Q.S Ad-Dukhan (اَلدُّخَان) - 59 Zuel vun de Versen

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

Ha Mim

وَالْكِتٰبِ الْمُبِيْنِۙ

wal-kitābil-mubīn(i).

Mam klore Buch (Al-Koran),

اِنَّآ اَنْزَلْنٰهُ فِيْ لَيْلَةٍ مُّبٰرَكَةٍ اِنَّا كُنَّا مُنْذِرِيْنَ

innā anzalnāhu fī lailatim mubārakatin innā kunnā munżirīn(a).

Wierklech, Mir hunn et an enger geseenter Nuecht erofgeschéckt.) Wierklech, Mir sinn et, déi warnen.

فِيْهَا يُفْرَقُ كُلُّ اَمْرٍ حَكِيْمٍۙ

fīhā yufraqu kullu amrin ḥakīm(in).

An där Nuecht gouf alles erkläert, wat voller Wäisheet war,

اَمْرًا مِّنْ عِنْدِنَاۗ اِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَۖ

amram min ‘indinā, innā kunnā mursilīn(a).

(nämlech) eng Saach vun Eis. Wierklech, Mir sinn et, déi d'Bote geschéckt hunn,

رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُۗ

raḥmatam mir rabbik(a), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

als Barmhäerzegkeet vun Ärem Här. Wierklech, Hien ass Allhéierend, Allwëssend,

رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَاۘ اِنْ كُنْتُمْ مُّوْقِنِيْنَ

rabbis-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, in kuntum mūqinīn(a).

Här vum Himmel an der Äerd an allem, wat tëscht hinnen ass, wann Dir e festen Glawen hutt.

لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ ۗرَبُّكُمْ وَرَبُّ اٰبَاۤىِٕكُمُ الْاَوَّلِيْنَ

lā ilāha illā huwa yuḥyī wa yumīt(u), rabbukum wa rabbu ābā'ikumul-awwalīn(a).

Et gëtt kee Gott ausser Him, Dee Liewen gëtt a verursaacht. (Hien ass) Äre Gott an de Gott vun Ären Vorfahren.

بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ يَّلْعَبُوْنَ

bal hum fī syakkiy yal‘abūn(a).

Mee si sinn am Zweiwel, si spillen e bëssen domat ëm.

فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى السَّمَاۤءُ بِدُخَانٍ مُّبِيْنٍ

fartaqib yauma ta'tis-samā'u bidukhānim mubīn(in).

Also waart op den Dag, wou den Himmel e kloeren Niwwel bréngt,

يَغْشَى النَّاسَۗ هٰذَا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yagsyan-nās(a), hāżā ‘ażābun alīm(un).

wat och Mënschen ëmfaasst. Dëst ass eng schmerzhafte Strof.

رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ اِنَّا مُؤْمِنُوْنَ

rabbanaksyif ‘annal-‘ażāba innā mu'minūn(a).

(Si hunn gebiet): "Eise Här, huel eis dës Qual ewech. Mir wäerten tatsächlech gleewen."

اَنّٰى لَهُمُ الذِّكْرٰى وَقَدْ جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ مُّبِيْنٌۙ

annā lahumuż-żikrā wa qad jā'ahum rasūlum mubīn(un).

Wéi konnten si eng Warnung kréien, obwuel (am Viraus) e Messenger komm war fir hinnen z'erklären,

ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَقَالُوْا مُعَلَّمٌ مَّجْنُوْنٌۘ

Ṡumma tawallau ‘anhu wa qālū mu‘allamum majnūn(un).

dann hunn si sech vun him ewechgedréit a gesot: "Hien ass e Mann, deen d'Léiere (vun aneren) uhëlt an e Verréckten ass."

اِنَّا كَاشِفُوا الْعَذَابِ قَلِيْلًا اِنَّكُمْ عَاۤىِٕدُوْنَۘ

innā kāsyiful-‘ażābi qalīlan innakum ‘ā'idūn(a).

Wierklech, wann Mir d'Strofe och nëmmen e bëssen ewechhuelen, wäert Dir Iech sécherlech (géint Allah) zréckdréinen.

يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرٰىۚ اِنَّا مُنْتَقِمُوْنَ

yauma nabṭisyul baṭsyatal kubrā, innā muntaqimūn(a).

(Denkt un) den Dag, wou Mir si haart schloen, a Mir wäerten hinnen sécherlech d'Belounung ginn.

۞ وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ كَرِيْمٌۙ

wa laqad fatannā qablahum qauma fir‘auna wa jā'ahum rasūlun karīm(un).

An tatsächlech, virun hinnen hunn Mir d'Vollek vum Pharao wierklech op d'Prouf gestallt, an do koum en nobele Messenger bei si,

اَنْ اَدُّوْٓا اِلَيَّ عِبَادَ اللّٰهِ ۗاِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌۙ

an addū ilayya ‘ibādallāh(i), innī lakum rasūlun amīn(un).

(andeems seet): "Loosst mech d'Dénger vun Allah (de Kanner vun Israel) iwwerloossen. Wierklech, ech sinn e Bot (vun Allah), deem Dir vertraue kënnt,

وَّاَنْ لَّا تَعْلُوْا عَلَى اللّٰهِ ۚاِنِّيْٓ اٰتِيْكُمْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۚ

wa al lā ta‘lū ‘alallāh(i), innī ātīkum bisulṭānim mubīn(in).

a sidd net houfreg op Allah. Wierklech, ech kommen mat klore Beweiser bei iech.

وَاِنِّيْ عُذْتُ بِرَبِّيْ وَرَبِّكُمْ اَنْ تَرْجُمُوْنِۚ

wa innī ‘użtu birabbī wa rabbikum an tarjumūn(i).

An tatsächlech sichen ech Zuflucht bei mengem Här an Ärem Här, virun Äre Geforen, mech ze stengegen,

وَاِنْ لَّمْ تُؤْمِنُوْا لِيْ فَاعْتَزِلُوْنِ

wa il lam tu'minū lī fa‘tazilūn(i).

an wann Dir net u mech gleeft, da loosst mech (d'Kanner vun Israel féieren)."

فَدَعَا رَبَّهٗٓ اَنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمٌ مُّجْرِمُوْنَ

fa da‘ā rabbahū anna hā'ulā'i qaumum mujrimūn(a).

Dunn huet hien (de Moses) zu sengem Här gebiet: "Tatsächlech, dëst ass e sënnegt Vollek (beeilt d'Strofe iwwer si)."

فَاَسْرِ بِعِبَادِيْ لَيْلًا اِنَّكُمْ مُّتَّبَعُوْنَۙ

fa asri bi‘ibādī lailan innakum muttaba‘ūn(a).

(Allah sot): "Dofir gitt mat menge Dénger an der Nuecht, Dir wäert sécherlech verfollegt ginn,

وَاتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْوًاۗ اِنَّهُمْ جُنْدٌ مُّغْرَقُوْنَ

watrukil-baḥra rahwā(n), innahum jundum mugraqūn(a).

a loosst d'Mier opdeelen. Tatsächlech sinn et si, d'Arméi, déi erdronk gëtt."

كَمْ تَرَكُوْا مِنْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ

kam tarakū min jannātiw wa ‘uyūn(in).

Wéi vill Gäert a Quellen si hannerlooss hunn,

وَّزُرُوْعٍ وَّمَقَامٍ كَرِيْمٍۙ

wa zurū‘iw wa maqāmin karīm(in).

souwéi schéi Gäert a Wunnengen,

وَّنَعْمَةٍ كَانُوْا فِيْهَا فٰكِهِيْنَۙ

wa na‘matin kānū fīhā fākihīn(a).

an d'Freed, déi se do genéisse kënnen,

كَذٰلِكَ ۗوَاَوْرَثْنٰهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَۚ

każālik(a), wa auraṡnāhā qauman ākharīn(a).

sou, an Mir hunn et (alles) anere Leit verierft.

فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاۤءُ وَالْاَرْضُۗ وَمَا كَانُوْا مُنْظَرِيْنَ ࣖ

famā bakat ‘alaihimus-samā'u wal-arḍ(u), wa mā kānū munẓarīn(a).

