Q.S Ат-Тахрим (اَلتَّحْرِيم) - 12 Стихты нымæц

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَآ اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغِيْ مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

yā ayyuhan-nabiyyu lima tuḥarrimu mā aḥallallāhu lak(a), tabtagī marḍāta azwājik(a), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

О Пехуымпар! Цæмæн тобæ кæнут, Аллах уын цы снысан кодта, уый? Дæ устыты зæрдæ рухс кæнын дæ фæнды? Æмæ Аллах у хатыргæнæг, æппæты тæригъæддаг.

قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰىكُمْۚ وَهُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qad faraḍallāhu lakum taḥillata aimānikum, wallāhu maulākum, wa huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

Æцæгæйдæр, Аллах дæ хæсджын кодта, цæмæй дæхи ссæрибар кæнай дæ сомыты; æмæ Аллах у дæ хъахъхъæнæг æмæ Уый у Æппæтзонæг, Æппæтзондджын.

وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ

wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).

Æмæ ма хъуыды кæнут, Пехуымпар йæ устытæй иумæ (Хафсæ) сусæгæй иу цауыл куы ныхас кодта, уæд. Уый фæстæ радзырдта цау (Айсийæн) æмæ Аллах радзырдта цау ын (Пехуымпарæн), уый фæстæ (Пехуымпар) радзырдта (Хафсæйæн) дзы иу хай æмæ иннæ хай бамбæхста. Уæдæ йын (Пехуымпар) ацы ныхасы тыххæй куы радзырдта, уæд бафарста: «Чи дын загъта уый?» Пехуымпар дзуапп радта: «Чи мын фехъусын кодта, уый у Аллах, Æппæтзонæг, Æппæтæххæстгæнæг».

اِنْ تَتُوْبَآ اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوْبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظٰهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰىهُ وَجِبْرِيْلُ وَصَالِحُ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَهِيْرٌ

in tatūbā ilallāhi faqad ṣagat qulūbukumā, wa in taẓāharā ‘alaihi fa innallāha huwa maulāhu wa jibrīlu wa ṣāliḥul-mu'minīn(a), wal-malā'ikatu ba‘da żālika ẓahīr(un).

Кæд уæ дыууæ дæр æрфæсмон кæнут Аллахмæ, уæд æцæгæйдæр, уæ дыууæйы зæрдæ дæр сты æнæфæцудгæ (рæстдзинад райсынмæ); æмæ кæд дыууæ дæр кæрæдзийæн æххуыс кæнут Пехуымпары хъыгдарынæн, уæд æцæгæйдæр, Аллах уыдзæн йæ хъахъхъæнæг æмæ (афтæ ма) Гавриил æмæ хорз уырнджытæ; уымæй уæлдай ма йын зæдтæ сты йе ’ххуысгæнджытæ.

عَسٰى رَبُّهٗٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُّبْدِلَهٗٓ اَزْوَاجًا خَيْرًا مِّنْكُنَّ مُسْلِمٰتٍ مُّؤْمِنٰتٍ قٰنِتٰتٍ تٰۤىِٕبٰتٍ عٰبِدٰتٍ سٰۤىِٕحٰتٍ ثَيِّبٰتٍ وَّاَبْكَارًا

‘asā rabbuhū in ṭallaqakunna ay yubdilahū azwājan khairam minkunna muslimātim mu'minātin qānitātin tā'ibātin ‘ābidātin sā'iḥātin ṡayyibātiw wa abkārā(n).

Кæд дæ уый (Пехуымпар) ахицæн кæна, уæд æй, мыййаг, Хуыцау дæуæй хуыздæр устытæй баивдзæн, коммæгæс, уырнæг, коммæгæс, æрфæсмонгæнæг, кувæг, комдарæг, идæдз æмæ чындздзон сылгоймæгтæй.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قُوْٓا اَنْفُسَكُمْ وَاَهْلِيْكُمْ نَارًا وَّقُوْدُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلٰۤىِٕكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَّا يَعْصُوْنَ اللّٰهَ مَآ اَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُوْنَ مَا يُؤْمَرُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū qū anfusakum wa ahlīkum nāraw waqūduhan-nāsu wal-ḥijāratu ‘alaihā malā'ikatun gilāẓun syidādul lā ya‘ṣūnallāha mā amarahum wa yaf‘alūna mā yu'marūn(a).

Уырнджытæ! Дæхи æмæ дæ бинонты хъахъхъæн зындоны артæй, кæцыйы æртаг сты адæм æмæ дуртæ; Хъахъхъæнджытæ сты карз æмæ карз зæдтæ, кæцытæ нæ хъусынц Аллахы коммæ, цы сын фæдзæхсы, уым æмæ æдзухдæр æххæст кæнынц, цы сын дзурынц, уый.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَۗ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ ࣖ

yā ayyuhal-lażīna kafarū lā ta‘tażīrul-yaum(a), innamā tujzauna mā kuntum ta‘malūn(a).

