Q.S Ta-Ha (طه) - 135 Zuel vun de Versen

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

Thaha

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

Mir hunn Iech (Mohammed) dëse Koran net erofgeschéckt, fir datt Dir a Schwieregkeeten kënnt;

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

mee als Warnung fir déi, déi (Allah) fäerten,

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

geschéckt vum (Allah), deen d'Äerd an den héijen Himmel erschaf huet,

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(nämlech) de Gnädegsten, deen iwwer dem Troun wunnt.

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

Him gehéiert alles, wat am Himmel ass, wat op der Äerd ass, wat tëscht hinnen ass, a wat ënner der Äerd ass.

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

A wann Dir haart schwätzt, wierklech, Hie kennt d'Geheimnis a wat méi verstoppt ass.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(Hien ass) Allah, et gëtt kee Gott ausser Him, deen déi schéinst Nimm huet.

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

An huet d'Geschicht vum Moses bei Iech ukomm?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

Wéi hien (de Moses) d'Feier gesinn huet, sot hien zu senger Famill: "Bleift (hei), tatsächlech gesinn ech d'Feier, hoffentlech kann ech iech eng kleng Flam bréngen oder ech kréien Orientéierung op der Plaz vum Feier."

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

Wéi hien also bei hie koum (op d'Plaz vum Feier), gouf hie geruff: "O Musa!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Wierklech, ech sinn däi Gott, also loosst deng zwee Fluchen lass. Well wierklech bass du am hellegen Dall, Tuwa.

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

An ech hunn dech erausgesicht, also lauschtert wat (dech) opgedeckt gëtt.

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

Wierklech, ech sinn Allah, et gëtt kee Gott ausser mir, also veréiert mech a maacht Gebieder fir mech ze gedenken.

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

Wierklech, d'Stonn kënnt, ech wäert se geheim halen, fir datt jidderee belount gëtt no deem, wat hie verdéngt huet.

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

Loosst Iech also net (vum Weltergang) vun de Leit ofhalen, déi net drun gleewen a vun de Leit, déi hire Begierden nokommen, well dat iech zum Ënnergang bréngt."

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

"A wat ass an denger rietser Hand, O Musa?"

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

Hie (de Moses) sot: "Dëst ass mäi Staff, ech leeën mech drop, an ech schloen domat (Blieder) fir meng Geessen aus, an et ass nach méi Virdeel fir mech."

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

Hien (Allah) sot: "Hief hien, O Musa!"

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

Dunn huet de (Moses) de Bengel gehäit, an op eemol ass en zu enger Schlaang ginn, déi séier gekrabbelt ass.

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

Hien (Allah) sot: "Halt hien fest a fäert net, mir wäerten hien a säin ursprénglechen Zoustand zréckbréngen."

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

an Är Hand ënner Är Achselhöhl leeën, da kënnt se wäiss (stralend) ouni Mängel eraus, wéi en anert Wonner,

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

datt Mir Iech (e puer) vun eisen groussen Zeeche weisen kënnen,

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Gitt bei de Pharao; hie geet wierklech iwwer d'Linn."

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

Hie (Moses) sot: "O mäin Här, erweider meng Broscht,

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

a mir d'Saache méi einfach maachen,

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

an d'Steifheet vu menger Zong ewechhuelen,

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

fir datt si meng Wierder verstoen,

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

a maacht mech zu engem Dénger vu menger Famill,

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(nämlech) den Aaron, mäi Brudder,

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

stäerkt meng Kraaft mat (der Existenz vun) him,

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

a maacht hien zu engem Frënd a mengen Affären,

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

fir datt mir Dech vill verherrlechen kënnen,

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

an denken vill un dech,

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

Wierklech, Dir gesitt alles (vun eiser Situatioun).

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

Hien (Allah) sot: "Tatsächlech, Är Ufro gouf erfëllt, O Musa!

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

An tatsächlech, Mir hunn iech bei anere Geleeënheeten (virdrun) Gonschte geschenkt,

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(nämlech) wéi Mir Är Mamm mat eppes Inspiréiertem inspiréiert hunn,

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(dat heescht), leet hien (de Moses) an eng Këscht, gehei hien dann an de Floss (den Nil), da loosst de Floss (de Stréimung) hien un d'Ufer droen, hie gëtt vum (Pharao) mengem Feind a senge Feinde geholl. Ech hunn dir d'Léift geschenkt, déi vu mir kënnt; an datt du ënner menger Opsiicht opgewuess gëss.

