Q.S Um-Dur (اَلطُّور) - 49 Zuel vun de Versen

وَالطُّوْرِۙ

waṭ-ṭūr(i).

Beim Bierg (Sinai),

وَكِتٰبٍ مَّسْطُوْرٍۙ

wa kitābim masṭūr(in).

an duerch d'Buch, dat geschriwwe gouf,

فِيْ رَقٍّ مَّنْشُوْرٍۙ

fī raqqim mansyūr(in).

op engem oppene Blat,

وَّالْبَيْتِ الْمَعْمُوْرِۙ

wal-baitil-ma‘mūr(i).

fir d'Wuel vum Baitulma'mur (Ka'bah),

وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوْعِۙ

was-saqfil-marfū‘(i).

fir den erhiewten Daach (Himmel),

وَالْبَحْرِ الْمَسْجُوْرِۙ

wal-baḥril-masjūr(i).

um Mier voller Wellen,

اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِعٌۙ

inna ‘ażāba rabbika lawāqi‘(un).

Tatsächlech, d'Strofe vun Ärem Här wäert sécherlech geschéien,

مَّا لَهٗ مِنْ دَافِعٍۙ

mā lahū min dāfi‘(in).

näischt kann deem widderstoen,

يَّوْمَ تَمُوْرُ السَّمَاۤءُ مَوْرًاۙ

yauma tamūrus-samā'u maurā(n).

den Dag (wou) den Himmel gewaltsam ziddert,

وَّتَسِيْرُ الْجِبَالُ سَيْرًاۗ

wa tasīrul-jibālu sairā(n).

an d'Bierger beweege sech (beweegen sech).

فَوَيْلٌ يَّوْمَىِٕذٍ لِّلْمُكَذِّبِيْنَۙ

fawailuy yauma'iżil lil-mukażżibīn(a).

Also wee deenen, déi un deem Dag léien.

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ خَوْضٍ يَّلْعَبُوْنَۘ

allażīna hum fī khauḍiy yal‘abūn(a).

Leit, déi sech u Falschheeten (sënnvoll Handlungen) erginn,

يَوْمَ يُدَعُّوْنَ اِلٰى نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّاۗ

yauma yuda‘‘ūna ilā nāri jahannama da‘‘ā(n).

Un deem Dag gi si mat all hirer Kraaft an d'Häll gedréckt.

هٰذِهِ النَّارُ الَّتِيْ كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

hāżihin-nārul-latī kuntum bihā tukażżibūn(a).

(Et gouf zu hinne gesot): "Dëst ass d'Häll, déi Dir virdru verleegnt hutt."

اَفَسِحْرٌ هٰذَآ اَمْ اَنْتُمْ لَا تُبْصِرُوْنَ

afasiḥrun hāżā am antum lā tubṣirūn(a).

Also ass dat Magie? Oder gesäis du dat net?

اِصْلَوْهَا فَاصْبِرُوْٓا اَوْ لَا تَصْبِرُوْاۚ سَوَاۤءٌ عَلَيْكُمْۗ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

iṣlauhā faṣbirū au lā taṣbirū, sawā'un ‘alaikum, innamā tujzauna mā kuntum ta‘malūn(a).

Gitt eran (spiert d'Hëtzt vum Feier); egal ob Dir gedëlleg sidd oder net, et ass datselwecht fir Iech; Tatsächlech gitt Dir nëmme fir dat belount, wat Dir gemaach hutt.

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّنَعِيْمٍۙ

innal-muttaqīna fī jannātiw wa na‘īm(in).

Tatsächlech, déi, déi fromm sinn, wäerten am Paradäis sinn a Freed hunn,

فٰكِهِيْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْۚ وَوَقٰىهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيْمِ

fākihīna bimā ātāhum rabbuhum, wa waqāhum rabbuhum ‘ażābal-jaḥīm(i).

Si freeën sech iwwer dat, wat Gott hinne ginn huet, a Gott beschützt si virun der Strof vun der Hell.

كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۙ

kulū wasyrabū hanī'am bimā kuntum ta‘malūn(a).

(Et gouf hinne gesot): "Iesst a drénkt mat Freed als Belounung fir dat, wat Dir gemaach hutt."

مُتَّكِـِٕيْنَ عَلٰى سُرُرٍ مَّصْفُوْفَةٍۚ وَزَوَّجْنٰهُمْ بِحُوْرٍ عِيْنٍ

muttaki'īna ‘alā sururim maṣfūfah(tin), wa zawwajnāhum biḥūrin ‘īn(in).

Si hunn sech op arrangéiert Canapéen geluecht, an Mir hunn hinnen Engelenpairen mat schéinen Aen ginn.

