Q.S Al-Qiyamah (اَلْقِيَامَة) - 40 Zuel vun de Versen

لَآ اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lā uqsimu biyaumil-qiyāmah(ti).

Ech schwieren beim Dag vum Uerteel,

وَلَآ اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

wa lā uqsimu bin nafsil-lawwāmah(ti).

an ech schwieren bei der Séil, déi ëmmer (selwer) bedauert.

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَّجْمَعَ عِظَامَهٗ ۗ

ayaḥsabul-insānu allan najma‘a ‘iẓāmah(ū).

Mengt de Mënsch, datt Mir seng Schanken net zesumme sammelen?

بَلٰى قٰدِرِيْنَ عَلٰٓى اَنْ نُّسَوِّيَ بَنَانَهٗ

balā qādirīna ‘alā an nusawwiya banānah(ū).

(Souguer) Mir konnten seng Fanger perfekt erëm zesummesetzen.

بَلْ يُرِيْدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهٗۚ

bal yurīdul-insānu liyafjura amāmah(ū).

Mä d'Mënsche wëlle stänneg Sënne maachen.

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۗ

yas'alu ayyāna yaumul-qiyāmah(ti).

Hie freet: "Wéini wäert den Dag vum Uerteel sinn?"

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

fa iżā bariqal-baṣar(u).

Also wann Är Aen sech opmaachen (Angscht),

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

wa khasafal-qamar(u).

an de Mound huet säi Liicht verluer,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).

dann hunn sech d'Sonn an de Mound versammelt,

يَقُوْلُ الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yaqūlul-insānu yauma'iżin ainal-mafarr(u).

Un deem Dag wäerten d'Leit froen: "Wou kann ech lafen?"

كَلَّا لَا وَزَرَۗ

kallā lā wazar(a).

Nee! Et gëtt kee Schutz!

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمُسْتَقَرُّۗ

ilā rabbika yauma'iżinil-mustaqarr(u).

Nëmmen zu Ärem Här wäerts du un deem Dag zréckkommen.

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍۢ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۗ

yunabba'ul-insānu yauma'iżim bimā qaddama wa akhkhar(a).

Un deem Dag gëtt de Leit gesot, wat se gemaach hunn a wat se vernoléissegt hunn.

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِهٖ بَصِيْرَةٌۙ

balil-insānu ‘alā nafsihī baṣīrah(tun).

Och Mënsche sinn Zeie vu sech selwer,

وَّلَوْ اَلْقٰى مَعَاذِيْرَهٗۗ

wa lau alqā ma‘āżīrah(ū).

an och wann hien seng Grënn virgedroen huet.

لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ

lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).

Beweegt (Muhammad) net Är Zong (fir de Koran ze liesen), well Dir wäert se séier (meeschtern).

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهٗ وَقُرْاٰنَهٗ ۚ

inna ‘alainā jam‘ahū wa qur'ānah(ū).

Wierklech, Mir wäerten et (an Ärem Schouss) sammelen an et recitéieren.

فَاِذَا قَرَأْنٰهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهٗ ۚ

fa iżā qara'nāhu fattabi‘ qur'ānah(ū).

Wann mir et fäerdeg gelies hunn, da fuert weider mat der Liesung.

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ

Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).

Dann wäerte mir et tatsächlech erklären.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَۙ

kallā bal tuḥibbūnal-‘ājilah(ta).

Nee! Och Dir hutt d'Liewen vun der Welt gär,

وَتَذَرُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

wa tażarūnal-‘ākhirah(ta).

an (d'Liewen vum) Hierno ignoréieren.

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ نَّاضِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżin nāḍirah(tun).

D'Gesiichter (vun de Gleewegen) un deem Dag wäerten stralen,

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۚ

ilā rabbihā nāẓirah(tun).

säi Gott kucken.

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍۢ بَاسِرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżim bāsirah(tun).

An d'Gesiichter (vun den Ongleewegen) un deem Dag wäerten düster sinn,

تَظُنُّ اَنْ يُّفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۗ

taẓunnu ay yuf‘ala bihā fāqirah(tun).

si ware sech sécher, datt hien eng schrecklech Katastroph géif treffen.

كَلَّآ اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ

kallā iżā balagatit-tarāqiy(a).

Nee! Wann (d'Liewen) den Hals erreecht huet,

وَقِيْلَ مَنْ ۜرَاقٍۙ

wa qīla man…rāq(in).

an et gouf (zu him) gesot: "Wien kann heelen?"

وَّظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

wa ẓanna annahul-firāq(u).

An hie war sech sécher, datt et Zäit war, Äddi ze soen (vun der Welt),

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

waltaffatis-sāqu bis-sāq(i).

a verbënnt d'Kallef (lénks) mam Kalef (riets),

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمَسَاقُ ۗ ࣖ

ilā rabbika yauma'iżinil-masāq(u).

zu Ärem Här un deem Dag wäerts du verbannt ginn.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.

Well hien (fréier) net (de Koran an de Messenger) bestätege wollt a keng Gebieder maache wollt,

وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

wa lākin każżaba wa tawallā.

mä amplaz huet hien (de Messenger) gelunn an huet sech (vun der Wourecht) ewechgedréit,

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۗ

Ṡumma żahaba ilā ahlihī yatamaṭṭā.

dann ass hien houfreg bei seng Famill gaangen.

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

aulā laka fa'aulā.

Wee dir! Also wee dir!

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ

Ṡumma aulā laka fa'aulā.

Nach eng Kéier, wee iech (Mënschen)! Also wee!

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُّتْرَكَ سُدًىۗ

ayaḥsabul-insānu ay yutraka sudā(n).

Denken d'Mënschen, datt si eleng gelooss ginn (ouni Rechenschaftspflicht)?

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّنْ مَّنِيٍّ يُّمْنٰى

alam yaku nuṭfatam mim maniyyiy yumnā.

War hien net ursprénglech just en Drëps Spermien, deen (an de Gebärmutter) vergoss gouf,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

Ṡumma kāna ‘alaqatan fa khalaqa fa sawwā.

dann ass (de Spermien) zu eppes ginn, wat hänke bleift, dann huet Allah et erschaf a perfektionéiert,

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۗ

fa ja‘ala minhuz-zaujainiż-żakara wal-unṡā.

dann huet Hien doraus e männlecht an e weiblecht Koppel gemaach.

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ࣖ

alaisa żālika biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā.

Ass (Gott, deen et mécht) net sou eng Muecht (och) fir déi Doudeg zum Liewen ze erwecken?