Q.S As-Saffat (اَلصَّافَّات) - 182 Zuel vun de Versen

وَالصّٰۤفّٰتِ صَفًّاۙ

waṣ-ṣāffāti ṣaffā(n).

Bei der (Grupp vun Engelen), déi a Reien marschéieren,

فَالزّٰجِرٰتِ زَجْرًاۙ

faz-zājirāti zajrā(n).

fir (dem Entourage), deen et eescht verhënnert,

فَالتّٰلِيٰتِ ذِكْرًاۙ

fat-tāliyāti żikrā(n).

fir (der Grupp) déi d'Warnung gelies huet,

اِنَّ اِلٰهَكُمْ لَوَاحِدٌۗ

inna ilāhakum lawāḥid(un).

Tatsächlech, Äre Gott ass wierklech Een.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِۗ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā wa rabbul-masyāriq(i).

Här vum Himmel an der Äerd a wat tëscht hinnen ass, an Här vum Sonnenopgang.

اِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاۤءَ الدُّنْيَا بِزِيْنَةِ ِۨالْكَوَاكِبِۙ

innā zayyannas-samā'ad-dun-yā bizīnatinil-kawākib(i).

Wierklech, Mir hunn den Himmel vun der Welt (an der Géigend) mat Stäre dekoréiert.

وَحِفْظًا مِّنْ كُلِّ شَيْطٰنٍ مَّارِدٍۚ

wa ḥifẓam min kulli syaiṭānim mārid(in).

An (Mir) hunn et virun all ongehorsamem Däiwel geschützt,

لَا يَسَّمَّعُوْنَ اِلَى الْمَلَاِ الْاَعْلٰى وَيُقْذَفُوْنَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍۖ

lā yassammā‘ūna ilal-mala'il-a‘lā wa yuqżafūna min kulli jānib(in).

Si (d'Däiwelen) kënnen d'Engele net héieren a si gi mat Steng aus alle Richtungen beschoss,

دُحُوْرًا وَّلَهُمْ عَذَابٌ وَّاصِبٌ

duḥūraw wa lahum ‘ażābuw wāṣib(un).

fir se erauszedreiwen an si wäerten éiweg Strof kréien,

اِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَاَتْبَعَهٗ شِهَابٌ ثَاقِبٌ

illā man khaṭifal-khaṭfata fa'atba‘ahū syihābun ṡāqib(un).

ausser (dem Däiwel), deen (d'Gespréich) klaut; dann gëtt hie vun engem brennende Stär verfollegt.

فَاسْتَفْتِهِمْ اَهُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمْ مَّنْ خَلَقْنَا ۗاِنَّا خَلَقْنٰهُمْ مِّنْ طِيْنٍ لَّازِبٍ

fastaftihim ahum asyaddu khalqan am man khalaqnā, innā khalaqnāhum min ṭīnil lāzib(in).

Also frot se (d'Polytheisten vu Mekka): "Ass hir Kreatioun méi schwéier oder dat wat Mir erschaf hunn?" Tatsächlech, Mir hunn se aus Lehm erschaf.

بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُوْنَ ۖ

bal ‘ajibta wa yaskharūn(a).

Souguer du (Muhammad) waart iwwerrascht (iwwer hiren Ungehorsam) a si hunn (dech) beleidegt.

وَاِذَا ذُكِّرُوْا لَا يَذْكُرُوْنَ ۖ

wa iżā żukkirū lā yażkurūn(a).

A wann se gewarnt ginn, da gi se net drop op.

وَاِذَا رَاَوْا اٰيَةً يَّسْتَسْخِرُوْنَۖ

wa iżā ra'au āyatay yastaskhirūn(a).

A wann si e Zeeche (vun der Gréisst vun Allah) gesinn, maache si sech lëschteg driwwer.

وَقَالُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ

wa qālū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

An si soten: "Dëst ass näischt anescht wéi richteg Magie."

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَۙ

a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

Wa mir gestuerwe sinn a zu Dreck a Schanken ginn, ass et dann wouer, datt mir (erëm) erëm operstoen?

اَوَاٰبَاۤؤُنَا الْاَوَّلُوْنَۗ

awa ābā'unal-awwalūn(a).

a ginn eis fréier Virfahren (och erëm operstanen)?"

قُلْ نَعَمْ وَاَنْتُمْ دٰخِرُوْنَۚ

qul na‘am wa antum dākhirūn(a).

So (Mohammed): "Jo, an Dir wäert gedemütigt ginn."

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌ فَاِذَا هُمْ يَنْظُرُوْنَ

fa'innamā hiya zajratuw wāḥidatun fa'iżā hum yanẓurūn(a).

Also tatsächlech ass d'Operstéiung nëmme mat engem Ruff; an direkt wäerte si se gesinn.

وَقَالُوْا يٰوَيْلَنَا هٰذَا يَوْمُ الدِّيْنِ

wa qālū yā wailanā hāżā yaumud-dīn(i).

An si soten: "Wéi ellend si mir! (Ech wünschte) dëst wier den Dag vun der Rache."

هٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ ࣖ

hāżā yaumul-faṣlil-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

Dëst ass den Dag vun der Entscheedung, déi Dir fréier ofgeleent hutt.

