Q.S At-Taghabun (اَلتَّغَابُن) - 18 Zuel vun de Versen

يُسَبِّحُ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُۖ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

yusabbiḥu lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), lahul-mulku wa lahul-ḥamdu wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

Wat am Himmel an op der Äerd ass, verherrlecht ëmmer Allah; Him gehéieren all d'Kinnekräicher an Him (och) all Luef; an Hien ass den Allmächtegen iwwer all Saachen.

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ فَمِنْكُمْ كَافِرٌ وَّمِنْكُمْ مُّؤْمِنٌۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

huwal-lażī khalaqakum fa minkum kāfiruw wa minkum mu'min(un), wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

Hien ass et, deen iech erschaf huet, dann gëtt et ënnert iech, déi net gleeweg sinn, an ënnert iech gëtt et och Gleeweger. An Allah ass Allsiichteg iwwer dat, wat Dir maacht.

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّ وَصَوَّرَكُمْ فَاَحْسَنَ صُوَرَكُمْۚ وَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ

khalaqas-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqqi wa ṣawwarakum fa'aḥsana ṣuwarakum, wa ilaihil-maṣīr(u).

Hien huet den Himmel an d'Äerd mat dem richtegen (Zweck) erschaf, Hien huet Är Form geformt an Äert Ausgesinn verfeinert, an zu Him ass d'Zréckkéier.

يَعْلَمُ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُسِرُّوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

ya‘lamu mā fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tusirrūna wa mā tu‘linūn(a), wallāhu ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

Hie weess, wat am Himmel a wat op der Äerd ass, an Hie weess, wat Dir verstoppt a wat Dir offenbart. An Allah ass Allwësser iwwer alles, wat an den Häerzer ass.

اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۖفَذَاقُوْا وَبَالَ اَمْرِهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

alam ya'tikum naba'ul-lażīna kafarū min qabl(u), fa żāqū wabāla amrihim wa lahum ‘ażābun alīm(un).

Huet d'Nouvelle vun den Ongleewegen Iech (Ongleewegen) net schonn erreecht? Si hunn also déi schlecht Konsequenze vun hiren Handlungen gespuert an eng schmerzhafte Strof erlidden.

ذٰلِكَ بِاَنَّهٗ كَانَتْ تَّأْتِيْهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالُوْٓا اَبَشَرٌ يَّهْدُوْنَنَاۖ فَكَفَرُوْا وَتَوَلَّوْا وَّاسْتَغْنَى اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

Żālika bi'annahū kānat ta'tīhim rusuluhum bil-bayyināti fa qālū abasyaruy yahdūnanā, fa kafarū wa tawallau wastagnallāh(u), wallāhu ganiyyun ḥamīd(un).

Dëst ass well, wéi d'Apostele bei si koumen (mat Informatiounen), hunn si gesot: "Ass et (passend) fir d'Mënschen eis ze leeden?" Dann hunn si ofgeleent a sech ewechgedréit; och wann Allah (si) net brauch. An Allah ass am Räichsten, am Luefsten.

زَعَمَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنْ لَّنْ يُّبْعَثُوْاۗ قُلْ بَلٰى وَرَبِّيْ لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِمَا عَمِلْتُمْۗ وَذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرٌ

za‘amal-lażīna kafarū allay yub‘aṡū, qul balā wa rabbī latub‘aṡunna ṡumma latunabba'unna bimā ‘amiltum, wa żālika ‘alallāhi yasīr(un).

Déi, déi net gleewe, mengen, datt si net erëmbelieft ginn. Sot (O Muhammad): "Nee, bei mengem Här, Dir wäert sécherlech erëmbelieft ginn, dann wäert Iech alles erzielt ginn, wat Dir gemaach hutt." An dat ass einfach fir Allah.

فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَالنُّوْرِ الَّذِيْٓ اَنْزَلْنَاۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

fa āminū billāhi wa rasūlihī wan-nūril-lażī anzalnā, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

Also gleeft un Allah a Säi Gesandte an un d'Liicht (de Koran), dat Mir erofgeschéckt hunn. An Allah ass ganz virsiichteg mat deem, wat Dir maacht.

يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذٰلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِۗ وَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُّكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّاٰتِهٖ وَيُدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ ذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

yauma yajma‘ukum liyaumil-jam‘i żālika yaumut-tagābun(i), wa may yu'mim billāhi wa ya‘mal ṣāliḥay yukaffir ‘anhu sayyi'ātihī wa yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).

(Denkt un den Dag, wou Allah iech zesummekënnt, um Dag vun der Versammlung, dat ass den Dag, wou Feeler opgedeckt ginn. A wien un Allah gleeft a gutt Dote mécht, Allah wäert seng Feeler ausläschen an him an d'Paradies zouloossen, ënner deem Flëss fléissen, si wäerten fir ëmmer do wunnen. Dat ass e grousse Victoire.

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ ࣖ

wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābun-nāri khālidīna fīhā, wa bi'sal-maṣīr(u).

An déi, déi net gleewen an eis Zeeche verleegnen, dat sinn d'Awunner vun der Hell, si bleiwen do fir ëmmer. An dat ass déi schlëmmst Plaz fir zréckzekommen.

مَآ اَصَابَ مِنْ مُّصِيْبَةٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ يَهْدِ قَلْبَهٗ ۗوَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

mā aṣāba mim muṣībatin illā bi'iżnillāh(i), wa may yu'mim billāhi yahdi qalbah(ū), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).

Kee Schued trëfft (eng Persoun), ausser mat der Erlaabnes vun Allah; a wien un Allah gleeft, Allah wäert säin Häerz sécherlech leeden. An Allah ass Allwëssend iwwer alles.

وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَۚ فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاِنَّمَا عَلٰى رَسُوْلِنَا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ

wa aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūl(a), fa'in tawallaitum fa innamā ‘alā rasūlinal-balāgul-mubīn(u).

A gehorcht Allah a gehorcht dem Gesandte. Wann Dir Iech ofwendt, dann ass d'Obligatioun vun eisem Gesandte wierklech nëmmen (Allahs Befehl) kloer ze vermëttelen.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ

allāhu lā ilāha illā huw(a), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).

(Hien ass) Allah, et gëtt kee Gott ausser Him. An d'Gleeweger sollen hiert Vertrauen op Allah setzen.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ مِنْ اَزْوَاجِكُمْ وَاَوْلَادِكُمْ عَدُوًّا لَّكُمْ فَاحْذَرُوْهُمْۚ وَاِنْ تَعْفُوْا وَتَصْفَحُوْا وَتَغْفِرُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū inna min azwājikum wa aulādikum ‘aduwwal lakum faḥżarūhum, wa in ta‘fū wa taṣfaḥū wa tagfirū fa innallāha gafūrur raḥīm(un).

O Dir, déi gleeft! Wierklech, ënner Äre Fraen a Kanner gëtt et déi, déi Iech Feinde sinn, also passt op si op; a wann Dir verzeit a héiflech sidd a verzeit (hinnen), dann ass Allah wierklech am Verzeienden, am Barmhäerzegsten.

اِنَّمَآ اَمْوَالُكُمْ وَاَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗٓ اَجْرٌ عَظِيْمٌ

innamā amwālukum wa aulādukum fitnah(tun), wallāhu ‘indahū ajrun ‘aẓīm(un).

Wierklech, Äre Räichtum an Är Kanner sinn nëmmen eng Prüfung (fir Iech), a bei Allah ass eng grouss Belounung.

فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

Also fäert Allah no Ärer Fäegkeet a lauschtert a gehorcht; a investéiert gutt Räichtum fir Iech selwer. A wien sech virun Gieregkeet verhënnert, dee sinn déi Glécklech.

اِنْ تُقْرِضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا يُّضٰعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ شَكُوْرٌ حَلِيْمٌۙ

in tuqriḍullāha qarḍan ḥasanay yuḍā‘ifhu lakum wa yagfir lakum, wallāhu syakūrun ḥalīm(un).

Wann Dir Allah e gudde Prêt léint, wäert Hien Iech sécherlech multiplizéieren (zréckbezuelen) a verzeien. An Allah ass de Gnodegsten, de Barmhäerzegsten.

عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ

‘Ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzul-ḥakīm(u).

Wien kennt dat Onsichtbaart an dat Realt. Den Allmächtegen, den Allweisen.