Q.S Al-Isra (اَلْإِسْرَاء) - 111 Zuel vun de Versen
(D'Nuecht spazéieren)
Qari
Murottal Audio
سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ
subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).
Éier sief Allah, deen säin Dénger (Mohammed) an der Nuecht vun der Grousser Moschee bei d'Aqsa-Moschee gefouert huet, déi Mir ronderëm geseent hunn, fir datt Mir him e puer vun Eisen Zeeche (Gréisst) weisen kënnen. Wierklech, Hien ass Allhéierend, Allsiichtend.
وَاٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَلَّا تَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِيْ وَكِيْلًاۗ
wa ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īla allā tattakhiżū min dūnī wakīlā(n).
An Mir hunn dem Moses d'Buch (Tora) ginn an et zu engem Guide fir d'Kanner vun Israel gemaach (mat de Wierder): "Huelt keen (Beschützer) ausser Mech."
ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۗ اِنَّهٗ كَانَ عَبْدًا شَكُوْرًا
Żurriyyata man ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), innahū kāna ‘abdan syakūrā(n).
(O) Nokommen vun deenen, déi Mir mam Noah bruecht hunn. Wierklech, hien (Noah) ass e Knecht (vun Allah), deen ganz dankbar ass."
وَقَضَيْنَآ اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ فِى الْكِتٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيْرًا
wa qaḍainā ilā banī isrā'īla fil-kitābi latufsidunna fil-arḍi marrataini wa lata‘lunna ‘uluwwan kabīrā(n).
An Mir hunn am Buch géint d'Kanner vun Israel dekretéiert: "Dir wäert sécherlech zweemol Béises op dëser Äerd maachen an Dir wäert sécherlech mat grousser Arroganz rühmen."
فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ اُوْلٰىهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَآ اُولِيْ بَأْسٍ شَدِيْدٍ فَجَاسُوْا خِلٰلَ الدِّيَارِۗ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُوْلًا
fa iżā jā'a wa‘du ūlāhumā ba‘aṡnā ‘alaikum ‘ibādal lanā ulī ba'sin syadīdin fa jāsū khilālad-diyār(i), wa kāna wa‘dam maf‘ūlā(n).
Wéi d'Zäit fir d'Strofe fir dat éischt vun den zwee (Verbriechen) komm ass, hunn Mir eis mächteg Dénger zu iech bruecht, an si sinn duerch d'Dierfer verbreet. An dat ass eng Entscheedung, déi definitiv ëmgesat gëtt.
ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنٰكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَجَعَلْنٰكُمْ اَكْثَرَ نَفِيْرًا
Ṡumma radadnā lakumul-karrata ‘alaihim wa amdadnākum bi'amwāliw wa banīna wa ja‘alnākum akṡara nafīrā(n).
Dunn hunn Mir iech d'Zäit ginn, se ze besiegen, Mir hunn iech mat Räichtum a Kanner gehollef a Mir hunn iech zu enger méi grousser Grupp gemaach.
اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا
in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).
Wann Dir Gutt maacht, maacht Dir Gutt fir Iech selwer. A wann Dir Béist maacht, ass et fir Iech selwer. Wann déi zweet Strof kënnt, (Mir wäerten Är Feinde operstoen) fir Är Gesiichter ze schänden, an si wäerten an d'Moschee (Al-Aqsa Moschee) kommen, wéi se déi éischt Kéier erakoumen, a si wäerten alles zerstéieren wat se kënnen.
عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَّرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُّمْ عُدْنَاۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ حَصِيْرًا
‘asā rabbukum ay yarḥamakum, wa in ‘uttum ‘udnā, wa ja‘alnā jahannama lil-kāfirīna ḥaṣīrā(n).
Äre Här soll Iech Barmhäerzegkeet schenken; awer wann Dir zréckkënnt (Béises maacht), da wäerte Mir sécherlech zréckkommen (dech bestrofen). A Mir hunn d'Häll zu engem Prisong fir déi Ongleeweg gemaach.
اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ
inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).
Tatsächlech féiert dëse Koran op de riichteste Wee a gëtt de Gleewegen, déi gutt Dote maachen, eng gutt Noriicht, datt si grouss Beloununge kréien,
وَّاَنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ
wa annal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati a‘tadnā lahum ‘ażāban alīmā(n).
An déi, déi net un d'Joer nom Doud gleewen, fir si hu Mir eng schmerzhafte Strof virbereet.
وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا
wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).
An de Mënsch biet (dacks) fir d'Béist, sou wéi hie (normalerweis) fir d'Gutt biet. An tatsächlech si Mënsche séier.
وَجَعَلْنَا الَّيْلَ وَالنَّهَارَ اٰيَتَيْنِ فَمَحَوْنَآ اٰيَةَ الَّيْلِ وَجَعَلْنَآ اٰيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِّتَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنٰهُ تَفْصِيْلًا
wa ja‘alnal-laila wan-nahāra āyataini fa maḥaunā āyatal-laili wa ja‘alnā āyatan-nahāri mubṣiratal litabtagū faḍlam mir rabbikum wa lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), wa kulla syai'in faṣṣalnāhu tafṣīlā(n).
An Mir hunn d'Nuecht an den Dag zu zwee Zeeche (vun Eiser Gréisst) gemaach, duerno hunn Mir d'Zeeche vun der Nuecht ofgeschaaft an d'Zeeche vum Dag hell gemaach, fir datt Dir d'Gnod vun Ärem Här sicht, an datt Dir d'Zuel vun de Joren an d'Berechnung (vun der Zäit) kennt. An Mir hunn alles kloer erkläert.
وَكُلَّ اِنْسَانٍ اَلْزَمْنٰهُ طٰۤىِٕرَهٗ فِيْ عُنُقِهٖۗ وَنُخْرِجُ لَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ كِتٰبًا يَّلْقٰىهُ مَنْشُوْرًا
wa kulla insānin alzamnāhu ṭā'irahū fī ‘unuqih(ī), wa nukhriju lahū yaumal-qiyāmati kitābay yalqāhu mansyūrā(n).
