هَلْ اَتٰى عَلَى الْاِنْسَانِ حِيْنٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْـًٔا مَّذْكُوْرًا

hal atāka ‘alal-insāni ḥīnum minad-dahri lam yakun syai'am mażkūrā(n).

Ass et net eng Zäit fir d'Mënschheet aus enger Zäit komm, wou et nach net eppes war, wat ernimmt konnt ginn?

اِنَّا خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ نُّطْفَةٍ اَمْشَاجٍۖ نَّبْتَلِيْهِ فَجَعَلْنٰهُ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا

innā khalaqnal-insāna min nuṭfatin amsyājin nabtalīhi fa ja‘alnāhu samī‘am baṣīrā(n).

Tatsächlech hunn Mir de Mënsch aus engem Drëps gemëschte Spermien erschaf, deen Mir wollten testen (mat Geboter a Verbueter), dofir hu Mir hien héieren a gesinn gelooss.

اِنَّا هَدَيْنٰهُ السَّبِيْلَ اِمَّا شَاكِرًا وَّاِمَّا كَفُوْرًا

innā hadaināhus-sabīla immā syākiraw wa immā kafūrā(n).

Wierklech, Mir hunn him de riichte Wee gewisen; et gëtt déi, déi dankbar sinn, an et gëtt och déi, déi ondankbar sinn.

اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ سَلٰسِلَا۟ وَاَغْلٰلًا وَّسَعِيْرًا

innā a‘tadnā lil-kāfirīna salāsila wa aglālaw wa sa‘īrā(n).

Wierklech, Mir hunn fir déi Ongleeweg Ketten, Ketten an eng brennend Häll virbereet.

اِنَّ الْاَبْرَارَ يَشْرَبُوْنَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُوْرًاۚ

innal-abrāra yasyrabūna min ka'sin kāna mizājuhā kāfūrā(n).

Tatsächlech, déi, déi gutt Dote maachen, drénken aus Glieser (mat Gedrénks), deenen hir Mëschung Kafurwaasser ass,

عَيْنًا يَّشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللّٰهِ يُفَجِّرُوْنَهَا تَفْجِيْرًا

‘ainay yasyrabu bihā ‘ibādullāhi yufajjirūnahā tafjīrā(n).

(nämlech) eng Quell (am Paradäis) aus där d'Dénger vun Allah drénken a vun där se op déi bescht Manéier kënne Waasser erausloossen.

يُوْفُوْنَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُوْنَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهٗ مُسْتَطِيْرًا

yūfūna bin-nażri wa yakhāfūna yauman kāna syarruhū mustaṭīrā(n).

Si erfëllen hir Gelübde a fäerten en Dag, wou d'Strofe sech iwwerall ausbreet.

وَيُطْعِمُوْنَ الطَّعَامَ عَلٰى حُبِّهٖ مِسْكِيْنًا وَّيَتِيْمًا وَّاَسِيْرًا

wa yuṭ‘imūnaṭ-ṭa‘āma ‘alā ḥubbihī miskīnaw wa yatīmaw wa asīrā(n).

An si ginn den Aarme, Weesen a Gefaangenen dat Iessen, dat se gär hunn,

اِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللّٰهِ لَا نُرِيْدُ مِنْكُمْ جَزَاۤءً وَّلَا شُكُوْرًا

innamā nuṭ‘imukum liwajhillāhi lā nurīdu minkum jazā'aw wa lā syukūrā(n).

(wärend se soen): "Tatsächlech ginn mir iech nëmme Liewensmëttel, well mir op d'Zefriddenheet vum Allah hoffen, mir erwaarden keng Äntwert oder Merci vun iech."

اِنَّا نَخَافُ مِنْ رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوْسًا قَمْطَرِيْرًا

innā nakhāfu mir rabbinā yauman ‘abūsan qamṭarīrā(n).

Tatsächlech fäerten mir (d'Strofe vu) Gott den Dag, wou d'Leit e sauert Gesiicht voller Schwieregkeeten hunn.“

فَوَقٰىهُمُ اللّٰهُ شَرَّ ذٰلِكَ الْيَوْمِ وَلَقّٰىهُمْ نَضْرَةً وَّسُرُوْرًاۚ

fa waqāhumullāhu syarra żālikal-yaumi wa laqqāhum naḍrataw wa surūrā(n).

Also huet Allah si virun de Problemer vun deem Dag geschützt a Freed a Freed ginn.

وَجَزٰىهُمْ بِمَا صَبَرُوْا جَنَّةً وَّحَرِيْرًاۙ

wa jazāhum bimā ṣabarū jannataw wa ḥarīrā(n).

