Q.S Al-Qalam (اَلْقَلَم) - 52 Zuel vun de Versen

نۤ ۚوَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُوْنَۙ

nūn, wal-qalami wa mā yasṭurūn(a).

Nuunnnnn. Mat Bicen a wat se schreiwen,

مَآ اَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُوْنٍ

mā anta bini‘mati rabbika bimajnūn(in).

Duerch d'Gnod vun Ärem Här sidd Dir (Mohammed) kee Verréckten.

وَاِنَّ لَكَ لَاَجْرًا غَيْرَ مَمْنُوْنٍۚ

wa inna laka la'ajran gaira mamnūn(in).

An tatsächlech kritt Dir definitiv eng grouss Belounung, déi ni ophält.

وَاِنَّكَ لَعَلٰى خُلُقٍ عَظِيْمٍ

wa innaka la‘alā khuluqin ‘aẓīm(in).

An tatsächlech hues du wierklech en nobelen Charakter.

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُوْنَۙ

fasatubṣiru wa yubṣirūn(a).

Dann wäerts du enges Daags gesinn, an si (déi Ongleeweg) wäerten et och gesinn,

بِاَيِّىكُمُ الْمَفْتُوْنُ

bi'ayyikumul-maftūn(u).

Wien vun iech ass verréckt?

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖۖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlih(ī), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

Wierklech, Äre Här, Hie weess am beschten, wien vu sengem Wee ofwäicht; an Hie weess am beschten, wien d'Leit sinn, déi Féierung kréien.

فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِيْنَ

falā tuṭi‘il-mukażżibīn(a).

Also gehorcht net deenen, déi (d'Verse vun Allah) verleegnen.

وَدُّوْا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُوْنَۚ

waddū lau tudhinu fayudhinūn(a).

Si wëllen, datt Dir tolerant sidd, also wäerte si (och) tolerant sinn.

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِيْنٍۙ

wa lā tuṭi‘ kulla ḥallāfim mahīn(in).

A gehorcht net deem, deen gär flucht a gär beleidegt,

هَمَّازٍ مَّشَّاۤءٍۢ بِنَمِيْمٍۙ

hammāzim masysyā'im binamīm(in).

kritiséiert gär, deen ëmmer méi Verleumdung verbreet,

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ اَثِيْمٍۙ

mannā‘il lil-khairi mu‘tadin aṡīm(in).

deen all Gutt behënnert, deen iwwer d'Grenze geet a voller Sënnen ass,

عُتُلٍّۢ بَعْدَ ذٰلِكَ زَنِيْمٍۙ

‘utullim ba‘da żālika zanīm(in).

deen e gewalttätege Charakter huet, ausserdeem ass hien och fir seng Verbriechen bekannt,

اَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَّبَنِيْنَۗ

an kāna żā māliw wa banīn(a).

well hie räich ass a vill Kanner huet.

اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا قَالَ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَۗ

iżā tutlā ‘alaihi āyātunā qāla asāṭīrul-awwalīn(a).

Wéi eis Verse him virgedroe goufen, sot hien: "(Dëst sinn) d'Geschichten vun den Antiken."

سَنَسِمُهٗ عَلَى الْخُرْطُوْمِ

sanasimuhū ‘alal-khurṭūm(i).

Méi spéit wäerte mir eng Mark op (säi) Rüssel maachen.

اِنَّا بَلَوْنٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِۚ اِذْ اَقْسَمُوْا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِيْنَۙ

innā balaunāhum kamā balaunā aṣḥābal-jannah(ti), iż aqsamū layaṣrimunnahā muṣbiḥīn(a).

Wierklech, Mir hunn si (d'Polytheisten vu Mekka) getest, sou wéi Mir d'Besëtzer vu Gäert getest hunn, wéi se geschwuer hunn, datt se moies sécherlech (d'Fruucht) ernte géifen,

وَلَا يَسْتَثْنُوْنَ

wa lā yastaṡnūn(a).

mä si hunn net verschount (a soten: "Insha Allah").

فَطَافَ عَلَيْهَا طَاۤىِٕفٌ مِّنْ رَّبِّكَ وَهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَ

fa ṭāfa ‘alaihā ṭā'ifum mir rabbika wa hum nā'imūn(a).

Dunn huet eng Katastroph vun Ärem Här de Gaart getraff, wéi si geschlof hunn.

فَاَصْبَحَتْ كَالصَّرِيْمِۙ

fa aṣbaḥat kaṣ-ṣarīm(i).

