 'Adn, deen vum Barmhäerzegste Gott senge Dénger versprach gouf, och wann (den Himmel) net ze gesinn ass. Tatsächlech, (d'Versprieche vum Allah) wäert definitiv erfëllt ginn.

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

Doran héieren si keng onnëtz Wierder, ausser Begréissungen. An doran ass Iessen fir si moies an owes.

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

Dat ass d'Paradies, dat Mir eisen Dénger verierwen, déi ëmmer fromm sinn.

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

An mir (Jibril) sinn net erofgaang, ausser op Uerder vun Ärem Här. Him gehéiert alles, wat virun eis ass, alles, wat hannert eis ass, an alles, wat tëscht hinnen ass, an Ären Här vergiesst et net.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(Hien ass) den Här (deen d'Himmel an d'Äerd an alles tëscht hinnen kontrolléiert, also veréiert Hien a bleift standhaft an Ärer Veréierung. Wësst Dir, datt et eppes Gläichwäerteg mat Him gëtt?

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

An d'Leit (Ongleeweg) soen: "Ass et wouer, datt ech, wann ech stierwen, wierklech erëm zum Liewen erweckt ginn?"

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

A bedenkt de Mënsch net, datt Mir hien virdrun erschaf hunn, wéi hien guer näischt war?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

Also, bei Ärem Här, wierklech, Mir wäerten se sécherlech mam Satan zesummebréngen, an dann wäerte Mir se sécherlech op de Knéien an d'Häll bréngen.

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

Dann wäerte Mir sécherlech aus all Grupp déi ënner hinnen zréckzéien, déi am meeschten ongehorsam géintiwwer Gott, dem Barmhäerzegsten, sinn.

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

Ausserdeem wësse Mir am beschten, wien an d'Häll (gehäit) soll ginn.

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

An et gëtt keen ënner iech, deen net dohinner (an d'Häll) kënnt. Dat ass eng Decisioun vun ärem Här.

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

Dann retten Mir déi fromm Leit an loossen déi Ongerecht an der (Häll) op de Knéien.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

An wéi eis kloer Verse hinne virgedroe goufen (Bedeitung), hunn déi, déi net gegleeft hunn, zu deenen, déi gegleeft hunn, gesot: "Wéi eng vun den zwou Gruppen huet eng besser Wunnplaz an e méi schéine Treffpunkt?"

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

A wéi vill Leit (Ongleeweg) hu Mir virun hinnen zerstéiert, och wann si besser Haushaltsgeschir haten a (méi agreabel) fir d'A waren.

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

Sot (Mohammed): "Wien am Feeler ass, soll Gott, de Barmhäerzegsten, him d'Zäit verlängeren, fir datt, wa se gesinn hunn, wat mat hinne menacéiert gëtt, egal ob Strof oder Doudesurteel, se wëssen, wien an enger méi schlechter Situatioun ass a wien seng Arméi méi schwaach ass."

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

An Allah wäert déi, déi d'Leedung kritt hunn, méi Féierung ginn. An éiweg gutt Dote wäerten eng besser Belounung bei Ärem Här an e bessere Resultat hunn.

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

Hues du dann een gesinn, deen Eis Verse verleegnt a seet: "Mir wäert sécherlech Räichtum a Kanner ginn."

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

Huet hien dat Onsichtbart gesinn oder huet hien e Bund mat Gott, dem Barmhäerzegsten, gemaach?

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

Absolut net! Mir wäerten opschreiwen, wat hie gesot huet, a mir wäerten d'Strofe fir hie komplett verlängeren,

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

a Mir wäerten ierwen, wat hie gesot huet, an hie wäert eleng bei Eis kommen.

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

An si hunn aner Götter wéi Allah gewielt, fir datt dës Götter hir Beschützer sinn.

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

Absolut net! Méi spéit wäerten si (d'Verehrer) hir Verehrung vun him verleegnen a wäerten hir Feinde ginn.

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

Gesitt Dir net, datt Mir d'Däiwelen bei déi Ongleeweg geschéckt hunn, fir se eescht (zum Sënn) opzeruffen?

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

Also sidd net séier (fir Strofe géint si ze fuerderen), well Mir hunn fir si mat enger geneeër Berechnung (d'Komme vum Dag vun der Qual) berechent.

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(Erënnert Iech) un den Dag, wou Mir déi versammelt hunn, déi (Allah) de Barmhäerzegsten gefaart hunn, wéi eng éierbar Karawane,

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

a Mir wäerten déi Ongehorsam an engem Zoustand vun Duuscht an d'Häll dreiwen.

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

Si hunn kee Recht op Fürsprechung, (Hëllef), ausser déi, déi e Bund mat (Allah) dem Barmhäerzegsten agaangen sinn.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

An si soten: "(Allah) de Barmhäerzegsten huet e Kand."

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

Tatsächlech hues du eppes ganz falsch bruecht,

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

Den Himmel gouf bal ausernee gerappt, an d'Äerd ass opgaangen, an d'Bierger sinn zesummegebrach, (wéinst där Ried),

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

well si (Allah) als de Barmhäerzegsten ugesinn, fir Kanner ze kréien.

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

An et ass onméiglech fir (Allah) de Barmhäerzegsten, Kanner ze kréien.

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

Et gëtt keen am Himmel an op der Äerd, deen net als Dénger bei (Allah) de Barmhäerzegsten kënnt.

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

Hien (Allah) huet tatsächlech hir Zuel bestëmmt an se mat enger präziser Zuel gezielt.

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

An all vun hinnen wäert um Dag vun der Operstéiung eenzel zu Allah kommen.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

Tatsächlech, déi, déi gleewen a gutt Dote maachen, spéider wäert (Allah) de Barmhäerzege Matgefill (an hiren Häerzer) ingiewen.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

Also, Mir hunn et (de Koran) einfach an Ärer Sprooch (Muhammad) gemaach, fir datt Dir domat de fromme Leit eng gutt Noriicht kënnt vermëttelen, an fir datt Dir déi ongehorsam Leit warnen kënnt.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

A wéi vill Vëlker hu mir virun hinnen zerstéiert? Hues du (Mohammed) iergendeng vun hinne gesinn oder hues du hiert Geflüster héieren?