اُحْشُرُوا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا وَاَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ ۙ

uḥsyurul-lażīna ẓalamū wa azwājahum wa mā kānū ya‘budūn(a).

(Dem Engel gebueden): "Versammelt déi Ongerechtegkeeten an hir Kollegen an dat, wat se fréier ugebiet hunn,

مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَاهْدُوْهُمْ اِلٰى صِرَاطِ الْجَحِيْمِ

min dūnillāhi fahdūhum ilā ṣirāṭil-jaḥīm(i).

nieft Allah, da weist hinnen de Wee an d'Häll.

وَقِفُوْهُمْ اِنَّهُمْ مَّسْـُٔوْلُوْنَ ۙ

waqifūhum innahum mas'ūlūn(a).

Halt se fest (op der Rastplaz), wierklech gi se gefrot,

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُوْنَ

mā lakum lā tanāṣarūn(a).

"Firwat hëlleft Dir net?"

بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُوْنَ

bal humul-yauma mustaslimūn(a).

Och un deem Dag hunn si sech (der Entscheedung vum Allah) erginn.

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَسَاۤءَلُوْنَ

wa aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatasā'alūn(a).

An e puer vun hinne sinn sech géigesäiteg entgéintgesot a mateneen gestridden.

قَالُوْٓا اِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَأْتُوْنَنَا عَنِ الْيَمِيْنِ

qālū innakum kuntum ta'tūnanā ‘anil-yamīn(i).

Tatsächlech hunn hir (Unhänger) (zu hire Leader) gesot: "Dir waart déi, déi vun der Rietser Säit bei eis komm sinn."

قَالُوْا بَلْ لَّمْ تَكُوْنُوْا مُؤْمِنِيْنَۚ

qālū bal lam takūnū mu'minīn(a).

(Hir Leader) hunn geäntwert: "(Nee), éischter sidd Dir déi, déi net Gleeweg (wëllen) sinn,

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍۚ بَلْ كُنْتُمْ قَوْمًا طٰغِيْنَ

wa mā kāna lanā ‘alaikum min sulṭān(in), bal kuntum qauman ṭāgīn(a).

Wärend mir keng Muecht iwwer iech hunn, sidd Dir tatsächlech e Vollek, dat d'Grenze iwwerschreit.

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖاِنَّا لَذَاۤىِٕقُوْنَ

fa ḥaqqa ‘alainā qaulu rabbinā, innā lażā'iqūn(a).

Et ass also passend, datt Gottes Uerteel (Strofe) eis trëfft; mir wäerten (déi Strofe) sécherlech spieren.

فَاَغْوَيْنٰكُمْ اِنَّا كُنَّا غٰوِيْنَ

fa agwainākum innā kunnā gāwīn(a).

Also hu mir iech irreféiert, tatsächlech si mir selwer déi, déi irreféieren."

فَاِنَّهُمْ يَوْمَىِٕذٍ فِى الْعَذَابِ مُشْتَرِكُوْنَ

fa innahum yauma'iżin fil-‘ażābi musytarikūn(a).

Also tatsächlech, un deem Dag, wäerte si zesummen d'Strofe leiden.

اِنَّا كَذٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِيْنَ

innā każālika naf‘alu bil-mujrimīn(a).

Tatsächlech, sou behandele Mir déi, déi Sënne maachen.

اِنَّهُمْ كَانُوْٓا اِذَا قِيْلَ لَهُمْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ يَسْتَكْبِرُوْنَ ۙ

innahum kānū iżā qīla lahum lā ilāha illallāhu yastakbirūn(a).

Tatsächlech, wéi zu hinne gesot gouf: "La ilaha illallah" (Et gëtt kee Gott ausser Allah), hunn si geprahlt,

وَيَقُوْلُوْنَ اَىِٕنَّا لَتَارِكُوْٓا اٰلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُوْنٍ ۗ

wa yaqūlūna a'innā latārikū ālihatinā lisyā‘irim majnūn(in).

an si soten: "Sollen mir eise Gottesdéngscht wéinst engem verréckten Dichter opginn?"

بَلْ جَاۤءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِيْنَ

bal jā'a bil-ḥaqqi wa ṣaddaqal-mursalīn(a).

Och wann hien (Mohammed) mat der Wourecht koum an déi (fréier) Apostele gerechtfäerdegt huet.

اِنَّكُمْ لَذَاۤىِٕقُوا الْعَذَابِ الْاَلِيْمِ ۚ

innakum lażā'iqul-‘ażābil-alīm(i).

Tatsächlech wäert Dir definitiv eng schmerzhafte Strof spieren.

وَمَا تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۙ

wa mā tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

An Dir kritt keng Belounung ausser fir dat wat Dir gemaach hutt,

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

mee d'Dénger vun Allah, déi gereinegt sinn (vun der Sënn),

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُوْمٌۙ

ulā'ika lahum rizqum ma‘lūm(un).

si kréien dat bestëmmt Verméigen,

فَوَاكِهُ ۚوَهُمْ مُّكْرَمُوْنَۙ

fawākihu wa hum mukramūn(a).

