Q.S At-Talaq (اَلطَّلَاق) - 12 Zuel vun de Versen

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَطَلِّقُوْهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَاَحْصُوا الْعِدَّةَۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ رَبَّكُمْۚ لَا تُخْرِجُوْهُنَّ مِنْۢ بُيُوْتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيْنَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍۗ وَتِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ لَا تَدْرِيْ لَعَلَّ اللّٰهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذٰلِكَ اَمْرًا

yā ayyuhan-nabiyyu iżā ṭallaqtumun-nisā'a fa ṭalliqūhunna li‘iddatihinna wa aḥṣul-‘iddah(ta), wattaqullāha rabbakum, lā tukhrijūhunna mim buyūtihinna wa lā yakhrujna illā ay ya'tīna bifāḥisyatim mubayyinah(tin), wa tilka ḥudūdullāh(i), wa may yata‘adda ḥudūdallāhi faqad ẓalama nafsah(ū), lā tadrī la‘allallāha yuḥdiṡu ba‘da żālika amrā(n).

O Prophet! Wann Dir Iech vun Äre Fraen scheet, da sollt Dir se zu enger Zäit scheeden, wou se hirer (raisonnabeler) Idah (konfrontéiere kënnen), an d'Zäit vun där Idah zielen, a Gott, Äre Här, fäerten. Huelt se net aus hiren Haiser eraus a loosst se net erausgoen, ausser si maachen eng kloer ofgräiflech Handlung. Dëst sinn d'Gesetzer vun Gott, a wien d'Gesetzer vun Gott verletzt, dann huet hien sech selwer falsch gemaach. Dir wësst et net, vläicht mécht Gott duerno eng nei Bestëmmung.

فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ فَارِقُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ وَّاَشْهِدُوْا ذَوَيْ عَدْلٍ مِّنْكُمْ وَاَقِيْمُوا الشَّهَادَةَ لِلّٰهِ ۗذٰلِكُمْ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ەۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّهٗ مَخْرَجًا ۙ

fa iżā balagna ajalahunna fa amsikūhunna bima‘rūfin au fāriqūhunna bima‘rūfiw wa asyhidū żawai ‘adlim minkum wa aqīmusy-syahādata lillāh(i), żālikum yū‘aẓu bihī man kāna yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa may yattaqillāha yaj‘al lahū makhrajā(n).

Wann si also um Enn vun hirem Gebied sinn, da versöhnt si (kënnt zréck mat hinnen) oder loosst si gutt goen a bezeegt mat zwee fairen Zeien ënner iech a loosst är Zeienausso fir Allahs Wuel bestätegt ginn. Dëst ass d'Léier, déi deenen ginn ass, déi un Allah an d'Hiernuecht gleewen. Wien Allah fäert, wäert sécherlech e Wee eraus fir hien opmaachen,

وَّيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَهُوَ حَسْبُهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ بَالِغُ اَمْرِهٖۗ قَدْ جَعَلَ اللّٰهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا

wa yarzuqhu min ḥaiṡu lā yaḥtasib(u), wa may yatawakkal ‘alallāhi fa huwa ḥasbuh(ū), innallāha bāligu amrih(ī), qad ja‘alallāhu likulli syai'in qadrā(n).

an Hien huet him Ënnerhalt aus enger Richtung ginn, déi hien net erwaart huet. A wien säi Vertrauen op Allah setzt, Allah wäert seng (Bedierfnesser) sécherlech erfëllen. Wierklech, Allah erfëllt Seng Affären. Wierklech, Allah huet fir alles Virsiichter gesuergt.