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(Dat ass) wéi Är Schwëster ënnerwee war, sot si (zu der Famill vum Pharao): "Kann ech Iech déi Persoun weisen, déi sech ëm si këmmert?" Also hu mir Iech zréck bei Är Mamm bruecht, fir datt si glécklech wier an net trauere géif. An Dir hutt eemol een ëmbruecht, dann hu mir Iech viru (grousse) Schwieregkeeten gerett a mir hunn Iech mat verschiddene (schwieregen) Prüfungen op d'Prouf gestallt; dann hutt Dir e puer Joer ënnert de Leit vu Madyan gelieft, dann sidd Dir, O Musa, zur festgeluechter Zäit komm,

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

an ech hunn dech (fir e Bote) fir mech selwer erausgesicht.

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

Gitt du an däi Brudder a drot meng Zeeche (Kraaft), a vergiesst net, un mech ze denken;

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Gitt iech zwee bei de Pharao, well hien huet wierklech d'Grenze iwwerschratt;

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

Also schwätzt mat him (Pharao) mat sanfte Wierder, vläicht wäert hie sech bewosst sinn oder Angscht hunn.

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

Si soten allebéid: "Eise Här, mir fäerten tatsächlech, datt hie geschwënn eis bestrofe wäert oder datt hie sech iwwer all Grenzen eraus verbreet."

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

Hien (Allah) sot: "Maacht Iech keng Suergen, tatsächlech sinn ech mat iech zwee, ech héieren a gesinn."

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

Also gitt Dir béid bei hien (Pharao) a sot: "Tatsächlech, mir sinn allebéid Boten vun Ärem Här, also loosst d'Kanner vun Israel mat eis goen a foltert se net. Tatsächlech sinn mir mat engem Beweis (vun eiser Apostelschaft) vun Ärem Här bei Iech komm. An d'Erléisung gëtt deenen geschenkt, déi den Instruktioune befollegen."

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

Tatsächlech ass eis opgedeckt ginn, datt d'Qual (ugedroe) gëtt iwwer jiddereen, deen (d'Léiere vun der Relioun, déi mir bruecht hunn) verleegnt a sech ewechdréit (deen sech net dofir interesséiert)."

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

Hie (Pharao) sot: "Wien ass den Här vun iech zwee, O Musa?"

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

Hie (de Moses) huet geäntwert: "Eise Här ass (Gott), deen allem eng Form vum Optriede ginn huet, an him dann d'Leedung ginn huet."

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

Hie (Pharao) sot: "Also, wéi war den Zoustand vun den ale Leit?"

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

Hien (Moses) huet geäntwert: "D'Wëssen dovun ass bei mengem Här, an engem Buch (Lauh Mahfuzh), mäin Här wäert kee Feeler maachen oder vergiessen;"

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(Gott) Deen d'Äerd zu enger Rouplaz fir dech gemaach huet, Weeër dran fir dech gemaach huet, a Waasser (Reen) vum Himmel erofschéckt." Dann loosse Mir mat him (dem Reewaasser) verschidden Zorte vu Planzen wuessen.

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

Iesst a weidt Är Déieren. Wierklech, doran sinn Zeeche (vun der Gréisst vun Allah) fir Leit, déi verstoen.

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

Aus hir (dem Land) hu Mir Iech erschaf, an dohi wäerte Mir Iech zréckkommen, an aus hir wäerte Mir Iech zu enger anerer Zäit erausféieren.

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

An tatsächlech hate Mir him (dem Pharao) all eis Zeeche (vu Gréisst) gewisen, awer hie war eng Ligen an huet sech gezéckt (d'Wourecht unzehuelen).

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

Hie (Pharao) sot: "Bass du bei eis komm, fir eis mat denger Magie aus eisem Land ze verdreiwen, o Musa?"

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

Mir bréngen dir also definitiv sou eng Magie, also maacht eng Vereinbarung fir eng Versammlung tëscht eis an dir, déi mir net verletzen, weder (nach) dir, op enger oppener Plaz."