(nämlech) Friichten. An si sinn déi Éier,

فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِۙ

fī jannātin na‘īm(i).

am Himmel voller Freed,

عَلٰى سُرُرٍ مُّتَقٰبِلِيْنَ

‘alā sururim mutaqābilīn(a).

(si souzen) Gesiicht zu Gesiicht op de Canapéen.

يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِّنْ مَّعِيْنٍۢ ۙ

yuṭāfu ‘alaihim bika'sim mim ma‘īn(in).

Hinne goufen Taassen (gefëllt mat Waasser) aus der Quell (vum Himmel) verdeelt,

بَيْضَاۤءَ لَذَّةٍ لِّلشّٰرِبِيْنَۚ

baiḍā'a lażżatil lisy-syāribīn(a).

(d'Faarf ass) reng wäiss, et schmaacht gutt fir Leit, déi et drénken.

لَا فِيْهَا غَوْلٌ وَّلَا هُمْ عَنْهَا يُنْزَفُوْنَ

lā fīhā gauluw wa lā hum ‘anhā yunzafūn(a).

Et ass näischt dran, wat se berouscht, a si gi net dovunner bedrunken.

وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ عِيْنٌ ۙ

wa ‘indahum qāṣirātuṭ-ṭarfi ‘īn(un).

An nieft hinne sinn (Meedercher) mat schéinen Aen, an déi hir Siicht beschränken,

كَاَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُوْنٌ

ka'annahum baiḍum maknūn(un).

wéi wann et gutt gehalen Eeër wieren.

فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَسَاۤءَلُوْنَ

fa'aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatasā'alūn(a).

Dann hunn si sech géigesäiteg konfrontéiert, wärend si geschwat hunn.

قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ اِنِّيْ كَانَ لِيْ قَرِيْنٌۙ

qāla qā'ilum minhum innī kāna lī qarīn(un).

Ee vun hinne sot: "Tatsächlech hat ech emol (op der Welt) e Frënd,

يَّقُوْلُ اَءِنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِيْنَ

yaqūlu a'innaka laminal-muṣaddiqīn(a).

deen gesot huet: "Bass du wierklech ee vun deenen, déi (den Dag vun der Operstéiung) bestätegen?

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَدِيْنُوْنَ

a'iżā mitnā wa kunnā turāban a'innā lamadīnūn(a).

Wa mir gestuerwe sinn a Stëbs a Schanken ginn, gi mir dann wierklech (operstanen) fir räche ze ginn?"

قَالَ هَلْ اَنْتُمْ مُّطَّلِعُوْنَ

qāla hal antum muṭṭali‘ūn(a).

Hie sot: "Wëlls du (mäi Frënd) eng Rezensioun schreiwen?"

فَاطَّلَعَ فَرَاٰهُ فِيْ سَوَاۤءِ الْجَحِيْمِ

faṭṭala‘a fa ra'āhu fī sawā'il-jaḥīm(i).

Also huet hien hien ugekuckt a gesinn, wéi hien an der Mëtt vum flammende Feier war.

قَالَ تَاللّٰهِ اِنْ كِدْتَّ لَتُرْدِيْنِ ۙ

qāla tallāhi in kitta laturdīn(i).

Hie sot: "Bei Gott, du hues mir bal verletzt,

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّيْ لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ

wa lau lā ni‘matu rabbī lakuntu minal-muḥḍarīn(a).

an wann et net d'Gnod vu mengem Här wier, wier ech sécherlech zu deenen, déi (an d'Häll) geschleeft goufen."

اَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِيْنَۙ

afamā naḥnu bimayyitīn(a).

Dann stierwe mir net?

اِلَّا مَوْتَتَنَا الْاُوْلٰى وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ

illā mautatunal-ūlā wa mā naḥnu bimu‘ażżabīn(a).

Ausser eisen Doud ass den Éischten (op dëser Welt), a mir ginn net bestrooft (am Hierno)?"

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

inna hāżā lahuwal-fauzul-‘aẓīm(u).

Wierklech, dëst ass wierklech eng grouss Victoire.

لِمِثْلِ هٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعٰمِلُوْنَ

limiṡli hāżā falya‘malil-‘āmilūn(a).

Fir (Victoire) wéi dësen, loosst déi, déi zur Charity fäeg sinn, Charity maachen.

اَذٰلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا اَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّوْمِ

ażālika khairun nuzulan am syajaratuz-zaqqūm(i).

Ass (d'Iessen vum Himmel) e besseres Plat oder den Zaqqum-Bam?

اِنَّا جَعَلْنٰهَا فِتْنَةً لِّلظّٰلِمِيْنَ

innā ja‘alnāhā fitnatal liẓ-ẓālimīn(a).

Wierklech, Mir hunn en (den Zaqqum-Bam) zur Strof fir déi Ongerechteg gemaach.

اِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِيْٓ اَصْلِ الْجَحِيْمِۙ

innahā syajaratun takhruju fī aṣlil-jaḥīm(i).