An Hie wäert si fir hir Gedold mat Gäert a Seidekleeder belounen.

مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۚ لَا يَرَوْنَ فِيْهَا شَمْسًا وَّلَا زَمْهَرِيْرًاۚ

muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), lā yarauna fīhā syamsaw wa lā zamharīrā(n).

Do sëtze se sech op enger Canapé geluecht, do gesinn (fillen se d'Hëtzt vun) weder d'Sonn nach déi exzessiv Keelt.

وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوْفُهَا تَذْلِيْلًا

wa dāniyatan ‘alaihim ẓilāluhā wa żullilat quṭūfuhā tażlīlā(n).

An hire Schiet ass direkt iwwer hinnen an et ass hinnen einfach, seng Friichten ze plécken.

وَيُطَافُ عَلَيْهِمْ بِاٰنِيَةٍ مِّنْ فِضَّةٍ وَّاَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيْرَا۠

wa yuṭāfu ‘alaihim bi'āniyatim min fiḍḍatiw wa akwābin kānat qawārīrā.

An hinne goufen Sëlwergefässer a Kristallkloer Becher verdeelt,

قَوَارِيْرَا۟ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوْهَا تَقْدِيْرًا

qawārīra min fiḍḍatin qaddarūhā taqdīrā(n).

kloer Kristaller aus Sëlwer, bestëmmen si déi passend Gréisst (no hire Wënsch).

وَيُسْقَوْنَ فِيْهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنْجَبِيْلًاۚ

wa yusqauna fīhā ka'san kāna mizājuhā zanjabīlā(n).

An do kruten si e Glas mat Ingwer infuséiertem Gedrénks.

عَيْنًا فِيْهَا تُسَمّٰى سَلْسَبِيْلًا

‘ainan fīhā tusammā salsabīlā(n).

(Wat aus) enger Quell (am Paradäis) mam Numm Salsabil kënnt.

۞ وَيَطُوْفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُوْنَۚ اِذَا رَاَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَّنْثُوْرًا

wa yaṭūfu ‘alaihim wildānum mukhalladūn(a), iżā ra'aitahum ḥasibtahum lu'lu'am manṡūrā(n).

An si sinn ëmgi vu jonke Leit, déi nach jonk sinn. Wann Dir se gesitt, wäert Dir un si denken, wéi verstreet Pärelen.

وَاِذَا رَاَيْتَ ثَمَّ رَاَيْتَ نَعِيْمًا وَّمُلْكًا كَبِيْرًا

wa iżā ra'aita ṡamma ra'aita na‘īmaw wa mulkan kabīrā(n).

An wann Dir (d'Situatioun) do (am Himmel) gesitt, da wäert Dir sécherlech verschidden Aarte vu Freed an e grousst Kinnekräich gesinn.

عٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُنْدُسٍ خُضْرٌ وَّاِسْتَبْرَقٌۖ وَّحُلُّوْٓا اَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍۚ وَسَقٰىهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُوْرًا

‘Āliyahum ṡiyābu sundusin khuḍruw wa istabraq(un), wa ḥullū asāwira min fiḍḍah(tin), wa saqāhum rabbuhum syarāban ṭahūrā(n).

Si ware a feiner grénger Seid an décker Seid gekleet a si hunn Armbänner aus Sëlwer gedroen, a Gott huet hinne proppert (an hellegt) Gedrénks ginn.

اِنَّ هٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاۤءً وَّكَانَ سَعْيُكُمْ مَّشْكُوْرًا ࣖ

inna hāżā kāna lakum jazā'aw wa kāna sa‘yukum masykūrā(n).

Dëst ass Är Belounung, an all Är Efforte ginn akzeptéiert an unerkannt (vun Allah).

اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ تَنْزِيْلًاۚ

innā naḥnu nazzalnā ‘alaikal-qur'āna tanzīlā(n).

Wierklech, Mir sinn et, déi dech (O Muhammad) de Koran schrëttweis erofgeschéckt hunn.

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ اٰثِمًا اَوْ كَفُوْرًاۚ

faṣbir liḥukmi rabbika wa lā tuṭi‘ minhum āṡiman au kafūrā(n).

Also sidd gedëlleg beim (Ausféieren) vun den Uerder vun Ärem Här, a folgt net de Sënner an den Ongleewegen ënner hinnen.

وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًاۚ

ważkurisma rabbika bukrataw wa aṣīlā(n).

A nennt den Numm vun Ärem Här moies an owes.

وَمِنَ الَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهٗ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيْلًا

wa minal-laili fasjud lahū wa sabbiḥhu lailan ṭawīlā(n).