О, æнæуырнджытæ! Абон æфсонтæ ма кæн. Æцæгæй та, æрмæстдæр цы сарæзтай, уымæ гæсгæ райсдзынæ хæрзиуæг.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا تُوْبُوْٓا اِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَّصُوْحًاۗ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ يَوْمَ لَا يُخْزِى اللّٰهُ النَّبِيَّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۚ نُوْرُهُمْ يَسْعٰى بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اَتْمِمْ لَنَا نُوْرَنَا وَاغْفِرْ لَنَاۚ اِنَّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū tūbū ilallāhi taubatan naṣūḥā(n), ‘asā rabbukum ay yukaffira ‘ankum sayyi'ātikum wa yudkhilakum jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), yauma lā yukhzillāhun-nabiyya wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), nūruhum yas‘ā baina aidīhim wa bi'aimānihim yaqūlūna rabbanā atmim lanā nūranā wagfir lanā, innaka ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

Уырнджытæ! Æрфæсмон кæнут Аллахмæ æппæты сыгъдæгдæр æрфæсмонæй, ныфс æвæрут, уæ ​​Хицау уæ рæдыдтытæ кæй фесафдзæн æмæ уæ бакæндзæн дзæнæтмæ, кæцыйы бын цæуынц цæугæдæттæ, уыцы бон, кæд æмæ Аллах нæ фæфыдæнхъæл кæна Пехуымпары æмæ йемæ æууæндджыты; цалынмæ сæ рухс æрттывта сæ разæй æмæ сæ рахиз фарс, уæдмæ дзырдтой: «Нæ Хицау, æххæст нын кæн нæ рухс æмæ нын ныббар; Æцæгæйдæр, Ды дæ Æппæтхъомысджын æппæтæн дæр».

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْۗ وَمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

yā ayyuhan-nabiyyu jāhidil-kuffāra wal-munāfiqīna wagluẓ ‘alaihim, wa ma'wāhum jahannam(u), wa bi'sal-maṣīr(u).

О Пехуымпар! Тох кæн æнæуырнджытæ æмæ мæнгард адæмимæ æмæ семæ карз у. Сæ бынат у зындон æмæ уый у æвзæр, куыд æрыздæхын бынат.

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ

Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).

Аллах сарæзта æмбисонд æнæуырнæг адæмæн, Нойы усæн æмæ Луты усæн. Дыууæ дæр сты Нæ лæггадгæнджыты æхсæн дыууæ дингæнæг лæггадгæнæджы цæстдарды бын; уæд дыууæ усы гадзрахатæй рацыдысты сæ дыууæ лæгыл, фæлæ сын сæ дыууæ лæджы гыццыл дæр баххуыс кæнын нæ бантыст Аллахы (хъизæмарæй); æмæ загътой (дыууæ усæн): «Ацæут уæ дыууæ дæр зындонмæ, (зындонмæ) чи цæуы, уыдонимæ».

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوا امْرَاَتَ فِرْعَوْنَۘ اِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِيْ عِنْدَكَ بَيْتًا فِى الْجَنَّةِ وَنَجِّنِيْ مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهٖ وَنَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَۙ

wa ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna āmanumra'ata fir‘aun(a), iż qālat rabbibni lī ‘indaka baitan fil jannati wa najjinī min fir‘auna wa ‘amalihī wa najjinī minal qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Æмæ Аллах уырнæг адæмæн, фараоны усæн, сарæзта æмбисонд, куы загъта: «О мæ Хицау, сараз мын хæдзар Дæуимæ Дзæнæты æмæ мæ фервæзын кæн фараонæй æмæ йæ хъуыддæгтæй, æмæ мæ фервæзын кæн æнæраст адæмæй».

وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهِ مِنْ رُّوْحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمٰتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهٖ وَكَانَتْ مِنَ الْقٰنِتِيْنَ ࣖ ۔

wa maryamabnata ‘imrānal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhi mir rūḥinā wa ṣaddaqat bikalimāti rabbihā wa kutubihī wa kānat minal-qānitīn(a).

æмæ Марьям, Имраны чызг, кæцы йæ ​​кад бахъахъхъæдта, уæд ын йæ гуыбыны ныуулæфтам Нæ (сфæлдыст) удæй; æмæ сбæлвырд кодта йæ Хицауы ныхæстæ æмæ йæ чингуытæ; æмæ уыд коммæгæс адæмæй иу.