Tatsächlech ass et e Bam, deen aus den Déiften vun der Hell Jahim erauskënnt,

طَلْعُهَا كَاَنَّهٗ رُءُوْسُ الشَّيٰطِيْنِ

Ṭal‘uhā ka'annahū ru'ūsusy-syayāṭīn(i).

D'Blummen si wéi Däiwelskäpp.

فَاِنَّهُمْ لَاٰكِلُوْنَ مِنْهَا فَمَالِـُٔوْنَ مِنْهَا الْبُطُوْنَۗ

fa innahum la'ākilūna minhā fa māli'ūna minhal-buṭūn(a).

Also tatsächlech iessen si dovun (d'Fruucht vum Bam), a si fëllen hire Bauch mat senger Fruucht (zaqqum).

ثُمَّ اِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيْمٍۚ

Ṡumma inna lahum ‘alaihā lasyaubam min ḥamīm(in).

Dann tatsächlech, nodeems si (d'Zaqqum-Fruucht) giess haten, kruten si e Gedrénks mat ganz waarmem Waasser gemëscht.

ثُمَّ اِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَاِلَى الْجَحِيْمِ

Ṡumma inna marji‘ahum la'ilal-jaḥīm(i).

Dann kommen se sécherlech zréck an d'Häll vum Jahim.

اِنَّهُمْ اَلْفَوْا اٰبَاۤءَهُمْ ضَاۤلِّيْنَۙ

innahum alfau ābā'ahum ḍāllīn(a).

Tatsächlech hunn si hir Vorfahren an engem Zoustand vum Irrtum fonnt,

فَهُمْ عَلٰٓى اٰثٰرِهِمْ يُهْرَعُوْنَ

fahum ‘alā āṡārihim yuhra‘ūn(a).

dann hunn si sech beeilt, an de Foussstappe vun hiren (Virfahren) ze trieden.

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ اَكْثَرُ الْاَوَّلِيْنَۙ

wa laqad ḍalla qablahum akṡarul-awwalīn(a).

An tatsächlech, virun hinnen (de Quraysh), ware vill vun de fréiere Leit am falschen Wee gaangen,

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا فِيْهِمْ مُّنْذِرِيْنَ

wa laqad arsalnā fīhim munżirīn(a).

a wierklech, Mir hunn (Apostelen) Warner ënnert si geschéckt.

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَۙ

fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-munżarīn(a).

Also passt op d'Enn vun deenen op, déi gewarnt goufen,

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ ࣖ

illā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

ausser d'Dénger vun Allah, déi gereinegt sinn (vun der Sënn).

وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَۖ

wa laqad nādānā nūḥun falani‘mal-mujībūn(a).

An tatsächlech huet den Noah zu Eis gebiet, also si Mir wierklech déi Bescht, déi d'Gebied erlaben.

وَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِۖ

wa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

Mir hunn hien a seng Unhänger virun enger grousser Katastroph gerett.

وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهٗ هُمُ الْبَاقِيْنَ

wa ja‘alnā żurriyyatahū humul-bāqīn(a).

An Mir hunn seng Kanner an Enkelkanner zu Mënsche gemaach, déi hir Ofstamung weiderféiere sollten.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى الْاٰخِرِيْنَ ۖ

wa taraknā ‘alaihi fil-ākhirīn(a).

An Mir hunn den Nuh (Luef) ënner deenen erhalen, déi duerno koumen;

سَلٰمٌ عَلٰى نُوْحٍ فِى الْعٰلَمِيْنَ

salāmun ‘alā nūḥin fil-‘ālamīn(a).

"Wuelstand (hu mir) dem Noah op der ganzer Welt geschenkt."

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

Tatsächlech, sou belounen Mir déi, déi Gutt maachen.

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِيْنَ

innahū min ‘ibādinal-mu'minīn(a).

Tatsächlech ass hien ënner Eise gleewegen Dénger.

ثُمَّ اَغْرَقْنَا الْاٰخَرِيْنَ

Ṡumma agraqnal-ākharīn(a).

Dann hu mir déi aner erdronk.

۞ وَاِنَّ مِنْ شِيْعَتِهٖ لَاِبْرٰهِيْمَ ۘ

wa inna min syī‘atihī la'ibrāhīm(a).

An tatsächlech war den Abraham zu senger Grupp (den Noah).

اِذْ جَاۤءَ رَبَّهٗ بِقَلْبٍ سَلِيْمٍۙ

iż jā'a rabbahū biqalbin salīm(in).

(Denkt drun) wéi hien mat engem purem Häerz bei säin Här koum,

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَاذَا تَعْبُدُوْنَ ۚ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī māżā ta‘budūn(a).

(erënnert Iech) wéi hien zu sengem Papp a sengem Vollek gesot huet: "Wat ass et, wat Dir ubiedt?

اَىِٕفْكًا اٰلِهَةً دُوْنَ اللّٰهِ تُرِيْدُوْنَۗ

a'ifkan ālihatan dūnallāhi turīdūn(a).

Wëlls du Ligen mat anere Verehrer wéi Allah?

فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

famā ẓannukum birabbil-‘ālamīn(a).

Also, wat haalt Dir vum Gott vun all de Welten?"