An Mir hunn (e Rekord) vu senge Wierker ëm säin Hals fir all Mënsch geluecht. An um Dag vun der Operstéiung wäerte Mir him en oppent Buch erausbréngen.
اِقْرَأْ كِتٰبَكَۗ كَفٰى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيْبًاۗ
iqra' kitābak(a), kafā binafsikal-yauma ‘alaika ḥasībā(n).
„Liest Äert Buch, Dir sidd haut genuch als Rechner géint Iech.“
مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا
manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).
Wien no der (Allahs) Féierung handelt, dann ass et wierklech fir seng eegen (Sécherheet); a wien sech verféiert, dee wierkleche (Verloscht) ass fir hie selwer. An e Sënner kann d'Sënne vun engem aneren net droen, awer Mir wäerten hien net bestrofen, bis Mir e Bote schécken.
وَاِذَآ اَرَدْنَآ اَنْ نُّهْلِكَ قَرْيَةً اَمَرْنَا مُتْرَفِيْهَا فَفَسَقُوْا فِيْهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنٰهَا تَدْمِيْرًا
wa iżā aradnā an nuhlika qaryatan amarnā mutrafīhā fa fasaqū fīhā fa ḥaqqa ‘alaihal-qaulu fa dammarnāhā tadmīrā(n).
A wann Mir e Land zerstéiere wëllen, da befielen Mir de Leit, déi an deem Land a Luxus liewen (Allah ze gehorchen), awer wann si an deem (Land) Ungehorsam maachen, da ginn d'Wierder (Eis Strof) op si ugewannt, dann wäerte Mir (dat Land) komplett zerstéieren.
وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْۢ بَعْدِ نُوْحٍۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا
wa kam ahlaknā minal-qurūni mim ba‘di nūḥ(in), wa kafā birabbika biżunūbi ‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).
A wéi vill Vëlker nom Noah, hu mir zerstéiert. An Ären Här ass genuch, Deen Allwëssend, Allsiichteg vun de Sënne vu senge Knechte ass.
مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهٗ فِيْهَا مَا نَشَاۤءُ لِمَنْ نُّرِيْدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهٗ جَهَنَّمَۚ يَصْلٰىهَا مَذْمُوْمًا مَّدْحُوْرًا
man kāna yurīdul-‘ājilata ‘ajjalnā lahū fīhā mā nasyā'u liman nurīdu ṡumma ja‘alnā lahū jahannam(a), yaṣlāhā mażmūmam madḥūrā(n).
Wien dëst (weltlecht) Liewe begeeschtert, dann wäerte Mir fir hien an dëser (Welt) beeilen, wat Mir fir déi wëllen, déi Mir wëllen. Dann hunn Mir fir hien (am Hiernof) d'Häll virbereet; hie wäert an Ongnod an Exil eran goen.
وَمَنْ اَرَادَ الْاٰخِرَةَ وَسَعٰى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولٰۤىِٕكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَّشْكُوْرًا
wa man arādal-ākhirata wa sa‘ā lahā sa‘yahā wa huwa mu'minun fa ulā'ika kāna sa‘yuhum masykūrā(n).
A wien sech no dem Hiernof wënscht a sech eescht drop beméit, wärend hie gleeft, dann sinn dat déi Leit, deenen hir Ustrengungen gutt belount ginn.
كُلًّا نُّمِدُّ هٰٓؤُلَاۤءِ وَهٰٓؤُلَاۤءِ مِنْ عَطَاۤءِ رَبِّكَ ۗوَمَا كَانَ عَطَاۤءُ رَبِّكَ مَحْظُوْرًا
kullan numiddu hā'ulā'i wa hā'ulā'i min ‘aṭā'i rabbik(a), wa mā kāna ‘aṭā'u rabbika maḥẓūrā(n).
Jiddereen (Grupp), egal ob dës (Grupp) (déi d'Welt begeeschtert) oder déi (Grupp) (déi dat Hiernof begeeschtert), Mir gi Hëllef vun der Generositéit vun Ärem Här. An d'Generositéit vun Ärem Här kann net verhënnert ginn.
اُنْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ وَلَلْاٰخِرَةُ اَكْبَرُ دَرَجٰتٍ وَّاَكْبَرُ تَفْضِيْلًا
unẓur kaifa faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), wa lal-ākhiratu akbaru darajātiw wa akbaru tafḍīlā(n).
Kuckt, wéi Mir e puer vun hinne géintiwwer aneren bevorzugt hunn. An d'Hierzfolgs ass méi héich a Rang a méi grouss a Tugend.
لَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوْمًا مَّخْذُوْلًا ࣖ
lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa taq‘uda mażmūmam makhżūlā(n).
Schafft keng aner Götter nieft Allah, soss gitt Dir a Schimmt a gedemütigt
۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا
wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).
An däin Här huet dir gebueden, keen aneren wéi Hien ze veréieren a gutt fir däin Elteren ze sinn. Wann ee vun hinnen oder béid an denger Fleeg am Alter kënnt, da sot ni zu deenen zwee d'Wuert "ah" a schreit net zu deenen zwee, a sot zu deenen zwee gutt Wierder.
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ
wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).
An demüteg dech géigeniwwer hinnen zwee mat grousser Häerzegkeet a sot: "O mäin Här! Léift si béid, sou wéi si mir béid geléiert hunn, wéi ech kleng war."
رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا فِيْ نُفُوْسِكُمْ ۗاِنْ تَكُوْنُوْا صٰلِحِيْنَ فَاِنَّهٗ كَانَ لِلْاَوَّابِيْنَ غَفُوْرًا
rabbukum a‘lamu bimā fī nufūsikum, in takūnū ṣāliḥīna fa innahū kāna lil-awwābīna gafūrā(n).
Äre Gott weess am beschten, wat an Ärem Häerz ass; wann Dir e gudde Mënsch sidd, dann ass Hien wierklech verzeihend deenen, déi sech bekéieren.
وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا
wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).
A gitt hire Recht den enke Familljememberen, souwéi den Aarme an deenen op der Rees; a verschwendt (Äre Räichtum) net op eng verschwenderesch Aart a Weis.
اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا
innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).
Tatsächlech, verschwenderesch Leit sinn dem Satan seng Bridder an de Satan ass ganz ongleeweg un säin Här.
وَاِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاۤءَ رَحْمَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ تَرْجُوْهَا فَقُلْ لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُوْرًا
wa immā tu‘riḍanna ‘anhumubtigā'a raḥmatim mir rabbika tarjūhā faqul lahum qaulam maisūrā(n).
A wann Dir Iech vun hinnen ofwendt, fir d'Barmhäerzegkeet vun Ärem Här ze kréien, op déi Dir hofft, da sot hinnen sanft Wierder.
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا
wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).
An maach deng Hänn net un den Hals gefesselt a streck se net ze vill aus (ganz generéis), soss gitt Dir schändlech a bedauernd.
اِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا ࣖ
inna rabbaka yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).
Tatsächlech, Ären Här gëtt dem Liewensënnerhalt, fir wien Hie wëll, a limitéiert (fir wien Hie wëll); Tatsächlech ass Hie allwëssend, allsichtend vu senge Dénger.
وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَاِيَّاكُمْۗ اِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًٔا كَبِيْرًا
wa lā taqtulū aulādakum khasy-yata imlāq(in), naḥnu narzuquhum wa iyyākum, inna qatlahum kāna khiṭ'an kabīrā(n).
An ëmbréngt Är Kanner net aus Angscht virun Aarmut. Mir sinn et, déi hinnen an Iech d'Liewensmëttel ginn. Si ëmzebréngen ass wierklech eng grouss Sënn.
وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا
wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).
A kommt net no beim Ehebriech; et ass wierklech eng Gräuelegkeet an e béise Wee.
وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا
wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).
An ëmbréngt keng Leit, deenen Allah verbueden huet (ze ëmbréngen), ausser aus engem gültege Grond. A wien ongerecht ëmbruecht gëtt, dann hunn Mir sengem Beschützer d'Muecht ginn, awer säi Beschützer soll d'Limit beim Ëmbréngen net iwwerschreiden. Wierklech, hie kritt Hëllef.
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).
A gitt net mam Besëtz vun engem Weesen ëm, ausser op eng Manéier déi am beschten (virdeelhaft) ass, bis hien d'Reife erreecht huet, an erfëllt Är Verspriechen, well Dir wäert doriwwer gefrot ginn.
وَاَوْفُوا الْكَيْلَ اِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا
wa auful-kaila iżā kiltum wa zinū bil-qisṭāsil-mustaqīm(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
A perfektionéiert d'Mooss wann Dir moosst, a weit mat der richteger Skala. Dat ass wat méi wichteg ass (fir Iech) an d'Konsequenze si besser.
وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ اُولٰۤىِٕكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔوْلًا
wa lā taqfu mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innas-sam‘a wal-baṣara wal-fu'āda kullu ulā'ika kāna ‘anhu mas'ūlā(n).
A folgt net deem, vun deem Dir näischt wësst, well d'Héieren, d'Siicht an d'Gewësse ginn all doriwwer a Fro gestallt.
وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا
wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).
A gitt net arrogant op dëser Äerd, well Dir wäert d'Äerd net duerchbriechen kënnen an Dir wäert net sou héich wéi d'Bierger kënne kommen.
كُلُّ ذٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهٗ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوْهًا
kullu żālika kāna sayyi'uhū ‘inda rabbika makrūhā(n).
All dës Béises sinn héich veruechtend an den Ae vun Ärem Här.
ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا
Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).
Dat ass e puer vun der Wäisheet, déi Gott dir (Mohammed) opgedeckt huet. A schaf keng aner Götter nieft Allah, soss gitt Dir an engem Zoustand vun Ongléck an d'Häll gehäit a gitt (vun der Barmhäerzegkeet vun Allah) ewechgehalen.
اَفَاَصْفٰىكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِيْنَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنَاثًاۗ اِنَّكُمْ لَتَقُوْلُوْنَ قَوْلًا عَظِيْمًا ࣖ
afa aṣfākum rabbukum bil-banīna wattakhaża minal-malā'ikati ināṡā(n), innakum lataqūlūna qaulan ‘aẓīmā(n).
Ass et also richteg, datt Gott Iech e Jong eraussicht an eng Duechter vun den Engelen hëlt? Wierklech, Dir hutt e grousst Wuert (Sënn) geschwat.
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِيَذَّكَّرُوْاۗ وَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا نُفُوْرًا
wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni liyażżakkarū, wa mā yazīduhum illā nufūrā(n).
An tatsächlech, an dësem Koran hunn Mir (erkläert) ëmmer erëm (Warnungen), fir datt si sech ëmmer drun erënneren. Awer dës (Warnung) verstäerkt nëmmen hir Flucht (vun der Wourecht).
قُلْ لَّوْ كَانَ مَعَهٗ ٓ اٰلِهَةٌ كَمَا يَقُوْلُوْنَ اِذًا لَّابْتَغَوْا اِلٰى ذِى الْعَرْشِ سَبِيْلًا
qul lau kāna ma‘ahū ālihatun kamā yaqūlūna iżal labtagau ilā żil-‘arsyi sabīlā(n).
Sot (Mohammed): "Wann et Götter nieft Him géif ginn, wéi se soen, da géifen déi Götter sécherlech e Wee sichen zu Gott, deen den Troun huet."
سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يَقُوْلُوْنَ عُلُوًّا كَبِيْرًا
subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yaqūlūna ‘uluwwan kabīrā(n).
Geseent an Allerhéchst ass Hie, no deem wat se soen, erhaben a majestéitesch (et gëtt kee Vergläich).
تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوٰتُ السَّبْعُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ وَاِنْ مِّنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ وَلٰكِنْ لَّا تَفْقَهُوْنَ تَسْبِيْحَهُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ حَلِيْمًا غَفُوْرًا
tusabbiḥu lahus-samāwātus-sab‘u wal-arḍu wa man fīhinn(a), wa im min syai'in illā yusabbiḥu biḥamdihī wa lākil lā tafqahūna tasbīḥahum, innahū kāna ḥalīman gafūrā(n).