An en Deel vun der Nuecht, knéit Iech virun Him erof a verherrlecht Him fir de laangen Deel vun der Nuecht.

اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ يُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَ وَيَذَرُوْنَ وَرَاۤءَهُمْ يَوْمًا ثَقِيْلًا

inna hā'ulā'i yuḥibbūnal-‘ājilata wa yażarūna warā'ahum yauman ṡaqīlā(n)

Tatsächlech, si (Ongleeweg) hunn d'Liewen (dës Welt) gär a loossen den haarden Dag (dem nächst Liewen) hanner sech.

نَحْنُ خَلَقْنٰهُمْ وَشَدَدْنَآ اَسْرَهُمْۚ وَاِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ اَمْثَالَهُمْ تَبْدِيْلًا

naḥnu khalaqnāhum wa syadadnā asrahum, wa iżā syi'nā baddalnā amṡālahum tabdīlā(n).

Mir hunn se erschaf a hir Gelenker verstäerkt, awer wa mir wëllen, kënne mir se duerch ähnleches ersetzen.

اِنَّ هٰذِهٖ تَذْكِرَةٌ ۚ فَمَنْ شَاۤءَ اتَّخَذَ اِلٰى رَبِّهٖ سَبِيْلًا

inna hāżihī tażkirah(tun), faman syā'attakhaża ilā rabbihī sabīlā(n).

Tatsächlech sinn dës (Verse) eng Warnung, also wien (Gutt fir sech selwer) wëll, wäert sécherlech de Wee huelen, deen zu sengem Här féiert.

وَمَا تَشَاۤءُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًاۖ

wa mā tasyā'ūna illā ay yasyā'allāh(u), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).

Mee Dir kënnt (dee Wee net goen), ausser Allah wëll et. Wierklech, Allah ass Allwëssend, Allweis.

يُّدْخِلُ مَنْ يَّشَاۤءُ فِيْ رَحْمَتِهٖۗ وَالظّٰلِمِيْنَ اَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

yudkhilu may yasyā'u fī raḥmatih(ī), waẓ-ẓālimīna a‘adda lahum ‘ażāban alīmā(n).

Hie léisst jiddereen, deen Hie wëll, an seng Barmhäerzegkeet (den Himmel) eran. Wat d'Ongerechtegkeet ugeet, huet Hie eng schmerzhafte Strof virbereet.

هَلْ اَتٰى عَلَى الْاِنْسَانِ حِيْنٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْـًٔا مَّذْكُوْرًا

hal atāka ‘alal-insāni ḥīnum minad-dahri lam yakun syai'am mażkūrā(n).

Ass et net eng Zäit fir d'Mënschheet aus enger Zäit komm, wou et nach net eppes war, wat ernimmt konnt ginn?

اِنَّا خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ نُّطْفَةٍ اَمْشَاجٍۖ نَّبْتَلِيْهِ فَجَعَلْنٰهُ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا

innā khalaqnal-insāna min nuṭfatin amsyājin nabtalīhi fa ja‘alnāhu samī‘am baṣīrā(n).

Tatsächlech hunn Mir de Mënsch aus engem Drëps gemëschte Spermien erschaf, deen Mir wollten testen (mat Geboter a Verbueter), dofir hu Mir hien héieren a gesinn gelooss.

اِنَّا هَدَيْنٰهُ السَّبِيْلَ اِمَّا شَاكِرًا وَّاِمَّا كَفُوْرًا

innā hadaināhus-sabīla immā syākiraw wa immā kafūrā(n).

Wierklech, Mir hunn him de riichte Wee gewisen; et gëtt déi, déi dankbar sinn, an et gëtt och déi, déi ondankbar sinn.

اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ سَلٰسِلَا۟ وَاَغْلٰلًا وَّسَعِيْرًا

innā a‘tadnā lil-kāfirīna salāsila wa aglālaw wa sa‘īrā(n).

Wierklech, Mir hunn fir déi Ongleeweg Ketten, Ketten an eng brennend Häll virbereet.

اِنَّ الْاَبْرَارَ يَشْرَبُوْنَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُوْرًاۚ

innal-abrāra yasyrabūna min ka'sin kāna mizājuhā kāfūrā(n).

Tatsächlech, déi, déi gutt Dote maachen, drénken aus Glieser (mat Gedrénks), deenen hir Mëschung Kafurwaasser ass,

عَيْنًا يَّشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللّٰهِ يُفَجِّرُوْنَهَا تَفْجِيْرًا

‘ainay yasyrabu bihā ‘ibādullāhi yufajjirūnahā tafjīrā(n).