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِى النُّجُوْمِۙ

fa naẓara naẓratan fin-nujūm(i).

Dann huet hien op d'Stäre gekuckt,

فَقَالَ اِنِّيْ سَقِيْمٌ

fa qāla innī saqīm(un).

dunn huet hien (Ibrahim) gesot: "Ech sinn tatsächlech krank."

فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِيْنَ

fa tawallau ‘anhu mudbirīn(a).

Dunn hunn si sech vun him ewechgedréit a sinn fortgaang.

فَرَاغَ اِلٰٓى اٰلِهَتِهِمْ فَقَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَۚ

farāga ilā ālihatihim faqāla alā ta'kulūn(a).

Dunn ass hien (den Ibrahim) roueg bei hir Idolen gaangen; dann huet hien gesot: "Firwat iesst Dir net?

مَا لَكُمْ لَا تَنْطِقُوْنَ

mā lakum lā tanṭiqūn(a).

Firwat äntwert Dir net?"

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا ۢبِالْيَمِيْنِ

farāga ‘alaihim ḍarbam bil-yamīn(i).

Dann huet hien sech hinnen (den Idolen) entgéintgestallt, während hien se mat senger rietser Hand geschloen huet.

فَاَقْبَلُوْٓا اِلَيْهِ يَزِفُّوْنَ

fa aqbalū ilaihi yaziffūn(a).

Dunn koumen si (seng Leit) op hie gestürmt.

قَالَ اَتَعْبُدُوْنَ مَا تَنْحِتُوْنَۙ

qāla ata‘budūna mā tanḥitūn(a).

Hien (Ibrahim) sot: "Veréiert Dir d'Statuen, déi Dir geschnëtzt hutt?"

وَاللّٰهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُوْنَ

wallāhu khalaqakum wa mā ta‘malūn(a).

Awer et ass Allah, deen dech a wat du méchs erschaf huet."

قَالُوا ابْنُوْا لَهٗ بُنْيَانًا فَاَلْقُوْهُ فِى الْجَحِيْمِ

qālubnū lahū bun-yānan fa'alqūhu fil-jaḥīm(i).

Si soten: "Maacht e Gebai (Kamäin) fir hien (fir den Abraham ze verbrennen); da geheie hien an d'flammend Feier."

فَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَسْفَلِيْنَ

fa arādū bihī kaidan faja‘alnāhumul-asfalīn(a).

Also wollten si hien täuschen andeems si hien (verbrennen) wollten, (awer Allah huet hien gerett), duerno hunn Mir si zu veruechte Leit gemaach.

وَقَالَ اِنِّيْ ذَاهِبٌ اِلٰى رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ

wa qāla innī żāhibun ilā rabbī sayahdīn(i).

An hien (Ibrahim) sot: "Tatsächlech muss ech mengem Här (an d'Aen) goen, Hie wäert mech féieren."

رَبِّ هَبْ لِيْ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

rabbi hab lī minaṣ-ṣāliḥīn(a).

O mäin Här, gëff mir (e Kand), dat zu de fromme Leit gehéiert."

فَبَشَّرْنٰهُ بِغُلٰمٍ حَلِيْمٍ

fa basysyarnāhu bigulāmin ḥalīm(in).

Also Mir hunn him déi gutt Noriicht vun (der Gebuert vun) engem ganz gedëllege Kand (Ismail) ginn.

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ

falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).

Wéi hien also am Alter war, fir mat him ze schaffen, sot hien (den Abraham): "O mäi Jong! Ech hunn gedreemt, datt ech dech ëmbréngen. Also iwwerlee, wat du mengs!" Hien (den Ismael) sot: "O mäi Papp! Maach, wat dir gebueden ass; wann Gott et wëll, wäerts du mech ënnert de Gedëllege fannen."

فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ

falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).

Also wéi déi zwee sech erginn haten an hien (Ibrahim) säi Jong op (säin) Tempel geluecht huet, (fir dem Allah säin Uerder auszeféieren).

وَنَادَيْنٰهُ اَنْ يّٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۙ

wa nādaināhu ay yā ibrāhīm(u).

Dunn hunn Mir hien ugeruff: "O Ibrahim!

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

„Tatsächlech, Dir hutt deen Dram gerechtfäerdegt.“ Tatsächlech, sou belounen Mir déi, déi Gutt maachen.

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْبَلٰۤؤُا الْمُبِيْنُ

inna hāżā lahuwal-balā'ul-mubīn(u).

Tatsächlech ass dëst wierklech en echte Test.

وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ

wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).

An Mir hunn d'Kand mat engem grousse Affer erléist.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى الْاٰخِرِيْنَ ۖ

wa taraknā ‘alaihi fil-ākhirīn(a).

An Mir hunn dem Abraham (Luef) ënnert deenen erhalen, déi no him koumen,

سَلٰمٌ عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ

salāmun ‘alā ibrāhīm(a).

"Vill Gléck fir den Ibrahim."

كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

każālika najzil-muḥsinīn(a).

Sou belounen Mir déi, déi Gutt maachen.

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِيْنَ

innahū min ‘ibādinal-mu'minīn(a).