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

Hie (Moses) sot: "D'(Ofkommes)zäit (fir eis Versammlung mat dir) ass op engem Festdag a loosst d'Leit sech moies versammelen (duha)."

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

Also ass de Pharao fortgaang (vun där Plaz), huet dann säi Plang ausgeduecht, an ass dann (um festgeluechten Dag) zréckkomm.

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

De Musa sot zu hinnen (de Magier): "Wee iech! Erzielt keng Ligen géint Allah, fir datt Hien iech net mat Strof zerstéiert." A wat e Verloscht ass et fir déi, déi Ligen erfannen.

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

Also hunn si iwwer hir Affären gestridden an si hunn (hir) Gespréicher geheim gehalen.

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

Si (d'Magier) hunn gesot: "Tatsächlech sinn dës zwee Leit Magier, déi iech (Pharao) mat hirer Magie aus Ärem Land verdreiwe wëllen, an Är Haaptgebräicher zerstéiere wëllen."

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

Also sammelt all Är Tricken (Magie), da kommt an der Rei, a wierklech, Gléck ass déi Persoun, déi haut gewënnt."

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

Si soten: "O Musa! Hues du (als éischt) geworf oder hu mir als éischt geworf?"

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

Hie (de Moses) sot: "Werf w.e.g.!" Dunn sinn him (de Moses) op eemol hir Seeler a Stäb erschéngen, wéi wann hie séier géif schleichen, wéinst hirer Magie.

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

Also huet de Musa Angscht a sengem Häerz gefillt.

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

Mir hunn gesot: "Hutt keng Angscht! Wierklech, Dir sidd dee Gewënner."

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

An geheien, wat an denger rietser Hand ass, et wäert sécherlech verschléngen, wat se maachen. Wat se gemaach hunn, war just en Zaubertrick (blos). An de Magier wäert net gewannen, egal wou e hierkënnt.

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

Dunn hunn d'Magier sech verbeugt a gesot: "Mir hunn un de Gott vum Aaron a vum Moses gegleeft."

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

Hie (Pharao) sot: "Hutt Dir un hien (de Moses) gegleeft, ier ech Iech d'Erlaabnes ginn hunn? Tatsächlech war hie Äre Leader, deen Iech Magie geléiert huet. Also, wierklech, ech wäert Är Hänn a Féiss kräizweis ofschneiden, an tatsächlech, ech wäert Iech um Fouss vun enger Dattelpalme kräizen an tatsächlech, Dir wäert sécher wëssen, wie vun eis déi méi schwéier an déi méi éiweg Qual huet."

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

Si (d'Magier) hunn gesot: "Mir wäerten eis net op Basis vu klore Beweiser (Wonner) bei iech ënnerwerfen, déi eis komm sinn, an op Basis (Allah), deen eis erschaf huet. Also entscheet, wat Dir wëllt entscheeden. Tatsächlech kënnt Dir nëmmen iwwer d'Liewen op dëser Welt entscheeden."

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

Mir hunn wierklech un eise Gott gegleeft, fir datt Hie eis eis Feeler an d'Magie, déi Dir eis opgezwonge hutt, verzeie wäert. An Allah ass besser (Seng Belounung) a méi éiweg (Seng Strof).“

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

Wierklech, wien a Sënn bei säin Här kënnt, dann ass fir hien d'Häll. Hie ass net doran gestuerwen (weiderhin d'Strofe gespuert) an huet net gelieft (net fäeg sech ze bereien).

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

Mee wien awer a Glawenszoustand bei Hie kënnt a gutt Dote gemaach huet, dee sinn déi, déi en héijen (adlegen) Rang erreechen,

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(Nämlech) Gäert vun Eden, ënner deenen d'Flëss fléissen, wou se fir ëmmer wunne wäerten. Dat ass d'Belounung vun deenen, déi sech selwer rengegen.

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

An tatsächlech hunn Mir dem Moses verroden: "Gitt mat Mengen Dénger (de Kanner vun Israel) an der Nuecht, a maacht hinnen e dréchene Wee am Mier, (Dir) braucht keng Angscht ze hunn, iwwerholl ze ginn, a braucht Iech keng Suergen ze maachen (datt Dir erdrénkt)."

