Q.S At-Takwir (اَلتَّكْوِير) - 29 Zuel vun de Versen

اِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْۖ

iżasy-syamsu kuwwirat.

Wann d'Sonn opgerullt ass,

وَاِذَا النُّجُوْمُ انْكَدَرَتْۖ

wa iżan-nujūmunkadarat.

an wann d'Stäre falen,

وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ

wa iżal-jibālu suyyirat.

a wann d'Bierger zerstéiert ginn,

وَاِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْۖ

wa iżal-‘isyāru ‘uṭṭilat.

a wann schwanger Kamellen opginn ginn (net versuergt ginn),

وَاِذَا الْوُحُوْشُ حُشِرَتْۖ

wa iżal-wuḥūsy ḥusyirat.

a wann wëll Déieren zesummekommen,

وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ

wa iżal-biḥāru sujjirat.

an wann d'Ozeaner erhëtzt ginn,

وَاِذَا النُّفُوْسُ زُوِّجَتْۖ

wa iżan-nufūsu zuwwijat.

a wann d'Geeschter vereenegt sinn (mam Kierper),

وَاِذَا الْمَوْءٗدَةُ سُىِٕلَتْۖ

wa iżal-mau'ūdatu su'ilat.

a wann déi kleng Meedercher, déi lieweg begruewe goufen, gefrot géife ginn,

بِاَيِّ ذَنْۢبٍ قُتِلَتْۚ

bi'ayyi żambin qutilat.

Fir wéi eng Sënn gouf hie ëmbruecht?

وَاِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْۖ

wa iżaṣ-ṣuḥufu nusyirat.

An wann d'Säiten (Charity-Opzeechnungen) wäit opgemaach goufen,

وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ

wa iżas-samā'u kusyiṭat.

an wann d'Himmelen opléisen,

وَاِذَا الْجَحِيْمُ سُعِّرَتْۖ

wa iżal-jaḥīmu su‘‘irat.

an wann d'Häll vum Jahim entzündegt ass,

وَاِذَا الْجَنَّةُ اُزْلِفَتْۖ

wa iżal-jannatu uzlifat.

an wann den Himmel no kënnt,

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّآ اَحْضَرَتْۗ

‘alimat nafsum mā aḥḍarat.

all Séil wäert wëssen, wat se gemaach huet.

فَلَآ اُقْسِمُ بِالْخُنَّسِۙ

falā uqsimu bil-khunnas(i).

Ech schwieren bei de Stären,

الْجَوَارِ الْكُنَّسِۙ

al-jawāril-kunnas(i).

zirkulierend a sinkend,

وَالَّيْلِ اِذَا عَسْعَسَۙ

wal-laili iżā ‘as‘as(a).

an der Nuecht, wann et spéit ass,

وَالصُّبْحِ اِذَا تَنَفَّسَۙ

waṣ-ṣubḥi iżā tanaffas(a).

an um Sonnenopgang, wann den Sonnenopgang opgebrach ass,

اِنَّهٗ لَقَوْلُ رَسُوْلٍ كَرِيْمٍۙ

innahū laqaulu rasūlin karīm(in).

Wierklech (de Koran) ass wierklech d'Wuert vum (Allah, bruecht vum) edle Gesandte (Jibril),

ذِيْ قُوَّةٍ عِنْدَ ذِى الْعَرْشِ مَكِيْنٍۙ

Żī quwwatin ‘inda żil-‘arsyi makīn(in).

deen Muecht huet, eng héich Positioun an den Ae vun (Allah) huet, deen den Troun huet,

مُّطَاعٍ ثَمَّ اَمِيْنٍۗ

muṭā‘in ṡamma amīn(in).

deem do (am Engeleräich) gefollegt a vertraut gëtt.

وَمَا صَاحِبُكُمْ بِمَجْنُوْنٍۚ

wa mā ṣāḥibukum bimajnūn(in).

An däi Frënd (Mohammed) ass kee Verréckten.

وَلَقَدْ رَاٰهُ بِالْاُفُقِ الْمُبِيْنِۚ

wa laqad ra'āhu bil-ufuqil-mubīn(i).

An tatsächlech huet hien (de Muhammad) hien (de Jibril) um helle Horizont gesinn.

وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِيْنٍۚ

wa mā huwa ‘alal-gaibi biḍanīn(in).

An hien (Mohammed) war kee knorrige Mënsch (zéckend), fir dat Onsichtbaart z'erklären.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطٰنٍ رَّجِيْمٍۚ

wa mā huwa biqauli syaiṭānir rajīm(in).

An (de Koran) sinn net déi verflucht Wierder vum Satan,

فَاَيْنَ تَذْهَبُوْنَۗ

fa aina tażhabūn(a).

wou gees du dann hin?

اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَۙ

in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

(Al-Koran) ass näischt anescht wéi eng Warnung fir déi ganz Natur,

لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّسْتَقِيْمَۗ

liman syā'a minkum ay yastaqīm(a).

(nämlech) fir jiddereen vun iech, deen dem riichte Wee wëll goen.

وَمَا تَشَاۤءُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā tasyā'ūna illā ay yasyā'allāhu rabbul-‘ālamīn(a).

An Dir kënnt net wëllen (dëse Wee verfollegen), ausser et ass de Wëlle vun Allah, dem Här vun all de Welten.