وَالّٰۤـِٔيْ يَىِٕسْنَ مِنَ الْمَحِيْضِ مِنْ نِّسَاۤىِٕكُمْ اِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلٰثَةُ اَشْهُرٍۙ وَّالّٰۤـِٔيْ لَمْ يَحِضْنَۗ وَاُولٰتُ الْاَحْمَالِ اَجَلُهُنَّ اَنْ يَّضَعْنَ حَمْلَهُنَّۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ اَمْرِهٖ يُسْرًا

wal-lā'ī ya'isna minal-maḥīḍi min nisā'ikum inirtabtum fa ‘iddatuhunna ṡalāṡatu asyhur(in), wal-lā'ī lam yaḥiḍn(a), wa ulātul-aḥmāli ajaluhunna ay yaḍa‘na ḥamlahunn(a), wa may yattaqillāha yaj‘al lahū min amrihī yusrā(n).

Fir Fraen, déi net méi menstruéieren (Menopause) ënner Äre Fraen, wann Dir Zweiwel hutt (iwwer d'Period vun der Iddah), dann ass d'Iddah dräi Méint; an dofir (och) Fraen, déi net menstruéieren. Mëttlerweil, fir Fraen, déi schwanger sinn, ass hir Iddah-Zäit bis zur Gebuert. A wien Allah fäert, sécherlech wäert Hien d'Saachen a senge Affären einfach maachen.

ذٰلِكَ اَمْرُ اللّٰهِ اَنْزَلَهٗٓ اِلَيْكُمْۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّاٰتِهٖ وَيُعْظِمْ لَهٗٓ اَجْرًا

Żālika amrullāhi anzalahū ilaikum, wa may yattaqillāha yukaffir ‘anhu sayyi'ātihī wa yu‘ẓim lahū ajrā(n).

Dat ass d'Gebot vun Allah, dat Hien iech opgedeckt huet; Wien Allah fäert, Allah wäert seng Feeler sécherlech läschen a säi Belounung multiplizéieren.

اَسْكِنُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِّنْ وُّجْدِكُمْ وَلَا تُضَاۤرُّوْهُنَّ لِتُضَيِّقُوْا عَلَيْهِنَّۗ وَاِنْ كُنَّ اُولٰتِ حَمْلٍ فَاَنْفِقُوْا عَلَيْهِنَّ حَتّٰى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّۚ فَاِنْ اَرْضَعْنَ لَكُمْ فَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّۚ وَأْتَمِرُوْا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوْفٍۚ وَاِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهٗٓ اُخْرٰىۗ

askinūhunna min ḥaiṡu sakantum miw wujdikum wa lā tuḍārrūhunna lituḍayyiqū ‘alaihinn(a), wa in kunna ulāti ḥamlin fa anfiqū ‘alaihinna ḥattā yaḍa‘na ḥamlahunn(a), fa in arḍa‘na lakum fa ātūhunna ujūrahunn(a), wa'tamirū bainakum bima‘rūf(in), wa in ta‘āsartum fasaturḍi‘u lahū ukhrā.

Plazéiert se (d'Fraen) do wou Dir wunnt, no Ärer Fäegkeet, a maacht et hinnen net schwéier, hir (Häerzer) ze enk ze halen. A wann si (gescheete Fraen) schwanger sinn, da gitt hinnen hire Liewensënnerhalt bis se gebueren, a wann se Är (Kanner) Stillen, da gitt hinnen d'Belounung; a berode gutt ënner Iech (alles); a wann Dir Schwieregkeeten hutt, da kann eng aner Fra (d'Kand) fir hie Stillen.

لِيُنْفِقْ ذُوْ سَعَةٍ مِّنْ سَعَتِهٖۗ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهٗ فَلْيُنْفِقْ مِمَّآ اٰتٰىهُ اللّٰهُ ۗ لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا مَآ اٰتٰىهَاۗ سَيَجْعَلُ اللّٰهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُّسْرًا ࣖ

liyunfiq żū sa‘atim min sa‘atih(ī), wa man qudira ‘alaihi rizquhū falyunfiq mimmā ātāhullāh(u), lā yukallifullāhu nafsan illā mā ātāhā, sayaj‘alullāhu ba‘da ‘usriy yusrā(n).

