Q.S Al-Haqqah (اَلْحَاقَّة) - 52 Zuel vun de Versen

اَلْحَاۤقَّةُۙ

al-ḥāqqah(tu).

Dag vum Uerteel,

مَا الْحَاۤقَّةُ ۚ

mal-ḥāqqah(tu).

Wat ass den Dag vum Uerteel?

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا الْحَاۤقَّةُ ۗ

wa mā adrāka mal-ḥāqqah(tu).

A wësst Dir wat den Dag vum Uerteel ass?

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ وَعَادٌ ۢبِالْقَارِعَةِ

każżabat ṡamūdu wa ‘ādum bil-qāri‘ah(ti).

D'Leit vu Samud an 'Ad hunn den Dag vum Uerteel verleegnen.

فَاَمَّا ثَمُوْدُ فَاُهْلِكُوْا بِالطَّاغِيَةِ

fa'ammā ṡamūdu fa uhlikū biṭ-ṭāgiyah(ti).

Also wat d'Leit vu Samud ugeet, si goufen mat engem ganz haarde Kaméidi zerstéiert,

وَاَمَّا عَادٌ فَاُهْلِكُوْا بِرِيْحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۙ

wa ammā ‘ādun fa'uhlikū birīḥin ṣarṣarin ‘ātiyah(tin).

Wat d'Leit vun 'Ad ugeet, si goufen duerch e ganz kale Wand zerstéiert,

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَّثَمٰنِيَةَ اَيَّامٍۙ حُسُوْمًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيْهَا صَرْعٰىۙ كَاَنَّهُمْ اَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۚ

sakhkharahā ‘alaihim sab‘a layāliw wa ṡamāniyata ayyām(in), ḥusūman fataral-qauma fīhā ṣar‘ā, ka'annahum a‘jāzu nakhlin khāwiyah(tin).

Allah huet dëse Wand siwen Nuechten an aacht Deeg ouni Ënnerbriechung op si bruecht; Dunn hues du d'Leit vun 'Ad zu där Zäit dout leien gesinn, wéi eidel (verfault) Palmenstämm.

فَهَلْ تَرٰى لَهُمْ مِّنْۢ بَاقِيَةٍ

fahal tarā lahum mim bāqiyah(tin).

Also gesitt Dir iergendeen ënner hinnen iwwreg?

وَجَاۤءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهٗ وَالْمُؤْتَفِكٰتُ بِالْخَاطِئَةِۚ

wa jā'a fir‘aunu wa man qablahū wal-mu'tafikātu bil-khāṭi'ah(ti).

Dunn koumen de Pharao an déi virun him an (d'Awunner vun) de Stied, déi wéinst engem grousse Feeler op d'Kopp gehäit goufen.

فَعَصَوْا رَسُوْلَ رَبِّهِمْ فَاَخَذَهُمْ اَخْذَةً رَّابِيَةً

fa ‘aṣau rasūla rabbihim fa akhażahum akhżatar rābiyah(tan).

Also hunn si dem Gesandte vun hirem Här net gefollegt, an Allah huet si enger ganz schwéierer Strof ausgesat.

اِنَّا لَمَّا طَغَا الْمَاۤءُ حَمَلْنٰكُمْ فِى الْجَارِيَةِۙ

innā lammā ṭagal-mā'u ḥamalnākum fil-jāriyah(ti).

Wierklech, wéi d'Waasser eropgaange sinn (bis an d'Bierger), hunn Mir (Är Vorfahren) a Schëffer transportéiert,

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَّتَعِيَهَآ اُذُنٌ وَّاعِيَةٌ

linaj‘alahā lakum tażkirataw wa ta‘iyahā użunuw wā‘iyah(tun).

datt Mir (dësen Tëschefall) zu enger Erënnerung fir iech maachen an datt et vun den Oueren, déi bereet sinn ze héieren, beachtet gëtt.

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ نَفْخَةٌ وَّاحِدَةٌ ۙ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri nafkhatuw wāḥidah(tun).

Also wann d'Trompett eemol geblosen gëtt,

وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ

wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).

an d'Äerd an d'Bierger goufen opgehuewen, a si goufen mat engem eenzege Kraach zesummegehäit.

فَيَوْمَىِٕذٍ وَّقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ

fayauma'iżiw waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).

Also un deem Dag wäert den Dag vum Uerteel kommen,

وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ

wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).

an den Himmel ass ausernee gerappt ginn, well un deem Dag war den Himmel fragil.

وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَاۤىِٕهَاۗ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ ثَمٰنِيَةٌ ۗ

wal-malaku ‘alā arjā'ihā, wa yaḥmilu ‘arsya rabbika fauqahum yauma'iżin ṡamāniyah(tun).

An d'Engele wäerten an de verschiddenen Ecker vum Himmel sinn. Un deem Dag wäerten aacht Engele den Troun vun Ärem Här iwwer sech halen.

يَوْمَىِٕذٍ تُعْرَضُوْنَ لَا تَخْفٰى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ

yauma'iżin tu‘raḍūna lā takhfā minkum khāfiyah(tun).

Un deem Dag gitt Dir (Ärem Här) presentéiert, näischt wäert fir Iech (virun Allah) verstoppt sinn.

فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ

fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.

Wat déi Persoun ugeet, där hiert Buch an hirer rietser Hand ginn ass, seet hien: "Huelt et, liest mäi Buch (dëst)."

اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ

innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.

Tatsächlech sinn ech sécher, datt ech (eemol) meng Rechnung kréien.

فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ

fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).

Dann ass déi Persoun an engem gléckleche Liewen,

فِيْ جَنَّةٍ عَالِيَةٍۙ

fī jannatin ‘āliyah(tin).

am héijen Himmel,

قُطُوْفُهَا دَانِيَةٌ

quṭūfuhā dāniyah(tun).

d'Friichten sinn an der Géigend,

كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ

kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).