Déi siwen Himmel, d'Äerd an alles dran luewen Allah. An et gëtt näischt ausser Verherrlechung duerch Hie ze luewen, awer Dir verstitt hir Tasbih net. Wierklech, Hie ass déi Léifsten, déi Verzeiendsten.
وَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُوْرًاۙ
wa iżā qara'tal-qur'āna ja‘alnā bainaka wa bainal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ḥijābam mastūrā(n).
A wann Dir (Mohammed) de Koran liest, wäerte Mir eng onsichtbar Mauer tëscht Iech an deenen schafen, déi net un d'Liewen nom Doud gleewen,
وَّجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى الْقُرْاٰنِ وَحْدَهٗ وَلَّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِهِمْ نُفُوْرًا
wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iżā żakarta rabbaka fil-qur'āni waḥdahū wallau ‘alā adbārihim nufūrā(n).
An Mir hunn hir Häerzer zougemaach an hir Oueren zougemaach, sou datt si näischt verstoe konnten. A wann Dir nëmmen Äre Här am Koran ernimmt, dréine si sech ëm a lafen fort (aus Haass).
نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا
naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).
Mir wëssen besser, a wéi engem Zoustand si lauschteren, wa se op dech (Muhammad) lauschteren, a wa se flüsteren a flüsteren (dat heescht), wa de Béisen seet: "Dir folgt nëmmen engem Mann, deen verhärzt ass."
اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا
unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).
Kuckt, wéi si dir (O Muhammad) Parabelen erzielen; dofir si si verfalen a kënnen de (richtege) Wee net fannen.
وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا
wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).
An si soten: "Wann mir zu Schanken a gebrachene Géigestänn gi sinn, gi mir dann wierklech als nei Kreaturen erëmbelieft?"
۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ
qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).
So (Mohammed): "Sidd Dir Steen oder Eisen,
اَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِيْ صُدُوْرِكُمْ ۚفَسَيَقُوْلُوْنَ مَنْ يُّعِيْدُنَاۗ قُلِ الَّذِيْ فَطَرَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَسَيُنْغِضُوْنَ اِلَيْكَ رُءُوْسَهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هُوَۗ قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَرِيْبًا
au khalqam mimmā yakburu fī ṣudūrikum, fa sayaqūlūna may yu‘īdunā, qulil-lażī faṭarakum awwala marrah(tin), fa sayun-giḍūna ilaika ru'ūsahum wa yaqūlūna matā huw(a), qul ‘asā ay yakūna qarībā(n).
oder zu enger grousser Kreatur ginn (déi net erëmbelieft ka ginn) no Ärer Fantasie.“ Dann froe si: „Wien bréngt eis erëm zum Liewen?“ Sot: „Deen, deen dech als éischt erschaf huet.“ Dann schëdden si de Kapp a soen: „Wéini (geschitt et)?“ Sot: „Vläicht ass d'Stonn no.“
يَوْمَ يَدْعُوْكُمْ فَتَسْتَجِيْبُوْنَ بِحَمْدِهٖ وَتَظُنُّوْنَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا ࣖ
yauma yad‘ūkum fa tastajībūna biḥamdihī wa taẓunnūna il labiṡtum illā qalīlā(n).
Dat heescht, um Dag, wou Hien dech rifft, an du Him gehorchs, Him luews, an du mengs, datt du (am Graf) nëmmen e bëssen bliwwen bass.
وَقُلْ لِّعِبَادِيْ يَقُوْلُوا الَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِيْنًا
wa qul li‘ibādī yaqūlul-latī hiya aḥsan(u), innasy-syaiṭāna yanzagu bainahum, innasy-syaiṭāna kāna lil-insāni ‘aduwwam mubīnā(n).
A sot zu menge Knechte: "Loosst si besser (richteg) Wierder schwätzen. Tatsächlech verursaacht de Satan (ëmmer) Sträit ënner hinnen. Tatsächlech ass de Satan e richtege Feind vun de Mënschen.
رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِكُمْ اِنْ يَّشَأْ يَرْحَمْكُمْ اَوْ اِنْ يَّشَأْ يُعَذِّبْكُمْۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيْلًا
rabbukum a‘lamu bikum, iy yasya' yarḥamkum au iy yasya' yu‘ażżibkum, wa mā arsalnāka ‘alaihim wakīlā(n).
Äre Gott weess méi iwwer Iech. Wann Hie wëll, wäert Hie Iech sécherlech Barmhäerzegkeet schenken, a wann Hie wëll, wäert Hie Iech sécherlech bestrofen. A Mir hunn Iech (Mohammed) net geschéckt fir e Wuechter fir si ze sinn.
وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا
wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
An ären Här weess am beschten, wien am Himmel an op der Äerd ass. A wierklech, Mir hunn e puer vun de Prophéiten e Virdeel géintiwwer aneren ginn.
قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ فَلَا يَمْلِكُوْنَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيْلًا
qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnihī falā yamlikūna kasyfaḍ-ḍurri ‘ankum wa lā taḥwīlā(n).
Sot (Mohammed): "Nennt déi, déi Dir (Gëtter) betruecht, nieft Allah, si hunn keng Muecht, Gefor virun Iech ewechzehuelen a kënnen se net änneren."
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا
ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).
D'Leit, op déi si geruff hunn, hunn selwer de Wee zu Gott gesicht, wie vun hinnen am nooste war (dem Allah). Si hoffen op seng Barmhäerzegkeet a fäerten seng Strof. Wierklech, d'Strofe vun Ärem Här ass eppes, wat een fäerte soll.
وَاِنْ مِّنْ قَرْيَةٍ اِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوْهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ اَوْ مُعَذِّبُوْهَا عَذَابًا شَدِيْدًاۗ كَانَ ذٰلِكَ فىِ الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا
wa im min qaryatin illā naḥnu muhlikūhā qabla yaumil-qiyāmati au mu‘ażżibūhā ‘ażāban syadīdā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).