(nämlech) eng Quell (am Paradäis) aus där d'Dénger vun Allah drénken a vun där se op déi bescht Manéier kënne Waasser erausloossen.

يُوْفُوْنَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُوْنَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهٗ مُسْتَطِيْرًا

yūfūna bin-nażri wa yakhāfūna yauman kāna syarruhū mustaṭīrā(n).

Si erfëllen hir Gelübde a fäerten en Dag, wou d'Strofe sech iwwerall ausbreet.

وَيُطْعِمُوْنَ الطَّعَامَ عَلٰى حُبِّهٖ مِسْكِيْنًا وَّيَتِيْمًا وَّاَسِيْرًا

wa yuṭ‘imūnaṭ-ṭa‘āma ‘alā ḥubbihī miskīnaw wa yatīmaw wa asīrā(n).

An si ginn den Aarme, Weesen a Gefaangenen dat Iessen, dat se gär hunn,

اِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللّٰهِ لَا نُرِيْدُ مِنْكُمْ جَزَاۤءً وَّلَا شُكُوْرًا

innamā nuṭ‘imukum liwajhillāhi lā nurīdu minkum jazā'aw wa lā syukūrā(n).

(wärend se soen): "Tatsächlech ginn mir iech nëmme Liewensmëttel, well mir op d'Zefriddenheet vum Allah hoffen, mir erwaarden keng Äntwert oder Merci vun iech."

اِنَّا نَخَافُ مِنْ رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوْسًا قَمْطَرِيْرًا

innā nakhāfu mir rabbinā yauman ‘abūsan qamṭarīrā(n).

Tatsächlech fäerten mir (d'Strofe vu) Gott den Dag, wou d'Leit e sauert Gesiicht voller Schwieregkeeten hunn.“

فَوَقٰىهُمُ اللّٰهُ شَرَّ ذٰلِكَ الْيَوْمِ وَلَقّٰىهُمْ نَضْرَةً وَّسُرُوْرًاۚ

fa waqāhumullāhu syarra żālikal-yaumi wa laqqāhum naḍrataw wa surūrā(n).

Also huet Allah si virun de Problemer vun deem Dag geschützt a Freed a Freed ginn.

وَجَزٰىهُمْ بِمَا صَبَرُوْا جَنَّةً وَّحَرِيْرًاۙ

wa jazāhum bimā ṣabarū jannataw wa ḥarīrā(n).

An Hie wäert si fir hir Gedold mat Gäert a Seidekleeder belounen.

مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۚ لَا يَرَوْنَ فِيْهَا شَمْسًا وَّلَا زَمْهَرِيْرًاۚ

muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), lā yarauna fīhā syamsaw wa lā zamharīrā(n).

Do sëtze se sech op enger Canapé geluecht, do gesinn (fillen se d'Hëtzt vun) weder d'Sonn nach déi exzessiv Keelt.

وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوْفُهَا تَذْلِيْلًا

wa dāniyatan ‘alaihim ẓilāluhā wa żullilat quṭūfuhā tażlīlā(n).

An hire Schiet ass direkt iwwer hinnen an et ass hinnen einfach, seng Friichten ze plécken.

وَيُطَافُ عَلَيْهِمْ بِاٰنِيَةٍ مِّنْ فِضَّةٍ وَّاَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيْرَا۠

wa yuṭāfu ‘alaihim bi'āniyatim min fiḍḍatiw wa akwābin kānat qawārīrā.

An hinne goufen Sëlwergefässer a Kristallkloer Becher verdeelt,

قَوَارِيْرَا۟ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوْهَا تَقْدِيْرًا

qawārīra min fiḍḍatin qaddarūhā taqdīrā(n).

kloer Kristaller aus Sëlwer, bestëmmen si déi passend Gréisst (no hire Wënsch).

وَيُسْقَوْنَ فِيْهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنْجَبِيْلًاۚ

wa yusqauna fīhā ka'san kāna mizājuhā zanjabīlā(n).

An do kruten si e Glas mat Ingwer infuséiertem Gedrénks.

عَيْنًا فِيْهَا تُسَمّٰى سَلْسَبِيْلًا

‘ainan fīhā tusammā salsabīlā(n).

(Wat aus) enger Quell (am Paradäis) mam Numm Salsabil kënnt.

۞ وَيَطُوْفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُوْنَۚ اِذَا رَاَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَّنْثُوْرًا

wa yaṭūfu ‘alaihim wildānum mukhalladūn(a), iżā ra'aitahum ḥasibtahum lu'lu'am manṡūrā(n).

An si sinn ëmgi vu jonke Leit, déi nach jonk sinn. Wann Dir se gesitt, wäert Dir un si denken, wéi verstreet Pärelen.