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِاِيْمَانٍ اَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَآ اَلَتْنٰهُمْ مِّنْ عَمَلِهِمْ مِّنْ شَيْءٍۗ كُلُّ امْرِئٍ ۢبِمَا كَسَبَ رَهِيْنٌ

wal-lażīna āmanū wattaba‘athum żurriyyatuhum bi'īmānin alḥaqnā bihim żurriyyatahum wa mā alatnāhum min ‘amalihim min syai'(in), kullumri'im bimā kasaba rahīn(un).

An déi, déi gleewen, an hir Nokommen, déi hinnen am Glawen nokommen, zu hinne wäerte Mir hir Nokommen (am Paradäis) bäitrieden, an Mir wäerten d'Belounung fir hir gutt Doten a kengem Fall reduzéieren. Jidderee Mënsch ass un dat gebonnen, wat hie verdéngt huet.

وَاَمْدَدْنٰهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَّلَحْمٍ مِّمَّا يَشْتَهُوْنَ

wa amdadnāhum bifākihatiw wa laḥmim mimmā yasytahūn(a).

An Mir hunn hinnen zousätzlech Uebst a Fleesch vun all Zort ginn, déi se wollten.

يَتَنَازَعُوْنَ فِيْهَا كَأْسًا لَّا لَغْوٌ فِيْهَا وَلَا تَأْثِيْمٌ

yatanāza‘ūna fīhā ka'sal lā lagwun fīhā wa lā ta'ṡīm(un).

(Am Paradäis) wäerte si sech géigesäiteg Becher ausreechen, deenen hiren Inhalt net zu onnëtzem Ried oder sënnvollen Doten (féiere wäert).

۞ وَيَطُوْفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَاَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَّكْنُوْنٌۚ

wa yaṭūfu ‘alaihim gilmānul lahum ka'annahum lu'lu'um maknūn(un).

An ëm si ginn et jonk Männer, déi ronderëm si ginn (si zerwéieren), wéi wann et verstoppte Pärele wieren.

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَسَاۤءَلُوْنَ

wa aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatasā'alūn(a).

An e puer vun hinne stoungen vis-à-vis vuneneen a hunn sech géigesäiteg begréisst.

قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِيْٓ اَهْلِنَا مُشْفِقِيْنَ

qālū innā kunnā qablu fī ahlinā musyfiqīn(a).

Si soten: "Tatsächlech, wéi mir bei eise Familljen waren, haten mir Angscht (virun der Strof)."

فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَوَقٰىنَا عَذَابَ السَّمُوْمِ

fa mannallāhu ‘alainā wa waqānā ‘ażābas-samūm(i).

Also huet Allah eis Gnod ginn a virun der Qual vun der Hell geschützt.

اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوْهُۗ اِنَّهٗ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيْمُ ࣖ

innā kunnā min qablu nad‘ūh(u), innahū huwal-barrur-raḥīm(u).

Tatsächlech hu mir Hien zënter Zäiten ugebiet. Hien ass dee Giewenden vun der Guttheet, dee Barmhäerzegsten.“

فَذَكِّرْ فَمَآ اَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَّلَا مَجْنُوْنٍۗ

fa żakkir famā anta bini‘mati rabbika bikāhiniw wa lā majnūn(in).

Also sidd gewarnt, well duerch d'Gnod vun Ärem Här sidd Dir (Mohammed) weder e Waarsäger nach e Verréckten.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ شَاعِرٌ نَّتَرَبَّصُ بِهٖ رَيْبَ الْمَنُوْنِ

am yaqūlūna syā‘irin natarabbaṣu bihī raibal-manūn(i).

Si hunn esouguer gesot: "Hien ass e Poet, mir waarden drop, datt him en Accident geschitt."

قُلْ تَرَبَّصُوْا فَاِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُتَرَبِّصِيْنَۗ

qul tarabbaṣū fa innī ma‘akum minal-mutarabbiṣīn(a).

So (Mohammed): "Waart! Wierklech, ech sinn och ee vun deenen, déi mat dir waarden."

اَمْ تَأْمُرُهُمْ اَحْلَامُهُمْ بِهٰذَآ اَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَۚ

am ta'muruhum aḥlāmuhum bihāżā am hum qaumun ṭāgūn(a).

Ginn si vun hirem Geescht befohlen, dës (Ukloen) ze soen oder sinn si e Vollek, dat d'Grenze iwwerschreit?

اَمْ يَقُوْلُوْنَ تَقَوَّلَهٗۚ بَلْ لَّا يُؤْمِنُوْنَۚ

am yaqūlūna taqawwalah(ū), bal lā yu'minūn(a).

Oder soen si: "Hien (Mohammed) ass hire Begleeder?" Nee! Si sinn et, déi net gleewen.

فَلْيَأْتُوْا بِحَدِيْثٍ مِّثْلِهٖٓ اِنْ كَانُوْا صٰدِقِيْنَۗ

falya'tū biḥadīṡim miṡlihī in kānū ṣādiqīn(a).

Also loosst se eppes Ähnleches (de Koran) produzéieren, wa se d'Wourecht soen.