Sou ass de Gaart schwaarz ginn wéi eng stockdäischter Nuecht,

فَتَنَادَوْا مُصْبِحِيْنَۙ

fa tanādau muṣbiḥīn(a).

dann moies hunn si sech ugeruff.

اَنِ اغْدُوْا عَلٰى حَرْثِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰرِمِيْنَ

anigdū ‘alā ḥarṡikum in kuntum ṣārimīn(a).

„Gitt fréi moies an Äre Gaart eraus, wann Dir d'Ernte wëllt ernten.“

فَانْطَلَقُوْا وَهُمْ يَتَخَافَتُوْنَۙ

fanṭalaqū wa hum yatakhāfatūn(a).

Also si si lassgaangen, während si geflüstert hunn.

اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ

allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).

„Un dësem Dag, loosst keen aarme Mënsch an Äre Gaart eran.

وَّغَدَوْا عَلٰى حَرْدٍ قٰدِرِيْنَ

wa gadau ‘alā ḥardin qādirīn(a).

An si sinn moies fortgaang mat der Absicht, (déi Aarm) ze hënneren, och wann se fäeg waren (hinnen ze hëllefen).

فَلَمَّا رَاَوْهَا قَالُوْٓا اِنَّا لَضَاۤلُّوْنَۙ

falammā ra'auhā qālū innā laḍāllūn(a).

Wéi si de Gaart gesinn hunn, soten si: "Mir sinn tatsächlech e Vollek, dat sech verirrt,

بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ

bal naḥnu maḥrūmūn(a).

och wann mir näischt kréien,"

قَالَ اَوْسَطُهُمْ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُوْنَ

qāla ausaṭuhum alam aqul lakum lau lā tusabbiḥūn(a).

Dee Wäissten ënner hinnen sot: "Hunn ech iech net gesot, firwat Dir (Ären Här) net verherrlecht?"

قَالُوْا سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū subḥāna rabbinā innā kunnā ẓālimīn(a).

Si soten: "Éier eisem Här, mir sinn tatsächlech en ongerecht Vollek."

فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَلَاوَمُوْنَ

fa'aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatalāwamūn(a).

Dann stellen se sech géigesäiteg vir a maachen sech géigesäiteg d'Schold.

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا طٰغِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ṭāgīn(a).

Si soten: "Wee eis! Wierklech, mir sinn e Vollek, dat Grenzen iwwerschreit."

عَسٰى رَبُّنَآ اَنْ يُّبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَآ اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا رٰغِبُوْنَ

‘asā rabbunā ay yubdilanā khairam minhā innā ilā rabbinā rāgibūn(a).

"Hoffentlech ersetzt Gott eis mat engem bessere (Gaart) wéi dësen. Tatsächlech hoffen mir op Verzeiung vun eisem Gott."

كَذٰلِكَ الْعَذَابُۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

każālikal-‘ażāb(u), wa la‘ażābul-ākhirati akbar(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

Sou ass d'Strofe (op der Welt). An tatsächlech wier d'Strofe am Hiernof méi grouss, wa se et nëmme woussten.

اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

inna lil-muttaqīna ‘inda rabbihim jannātin-na‘īm(i).

Wierklech, fir déi, déi fromm sinn (kritt een e Paradäis voller Freed mat hirem Här).

اَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِيْنَ كَالْمُجْرِمِيْنَۗ

afanaj‘alul-muslimīna kal-mujrimīn(a).

Sollen mir Muslime wéi Sënner (Ongleeweg) behandelen?

مَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَۚ

mā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

Firwat hues du dat gemaach? Wéi treffs du Entscheedungen?

اَمْ لَكُمْ كِتٰبٌ فِيْهِ تَدْرُسُوْنَۙ

am lakum kitābun fīhi tadrusūn(a).

Oder hues du e Buch (vun Allah opgedeckt), dat du studéiers?

اِنَّ لَكُمْ فِيْهِ لَمَا تَخَيَّرُوْنَۚ

inna lakum fīhi lamā takhayyarūn(a).

tatsächlech kënnt Dir wielen, wat dran ass.

اَمْ لَكُمْ اَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ اِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُوْنَۚ

am lakum aimānun ‘alainā bāligatun ilā yaumil-qiyāmah(ti), inna lakum lamā taḥkumūn(a).

Oder hutt Dir vun Eis (Verspriechen, déi duerch) Eeden kritt, déi bis zum Dag vun der Operstéiung a Kraaft bleiwen, fir datt Dir entscheede kënnt (wéi Dir wëllt)?

سَلْهُمْ اَيُّهُمْ بِذٰلِكَ زَعِيْمٌۚ

salhum ayyuhum biżālika za‘īm(un).