An et gëtt kee Land (deem seng Awunner ongehorsam sinn), ausser Mir zerstéieren et virum Dag vun der Operstéiung oder Mir bestrofen et mat enger ganz schwéierer Strof. Dëst steet am Buch (Lauh Mahfuzh) geschriwwen.
وَمَا مَنَعَنَآ اَنْ نُّرْسِلَ بِالْاٰيٰتِ اِلَّآ اَنْ كَذَّبَ بِهَا الْاَوَّلُوْنَۗ وَاٰتَيْنَا ثَمُوْدَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوْا بِهَاۗ وَمَا نُرْسِلُ بِالْاٰيٰتِ اِلَّا تَخْوِيْفًا
wa mā mana‘anā an nursila bil-āyāti illā an każżaba bihal-awwalūn(a), wa ātainā ṡamūdan-nāqata mubṣiratan fa ẓalamū bihā, wa mā nursilu bil-āyāti illā takhwīfā(n).
An näischt hält eis dovun of, Iech Zeeche (vun Eiser Muecht) ze schécken, ausser well dës (Zeeche) vu fréiere Leit belunn goufen. A Mir hunn dem Vollek vu Samud e Kamell (als Wonner) ginn, dat ze gesi war, awer si hunn (d'Kamel) verfollegt. A Mir hunn dës Zeeche net geschéckt, mä nëmme fir Angscht ze maachen.
وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ
wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).
An (erënnert Iech) wéi Mir Iech verroden hunn: "Tatsächlech, d'Wëssen vun Ärem Här ëmfaasst déi ganz Mënschheet." A Mir hunn den Dram, deen Mir Iech gewisen hunn, net als Test fir d'Mënschen erstallt, an (gläichermoossen) de verfluchte Bam (zaqqum) am Koran. A Mir hunn si Angscht gemaach, awer dëst huet hiren Ungehorsam nëmmen nach verstäerkt.
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).
An (erënnert Iech), wéi Mir zu den Engelen gesot hunn: "Verbéit iech all virum Adam", dann hunn si sech verbéit, ausser dem Satan. Hie (Iblis) sot: "Soll ech mech virum Mënsch verbéiten, deen Dir aus Leem erschaf hutt?"
قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا
qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).
Hien (Iblis) sot: "Erkläert mir, ass dat wat Dir méi geéiert hutt wéi mech? Wann Dir mir Zäit bis zum Dag vun der Operstéiung ginn hätt, hätt ech seng Nokommen op de falschen Wee bruecht, ausser fir e klengen Deel."
قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَاِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاۤؤُكُمْ جَزَاۤءً مَّوْفُوْرًا
qālażhab faman tabi‘aka minhum fa inna jahannama jazā'ukum jazā'am maufūrā(n).
Hien (Allah) sot: "Gitt, awer wien och ëmmer vun deenen ass, déi Iech verfollegen, dann ass d'Häll Är Belounung, als genuch Strof."
وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا
wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).
An täuscht jiddereen vun hinnen, deen Dir (Iblis) mat Ärer (erstaunlecher) Stëmm kënnt, mobiliséiert Är Truppen géint si, déi um Päerd an déi zu Fouss, a schléisst Allianzen mat hinnen a Räichtum a Kanner a maacht hinnen dann Verspriechen." Och wann den Däiwel hinnen nëmmen en Trick versprach huet.
اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ وَكِيْلًا
inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭān(un), wa kafā birabbika wakīlā(n).
"Tatsächlech (géint) Meng Dénger, Dir (Iblis) kënnt keng Muecht iwwer si hunn. An Äre Här ass als Beschützer genuch."
رَبُّكُمُ الَّذِيْ يُزْجِيْ لَكُمُ الْفُلْكَ فِى الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّهٗ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا
rabbukumul-lażī yuzjī lakumul-fulka fil-baḥri litabtagū min faḍlih(ī), innahū kāna bikum raḥīmā(n).
Ären Här ass et, deen Schëffer op de Mierer fir Iech beféiert, fir datt Dir Seng Gutt sichen kënnt. Wierklech, Hien ass am meeschte barmhäerzeg mat Iech.
وَاِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِى الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُوْنَ اِلَّآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا نَجّٰىكُمْ اِلَى الْبَرِّ اَعْرَضْتُمْۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ كَفُوْرًا
wa iżā massakumuḍ-ḍurru fil-baḥri ḍalla man tad‘ūna illā iyyāh(u), falammā najjākum ilal-barri a‘raḍtum, wa kānal-insānu kafūrā(n).
An wann Dir um Mier vun enger Gefor getraff gitt, da verléiert Dir sécher alles, op wat Dir (kënnt) ruffen, ausser Hien. Mee wéi Hien Iech op Land bruecht huet, hutt Dir Iech (vun Him) de Réck gedréit. An d'Mënsche sinn ëmmer an der Verleugnung (ondankbar).
اَفَاَمِنْتُمْ اَنْ يَّخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ اَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ وَكِيْلًا ۙ
afa amintum ay yakhsifa bikum jānibal-barri au yursila ‘alaikum ḥaṣiban ṡumma lā tajidū lakum wakīlā(n).
Fills du dech also sécher, datt Hien d'Land net ënner dir ënnergeet oder kleng Steng fortschéckt (e staarke Wand, deen dréit)? An du wäerts kee Beschützer hunn,
اَمْ اَمِنْتُمْ اَنْ يُّعِيْدَكُمْ فِيْهِ تَارَةً اُخْرٰى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِّنَ الرِّيْحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهٖ تَبِيْعًا
am amintum ay yu‘īdakum fīhi tāratan ukhrā fa yursila ‘alaikum qāṣifam minar-rīḥi fa yugriqakum bimā kafartum, ṡumma lā tajidū lakum ‘alainā bihī tabī‘ā(n).
Oder fillt Dir Iech sécher, datt Hien Iech net nach eng Kéier an d'Mier zréckbréngt, an dann en Hurrikan op Iech bléist an Iech erdrenkt wéinst Ärem Ongleewe? Dann fannt Dir keen Hëllefer beim Entstoe vun Eiser (Qual).
۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِيْٓ اٰدَمَ وَحَمَلْنٰهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلٰى كَثِيْرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيْلًا ࣖ
wa laqad karramnā banī ādama wa ḥamalnāhum fil-barri wal-baḥri wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alā kaṡīrim mimman khalaqnā tafḍīlā(n).
A wierklech, Mir hunn d'Kanner an Enkelkanner vum Adam verherrlecht, a Mir hunn si um Land an um Mier gedroen, a Mir hunn hinnen d'Liewensmëttel vun de gudde Saachen ginn a Mir hunn si iwwer déi vill Kreaturen virgezunn, déi Mir mat perfekte Virdeeler erschaf hunn.
يَوْمَ نَدْعُوْا كُلَّ اُنَاسٍۢ بِاِمَامِهِمْۚ فَمَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ يَقْرَءُوْنَ كِتٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
yauma nad‘ū kulla unāsim bi'imāmihim, faman ūtiya katābahū biyamīnihī fa ulā'ika yaqra'ūna kitābahum wa lā yuẓlamūna fatīlā(n).
(Denkt drun), den Dag (wou) Mir all Natioun mat hirem Leader ruffen; a wien säi Protokoll a senger rietser Hand kritt, dee wäert et (richteg) liesen, an him wäert guer kee Onrecht ugedoe ginn.
وَمَنْ كَانَ فِيْ هٰذِهٖٓ اَعْمٰى فَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ اَعْمٰى وَاَضَلُّ سَبِيْلًا
wa man kāna fī hāżihī a‘mā fa huwa fil-ākhirati a‘mā wa aḍallu sabīlā(n).
A wien op dëser Welt blann (am Häerz) ass, dann wäert hien am Hiernof blann sinn a wäit vum (richtege) Wee verluer.
وَاِنْ كَادُوْا لَيَفْتِنُوْنَكَ عَنِ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهٗۖ وَاِذًا لَّاتَّخَذُوْكَ خَلِيْلًا
wa in kādū layaftinūnaka ‘anil-lażī auḥainā ilaika litaftariya ‘alainā gairah(ū), wa iżal lattakhażūka khalīlā(n).
An si hunn dech (Mohammed) bal vun deem ofgehalen, wat Mir dir opgedeckt hunn, fir datt du eppes anescht géint Eis erfanne kéints; an deem Fall wäerte si dech sécherlech zu engem treie Frënd maachen.
وَلَوْلَآ اَنْ ثَبَّتْنٰكَ لَقَدْ كِدْتَّ تَرْكَنُ اِلَيْهِمْ شَيْـًٔا قَلِيْلًا ۙ
wa lau lā an ṡabbatnāka laqad kitta tarkanu ilaihim syai'an qalīlā(n).
An wann Mir Äert (Häerz) net gestäerkt hätten, wärt Dir bal e bëssen zu hinne geneigt gewiescht.
اِذًا لَّاَذَقْنٰكَ ضِعْفَ الْحَيٰوةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيْرًا
iżal-la'ażaqnāka ḍi‘fal-ḥayāti wa ḍi‘fal-mamāti ṡumma lā tajidu laka ‘alainā naṣīrā(n).
Wann dat de Fall ass, da wäerte Mir Iech sécherlech duebel (Qual) op dëser Welt ginn an duebel sou vill nom Doud, an Dir (Mohammed) wäert keen eenzegen Helfer géint Eis hunn.
وَاِنْ كَادُوْا لَيَسْتَفِزُّوْنَكَ مِنَ الْاَرْضِ لِيُخْرِجُوْكَ مِنْهَا وَاِذًا لَّا يَلْبَثُوْنَ خِلٰفَكَ اِلَّا قَلِيْلًا
wa in kādū layastafizzūnaka minal-arḍi liyukhrijūka minhā wa iżal lā yalbaṡūna khilāfaka illā qalīlā(n).
An tatsächlech, si hunn dech (Mohammed) bal am Land (Mekka) ängschtlech gemaach, well du et verlooss hues, a wann dat geschitt wier, wieren si net (do) bliwwen, ausser fir eng kuerz Zäit.
سُنَّةَ مَنْ قَدْ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُّسُلِنَا وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيْلًا ࣖ
sunnata man qad arsalnā qablaka mir rusulinā wa lā tajidu lisunnatinā taḥwīlā(n).
(Dat) ass en Uerder fir Eis Boten, déi Mir virun Iech geschéckt hunn, an Dir wäert keng Ännerung an eisem Uerder fannen.
اَقِمِ الصَّلٰوةَ لِدُلُوْكِ الشَّمْسِ اِلٰى غَسَقِ الَّيْلِ وَقُرْاٰنَ الْفَجْرِۗ اِنَّ قُرْاٰنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوْدًا
aqimiṣ-ṣalāta lidulūkisy-syamsi ilā gasaqil-laili wa qur'ānal-fajr(i), inna qur'ānal-fajri kāna masyhūdā(n).
Maacht d'Gebied vun der Zäit wou d'Sonn ënnergeet bis an d'Däischtert vun der Nuecht a (maacht och d'Fajr-Gebied). Tatsächlech gouf d'Mueresgebied (vun Engelen) bezeien.
وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا
wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).
An während engem Deel vun der Nuecht, maacht d'Tahajjud-Gebied (als zousätzlechen Akt vun der Verehrung) fir Iech: vläicht wäert Äre Här Iech op eng luewenswäert Positioun erhéijen.
وَقُلْ رَّبِّ اَدْخِلْنِيْ مُدْخَلَ صِدْقٍ وَّاَخْرِجْنِيْ مُخْرَجَ صِدْقٍ وَّاجْعَلْ لِّيْ مِنْ لَّدُنْكَ سُلْطٰنًا نَّصِيْرًا
wa qur rabbi adkhilnī mudkhala ṣidqiw wa akhrijnī mukhraja ṣidqiw waj‘al lī mil ladunka sulṭānan naṣīrā(n).