Tatsächlech ass hien ënner Eise gleewegen Dénger.

وَبَشَّرْنٰهُ بِاِسْحٰقَ نَبِيًّا مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa basysyarnāhu bi'isḥāqa nabiyyam minaṣ-ṣāliḥīn(a).

An Mir hunn him déi gutt Noriicht vun (der Gebuert vum) Isaak ginn, engem Prophet, deen ee vun de fromme Leit war.

وَبٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلٰٓى اِسْحٰقَۗ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَّظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖ مُبِيْنٌ ࣖ

wa bāraknā ‘alaihi wa ‘alā isḥāq(a), wa min żurriyyatihimā muḥsinuw wa ẓālimul linafsihī mubīn(un).

An Mir hunn him an dem Isaak Segen geschenkt. An ënner den Nokommen vun deenen zwee gëtt et déi, déi Gutt maachen, an et gëtt (och) déi, déi sech selwer offen Onrecht maachen.

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلٰى مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۚ

wa laqad manannā ‘alā mūsā wa hārūn(a).

An tatsächlech, Mir hunn dem Musa an dem Harun Segen geschenkt.

وَنَجَّيْنٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِۚ

wa najjaināhumā wa qaumahumā minal-karbil-‘aẓīm(i).

An Mir hunn si béid an hiert Vollek virun enger grousser Katastroph gerett,

وَنَصَرْنٰهُمْ فَكَانُوْا هُمُ الْغٰلِبِيْنَۚ

wa naṣarnāhum fakānū humul-gālibīn(a).

an Mir hunn hinnen gehollef, fir datt si siegreich wieren.

وَاٰتَيْنٰهُمَا الْكِتٰبَ الْمُسْتَبِيْنَ ۚ

wa ātaināhumal-kitābal-mustabīn(a).

An Mir hunn hinnen allebéid e ganz kloert Buch ginn,

وَهَدَيْنٰهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيْمَۚ

wa hadaināhumaṣ-ṣirāṭal-mustaqīm(a).

a Mir hunn hinnen béiden de riichten Wee gewisen.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى الْاٰخِرِيْنَ ۖ

wa taraknā ‘alaihimā fil-ākhirīn(a).

An Mir hunn fir si béid (Luef) ënner deenen, déi no hinne koumen, onsterblech gemaach,

سَلٰمٌ عَلٰى مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ

salāmun ‘alā mūsā wa hārūn(a).

"Vill Gléck fir de Moses an den Aaron."

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

Sou belounen Mir déi, déi Gutt maachen.

اِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِيْنَ

innahumā min ‘ibādinal-mu'minīn(a).

Tatsächlech gehéieren si allebéid zu Eise gleewege Dénger.

وَاِنَّ اِلْيَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۗ

wa inna ilyāsa laminal-mursalīn(a).

An tatsächlech war den Ilyas wierklech ee vun den Apostelen.

اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَلَا تَتَّقُوْنَ

iż qāla liqaumihī alā tattaqūn(a).

(Erënnert Iech) wéi hien zu sengem Vollek gesot huet: "Firwat sidd Dir net fromm?

اَتَدْعُوْنَ بَعْلًا وَّتَذَرُوْنَ اَحْسَنَ الْخٰلِقِيْنَۙ

atad‘ūna ba‘law wa tażarūna aḥsanal-khāliqīn(a).

Solls du Ba'l ubidden an (Allah) déi bescht Schëpfer verloossen?

اللّٰهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ اٰبَاۤىِٕكُمُ الْاَوَّلِيْنَ

allāha rabbakum wa rabba ābā'ikumul-awwalīn(a).

(Dat heescht) Allah ass Ären Här an den Här vun Ären fréiere Vorfahren?

فَكَذَّبُوْهُ فَاِنَّهُمْ لَمُحْضَرُوْنَۙ

fakażżabūhu fa'innahum lamuḥḍarūn(a).

Mee si verleegnen et (Ilyas), dann ginn se tatsächlech (an d'Häll) gezunn,

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

ausser déi Dénger vun Allah, déi gereinegt sinn (vun der Sënn),

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى الْاٰخِرِيْنَ ۙ

wa taraknā ‘alaihi fil-ākhirīn(a).

An Mir hunn den Ilyas (Luef) ënner deenen, déi no him koumen, verewigt.

سَلٰمٌ عَلٰٓى اِلْ يَاسِيْنَ

salāmun ‘alā ilyāsīn(a).

"Fridden soll iwwer den Ilyas sinn."

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

Sou belounen Mir déi, déi Gutt maachen.

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِيْنَ

innahū min ‘ibādinal-mu'minīn(a).

Tatsächlech ass hien ënner Eise gleewegen Dénger.

وَاِنَّ لُوْطًا لَّمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۗ

wa inna lūṭal laminal-mursalīn(a).

An tatsächlech war de Lut wierklech ee vun den Apostelen.

اِذْ نَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اَجْمَعِيْنَۙ

iż najjaināhu wa ahlahū ajma‘īn(a).