(Et wäert zu hinne gesot ginn): "Iesst a drénkt mat Freed wéinst den Dote, déi Dir an de vergaangene Deeg gemaach hutt."

وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ

wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.

An wat déi Persoun ugeet, där hir Buch an hirer lénkser Hand ginn ass, sot hien: "Et wier besser, wann (dëst) Buch mir net ginn géif ginn."

وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ

wa lam adri mā ḥisābiyah.

Also ech weess net, wéi ech dat berechent hunn.

يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ

yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).

Oh, soll et (Doud) sinn, deen all Saachen op en Enn bréngt.

مَآ اَغْنٰى عَنِّيْ مَالِيَهْۚ

mā agnā ‘annī māliyah.

Mäi Besëtz ass mir komplett nëtzlos.

هَلَكَ عَنِّيْ سُلْطٰنِيَهْۚ

halaka ‘annī sulṭāniyah.

Meng Kraaft gouf mir geholl."

خُذُوْهُ فَغُلُّوْهُۙ

khużūhu fagullūh(u).

(Allah sot): "Fänkt hien a bindt seng Hänn ëm säin Hals."

ثُمَّ الْجَحِيْمَ صَلُّوْهُۙ

Ṡummal-jaḥīma ṣallūh(u).

Dann leeë hien an dat brennend Feier vun der Häll.

ثُمَّ فِيْ سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُوْنَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوْهُۗ

Ṡumma fī silsilatin żar‘uhā sab‘ūna żirā‘an faslukūh(u).

Dann bind hien mat enger Kette vu siwwenzeg Ell laang.

اِنَّهٗ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ الْعَظِيْمِۙ

innahū kāna lā yu'minu billāhil-‘aẓīm(i).

Tatsächlech ass hien deen, deen net un Allah, dee Groussen, gleeft.

وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ

wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).

An hien encouragéiert (anerer) och net, déi Aarm ze ernähren.

فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هٰهُنَا حَمِيْمٌۙ

fa laisa lahul-yauma hāhunā ḥamīm(un).

Also haut gëtt et hei keen eenzege Frënd fir hien.

وَّلَا طَعَامٌ اِلَّا مِنْ غِسْلِيْنٍۙ

wa lā ṭa‘āmun illā min gislīn(in).

An et gëtt kee Iessen (fir hien) ausser Blutt an Eeter.

لَّا يَأْكُلُهٗٓ اِلَّا الْخٰطِـُٔوْنَ ࣖ

lā ya'kuluhū illal-khāṭi'ūn(a).

Keen ësst et ausser Sënner.

فَلَآ اُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُوْنَۙ

falā uqsimu bimā tubṣirūn(a).

Also ech schwieren op dat wat Dir gesitt,

وَمَا لَا تُبْصِرُوْنَۙ

wa mā lā tubṣirūn(a).

an fir dat wat Dir net gesitt.

اِنَّهٗ لَقَوْلُ رَسُوْلٍ كَرِيْمٍۙ

innahū laqaulu rasūlin karīm(in).

Tatsächlech ass et (de Koran) wierklech eng Offenbarung (déi dem edle Gesandte opgedeckt gouf),

وَّمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۗ قَلِيْلًا مَّا تُؤْمِنُوْنَۙ

wa mā huwa biqauli syā‘ir(in), qalīlam mā tu'minūn(a).

an et (de Koran) sinn net d'Wierder vun engem Dichter. Dir hutt wéineg Vertrauen an hien.

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

wa lā biqauli kāhin(in), qalīlam mā tażakkarūn(a).

An d'Wierder vun Zauberer och net. Vun him kann een nëmme ganz wéineg léieren.

تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

tanzīlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

Et (de Koran) ass eng Offenbarung, déi vum Gott vun all de Welten erofgeschéckt gouf.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْاَقَاوِيْلِۙ

wa lau taqawwala ‘alainā ba‘ḍal-aqāwīl(i).

An wann hien (Mohammed) e puer Wierder iwwer (Numm vun) Eis géif soen,

لَاَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِيْنِۙ

la'akhażnā minhu bil-yamīn(i).

sécherlech wäerte Mir hien an senger rietser Hand halen.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِيْنَۖ

Ṡumma laqaṭa‘nā minhul-watīn(a).

Dann hu mir seng Häerzgefässer duerchgeschnidden.

فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حٰجِزِيْنَۙ

famā minkum min aḥadin ‘anhu ḥājizīn(a).

Also kann keen vun iech (Eis dovun ofhalen, hien ze bestrofen).

وَاِنَّهٗ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ

wa innahū latażkiratul lil-muttaqīn(a).

An tatsächlech ass (de Koran) eng Lektioun fir déi, déi fromm sinn.

وَاِنَّا لَنَعْلَمُ اَنَّ مِنْكُمْ مُّكَذِّبِيْنَۗ

wa innā lana‘lamu anna minkum mukażżibīn(a).

A mir wëssen tatsächlech, datt et ënner iech e puer gëtt, déi et verleegnen.

وَاِنَّهٗ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۚ

wa innahū laḥasratun ‘alal-kāfirīn(a).

An tatsächlech, (de Koran) wäert et den Ongleewegen (am Hierno) Bedauern verursaachen.

وَاِنَّهٗ لَحَقُّ الْيَقِيْنِ

wa innahū laḥaqqul-yaqīn(i).

An tatsächlech, (de Koran) ass déi sécher Wourecht.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa sabbiḥ bismi rabbikal-‘aẓīm(i).

Also verherrlecht Iech selwer andeems Dir den Numm vun Ärem allmächtege Gott nennen.