Q.S Al-Fajr (اَلْفَجْر) - 30 Zuel vun de Versen

وَالْفَجْرِۙ

wal-fajr(i).

Bis zum Sonnenopgang,

وَلَيَالٍ عَشْرٍۙ

wa layālin ‘asyr(in).

duerch déi zéng Nuechten,

وَّالشَّفْعِ وَالْوَتْرِۙ

wasy-syaf‘i wal-watr(i).

duerch déi Gläich an déi Ongeraad,

وَالَّيْلِ اِذَا يَسْرِۚ

wal-laili iżā yasr(i).

an der Nuecht, wann et eriwwer ass.

هَلْ فِيْ ذٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِيْ حِجْرٍۗ

hal fī żālika qasamul liżī ḥijr(in).

Gëtt et do en Eed (deen akzeptabel ass) fir Leit mat Verstand?

اَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍۖ

alam tara kaifa fa‘ala rabbuka bi‘ād(in).

Hues du (Mohammed) net gemierkt, wéi däin Här sech géintiwwer (dem Vollek vun) 'Ad verhalen huet?

اِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِۖ

irama żātil-‘imād(i).

(nämlech) d'Awunner vun Iram (der Haaptstad vum 'Ad-Vollek), déi héich Gebaier haten,

الَّتِيْ لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى الْبِلَادِۖ

allatī lam yukhlaq miṡluhā fil-bilād(i).

déi nach ni sou (eng Stad) an anere Länner gebaut gouf,

وَثَمُوْدَ الَّذِيْنَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِۖ

wa ṡamūdal-lażīna jābuṣ-ṣakhra bil-wād(i).

an (géint) d'Samud-Leit, déi déi grouss Steng am Dall geschnidden hunn,

وَفِرْعَوْنَ ذِى الْاَوْتَادِۖ

wa fir‘auna żil-autād(i).

an (géint) de Pharao, deen d'Pegs (grouss Gebaier) hat,

الَّذِيْنَ طَغَوْا فِى الْبِلَادِۖ

allażīna ṭagau fil-bilād(i).

déi, déi Willkür am Land maachen,

فَاَكْثَرُوْا فِيْهَا الْفَسَادَۖ

fa akṡarū fīhal-fasād(a).

dann hunn si vill Schued am Land ugeriicht,

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍۖ

fa ṣabba ‘alaihim rabbuka sauṭa ‘ażāb(in).

Dofir huet Ären Här si mat der Plag vun der Strof geschloen,

اِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِۗ

inna rabbaka labil-mirṣād(i).

Tatsächlech kuckt Ären Här wierklech no.

فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ رَبُّهٗ فَاَكْرَمَهٗ وَنَعَّمَهٗۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَكْرَمَنِۗ

fa ammal-insānu iżā mabtalāhu rabbuhū fa akramahū wa na‘‘amah(ū), fa yaqūlu rabbī akraman(i).

Also wat de Mënsch ugeet, wann Gott hien op d'Prouf stellt an hien dann verherrlecht a Freed mécht, da seet hien: "Mäi Gott huet mech verherrlecht."

وَاَمَّآ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهٗ ەۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَهَانَنِۚ

wa ammā iżā mabtalāhu fa qadara ‘alaihi rizqah(ū), fa yaqūlu rabbī ahānan(i).

Mee wann Gott hien op d'Prouf stellt a säin Ënnerhalt limitéiert, da seet hien: "Mäin Här huet mech beleidegt."

كَلَّا بَلْ لَّا تُكْرِمُوْنَ الْيَتِيْمَۙ

kallā bal lā tukrimūnal-yatīm(a).

Ni! Dir éiert net emol Weesen,

وَلَا تَحٰۤضُّوْنَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۙ

wa lā taḥāḍḍūna ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).

an Dir encouragéiert Iech net een aneren, déi Aarm ze ernähren,

وَتَأْكُلُوْنَ التُّرَاثَ اَكْلًا لَّمًّاۙ

wa ta'kulūnat-turāṡa aklal lammā(n).

wärend Dir d'Ierfschaft konsuméiert andeems Dir se vermëscht (Halal an Haram),

وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّاۗ

wa tuḥibbūnal-māla ḥubban jammā(n).

an Dir hutt Räichtum mat iwwerméisseger Léift gär.

كَلَّآ اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكًّا دَكًّاۙ

kallā iżā dukkatil-arḍu dakkan dakkā(n).

Egal! Wann d'Äerd hannereneen gerëselt gëtt (kollidéiert),

وَّجَاۤءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّاۚ

wa jā'a rabbuka wal-malaku ṣaffan ṣaffā(n).

an Äre Gott koum; an d'Engele stoungen an der Rei,

وَجِايْۤءَ يَوْمَىِٕذٍۢ بِجَهَنَّمَۙ يَوْمَىِٕذٍ يَّتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ وَاَنّٰى لَهُ الذِّكْرٰىۗ

wa jī'a yauma'iżim bijahannam(a), yauma'iżiy yatażakkarul-insānu wa annā lahuż-żikrā.

an un deem Dag gëtt him d'Häll gewisen; un deem Dag wäert de Mënsch bewosst sinn, awer säi Bewosstsinn wäert him näischt bréngen.

يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ قَدَّمْتُ لِحَيَاتِيْۚ

yaqūlu yā laitanī qaddamtu liḥayātī.

Hie sot: "Et wier besser, wann ech fir d'éischt (Tugend) a mengem Liewen géif maachen."

فَيَوْمَىِٕذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهٗٓ اَحَدٌ ۙ

fa yauma'iżil lā yu‘ażżibu ‘ażābahū aḥad(un).

Also un deem Dag gëtt keen esou bestrooft wéi seng (gerecht) Strof,

وَّلَا يُوْثِقُ وَثَاقَهٗٓ اَحَدٌ ۗ

wa lā yūṡiqu waṡāqahū aḥad(un).

an et gëtt keen, deen esou bindt wéi Seng Bänner.

يٰٓاَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَىِٕنَّةُۙ

yā ayyatuhan-nafsul-muṭma'innah(tu).

O roueg Séil!

ارْجِعِيْٓ اِلٰى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ۚ

irji‘ī ilā rabbiki rāḍiyatam marḍiyyah(tan).

Zréck bei ärem Här mat engem Häerz, dat zefridden a frou mat Him ass.

فَادْخُلِيْ فِيْ عِبٰدِيْۙ

fadkhuli fī ‘ibādī.

Also gitt an d'Rei vu menge Dénger,

وَادْخُلِيْ جَنَّتِيْ ࣖࣖ

wadkhulī jannatī.

a mäin Himmel eran.