A sot (Muhammad): O mäin Här, setzt mech op déi richteg Plaz vum Entrée a bréngt mech (och) op de richtege Wee eraus a gëff mir vun Denger Säit d'Kraaft, déi (mir) hëllefe kann.
وَقُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۖاِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوْقًا
wa qul jā'al-ḥaqqu wa zahaqal-bāṭil(u), innal-bāṭila kāna zahūqā(n).
A sot: "D'Wourecht ass komm an d'Falschheet ass verschwonnen." Tatsächlech wäert d'Falschheet sécherlech verschwannen.
وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا
wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).
An Mir hunn aus dem Koran (eppes) erofgeschéckt, wat e Heelmëttel a Barmhäerzegkeet fir déi ass, déi gleewen, während et fir déi Ongerecht (de Koran) nëmmen d'Verloschter erhéije wäert.
وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَـُٔوْسًا
wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru kāna ya'ūsā(n).
A wann Mir dem Mënsch Freed maachen, da wäert hie sech sécherlech ewechdréinen an sech mat Stolz distanzéieren; a wann hien an Onrou trëfft, da wäert hie sécherlech verzweifelen.
قُلْ كُلٌّ يَّعْمَلُ عَلٰى شَاكِلَتِهٖۗ فَرَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ اَهْدٰى سَبِيْلًا ࣖ
qul kulluy ya‘malu ‘alā syākilatih(ī), fa rabbukum a‘lamu biman huwa ahdā sabīlā(n).
So (O Muhammad): "Jidderee handelt no sengem eegenen Instinkt." Äre Här weess also am beschten, wien am meeschte Recht um Wee huet.
وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الرُّوْحِۗ قُلِ الرُّوْحُ مِنْ اَمْرِ رَبِّيْ وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنَ الْعِلْمِ اِلَّا قَلِيْلًا
wa yas'alūnaka ‘anir-rūḥ(i), qulir-rūḥu min amri rabbī wa mā ūtītum minal-‘ilmi illā qalīlā(n).
An si froen dech (O Muhammad) iwwer de Geescht. So: "De Geescht ass vum Kommando vu mengem Här, an dir ass nëmme wéineg Wëssen ginn."
وَلَىِٕنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهٖ عَلَيْنَا وَكِيْلًاۙ؉؉
wa la'in syi'nā lanażhabanna bil-lażī auḥainā ilaika ṡumma lā tajidu laka bihī ‘alainā wakīlā(n).
An tatsächlech, wann Mir et wollten, hätten Mir dat zerstéiert, wat Mir Iech (Mohammed) opgedeckt hunn, an Dir hätt keen eenzege Verdeedeger géint Eis fonnt.
اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۗ اِنَّ فَضْلَهٗ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيْرًا
illā raḥmatam mir rabbik(a), inna faḍalahū kāna ‘alaika kabīrā(n).
ausser duerch d'Barmhäerzegkeet vun Ärem Här. Wierklech, Seng Gnod iwwer Iech (O Muhammad) ass grouss.
قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا
qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).
Sot: "Wann d'Mënschen an d'Djinn zesumme kéimen, fir eppes Ähnleches wéi dëse Koran ze maachen, da kéinte si näischt Ähnleches maachen, och wann si sech géigesäiteg hëllefe géifen."
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا
wa laqad ṣarrafnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).
An tatsächlech hunn Mir dat de Leit ëmmer erëm am Koran mat verschiddene Parabelen erkläert, awer déi meescht Leit hunn et net gär a verleegnen et souguer.
وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ
wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).
An si soten: "Mir wäerten net un dech (Mohammed) gleewen, bis du eis eng Quell vu Waasser aus der Äerd erausschécks,
اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ
au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).
oder Dir hutt e Gaart mat Dattelen an Drauwen, dann léisst Dir e séier fléissende Floss duerch deen fléissen,
اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ
au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).
oder Dir fällt den Himmel a Stécker op eis, wéi Dir sot, oder (ier) Dir Allah an d'Engelen eis vis-à-vis bréngt,
اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ
au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).
oder Dir hutt en Haus (aus) Gold, oder Dir erop an den Himmel. A mir wäerten net un Är Himmelfahrt gleewen, bis Dir eis e Buch erofschéckt, dat mir liesen kënnen." Sot (Mohammed): "Éier sief mengem Här, sinn ech net nëmmen e Mënsch, deen e Bote ass?"
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا
wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).
An et gëtt näischt, wat d'Leit dovun ofhält ze gleewen, wann hinne Leedung kënnt, ausser datt si soen: "Firwat huet Allah e Mann geschéckt, fir en Apostel ze sinn?"
قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا
qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).
Sot (Mohammed): "Wann et Engelen op der Äerd géife ginn, déi friddlech ronderëmlafen, géife Mir hinnen Engelen aus dem Himmel als Boten erofschécken."
قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا
qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).
Sot (Mohammed): "Allah ass genuch als Zeien tëscht mir an iech all. Wierklech, Hie kennt all, hie gesäit seng Dénger all."
وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ عُمْيًا وَّبُكْمًا وَّصُمًّاۗ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنٰهُمْ سَعِيْرًا
wa may yahdillāhu fa huwal-muhtad(i), wa may yuḍlil falan tajida lahum auliyā'a min dūnih(ī), wa naḥsyuruhum yaumal-qiyāmati ‘alā wujūhihim ‘umyaw wa bukmaw wa ṣummā(n), ma'wāhum jahannam(u), kullamā khabat zidnāhum sa‘īrā(n).
An wien och ëmmer Allah leet, hie leet, an wien och ëmmer Hie täuscht, fir déi wäert Dir keen Helfer hunn ausser Him. A Mir wäerten si um Dag vun der Operstéiung mat vernéierte Gesiichter versammelen, blann, domm an daf. Hire Wunnsëtz ass d'Häll. All Kéier wann d'Flam vun der Häll ausgeet, füüge Mir hinnen nach méi Feier bäi.
ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِنَا وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا
Żālika jazā'uhum bi'annahum kafarū bi'āyātinā wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).