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

Dunn huet de Pharao a seng Arméi si verfollegt, mä si goufe vun de Welle vum Mier matgerappt, déi si erdronk hunn.

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

An de Pharao huet säi Vollek irreféiert a hinne keng Féierung ginn.

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

O Kanner vun Israel! Wierklech, Mir hunn iech vun äre Feinde gerett, a Mir hunn e Bund mat iech (fir ze bieden) op der rietser Säit vum Bierg (Bierg Sinai) gemaach a Mir hunn iech Mann a Salwa erofgeschéckt.

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

Iesst vun de gudde Versuergung, déi Mir iech virgesinn hunn, a gitt net méi wäit wéi mir et virgesinn hunn, fir datt Mäi Roserei op iech kënnt. Wien vu Mäi Roserei getraff gëtt, dee wäert tatsächlech stierwen.

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

An tatsächlech, Ech verzeien deenen, déi sech bekéieren, gleewen a gutt Dote maachen, an dann weidergefouert ginn.

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

"A firwat bass du méi séier komm wéi däi Vollek, o Musa?"

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

Hie (de Moses) sot: "Si verfollegen mir an ech beeilen mech zu dir, o mäin Här, fir datt du (mat mir) zefridden bass."

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

Hien (Allah) sot: "Tatsächlech, Mir hunn Är Leit op d'Prouf gestallt, nodeems Dir fortgaang sidd, an si goufe vun de Samiri op eng falsch Manéier gefouert."

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

Dunn ass de Musa rosen an traureg bei säi Vollek zréckgaangen. Hie (de Moses) sot: "O mäi Vollek! Huet ären Här iech net e gutt Versprieche versprach? Ass d'Period vum Bund ze laang fir iech oder wëllt Dir, datt Gottes Roserei op iech fällt? Firwat brécht Dir ären Bund mat mir?"

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

Si soten: "Mir hunn Äre Bund net aus eegenem Wëlle gebrach, mee mir mussten eng schwéier Laascht vun den Ornamenter vum Vollek (vum Pharao) droen, dann hu mir se (an d'Feier) gehäit, an op déiselwecht Aart a Weis huet de Samiri se gehäit,

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

dann (aus der Feierplaz) huet hien (de Samiri) (eng Statu vun) engem Kallef mat engem Kierper an enger Stëmm fir si erausbruecht, dofir soten si: "Dëst ass äre Gott an de Gott vum Moses, awer hie (de Moses) huet et vergiess."

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

Hunn si also net gemierkt, datt (d'Kalfstatue) hinnen keng Äntwert konnt ginn, a kee Schued widderstoe konnt oder hinne Virdeeler brénge konnt?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

An tatsächlech, virdru hat den Harun zu hinne gesot: "O mäi Vollek! Wierklech, Dir gouf nëmmen eng Prüfung (mat der Kallefstatue) ginn an tatsächlech, Ären Här ass (Allah) de Barmhäerzegsten, also folgt mir a befollegt meng Geboter."

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

Si hunn geäntwert: "Mir wäerten et net verloossen (a) weiderhin et (d'Kalfstatu) ubidden, bis de Moses bei eis zréckkënnt."

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

Hie (Moses) sot: "O Harun! Wat hält dech op, wann s du gesäis, datt si sech ofgeleeën hunn,

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(also) folgst du mir net? Hues du (bewosst) meng Befeeler net respektéiert?

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

Hien (Harun) huet geäntwert: "O, Jong vu menger Mamm! Beréier mäi Baart net a mäi Kapp net. Ech hunn wierklech Angscht, datt Dir (zu mir) seet: 'Dir hutt d'Kanner vun Israel gespléckt an Dir hutt meng Botschaft net agehalen.'"

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

Hie (de Moses) sot: "Wat huet dech dozou bruecht, O Samiri?"

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

Hie (Samiri) huet geäntwert: "Ech weess eppes, wat si net wëssen, dofir hunn ech eng Handvoll (Äerd aus) de Foussstape vum Apostel geholl an se (an d'Feier) gehäit, sou huet mäi Wonsch mech verlockt."