Déi Persoun, déi d'Fräiheet huet, no hire Méiglechkeeten hire Liewensënnerhalt ze verdéngen, an déi Persoun, déi limitéiert Ënnerhaltsmëttel huet, soll hire Liewensënnerhalt vum Räichtum verdéngen, deen Allah him ginn huet. Allah belaascht eng Persoun net, ausser (no) deem, wat Allah him gëtt. Allah wäert spéider Plaz no Enkheet ubidden.

وَكَاَيِّنْ مِّنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ اَمْرِ رَبِّهَا وَرُسُلِهٖ فَحَاسَبْنٰهَا حِسَابًا شَدِيْدًاۙ وَّعَذَّبْنٰهَا عَذَابًا نُّكْرًا

wa ka'ayyim min qaryatin ‘atat ‘an amri rabbihā wa rusulihī fa ḥāsabnāhā ḥisāban syadīdā(n), wa ‘ażżabnāhā ‘ażāban nukrā(n).

A wéi vill (Awunner) vum Land net gehorchen d'Geboter vun hirem Här a senge Gesandten, dofir maache Mir eng Berechnung vun den Awunner vun deem Land mat enger strikter Berechnung, a Mir bestrofen se mat enger schrecklecher Strof (am Hiernof),

فَذَاقَتْ وَبَالَ اَمْرِهَا وَكَانَ عَاقِبَةُ اَمْرِهَا خُسْرًا

fa żāqat wabāla amrihā wa kāna ‘āqibatu amrihā khusrā(n).

sou datt si déi schlecht Konsequenze vun hiren Handlungen spieren, an d'Konsequenze vun hiren Handlungen, ass et e grousse Verloscht.

اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ عَذَابًا شَدِيْدًا فَاتَّقُوا اللّٰهَ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِۛ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۛ قَدْ اَنْزَلَ اللّٰهُ اِلَيْكُمْ ذِكْرًاۙ

a‘addallāhu lahum ‘ażāban syadīdan fattaqullāha yā ulil-albāb(i) - allażīna āmanū - qad anzalallāhu ilaikum żikrā(n).

Allah huet eng haart Strof fir si virbereet, also fäert Allah, O Leit vum Verstand! (Nämlech) déi, déi gleewen. Wierklech, Allah huet iech eng Warnung erofgeschéckt,

رَّسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ مُبَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُّدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ قَدْ اَحْسَنَ اللّٰهُ لَهٗ رِزْقًا

rasūlay yatlū ‘alaikum āyātillāhi mubayyinātil liyukhrijal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa may yu'mim billāhi wa ya‘mal ṣāliḥay yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), qad aḥsanallāhu lahū rizqā(n).

(andeems hien e Gesandte schéckt), deen Iech d'Verse vun Allah virliest an (verschidden Gesetzer) erkläert, fir datt Hien déi, déi gleewen a gutt Dote maachen, aus der Däischtert an d'Liicht brénge kann. A wien un Allah gleeft a gutt Dote mécht, deen wäert Hien sécherlech an d'Gäert eragoen, duerch déi Flëss fléissen; si wäerten do fir ëmmer wunnen. Wierklech, Allah huet him gutt Ënnerhalt ginn.

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ وَّمِنَ الْاَرْضِ مِثْلَهُنَّۗ يَتَنَزَّلُ الْاَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ەۙ وَّاَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَحَاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْمًا ࣖ

allāhul-lażī khalaqa sab‘a samāwātiw wa minal-arḍi miṡlahunn(a), yatanazzalul-amru bainahunna lita‘lamū annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un), wa annallāha qad aḥāṭa bikulli syai'in ‘ilmā(n).

Et ass Allah, deen déi siwen Himmel an d'Äerd vun der selwechter Aart erschaf huet. Säi Gebot kënnt duerch si erof, fir datt Dir wësst, datt Allah Muecht iwwer all Saachen huet, an datt Allah all Saachen a sengem Wëssen ëmfaasst.