(Denkt drun) wéi Mir hien a seng Unhänger gerett hunn,

اِلَّا عَجُوْزًا فِى الْغٰبِرِيْنَ

illā ‘ajūzan fil-gābirīn(a).

ausser enger aler Fra (seng Fra) zesumme mat de Leit, déi (an der Stad) wunnen.

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ

Ṡumma dammarnal-ākharīn(a).

Dann hu mir déi aner Leit zerstéiert.

وَاِنَّكُمْ لَتَمُرُّوْنَ عَلَيْهِمْ مُّصْبِحِيْنَۙ

wa innakum latamurrūna ‘alaihim muṣbiḥīn(a).

An tatsächlech gitt Dir (d'Leit vu Mekka) moies duerch hir (Iwwerreschter) goen,

وَبِالَّيْلِۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

wa bil-lail(i), afalā ta‘qilūn(a).

an an der Nuecht. Firwat verstees du dat dann net?

وَاِنَّ يُوْنُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۗ

wa inna yūnusa laminal-mursalīn(a).

An tatsächlech war de Jona wierklech ee vun den Apostelen,

اِذْ اَبَقَ اِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِۙ

iż abaqa ilal-fulkil-masyḥūn(i).

(erënnert Iech) wéi hie gelaf ass, zum Schëff voller Ladung,

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِيْنَۚ

fa sāhama fakāna minal-mudḥaḍīn(a).

dann gouf hie gezunn an et huet sech erausgestallt, datt hie ee vun de Verléierer (beim Auslous) war.

فَالْتَقَمَهُ الْحُوْتُ وَهُوَ مُلِيْمٌ

faltaqamahul-ḥūtu wa huwa mulīm(un).

Also gouf hie vun engem grousse Fësch an engem schändleche Zoustand verschléckt.

فَلَوْلَآ اَنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِيْنَ ۙ

falau lā annahū kāna minal-musabbiḥīn(a).

Also wann hien net ee vun deenen ass, déi vill Dhikr (Gebieder) zu Allah maachen,

لَلَبِثَ فِيْ بَطْنِهٖٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَۚ

lalabiṡa fī baṭnihī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

sécherlech bleift hie bis zum Dag vun der Operstéiung am Bauch (vum Fësch).

۞ فَنَبَذْنٰهُ بِالْعَرَاۤءِ وَهُوَ سَقِيْمٌ ۚ

fa nabażnāhu bil-‘arā'i wa huwa saqīm(un).

Dunn hunn Mir hien op onfruchtbaart Land gehäit, wéi hie krank war.

وَاَنْۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّنْ يَّقْطِيْنٍۚ

wa ambatnā ‘alaihi syajaratam miy yaqṭīn(in).

Dunn hu Mir fir hie e Bam vun der Kürbis-Aart wuessen gelooss.

وَاَرْسَلْنٰهُ اِلٰى مِائَةِ اَلْفٍ اَوْ يَزِيْدُوْنَۚ

wa arsalnāhu ilā mi'ati alfin au yazīdūn(a).

An Mir hunn hien zu honnertdausend (Leit) oder méi geschéckt,

فَاٰمَنُوْا فَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

fa'āmanū famatta‘nāhum ilā ḥīn(in).

sou gleewen si, an dofir gi Mir hinnen d'Freed um Liewen fir eng gewëssen Zäit.

فَاسْتَفْتِهِمْ اَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُوْنَۚ

fastaftihim alirabbikal-banātu wa lahumul-banūn(a).

Also frot (de Muhammad) si (déi Ongleeweg vu Mekka): "Sinn d'Duechtere fir ärem Här, während si fir d'Söhnen sinn?"

اَمْ خَلَقْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةَ اِنَاثًا وَّهُمْ شٰهِدُوْنَ

am khalaqnal-malā'ikata ināṡaw wa hum syāhidūn(a).

Oder hu Mir d'Engelen a Form vu Frae geschaf, während si gekuckt hunn?

اَلَآ اِنَّهُمْ مِّنْ اِفْكِهِمْ لَيَقُوْلُوْنَۙ

alā innahum min ifkihim layaqūlūn(a).

Denkt drun, tatsächlech soen si ënnert hire Ligen wierklech,

وَلَدَ اللّٰهُ ۙوَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَۙ

waladallāh(u), wa innahum lakāżibūn(a).

„Gott hat e Jong.“ A wierklech, si sinn komplett Léigner,

اَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِيْنَۗ

aṣṭafal-banāti ‘alal-banīn(a).

Wielt Hien (Allah) Meedercher iwwer Jongen?

مَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَ

mā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

Firwat bass du sou? Wéi stellt du dat fest?

اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَۚ

afalā tażakkarūn(a).

Also, firwat denkt Dir net driwwer no?

اَمْ لَكُمْ سُلْطٰنٌ مُّبِيْنٌۙ

am lakum sulṭānum mubīn(un).

Oder hues du kloer Beweiser?

فَأْتُوْا بِكِتٰبِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

fa'tū bikitābikum in kuntum ṣādiqīn(a).

(Dann) bréngt Äert Buch mat, wann Dir éierlech sidd.