اَمْ خُلِقُوْا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ اَمْ هُمُ الْخٰلِقُوْنَۗ

am khuliqū min gairi syai'in am humul-khāliqūn(a).

Oder goufen se ouni Urspronk geschaf oder hunn se sech (selwer) geschaf?

اَمْ خَلَقُوا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَۚ بَلْ لَّا يُوْقِنُوْنَۗ

am khalaqus-samāwāti wal-arḍ(a), bal lā yūqinūn(a).

Oder hunn si den Himmel an d'Äerd erschaf? Mee si gleewen net (un dat, wat se soen).

اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَبِّكَ اَمْ هُمُ الْمُصَۣيْطِرُوْنَۗ

am ‘indahum khazā'inu rabbika am humul-musaiṭirūn(a).

Oder ass nieft hinnen d'Schatzkammer vun Ärem Här, oder si si un der Muecht?

اَمْ لَهُمْ سُلَّمٌ يَّسْتَمِعُوْنَ فِيْهِۚ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُمْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۗ

am lahum sullamuy yastami‘ūna fīh(i), falya'ti mustami‘uhum bisulṭānim mubīn(in).

Oder hunn si Leederen (an den Himmel) fir (op déi Onsiichtbar) ze lauschteren? Da sollen déi, déi ënnert hinne lauschteren, mat klore Beweiser kommen.

اَمْ لَهُ الْبَنٰتُ وَلَكُمُ الْبَنُوْنَۗ

am lahul-banātu wa lakumul-banūn(a).

Oder sinn Duechtere fir Hien, a Jongen fir dech?

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ اَجْرًا فَهُمْ مِّنْ مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُوْنَۗ

am tas'aluhum ajran fahum mim magramim muṡqalūn(a).

Oder froes du (Muhamed) si ëm Kompensatioun, fir datt si mat Scholden belaascht sinn?

اَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُوْنَۗ

am ‘indahumul-gaibu fahum yaktubūn(a).

Oder hunn si (Wëssen) iwwer dat Onsichtbaart a schreiwen et op?

اَمْ يُرِيْدُوْنَ كَيْدًاۗ فَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا هُمُ الْمَكِيْدُوْنَۗ

am yurīdūna kaidā(n), fal-lażīna kafarū humul-makīdūn(a).

Oder wëlle si täuschen? Mee et sinn déi Ongleeweg, déi bedrunn ginn.

اَمْ لَهُمْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ ۗسُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

am lahum ilāhun gairullāh(i), subḥānallāhi ‘ammā yusyrikūn(a).

Oder hunn si aner Götter wéi Allah? Éier sief Allah fir dat, wat si mateneen verbannen.

وَاِنْ يَّرَوْا كِسْفًا مِّنَ السَّمَاۤءِ سَاقِطًا يَّقُوْلُوْا سَحَابٌ مَّرْكُوْمٌ

wa iy yarau kisfam minas-samā'i sāqiṭay yaqūlū saḥābum markūm(un).

A wa si Wolleke vum Himmel falen gesinn, soen si: "Dëst sinn Wolleken, déi zesummegestapelt sinn."

فَذَرْهُمْ حَتّٰى يُلٰقُوْا يَوْمَهُمُ الَّذِيْ فِيْهِ يُصْعَقُوْنَۙ

fażarhum ḥattā yulāqū yaumahumul-lażī fīhi yuṣ‘aqūn(a).

Also loosst se eleng bis se den Dag treffen (deen hinne versprach gouf), un deem Dag gi se zerstéiert,

يَوْمَ لَا يُغْنِيْ عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًٔا وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَۗ

yauma lā yugnī ‘anhum kaiduhum syai'aw wa lā hum yunṣarūn(a).

(nämlech) un deem Dag (wou) hir Pläng hinnen zu näischt bréngen, a si net gehollef kréien.

وَاِنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا عَذَابًا دُوْنَ ذٰلِكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa inna lil-lażīna ẓalamū ‘ażāban dūna żālika wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

An tatsächlech gëtt et fir déi, déi falsch handelen, nach ëmmer eng Strof. Mee déi meescht vun hinne wëssen et net.

وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَاِنَّكَ بِاَعْيُنِنَا وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِيْنَ تَقُوْمُۙ

waṣbir liḥukmi rabbika fa innaka bi'a‘yuninā wa sabbiḥ biḥamdi rabbika ḥīna taqūm(u).

A sidd gedëlleg (Mohammed) a waart op d'Dekret vun Ärem Här, well Dir tatsächlech ënner Eiser Opsiicht sidd, a verherrlecht Iech selwer andeems Dir Ären Här lueft wann Dir erwächt,

وَمِنَ الَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَاِدْبَارَ النُّجُوْمِ ࣖ

wa minal-laili fa sabbiḥhu wa idbāran-nujūm(i).

an deelweis vun der Nuecht Hin verherrlechen an (och) beim Ënnergang vun de Stären (beim Sonnenopgang).