Q.S Al-Inshiqaq (اَلْإِنْشِقَاق) - 25 Zuel vun de Versen

اِذَا السَّمَاۤءُ انْشَقَّتْۙ

iżas-samā'unsyaqqat.

Wann den Himmel sech opsplitt,

وَاَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْۙ

wa ażinat lirabbihā wa ḥuqqat.

a sengem Här gehorchen, a soll gehorsam sinn,

وَاِذَا الْاَرْضُ مُدَّتْۙ

wa iẓal-arḍu muddat.

a wann d'Äerd gläichméisseg gemaach ass,

وَاَلْقَتْ مَا فِيْهَا وَتَخَلَّتْۙ

wa alqat mā fīhā wa takhallat.

an huet erausgespaut wat dran war an et ass eidel ginn,

وَاَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْۗ

wa ażinat lirabbihā wa ḥuqqat.

a sengem Här gehorchen, a soll gehorchen.

يٰٓاَيُّهَا الْاِنْسَانُ اِنَّكَ كَادِحٌ اِلٰى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلٰقِيْهِۚ

yā ayyuhal-insānu innaka kādiḥun ilā rabbika kadḥan fa mulāqīh(i).

O Leit! Wierklech, Dir hutt haart fir Ären Här geschafft, dann wäert Dir Him treffen.

فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖۙ

fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnih(ī).

Dann wat déi Persoun ugeet, där hir Opzeechnung vu sengem Recht ginn ass,

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَّسِيْرًاۙ

fa saufa yuḥāsabu ḥisābay yasīrā(n).

dann gëtt hie mat enger einfacher Untersuchung ënnersicht,

وَّيَنْقَلِبُ اِلٰٓى اَهْلِهٖ مَسْرُوْرًاۗ

wa yanqalibu ilā ahlihī masrūrā(n).

an hie wäert glécklech bei seng Famill (déi allebéid Gleeweg sinn) zréckkommen.

وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ

wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).

A wat déi Persoun ugeet, där hir Notizen vun hannen ginn,

فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ

fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).

dann rifft hie: "Wee mir!"

وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ

wa yaṣlā sa‘īrā(n).

An hie wäert an dat brennend Feier (Häll) eragoen.

اِنَّهٗ كَانَ فِيْٓ اَهْلِهٖ مَسْرُوْرًاۗ

innahū kāna fī ahlihī masrūrā(n).

Tatsächlech huet hie sech (op der Welt) mat senger Famill (déi allebéid Ongleeweg waren) gefreet.

اِنَّهٗ ظَنَّ اَنْ لَّنْ يَّحُوْرَ ۛ

innahū ẓanna allay yaḥūr(a).

Tatsächlech huet hien geduecht, datt hie net zréckkéiere géif (zu sengem Här).

بَلٰىۛ اِنَّ رَبَّهٗ كَانَ بِهٖ بَصِيْرًاۗ

balā, inna rabbahū kāna bihī baṣīrā(n).

Net sou, tatsächlech gesäit säin Här hien ëmmer.

فَلَآ اُقْسِمُ بِالشَّفَقِۙ

falā uqsimu bisy-syafaq(i).

Also schwieren ech beim roude Liicht an der Dämmerung,

وَالَّيْلِ وَمَا وَسَقَۙ

wal-laili wa mā wasaq(a).

vun der Nuecht a wat se ofdeckt,

وَالْقَمَرِ اِذَا اتَّسَقَۙ

wal-qamari iżattasaq(a).

beim Mound, wann e voll ass,

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَنْ طَبَقٍۗ

latarkabunna ṭabaqan ‘an ṭabaq(in).

Tatsächlech wäerts du Etapp fir Etapp (am Liewen) duerchgoen.

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَۙ

famā lahum lā yu'minūn(a).

Firwat wëlle se dann net gleewen?

وَاِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْاٰنُ لَا يَسْجُدُوْنَ ۗ ۩

wa iżā quri'a ‘alaihimul-qur'ānu lā yasjudūn(a).

A wann de Koran hinne virgelies gëtt, da knien si sech net erof,

بَلِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا يُكَذِّبُوْنَۖ

balil-lażīna kafarū yukażżibūn(a).

souguer déi Ongleeweg bestreiden et.

وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا يُوْعُوْنَۖ

wallāhu a‘lamu bimā yū‘ūn(a).

An Allah weess am beschten, wat si (an hiren Häerzer) verstoppen.

فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ

fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).

Also iwwerdroe hinnen (d'Drohung vun) schmerzhafter Strof,

اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَهُمْ اَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُوْنٍ ࣖ

illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lahum ajrun gairu mamnūn(in).

ausser déi, déi gleewen a gutt Dote maachen, kréien si onendlech Belounungen.