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

Hie (de Moses) sot: "Gitt! Also tatsächlech am Liewen (op dëser Welt) kënnt Dir (nëmmen) soen: 'Réiert (mech) net un'. An Dir wäert sécherlech (d'Strofe) kréien, déi versprach gouf (am Hierno), déi Dir net vermeide kënnt, a kuckt op Äre Gott, deen Dir weiderhi veréiert. Mir wäerten hien definitiv verbrennen, dann wäerte mir hien (seng Äsche) an d'Mier (verstreet) verstreeten.

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

Wierklech, Äre Gott ass nëmmen Allah, et gëtt kee Gott ausser Him. Säi Wëssen ëmfaasst alles.“

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

Sou erzielen Mir dir (Muhammad) e puer vun de Geschichten (vum Vollek), déi vergaange sinn, an tatsächlech hunn Mir dir eng Warnung (de Koran) vun Eiser Säit ginn.

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

Wien sech dovun (dem Koran) ofwendt, dee wäert um Dag vun der Operstéiung eng schwéier Laascht (Sënn) droen,

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

Si bleiwen an deem Zoustand. An d'Laascht vun de Sënne wäert fir si um Dag vun der Operstéiung schrecklech sinn,

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

Um Dag vum (Urdesdag) gëtt d'Trompett geblosen (zweet Mol) an un deem Dag versammele Mir d'Sünder mat bloen (Gesiichter) düsteren,

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

Si hunn sech geflüstert: "Dir wäert (op der Welt) net méi wéi zéng (Deeg) bleiwen."

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

Mir wëssen am beschten, wat se soen, wann déi oprechtst Persoun seet: "Dir sidd net méi wéi een Dag (op der Welt) bliwwen."

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

An si froen dech (Mohammed) iwwer d'Bierger, also sot: "Mäin Här wäert se (um Dag vun der Operstéiung) sou komplett wéi méiglech zerstéieren,

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

dann wäert Hien (déi fréier Bierger) komplett gläich maachen,

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(sou datt) Dir do keng niddreg an héich Plazen méi gesitt.“

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

Un deem Dag si si (dem Ruff vum) Ruffer (Engel) gefollegt, ouni sech ëmzedréinen (ze widderleeën); an all Stëmmen verbéien sech virum Barmhäerzegsten Gott, sou datt alles wat Dir héiert, Geflüster ass.

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

Un deem Dag gëtt et keng Fürsprung (Hëllef) ze benotzen, ausser vun deenen, deenen Gott, de Barmhäerzegsten, d'Erlaabnes ginn huet, a deenen hir Wierder Hien guttgeheescht hunn.

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

Hie (Allah) weess, wat virun hinnen ass (wat geschéie wäert) a wat hannert hinnen ass (wat scho geschitt ass), während hiert Wëssen säi Wëssen net enthalen kann.

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

An all Gesiichter hunn sech virum (Allah) dem Liewegen an dem Eenzegen verbeugt. Et ass wierklech e Verloscht fir Leit, déi Ongerechtegkeet maachen.

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

A wien gutt Dote mécht, während hien e Gleewegen ass, dee fäert keng Ongerechtegkeet (géint hien) an hie fäert keng Reduktioun vu senge Rechter.

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

An esou hu Mir de Koran op Arabesch erofgeschéckt, an Mir hunn dran e puer vun de Geforen ëmmer erëm erkläert, fir datt si fromm kënne ginn, oder datt et eng Erënnerung fir si ka sinn.

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

Also den Allerhéchsten ass Allah, de richtege Kinnek. An du (Mohammed) liest net séier de Koran, ier en dir opgedeckt gouf, a sot net: "O mäin Här, vergréisser mäi Wëssen."

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

An tatsächlech hunn Mir dem Adam virdru bestallt, awer hie huet et vergiess, a Mir hunn kee staarke Wëllen an him fonnt.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

An (erënnert Iech) wéi Mir zu den Engelen gesot hunn: "Verbéit Iech virum Adam!" Dann hunn si sech verbéit, ausser dem Satan; hie refuséiert.

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

Dunn hunn Mir gesot: "O Adam! Wierklech, dësen (Satan) ass e Feind vun dir an Ärer Fra, also loosst hien iech net aus dem Paradäis verdreiwen, fir datt Dir net a Leed sidd."

