كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

ڪف ها يا عين شاد

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

جيڪو پڙهيو وڃي ٿو) اهو توهان جي رب جي پنهنجي ٻانهي زڪريا تي رحمت جي وضاحت آهي.

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(يعني) جڏهن هو پنهنجي رب کي نرم آواز سان دعا ڪري ٿو.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

زڪريا چيو ته اي منهنجا رب، بيشڪ منهنجا هڏا ڪمزور آهن ۽ منهنجو مٿو ٻڍاپي سان ڀريل آهي، ۽ اي منهنجا رب، مان ڪڏهن به تنهنجي دعا ڪرڻ کان مايوس نه ٿيو آهيان.

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

۽ بيشڪ مون کي پنهنجي وفات کان پوءِ پنهنجن مائٽن جي ڳڻتي آهي، ۽ منهنجي زال بانجھ آهي، تنهن ڪري مون کي پنهنجي طرفان اولاد عطا ڪر.

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

جيڪو منهنجو وارث ٿيندو ۽ يعقوب جي آل جو وارث ٿيندو، ۽ اي منهنجا رب، ان کي برڪت وارو ڪر.

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(الله فرمايو) ”اي زڪريا! اسان توکي هڪ پٽ جي خوشخبري ڏيون ٿا جنهن جو نالو يحييٰ هوندو، جنهن جو نالو اسان اڳ ڪڏهن به اهڙو نه رکيو آهي.“

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

زڪريا چيو ته اي منهنجا رب، مون کي ڪيئن اولاد ٿيندو جڏهن ته منهنجي زال سنڍ آهي ۽ مان پاڻ به پوڙهو ٿي چڪو آهيان.

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(الله) فرمايو تہ ائين ئي آهي، تنھنجي پالڻھار چيو تہ ”اھو مون لاءِ آسان آھي، بيشڪ مون توکي ان کان اڳ پيدا ڪيو ھو، جيتوڻيڪ (ان وقت) تنھنجي ڪا بہ صورت نہ ھئي.“

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

زڪريا چيو ته اي منهنجا رب، مون کي ڪا نشاني ڏي. الله فرمايو ته، ”تنهنجي نشاني هي آهي ته تون ماڻهن سان ٽي راتيون ڳالهائي نه سگهندين، جيتوڻيڪ تون صحتمند آهين“.

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

پوءِ محراب مان نڪري پنهنجي قوم ڏانهن آيو، پوءِ انهن کي اشارو ڪري چيو ته صبح ۽ شام پاڻ کي پاڪائي بيان ڪريو.

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

"اي يحيى! ڪتاب (تورات) کي سنجيدگي سان پڙهو." ۽ اسان ان (يحيى) کي حڪمت ڏني جڏهن هو اڃا ٻار هو.

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

۽ (اسين) پاڻ وٽان (ٻين تي) رحم ڪندا آهيون ۽ (گناهه کان) پاڪ ڪندا آهيون. ۽ هو هڪ پرهيزگار ماڻهو پڻ آهي.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

۽ پنهنجي والدين جو تمام گهڻو وفادار هو، ۽ هو نه ته متڪبر شخص هو (نه ئي) نافرمان شخص هو.

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

۽ جنهن ڏينهن هو ڄائو، جنهن ڏينهن هو فوت ٿيو ۽ جنهن ڏينهن هو جيئرو ڪيو ويو، ان تي برڪت هجي.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ) کي ڪتاب (قرآن) ۾ مريم جو قصو بيان ڪر، (يعني) جڏهن هن پنهنجي گهر وارن کان اوڀر طرف هڪ جاءِ (بيت المقدس) ڏانهن هجرت ڪئي.

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

پوءِ انهن کان پردو کنيائين (جيڪو کيس بچائيندو هو)؛ پوءِ اسان پنهنجو روح (جبرائيل) هن ڏانهن موڪليو، پوءِ هو مڪمل انساني شڪل ۾ هن جي سامهون ظاهر ٿيو.

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

مريم چيو ته، جيڪڏهن تون پرهيزگار آهين ته مان توتي الله رحم ڪندڙ جي پناهه گهران ٿي.

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

(جبريل) چيو ته، بيشڪ مان صرف توهان جي پالڻهار جو موڪليل آهيان، ته جيئن توهان کي هڪ پاڪ پٽ جي تحفي ڏيان.

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

مريم چيو ته مون کي پٽ ڪيئن ٿيندو جڏهن ته مون کي ڪنهن به مرد هٿ نه لڳايو آهي ۽ مان ڪا بدڪار عورت نه آهيان.

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

(جبرائيل) چيو تہ، ”ائين ئي آهي.“ تنھنجي پالڻھار چيو تہ، ”اھو مون لاءِ آسان آھي ۽ ھن لاءِ تہ اسين ان کي ماڻھن لاءِ (الله جي عظمت جي) نشاني بڻايون ۽ پنھنجي رحمت طور، ۽ اھو ھڪ فيصلو ٿيل ڪم آھي.“

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

پوءِ هوءَ (مريم) حاملہ ٿي، پوءِ هن پاڻ کي پنهنجي پيٽ سان گڏ هڪ پري جاءِ تي جلاوطن ڪري ڇڏيو.