Also hunn Himmel an Äerd net no si gekrasch an hinne gouf keng Erliichterung ginn.

وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنَ الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۙ

wa laqad najjainā banī isrā'īla minal-‘ażābil-muhīn(i).

An tatsächlech, Mir hunn d'Kanner vun Israel virun enger erniedregender Qual gerett,

مِنْ فِرْعَوْنَ ۗاِنَّهٗ كَانَ عَالِيًا مِّنَ الْمُسْرِفِيْنَ

min fir‘aun(a), innahū kāna ‘āliyam minal-musrifīn(a).

vun (der Qual vum) Pharao, tatsächlech war hie e arrogante Mënsch, och déi, déi Grenzen iwwerschratt hunn.

وَلَقَدِ اخْتَرْنٰهُمْ عَلٰى عِلْمٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ ۚ

wa laqadikhtarnāhum ‘alā ‘ilmin ‘alal-‘ālamīn(a).

An tatsächlech, Mir hunn si (d'Kanner vun Israel) mat (eisem) Wëssen iwwer all Natiounen (zu där Zäit) erausgewielt.

وَاٰتَيْنٰهُمْ مِّنَ الْاٰيٰتِ مَا فِيْهِ بَلٰۤـؤٌا مُّبِيْنٌ

wa ātaināhum minal-āyāti mā fīhi balā'um mubīn(un).

An Mir hunn hinnen ënnert de Zeeche (vun Eiser Gréisst) eppes ginn, an deem e richtege Segen läit.

اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ لَيَقُوْلُوْنَۙ

inna hā'ulā'i layaqūlūn(a).

Tatsächlech wäerten si (d'Polytheisten) definitiv soen,

اِنْ هِيَ اِلَّا مَوْتَتُنَا الْاُوْلٰى وَمَا نَحْنُ بِمُنْشَرِيْنَ

in hiya illā mautatunal-ūlā wa mā naḥnu bimunsyarīn(a).

"Et gëtt keen Doud ausser dem Doud op dëser Welt. A mir ginn net erëm operstoen,

فَأْتُوْا بِاٰبَاۤىِٕنَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

fa'tū bi'ābā'inā in kuntum ṣādiqīn(a).

Also bréngt eis Vorfahren zréck, wann Dir éierlech sidd."

اَهُمْ خَيْرٌ اَمْ قَوْمُ تُبَّعٍۙ وَّالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ اَهْلَكْنٰهُمْ اِنَّهُمْ كَانُوْا مُجْرِمِيْنَ

ahum khairun am qaumu tubba‘(in), wal-lażīna min qablihim, ahlaknāhum innahum kānū mujrimīn(a).

Sinn si (d'Polytheisten) besser oder den Tubba', an déi virun hinnen, déi Mir zerstéiert hunn, well si wierklech Sënner waren?

وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

A Mir hunn net beim Schafe vum Himmel an der Äerd an deem wat tëscht hinnen ass gespillt.

مَا خَلَقْنٰهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

mā khalaqnāhumā illā bil-ḥaqqi wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

Mir hunn se net erschaf ausser mat Haq (riets), awer déi meescht vun hinne wëssen et net.

اِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيْقَاتُهُمْ اَجْمَعِيْنَ ۙ

inna yaumal-faṣli mīqātuhum ajma‘īn(a).

Tatsächlech, um Dag vum Uerteel (Doomsday) wäert et déi versprachen Zäit fir si all sinn,

يَوْمَ لَا يُغْنِيْ مَوْلًى عَنْ مَّوْلًى شَيْـًٔا وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَۙ

yauma lā yugnī maulan ‘am maulan syai'aw wa lā hum yunṣarūn(a).

(dat heescht) den Dag (wou) e Frënd engem anere Frënd guer net méi hëllefe kann an hie keng Hëllef kritt,

اِلَّا مَنْ رَّحِمَ اللّٰهُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ࣖ

illā mar raḥimallāh(u), innahū huwal-‘azīzur-raḥīm(u).

Ausser déi, deenen Allah Barmhäerzegkeet geschenkt huet. Wierklech, Hien ass Allmächteg, Am Barmhäerzegsten.