وَاِذَا رَاَيْتَ ثَمَّ رَاَيْتَ نَعِيْمًا وَّمُلْكًا كَبِيْرًا

wa iżā ra'aita ṡamma ra'aita na‘īmaw wa mulkan kabīrā(n).

An wann Dir (d'Situatioun) do (am Himmel) gesitt, da wäert Dir sécherlech verschidden Aarte vu Freed an e grousst Kinnekräich gesinn.

عٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُنْدُسٍ خُضْرٌ وَّاِسْتَبْرَقٌۖ وَّحُلُّوْٓا اَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍۚ وَسَقٰىهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُوْرًا

‘Āliyahum ṡiyābu sundusin khuḍruw wa istabraq(un), wa ḥullū asāwira min fiḍḍah(tin), wa saqāhum rabbuhum syarāban ṭahūrā(n).

Si ware a feiner grénger Seid an décker Seid gekleet a si hunn Armbänner aus Sëlwer gedroen, a Gott huet hinne proppert (an hellegt) Gedrénks ginn.

اِنَّ هٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاۤءً وَّكَانَ سَعْيُكُمْ مَّشْكُوْرًا ࣖ

inna hāżā kāna lakum jazā'aw wa kāna sa‘yukum masykūrā(n).

Dëst ass Är Belounung, an all Är Efforte ginn akzeptéiert an unerkannt (vun Allah).

اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ تَنْزِيْلًاۚ

innā naḥnu nazzalnā ‘alaikal-qur'āna tanzīlā(n).

Wierklech, Mir sinn et, déi dech (O Muhammad) de Koran schrëttweis erofgeschéckt hunn.

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ اٰثِمًا اَوْ كَفُوْرًاۚ

faṣbir liḥukmi rabbika wa lā tuṭi‘ minhum āṡiman au kafūrā(n).

Also sidd gedëlleg beim (Ausféieren) vun den Uerder vun Ärem Här, a folgt net de Sënner an den Ongleewegen ënner hinnen.

وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًاۚ

ważkurisma rabbika bukrataw wa aṣīlā(n).

A nennt den Numm vun Ärem Här moies an owes.

وَمِنَ الَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهٗ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيْلًا

wa minal-laili fasjud lahū wa sabbiḥhu lailan ṭawīlā(n).

An en Deel vun der Nuecht, knéit Iech virun Him erof a verherrlecht Him fir de laangen Deel vun der Nuecht.

اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ يُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَ وَيَذَرُوْنَ وَرَاۤءَهُمْ يَوْمًا ثَقِيْلًا

inna hā'ulā'i yuḥibbūnal-‘ājilata wa yażarūna warā'ahum yauman ṡaqīlā(n)

Tatsächlech, si (Ongleeweg) hunn d'Liewen (dës Welt) gär a loossen den haarden Dag (dem nächst Liewen) hanner sech.

نَحْنُ خَلَقْنٰهُمْ وَشَدَدْنَآ اَسْرَهُمْۚ وَاِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ اَمْثَالَهُمْ تَبْدِيْلًا

naḥnu khalaqnāhum wa syadadnā asrahum, wa iżā syi'nā baddalnā amṡālahum tabdīlā(n).

Mir hunn se erschaf a hir Gelenker verstäerkt, awer wa mir wëllen, kënne mir se duerch ähnleches ersetzen.

اِنَّ هٰذِهٖ تَذْكِرَةٌ ۚ فَمَنْ شَاۤءَ اتَّخَذَ اِلٰى رَبِّهٖ سَبِيْلًا

inna hāżihī tażkirah(tun), faman syā'attakhaża ilā rabbihī sabīlā(n).

Tatsächlech sinn dës (Verse) eng Warnung, also wien (Gutt fir sech selwer) wëll, wäert sécherlech de Wee huelen, deen zu sengem Här féiert.

وَمَا تَشَاۤءُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًاۖ

wa mā tasyā'ūna illā ay yasyā'allāh(u), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).

Mee Dir kënnt (dee Wee net goen), ausser Allah wëll et. Wierklech, Allah ass Allwëssend, Allweis.

يُّدْخِلُ مَنْ يَّشَاۤءُ فِيْ رَحْمَتِهٖۗ وَالظّٰلِمِيْنَ اَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

yudkhilu may yasyā'u fī raḥmatih(ī), waẓ-ẓālimīna a‘adda lahum ‘ażāban alīmā(n).

Hie léisst jiddereen, deen Hie wëll, an seng Barmhäerzegkeet (den Himmel) eran. Wat d'Ongerechtegkeet ugeet, huet Hie eng schmerzhafte Strof virbereet.