وَجَعَلُوْا بَيْنَهٗ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا ۗوَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ اِنَّهُمْ لَمُحْضَرُوْنَۙ

wa ja‘alū bainahū wa bainal-jinnati nasabā(n), wa laqad ‘alimatil-jinnatu innahum lamuḥḍarūn(a).

An si hunn eng Nasab (Famillje-)Bezéiung tëscht Him (Allah) an den Djinn etabléiert. An tatsächlech woussten d'Djinn, datt si sécherlech (an d'Häll) geschleeft géife ginn,

سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يَصِفُوْنَۙ

subḥānallāhi ‘ammā yaṣifūn(a).

Éier sief Allah vun deem wat si zouschreiwen,

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

ausser d'Dénger vun Allah, déi gereinegt sinn (vun der Sënn).

فَاِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَۙ

fa'innakum wa mā ta‘budūn(a).

Also wierklech du an dat wat du veréiert,

مَآ اَنْتُمْ عَلَيْهِ بِفٰتِنِيْنَۙ

mā antum ‘alaihi bifātinīn(a).

wäert net fäeg sinn (een) vun Allah ofzeféieren,

اِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيْمِ

illā man huwa ṣālil-jaḥīm(i).

ausser déi, déi an d'Häll Jahim ginn.

وَمَا مِنَّآ اِلَّا لَهٗ مَقَامٌ مَّعْلُوْمٌۙ

wa mā minnā illā lahū maqāmum ma‘lūm(un).

An net ee vun eis (Engelen), mee jidderee vun eis huet eng bestëmmt Positioun,

وَّاِنَّا لَنَحْنُ الصَّۤافُّوْنَۖ

wa innā lanaḥnuṣ-ṣāffūn(a).

a mir sinn tatsächlech ëmmer uerdentlech an der Rei (beim Ausféieren vun den Uerder vum Allah).

وَاِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُوْنَ

wa innā lanaḥnul-musabbiḥūn(a).

An tatsächlech verherrlechen mir weiderhi (Allah).

وَاِنْ كَانُوْا لَيَقُوْلُوْنَۙ

wa in kānū layaqūlūn(a).

An tatsächlech hunn si (déi Ongleeweg vu Mekka) tatsächlech gesot:

لَوْ اَنَّ عِنْدَنَا ذِكْرًا مِّنَ الْاَوَّلِيْنَۙ

lau anna ‘indanā żikram minal-awwalīn(a).

"Wann mir e Buch vun (de Bicher, déi opgedeckt goufen) bis an d'Alzäiten zu eiser Säit hätten,

لَكُنَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ

lakunnā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

Natierlech wäerte mir Dénger vun Allah sinn, déi gereinegt ginn (vun der Sënn)."

فَكَفَرُوْا بِهٖۚ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ

fa kafarū bih(ī), fasaufa ya‘lamūn(a).

Mä anscheinend hunn si et (de Koran) ofgeleent; spéider wäerte si (d'Konsequenze vun hirem Ungehorsam) wëssen.

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِيْنَ ۖ

wa laqad sabaqat kalimatunā li‘ibādinal-mursalīn(a).

An tatsächlech bleift eist Versprieche fir eis Dénger, déi Boten sinn,

اِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُوْرُوْنَۖ

innahum lahumul-manṣūrūn(a).

(nämlech) si kréien sécherlech Hëllef.

وَاِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

wa inna jundanā lahumul-gālibūn(a).

An tatsächlech ass et eis Arméi, déi sécherlech gewënnt.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّٰى حِيْنٍۙ

fatawalla ‘anhum ḥattā ḥīn(in).

Also dréit hinnen (Mohammed) de Réck bis zu enger bestëmmter Zäit,

وَّاَبْصِرْهُمْۗ فَسَوْفَ يُبْصِرُوْنَ

wa abṣirhum, fa saufa yubṣirūn(a).

Sou belounen Mir déi, déi Gutt maachen.

اَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُوْنَ

afabi‘ażābinā yasta‘jilūn(a).

Also froen si, datt Eis Strof beschleunegt gëtt?

فَاِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاۤءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِيْنَ

fa iżā nazala bisāḥatihim fa sā'a ṣabāḥul-munżarīn(a).

Wann also (Qualen) an hirem Haff erofkommen, wäert de Moien ganz schlecht sinn fir déi, déi gewarnt goufen.

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّٰى حِيْنٍۙ

wa tawalla ‘anhum ḥattā ḥīn(in).

An dréit Iech bis zu enger bestëmmter Zäit vun hinnen ewech.

وَّاَبْصِرْۗ فَسَوْفَ يُبْصِرُوْنَ

wa abṣir, fasaufa yubṣirūn(a).

An et weisen, da wäerte si spéider (d'Strofe) gesinn.

سُبْحٰنَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُوْنَۚ

subḥāna rabbika rabbil-‘izzati ‘ammā yaṣifūn(a).

Éier sief Ärem Gott, dem allmächtege Gott aus der Natur vun deem wat se soen.

وَسَلٰمٌ عَلَى الْمُرْسَلِيْنَۚ

wa salāmun ‘alal-mursalīn(a).

A vill Gléck fir d'Apostelen.

وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wal-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

An all Luef gehéiert Allah, Här vun all de Welten.