وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

قسم آهي ان (فرشتي) جو جيڪو (زندگي) سختي ڪري ٿو.

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

قسم آهي ان (فرشتي) جو جيڪو (جان) نرميءَ سان وٺندو آهي.

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

قسم آهي ان (فرشتي) جو جيڪو آسمان کان جلدي هيٺ لهي آيو،

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

۽ (فرشتا) جيڪي تيزيءَ سان اڳواڻي ڪن ٿا،

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

۽ (ملائڪ) جيڪي (دنيا جي) معاملن کي منظم ڪن ٿا.

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(يقيناً، توهان کي جيئرو ڪيو ويندو) جنهن ڏينهن پهرين ڌماڪو دنيا کي ڌڙڪائيندو،

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(پهريون ڌماڪو) ٻئي ڌماڪي سان گڏ هوندو آهي.

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

ان وقت ماڻهن جون دليون تمام گهڻيون ڊڄنديون هيون،

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

سندس نظر مطيع هئي.

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(ڪافر) چون ٿا ته ڇا اسان واقعي پنهنجي پهرين زندگي ڏانهن موٽايا وينداسين؟

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

جيڪڏهن اسين ٽٽل هڏيون بڻجي وڃون ته ڇا اسان کي (جيئرو ڪيو ويندو)؟

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

انهن چيو، "پوءِ اهو نقصان واري واپسي آهي."

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

تنهنڪري واپسي صرف هڪ ڌڪ پري آهي.

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

پوءِ فوراً اهي (نئين) زمين تي واپس جيئرا ٿي ويا.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

ڇا توهان تائين موسيٰ جي ڳالهه پهتي آهي (يعني توهان کي خبر نه پهتي آهي؟)

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

جڏهن الله کيس (موسيٰ کي) مقدس وادي، يعني طويٰ وادي ۾ سڏيو؛

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

فرعون ڏانهن وڃو، بيشڪ هو حد کان وڌي ويو آهي.

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

پوءِ (فرعون کي) چئو ته ڇا تون پاڻ کي (گمراهيءَ کان) پاڪ ڪرڻ چاهين ٿو؟

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

۽ مان توکي تنهنجي پالڻهار جي رستي تي هلائيندس ته جيئن تون ان کان ڊڄين؟

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

پوءِ (موسيٰ) کيس هڪ وڏو معجزو ڏيکاريو.

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

پر هن (فرعون) ڪوڙ ڳالهايو ۽ نافرماني ڪئي.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

پوءِ هو (موسيٰ کي) چئلينج ڪرڻ جي ڪوشش ڪندي منهن موڙي ويو.

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

پوءِ هن (پنهنجن سردارن کي) گڏ ڪيو ۽ رڙ ڪئي (پنهنجي قوم کي سڏايو).

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(سيريا) چيو، "مان توهان جو سڀ کان وڏو خدا آهيان."

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

تنهن ڪري الله تعاليٰ کيس آخرت ۾ عذاب ۽ دنيا ۾ عذاب ڏنو.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

بيشڪ، ان ۾ انهن لاءِ هڪ نصيحت آهي جيڪي (الله کان) ڊڄن ٿا.

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

ڇا توهان جي تخليق وڏي آهي يا آسمان جيڪو هن ٺاهيو آهي؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

هن پنهنجي عمارت کي بلند ڪيو ۽ ان کي مڪمل ڪيو،

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

۽ رات (مڪمل اوندهه) ڪئي، ۽ ڏينهن (روشن) بڻايو.

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

۽ ان کان پوءِ زمين کي پکيڙيائين.

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

ان مان پاڻي جا چشما وهائي ٿو، ۽ ان جا ٻوٽا (ڄاري ٿو).

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

۽ جبلن کي مضبوطيءَ سان قائم ڪيو.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(اهو سڀ ڪجهه) توهان جي فائدي لاءِ ۽ توهان جي چوپائي مال لاءِ آهي.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

پوءِ جڏهن وڏي آفت (قيامت) ايندي،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

يعني جنهن ڏينهن ماڻهو پنهنجن ڪيل ڪمن کي ياد ڪندا،

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

۽ دوزخ هر ڪنهن کي صاف طور تي ڏيکاريو ويو جيڪو ڏسندو هو.

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

پوءِ جيڪي حد کان لنگهندا آهن،

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

۽ دنياوي زندگي کي ترجيح ڏيو،

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

پوءِ بيشڪ دوزخ سندس جاءِ آهي.

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

۽ جيڪي پنهنجي پالڻهار جي عظمت کان ڊڄن ٿا ۽ پنهنجين خواهشن کان بچن ٿا،

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

پوءِ بيشڪ، جنت سندس جاءِ آهي.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

(اي پيغمبر) اهي (ڪافر) توکان قيامت بابت پڇن ٿا ته اها ڪڏهن ايندي؟

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

توهان کي ان (وقت) جو ذڪر ڪرڻ جي ضرورت ڇو آهي؟

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

توهان جي رب ڏانهن (واپس) پڇاڙي (مدت).

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

تون (محمد ﷺ) رڳو انهن لاءِ ڊيڄاريندڙ آهين جيڪي ان کان ڊڄن ٿا (قيامت جي ڏينهن کان).

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

جنهن ڏينهن اهي قيامت ڏسندا (ان جي سخت ماحول جي ڪري)، انهن کي ائين لڳندو ڄڻ ته اهي صرف شام يا صبح جو (ٿوري وقت لاءِ) رهيا هئا.