Dat ass d'Belounung fir si, well si un Eis Verse net gegleeft hunn a (well si) gesot hunn: "Wann mir zu Schanken a gebrachenen Objete ginn sinn, gi mir dann wierklech als nei Kreaturen erëmbelieft?"
۞ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ قَادِرٌ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ اَجَلًا لَّا رَيْبَ فِيْهِۗ فَاَبَى الظّٰلِمُوْنَ اِلَّا كُفُوْرًا
awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa qādirun ‘alā ay yakhluqa miṡlahum wa ja‘ala lahum ajalal lā raiba fīh(i), fa abaẓ-ẓālimūna illā kufūrā(n).
A gesinn si net, datt Allah, Deen Himmel an Äerd erschaf huet, och fäeg ass, eppes wéi si ze schafen, an datt hien eng festgeluecht Zäit (vum Doud oder der Operstéiung) fir si festgeluecht huet, un där kee Zweiwel besteet? Awer déi Ongerechtegkeeten refuséieren dat nëmmen mat Ongleewe.
قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ
qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).
Sot (Mohammed): "Wann Dir d'Kontroll iwwer d'Schatzkammer vun der Gnod vu mengem Här gehat hätt, hätt Dir se (d'Schatzkammer) behalen, aus Angscht se auszeginn." An d'Mënsche si ganz knéckeg.
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى تِسْعَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ فَسْـَٔلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِذْ جَاۤءَهُمْ فَقَالَ لَهٗ فِرْعَوْنُ اِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰمُوْسٰى مَسْحُوْرًا
wa laqad ātainā mūsā tis‘a āyātim bayyinātin fas'al banī isrā'īla iż jā'ahum fa qāla lahū fir‘aunu innī la'aẓunnuka yā mūsā masḥūrā(n).
A wierklech, Mir hunn dem Moses néng kloer Wonner ginn, also frot d'Kanner vun Israel: Wéi de Moses bei si koum, sot de Pharao zu him: "O Musa! Wierklech, ech verdächtegen wierklech, datt du vun der Magie beaflosst bass."
قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَآ اَنْزَلَ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ بَصَاۤىِٕرَۚ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰفِرْعَوْنُ مَثْبُوْرًا
qāla laqad ‘alimta mā anzala hā'ulā'i illā rabbus-samāwāti wal-arḍi baṣā'ir(a), wa innī la'aẓunnuka yā fir‘aunu maṡbūrā(n).
Hie (de Moses) huet geäntwert: "Wierklech, Dir wësst jo schonn, datt keen (Wonner) erofgeschéckt huet ausser Gott (deen den Himmel an d'Äerd erhalen) als kloer Beweiser; an tatsächlech verdächtegen ech wierklech, datt Dir ënnergoe wäert, o Pharao."
فَاَرَادَ اَنْ يَّسْتَفِزَّهُمْ مِّنَ الْاَرْضِ فَاَغْرَقْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ جَمِيْعًاۙ
fa arāda ay yastafizzahum minal arḍi fa agraqnāhu wa mam ma‘ahū jamī‘ā(n).
Dunn wollt hien (de Pharao) si (de Moses a seng Unhänger) vun der Äerd (Ägypten) verdreiwen, dofir hu Mir hien (de Pharao) an all déi, déi mat him waren, erdronk.
وَّقُلْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ لِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اسْكُنُوا الْاَرْضَ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيْفًاۗ
wa qulnā mim ba‘dihī libanī isrā'īlaskunul-arḍa fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati ji'nā bikum lafīfā(n).
An duerno soten Mir zu de Kanner vun Israel: "Bleift an dësem Land, awer wann d'Zäit vum Erwächen kënnt, wäerte Mir iech sécherlech an engem gemëschte Staat zesummebréngen."
وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ
wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).
An Mir hunn (de Koran) an der Wourecht erofgeschéckt, an (de Koran) ass mat (der) Wourecht erofkomm. An Mir hunn dech (Mohammed) nëmmen als Verbreeder vun der gudder Noriicht an als Warner geschéckt.
وَقُرْاٰنًا فَرَقْنٰهُ لِتَقْرَاَهٗ عَلَى النَّاسِ عَلٰى مُكْثٍ وَّنَزَّلْنٰهُ تَنْزِيْلًا
wa qur'ānan faraqnāhu litaqra'ahū ‘alan-nāsi ‘alā mukṡiw wa nazzalnāhu tanzīlā(n).
An de Koran (hu mir erofgeschéckt) lues a lues, fir datt du (O Muhammad) en de Leit lues a lues virliese kanns, a Mir hunn en lues a lues erofgeschéckt.
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
Sot (Mohammed): "Gleeft drun (de Koran) oder Dir musst net gleewen (et ass datselwecht fir Allah). Tatsächlech, déi, deenen hir Virkenntnisser ginn sinn, wann hinnen (de Koran) rezitéiert gëtt, senken si hiert Gesiicht a werfen sech erof."
وَّيَقُوْلُوْنَ سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُوْلًا
wa yaqūlūna subḥāna rabbinā in kāna wa‘du rabbinā lamaf‘ūlā(n).
an si soten: "Éier eisem Här; tatsächlech, d'Versprieche vun eisem Här wäert sécherlech erfëllt ginn."
وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩
wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).
An si hunn hir Gesiichter erofgelooss a gekrasch a si goufen nach méi eescht.
قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا
qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).
Sot (Muhammad): "Ruft Allah un oder rufft Ar-Rahman un. Mat béide Nimm kënnt Dir uruffen, well Hien déi bescht Nimm huet (Asma'ul Husna) an erhieft Är Stëmm net am Gebied a senkt se net a probéiert e Mëttelwee tëscht deenen zwee ze fannen."
وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيْرًا ࣖ
wa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa lam yakul lahū waliyyum minaż-żulli wa kabbirhu takbīrā(n).
A sot: "Luef sief Allah, deen keng Kanner a keng Partner a sengem Räich huet an deen keng Hëllef vun der Demütigung brauch, an erhieft hien sou grouss wéi hien ass."