Q.S An-Nazi'at (اَلنَّازِعَات) - 46 Zuel vun de Versen

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

Vum (Engel), deen (d'Liewen) schwéier hëlt.

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

Vum (Engel), deen (d'Liewen) sanft hëlt.

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

Vum (Engel) deen séier vum Himmel erofkomm ass,

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

an (Engelen) déi séier féieren,

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

an (Engelen), déi d'(Welt-)angelegenheeten reguléieren.

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(Tatsächlech wäerts du erëmbelieft ginn) um Dag wou den éischte Schlag d'Welt erschüttert,

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(éischte Schlag) gëtt vun engem zweete Schlag begleet.

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

D'Häerzer vun de Männer zu där Zäit ware ganz Angscht,

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

säi Bléck war ënnerwürfesch.

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(Déi Ongleeweg) soen: "Ginn mir wierklech an eist ursprénglecht Liewen zréck?

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

Ginn mir (operstanen), wa mir gebrach Schanken sinn?

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

Si soten: "Dann ass et e Verloschtrecetten."

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

Also ass d'Réckkehr just een eenzege Schlag ewech.

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

Dann sinn si direkt erëm zum Liewen op der (neier) Äerd erweckt.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Huet d'Geschicht vum Moses bei Iech (Mohammed) ukomm?

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Wéi Gott hien (de Moses) an dat hellegt Dall, nämlech am Tuwa-Dall, geruff huet;

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Gitt bei de Pharao! Wierklech huet hien d'Limit iwwerschratt,

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

Also sot (zu Fir'aun): "Wëlls du dech (vum Irrtum) botzen,

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

an ech wäert dech op de Wee vun dengem Här féieren, fir datt du Hien fäerts?

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

Dunn huet (de Moses) him e grousst Wonner gewisen.

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

Mä hien (de Pharao) huet gelunn an net gefollegt.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

Dunn huet hien sech ewechgedréit, wéi hien probéiert huet, de (Moses) erauszefuerderen.

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

Dunn huet hie sech (seng Cheffen) versammelt a geruff (säi Vollek geruff).

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(Seraya) sot: "Ech sinn däin héchste Gott."

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

Also huet Allah hien mat Strof am Hiernof a Qualen op der Welt bestrooft.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

Wierklech, doran ass eng Lektioun fir déi, déi (Allah) fäerten.

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

Ass deng Schöpfung méi grouss oder den Himmel, deen Hie gebaut huet?

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

Hien huet säi Gebai opgeriicht a perfektionéiert,

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

an Hien huet d'Nuecht (komplett Däischtert) gemaach, an den Dag (hellt Liicht) gemaach.

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

An duerno huet Hien d'Äerd ausgebreet.

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

Doraus stréimt Hie Waasserquellen eraus, a (léisst) seng Planzen wuessen.

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

An d'Bierger huet hien fest begrënnt.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(All dat) ass fir Äre Genoss a fir Äert Véi.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

Also wann déi grouss Katastroph (Doomsday) kënnt,

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

nämlech den Dag (wou) d'Leit sech un dat erënneren, wat se gemaach hunn,

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

an d'Häll gouf jidderengem kloer gewisen, deen gekuckt huet.

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

Also wat déi ugeet, déi d'Limiten iwwerschreiden,

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

a Prioritéit fir dat weltlecht Liewen ze ginn,

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

dann ass d'Häll tatsächlech säi Wunnsëtz.

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

An déi, déi d'Gréisst vun hirem Här fäerten a sech vun hire Begierden zréckhalen,

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

dann ass wierklech d'Paradies säi Wunnsëtz.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

Si (déi Ongleeweg) froen dech (O Muhammad) iwwer d'Stonn: "Wéini wäert se geschéien?"

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

Firwat musst Dir dat (d'Zäit) erwähnen?

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

Zu Ärem Här (zréckginn) d'Enn (den Termin).

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

Du (Mohammed) bass nëmmen e Warner fir déi, déi hien (den Dag vum Uerteel) fäerten.

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

Den Dag, wou si d'Stonn gesinn (wéinst hirer intensiver Atmosphär), wäert et hinne schéngen, wéi wann si nëmmen (fir eng kuerz Zäit) owes oder moies bliwwe wieren.