Q.S Äsch-Shams (اَلشَّمْس) - 15 Zuel vun de Versen

وَالشَّمْسِ وَضُحٰىهَاۖ

wasy-syamsi wa ḍuḥāhā.

Vun der Sonn an hire Stralen moies,

وَالْقَمَرِ اِذَا تَلٰىهَاۖ

wal-qamari iżā talāhā.

no dem Mount, wou et begleet gëtt,

وَالنَّهَارِ اِذَا جَلّٰىهَاۖ

wan-nahāri iżā jallāhā.

bis den Dag wou et erschéngt,

وَالَّيْلِ اِذَا يَغْشٰىهَاۖ

wal-laili iżā yagsyāhā.

an der Nuecht, wann et et bedeckt (Stackdäischtert),

وَالسَّمَاۤءِ وَمَا بَنٰىهَاۖ

was-samā'i wa mā banāhā.

fir den Himmel an hir (wonnerbar) Bildung,

وَالْاَرْضِ وَمَا طَحٰىهَاۖ

wal-arḍi wa mā ṭaḥāhā.

fir d'Äerd an hir Ausdehnung,

وَنَفْسٍ وَّمَا سَوّٰىهَاۖ

wa nafsiw wa mā sawwāhā.

fir d'Séil an hir Perfektioun (Schafung),

فَاَلْهَمَهَا فُجُوْرَهَا وَتَقْوٰىهَاۖ

fa alhamahā fujūrahā wa taqwāhā.

dann huet Hien him (de Wee vum) Béisen a Frëmmegkeet inspiréiert,

قَدْ اَفْلَحَ مَنْ زَكّٰىهَاۖ

qad aflaḥa man zakkāhā.

wierklech glécklech ass déi Persoun, déi se (déi Séil) purifizéiert,

وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسّٰىهَاۗ

wa qad khāba man dassāhā.

a wat e Verloscht et fir déi ass, déi et verschmotzen.

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ بِطَغْوٰىهَآ ۖ

każżabat ṡamūdu biṭagwāhā.

(D'Leit vu) Samud hunn (hire Bote) gelunn, well si (ongerecht) Grenzen iwwerschratt hunn,

اِذِ انْۢبَعَثَ اَشْقٰىهَاۖ

iżimba‘aṡa asyqāhā.

wann dee Béisten ënner hinnen opstinn,

فَقَالَ لَهُمْ رَسُوْلُ اللّٰهِ نَاقَةَ اللّٰهِ وَسُقْيٰهَاۗ

fa qāla lahum rasūlullāhi nāqatallāhi wa suqyāhā.

Dunn huet den Apostel vum Gott (Saleh) zu hinnen gesot: "(Loosst) dës Kamell vun Gott mat hirem Drénken."

فَكَذَّبُوْهُ فَعَقَرُوْهَاۖ فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْۢبِهِمْ فَسَوّٰىهَاۖ

fa każżabūhu fa ‘aqarūhā fa damdama ‘alaihim rabbuhum biżambihim fa sawwāhā.

Mä si hunn him ugeluegt a si hunn hien ëmbruecht, dofir huet Gott si fir hir Sënnen zerstéiert, an dann huet Hien si (mat de Buedem gläichgemaach),

وَلَا يَخَافُ عُقْبٰهَا ࣖ

wa lā yakhāfu ‘uqbāhā.

an Hien huet keng Angscht virun de Konsequenzen.