Frot se: "Wien vun hinnen ass verantwortlech fir (d'Entscheedung, déi getraff gouf)?"

اَمْ لَهُمْ شُرَكَاۤءُۚ فَلْيَأْتُوْا بِشُرَكَاۤىِٕهِمْ اِنْ كَانُوْا صٰدِقِيْنَ

am lahum syurakā'(u), falya'tū bisyurakā'ihim in kānū ṣādiqīn(a).

Oder hunn si Verbündeter? Da loosst si hir Verbündeter matbréngen, wa se richteg Leit sinn.

يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَّيُدْعَوْنَ اِلَى السُّجُوْدِ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَۙ

yauma yuksyafu ‘an sāqiw wa yud‘auna ilas-sujūdi falā yastaṭī‘ūn(a).

(Erënnert Iech) un den Dag, wou d'Kälwer fräigeluecht goufen a si geruff goufen, sech ze knien; dann kënne si net méi

خَاشِعَةً اَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗوَقَدْ كَانُوْا يُدْعَوْنَ اِلَى السُّجُوْدِ وَهُمْ سٰلِمُوْنَ

khāsyi‘atan abṣāruhum tarhaquhum żillah(tun), wa qad kānū yud‘auna ilas-sujūdi wa hum sālimun(a).

Hir Blécker ware no ënnen geriicht, voller Demütigung. An tatsächlech goufe si virdru (op der Welt) opgeruff, sech ze knien, wa se gesond waren (awer si hunn et net gemaach).

فَذَرْنِيْ وَمَنْ يُّكَذِّبُ بِهٰذَا الْحَدِيْثِۗ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَۙ

fażarnī wa may yukażżibu bihāżal-ḥadīṡi sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).

Also loosst et Mir (seng Affären) an deenen, déi dës Wierder (de Koran) verleegnen. Méi spéit wäerte Mir se lues a lues aus enger Richtung bestrofen, déi se net kennen,

وَاُمْلِيْ لَهُمْۗ اِنَّ كَيْدِيْ مَتِيْنٌ

wa umlī lahum, inna kaidī matīn(un).

an ech hunn hinnen eng Zäitlimit ginn. Tatsächlech ass mäi Plang ganz fest.

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ اَجْرًا فَهُمْ مِّنْ مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُوْنَۚ

am tas'aluhum ajran fahum mim magramim muṡqalūn(a).

Oder froes du (Mohammed) hinnen ëm eng Belounung, sou datt si mat Scholden belaascht ginn?

اَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُوْنَ

am ‘indahumul-gaibu fahum yaktubūn(a).

Oder wëssen si dat Onsichtbaart, an dann schreiwen si et op?

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوْتِۘ اِذْ نَادٰى وَهُوَ مَكْظُوْمٌۗ

faṣbir liḥukmi rabbika wa lā takun kaṣāḥibil-ḥūt(i), iż nādā wa huwa makẓūm(un).

Also sidd gedëlleg (Muhammad) mat de Geboter vun Ärem Här, a sidd net wéi (Yunus) de Mann, deen am (Bauch) vun engem Fësch war, wéi hien mat engem trauregen Häerz gebiet huet.

لَوْلَآ اَنْ تَدٰرَكَهٗ نِعْمَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ لَنُبِذَ بِالْعَرَاۤءِ وَهُوَ مَذْمُوْمٌ

lau lā an tadārakahū ni‘matum mir rabbihī lanubiża bil-‘arā'i wa huwa mażmūm(un).

Wann hien net direkt Gonschte vu sengem Här kritt, gëtt hie sécherlech an engem Zoustand vun Ongléck an dat onfruchtbaart Land gehäit.

فَاجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَجَعَلَهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

fajtabāhu rabbuhū faja‘alahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

Dunn huet säin Här hien erausgewielt an hien zu engem vun de fromme Leit gemaach.

وَاِنْ يَّكَادُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَيُزْلِقُوْنَكَ بِاَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُوْلُوْنَ اِنَّهٗ لَمَجْنُوْنٌ ۘ

wa iy yakādul-lażīna kafarū layuzliqūnaka bi'abṣārihim lammā sami‘uż żikra wa yaqūlūna innahū lamajnūn(un).

An tatsächlech wäerten déi Ongleeweg dech bal mat hiren Aen entgleewen, wa se de Koran héieren a soen: "Hien (Mohammed) ass wierklech e Verréckten."

وَمَا هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

Well (de Koran) näischt anescht ass wéi eng Warnung fir déi ganz Natur.