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

Tatsächlech gëtt et do (eng Garantie) fir dech, du wäerts net verhongeren an du wäerts net plakeg sinn.

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

An tatsächlech, do wäerts du kee Duuscht hunn an d'Hëtzt vun der Sonn wäert dech net treffen."

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

Dunn huet de Satan him (e béise Gedanke) zougeflüstert a gesot: "O Adam! Soll ech dir de Bam vun der Onstierflechkeet (Khuldi) an d'Kinnekräich weisen, dat net zerstéiert gëtt?"

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

Dunn hunn si béid dovun giess, an hir privat Deeler goufen hinne sichtbar, an si hunn ugefaangen et mat de Blieder vum Paradäis ze bedecken. Den Adam huet sengem Här net gefollegt a ass irrt gaangen.

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

Dunn huet säin Här hien erausgewielt, dofir huet Hien seng Reue akzeptéiert a him Féierung ginn.

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

Hien (Allah) sot: "Kommt zesummen aus dem Paradäis erof, e puer vun iech, Feinde vun aneren. Wann iech Leedung vu Mir kënnt, dann (wësst) wien meng Leedung befollegt, wäert net irre goen an him wäert net geschued ginn."

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

A wien sech vu Menger Warnung ofwendt, dee wäert wierklech e schmuel Liewen féieren, a Mir wäerten hien um Dag vun der Operstéiung blann versammelen."

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

Hie sot: "O mäin Här, firwat hues du mech blann zesummegeruff, wann ech virdru gesinn hunn?"

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

Hien (Allah) sot: "Also, fréier koumen eis Verse bei iech, an Dir hutt se ignoréiert, sou (och) haut gitt Dir ignoréiert."

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

An esou belounen Mir déi, déi Grenzen iwwerschreiden an net un d'Zeeche vun hirem Här gleewen. Tatsächlech ass d'Strofe am Hiernof méi schwéier a méi éiweg.

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

Ass et also net e Zeechen fir si (d'Polytheisten), wéi vill (Generatiounen) virun hinnen Mir zerstéiert hunn, och wann si duerch (d'Spuere vun) hirem (Vollek) Wunnsëtz gaange sinn? Wierklech, dorunner gëtt et Zeeche (vun Allahs Muecht) fir Leit mat Verstand.

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

An wann et kee viraus bestëmmten Uerder vun Ärem Här a keng festgeluecht Zäit (vum Doud) gi wier, wier (d'Qual) sécherlech iwwer si komm.

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

Also sidd gedëlleg mat deem wat se soen, a verherrlecht Iech selwer andeems Dir Ären Här lueft, ier d'Sonn opgeet an ier se ënnergeet; a biet (och) ëm Mëtternuecht an um Enn vum Dag, fir datt Dir Iech roueg fillt.

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

A riicht Är Aen net op d'Freed, déi Mir e puer Gruppe vun hinne ginn hunn, (als) d'Blumm vum Liewen an der Welt, fir datt Mir se domat (Freed) testen kënnen. D'Gnod vun Ärem Gott ass besser a méi éiweg.

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

An befielt Ärer Famill, Gebieder ze verhandelen a gedëlleg ze sinn, wann Dir se maacht. Mir froen Iech net ëm Ënnerhalt, Mir sinn déi, déi Iech Ënnerhalt ginn. An d'Konsequenze (dat Gutt am Hiernof) sinn fir déi, déi fromm sinn.

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

An si soten: "Firwat huet hien eis kee Zeechen (Beweis) vu sengem Här bruecht?" Goufen net (richteg) Beweiser zu hinne bruecht, wéi déi, déi an de fréiere Bicher ernimmt goufen?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

An wann Mir si mat enger fréierer Qual zerstéiert hätten (de Koran gouf opgedeckt), hätten si gesot: "Eise Här, firwat hues Du eis kee Bote geschéckt, fir datt mir Denge Verse verfollegen, ier mir veruecht a geréng ginn?"

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

Sot (Mohammed): "Jidderee vun (eis) waart, also waart op iech! An een Dag wäert Dir wëssen, wien de riichte Wee geet, a wien guidéiert gouf."