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

قسم آهي ان (فرشتي) جو جيڪو (زندگي) سختي ڪري ٿو.

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

قسم آهي ان (فرشتي) جو جيڪو (جان) نرميءَ سان وٺندو آهي.

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

قسم آهي ان (فرشتي) جو جيڪو آسمان کان جلدي هيٺ لهي آيو،

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

۽ (فرشتا) جيڪي تيزيءَ سان اڳواڻي ڪن ٿا،

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

۽ (ملائڪ) جيڪي (دنيا جي) معاملن کي منظم ڪن ٿا.

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(يقيناً، توهان کي جيئرو ڪيو ويندو) جنهن ڏينهن پهرين ڌماڪو دنيا کي ڌڙڪائيندو،

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(پهريون ڌماڪو) ٻئي ڌماڪي سان گڏ هوندو آهي.

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

ان وقت ماڻهن جون دليون تمام گهڻيون ڊڄنديون هيون،

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

سندس نظر مطيع هئي.

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(ڪافر) چون ٿا ته ڇا اسان واقعي پنهنجي پهرين زندگي ڏانهن موٽايا وينداسين؟

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

جيڪڏهن اسين ٽٽل هڏيون بڻجي وڃون ته ڇا اسان کي (جيئرو ڪيو ويندو)؟

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

انهن چيو، "پوءِ اهو نقصان واري واپسي آهي."

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

تنهنڪري واپسي صرف هڪ ڌڪ پري آهي.

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

پوءِ فوراً اهي (نئين) زمين تي واپس جيئرا ٿي ويا.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

ڇا توهان تائين موسيٰ جي ڳالهه پهتي آهي (يعني توهان کي خبر نه پهتي آهي؟)

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

جڏهن الله کيس (موسيٰ کي) مقدس وادي، يعني طويٰ وادي ۾ سڏيو؛

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

فرعون ڏانهن وڃو، بيشڪ هو حد کان وڌي ويو آهي.

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

پوءِ (فرعون کي) چئو ته ڇا تون پاڻ کي (گمراهيءَ کان) پاڪ ڪرڻ چاهين ٿو؟

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

۽ مان توکي تنهنجي پالڻهار جي رستي تي هلائيندس ته جيئن تون ان کان ڊڄين؟

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

پوءِ (موسيٰ) کيس هڪ وڏو معجزو ڏيکاريو.

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

پر هن (فرعون) ڪوڙ ڳالهايو ۽ نافرماني ڪئي.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

پوءِ هو (موسيٰ کي) چئلينج ڪرڻ جي ڪوشش ڪندي منهن موڙي ويو.

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

پوءِ هن (پنهنجن سردارن کي) گڏ ڪيو ۽ رڙ ڪئي (پنهنجي قوم کي سڏايو).

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(سيريا) چيو، "مان توهان جو سڀ کان وڏو خدا آهيان."

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

تنهن ڪري الله تعاليٰ کيس آخرت ۾ عذاب ۽ دنيا ۾ عذاب ڏنو.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

بيشڪ، ان ۾ انهن لاءِ هڪ نصيحت آهي جيڪي (الله کان) ڊڄن ٿا.

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

ڇا توهان جي تخليق وڏي آهي يا آسمان جيڪو هن ٺاهيو آهي؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

هن پنهنجي عمارت کي بلند ڪيو ۽ ان کي مڪمل ڪيو،

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

۽ رات (مڪمل اوندهه) ڪئي، ۽ ڏينهن (روشن) بڻايو.

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

۽ ان کان پوءِ زمين کي پکيڙيائين.

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

ان مان پاڻي جا چشما وهائي ٿو، ۽ ان جا ٻوٽا (ڄاري ٿو).

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

۽ جبلن کي مضبوطيءَ سان قائم ڪيو.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(اهو سڀ ڪجهه) توهان جي فائدي لاءِ ۽ توهان جي چوپائي مال لاءِ آهي.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

پوءِ جڏهن وڏي آفت (قيامت) ايندي،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

يعني جنهن ڏينهن ماڻهو پنهنجن ڪيل ڪمن کي ياد ڪندا،

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

۽ دوزخ هر ڪنهن کي صاف طور تي ڏيکاريو ويو جيڪو ڏسندو هو.

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

پوءِ جيڪي حد کان لنگهندا آهن،

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

۽ دنياوي زندگي کي ترجيح ڏيو،

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

پوءِ بيشڪ دوزخ سندس جاءِ آهي.

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

۽ جيڪي پنهنجي پالڻهار جي عظمت کان ڊڄن ٿا ۽ پنهنجين خواهشن کان بچن ٿا،

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

پوءِ بيشڪ، جنت سندس جاءِ آهي.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

(اي پيغمبر) اهي (ڪافر) توکان قيامت بابت پڇن ٿا ته اها ڪڏهن ايندي؟

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

توهان کي ان (وقت) جو ذڪر ڪرڻ جي ضرورت ڇو آهي؟

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

توهان جي رب ڏانهن (واپس) پڇاڙي (مدت).

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

تون (محمد ﷺ) رڳو انهن لاءِ ڊيڄاريندڙ آهين جيڪي ان کان ڊڄن ٿا (قيامت جي ڏينهن کان).

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

جنهن ڏينهن اهي قيامت ڏسندا (ان جي سخت ماحول جي ڪري)، انهن کي ائين لڳندو ڄڻ ته اهي صرف شام يا صبح جو (ٿوري وقت لاءِ) رهيا هئا.