اِنَّ شَجَرَتَ الزَّقُّوْمِۙ

inna syajarataz-zaqqūm(i).

Tatsächlech de Bam vum Zaqqum,

طَعَامُ الْاَثِيْمِ ۛ

°a‘āmul-aṡīm(i).

Iessen fir Leit, déi vill sënnegen.

كَالْمُهْلِ ۛ يَغْلِيْ فِى الْبُطُوْنِۙ

kal-muhl(i), yaglī fil-buṭūn(i).

Wéi Kofferflëssegkeet, déi am Bauch kacht,

كَغَلْيِ الْحَمِيْمِ ۗ

kagalyil-ḥamīm(i).

wéi ganz waarmt Waasser ze kachen.

خُذُوْهُ فَاعْتِلُوْهُ اِلٰى سَوَاۤءِ الْجَحِيْمِۙ

khużūhu fa‘tilūhu ilā sawā'il-jaḥīm(i).

"Gräift hien a schleeft hien an d'Mëtt vun der Hell,

ثُمَّ صُبُّوْا فَوْقَ رَأْسِهٖ مِنْ عَذَابِ الْحَمِيْمِۗ

Ṡumma ṣubbū fauqa ra'sihī min ‘azābil-ḥamīm(i).

dann schëdd him d'Strofe vu ganz waarmem Waasser op de Kapp.“

ذُقْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْكَرِيْمُ

Żuq, innaka antal-‘azīzul-karīm(u).

"Spiert et, Dir sidd wierklech e mächtegen an nobelen Mënsch."

اِنَّ هٰذَا مَا كُنْتُمْ بِهٖ تَمْتَرُوْنَ

inna hāżā mā kuntum bihī tamtarūn(a).

Tatsächlech ass dëst d'Strofe, un där Dir fréier gezweifelt hutt.

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ مَقَامٍ اَمِيْنٍۙ

innal-muttaqīna fī maqāmin amīn(in).

Tatsächlech, déi, déi fromm sinn, sinn op enger sécherer Plaz,

فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍ ۙ

fī jannātiw wa ‘uyūn(in).

(nämlech) a Gäert a Quellen,

يَّلْبَسُوْنَ مِنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَقٰبِلِيْنَۚ

yalbasūna min sundusiw wa istabraqim mutaqābilīn(a).

si droen fein Seid an déck Seid, (sëtzen) vis-à-vis vuneneen,

كَذٰلِكَۗ وَزَوَّجْنٰهُمْ بِحُوْرٍ عِيْنٍۗ

każālik(a), wa zawwajnāhum biḥūrin ‘īn(in).

Sou hunn Mir hinnen dunn Engelenpairen mat schéinen Aen ginn.

يَدْعُوْنَ فِيْهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ اٰمِنِيْنَۙ

yad‘ūna fīhā bikulli fākihatin āminīn(a).

Doranner kënne si sécher a geschützt no all Zorte vu Friichte froen,

لَا يَذُوْقُوْنَ فِيْهَا الْمَوْتَ اِلَّا الْمَوْتَةَ الْاُوْلٰىۚ وَوَقٰىهُمْ عَذَابَ الْجَحِيْمِۙ

lā yażūqūna fīhal-mauta illal-mautatal-ūlā, wa waqāhum ‘ażābal-jaḥīm(i).

Si wäerten den Doud do net schmaachen, ausser den éischten Doud (op dëser Welt). Allah beschützt si virun der Qual vum Feier,

فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكَۚ ذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

faḍlam mir rabbika żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

Et ass e Kaddo vun Ärem Här. Dat ass de grousse Victoire.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

fa innamā yassarnāhu bilisānika la‘allahum yatażakkarūn(a).

Wierklech, Mir hunn de Koran op ärer Sprooch einfach ze verstoen gemaach, fir datt si et léiere kënnen.

فَارْتَقِبْ اِنَّهُمْ مُّرْتَقِبُوْنَ ࣖࣖ

fartaqib innahum murtaqibūn(a).

Also waart; tatsächlech waarden si (och).