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

پوءِ ٻار جي پيدائش جي تڪليف هن کي کجيءَ جي وڻ جي بنياد سان ٽيڪ ڏيڻ تي مجبور ڪيو، هن (مريم) چيو ته، "او، ڪيترو (چڱو) مان هن کان اڳ مري وئي هيس، ۽ مان اهڙي ٿي ويس جنهن کي نه ڏٺو ويو ۽ وساريو ويو."

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

پوءِ جبرائيل هڪ هيٺاهين جاءِ تان کيس آواز ڏنو ته: ”غم نه ڪر، بيشڪ تنهنجي پالڻهار تنهنجي هيٺان هڪ نهر جاري ڪئي آهي.

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

۽ کجيءَ جي پاڙ کي پاڻ ڏانهن هلاءِ، اهو تو تي پڪي کجور ڪري ڇڏيندو.

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

تنهن ڪري کائو، پيئو ۽ خوش رهو. جيڪڏهن توهان ڪنهن کي ڏسو، ته چئو، "سچ پچ، مون خدا جي لاءِ روزو رکڻ جي نذر ڪئي آهي، تنهن ڪري مان اڄ ڪنهن سان به نه ڳالهائيندس."

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

پوءِ مريم ان کي پنهنجي قوم وٽ کڻي آئي ۽ ان کي کنيو، انهن چيو ته اي مريم! بيشڪ تون هڪ تمام خراب شيءِ آندي آهين.

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

اي هارون (مريم) جي ڀيڻ! تنهنجو پيءُ خراب ماڻهو ناهي ۽ تنهنجي ماءُ زناڪار ناهي.

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

تنهنڪري هن (مريم) پنهنجي (ٻار) ڏانهن اشارو ڪيو. انهن چيو، "اسان هڪ ننڍڙي ٻار سان ڪيئن ڳالهائينداسين جيڪو اڃا تائين جهوليءَ ۾ آهي؟"

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

حضرت عيسيٰ عليه السلام فرمايو ته، ”بيشڪ مان الله جو ٻانهو آهيان، هن مون کي ڪتاب (انجيل) ڏنو ۽ مون کي نبي بڻايو.

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

۽ جتي به هجان، مون کي برڪت وارو بڻايو آهي، ۽ جيستائين جيئرو آهيان، مون کي نماز ۽ زڪوات جو حڪم ڏنو آهي.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

۽ پنهنجي ماءُ لاءِ وقف، ۽ هن مون کي مغرور يا بدبخت نه بڻايو.

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

۽ مون تي سلام هجي جنهن ڏينهن مان پيدا ٿيس ۽ جنهن ڏينهن مان مرندس ۽ جنهن ڏينهن مون کي ٻيهر جيئرو ڪيو ويندو“.

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

اِهي عيسى پٽ مريم هئا، (جن) سچا لفظ چيا، جن جي سچائي ۾ اهي شڪ ڪندا هئا.

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

الله لاءِ اهو مناسب ناهي ته کيس اولاد هجي، پاڪ آهي. جڏهن هو ڪنهن شيءِ جو حڪم ڪرڻ چاهيندو آهي، ته هو صرف ان کي چوندو آهي، "ٿي پئو!" تنهنڪري اهو ئي آهي.

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(عيسيٰ چيو) ”۽ بيشڪ الله منهنجو ۽ توهان جو پالڻهار آهي، تنهن ڪري سندس عبادت ڪريو، هي سڌو رستو آهي.“

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

پوءِ انهن (يهودين ۽ عيسائين) جي وچ ۾ جيڪي ٽولا هئا، تن اختلاف ڪيو، پوءِ ڪافرن لاءِ خرابي آهي جڏهن اهي وڏي ڏينهن کي ڏسندا!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

جنهن ڏينهن اهي اسان وٽ آيا، تنهن ڏينهن سندن ٻڌڻ ۽ ڏسڻ ڪيترو تيز هو، پر اڄ (دنيا ۾) ظالم صاف گمراهيءَ ۾ آهن.

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

۽ (اي پيغمبر) انهن کي پشيماني جي ڏينهن کان ڊيڄار، جڏهن سڀ ڪم ان حال ۾ فيصل ڪيا ويندا جو اهي غفلت ۾ هوندا ۽ ايمان نه آڻيندا.

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

بيشڪ اسين زمين ۽ ان تي موجود سڀني شين جا وارث آهيون، ۽ اهي اسان ڏانهن ئي موٽايا ويندا.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ کي) ڪتاب (قرآن) ۾ ابراهيم جو قصو بيان ڪر، بيشڪ هو هڪ تمام نيڪ ماڻهو ۽ نبي هو.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(ياد ڪريو) جڏهن (ابراهيم) پنهنجي پيءُ کي چيو ته اي منهنجا پيءُ! توهان اهڙي شيءِ جي عبادت ڇو ڪندا آهيو جيڪا نه ٻڌي ٿي، نه ڏسي ٿي ۽ نه توهان جي ڪا مدد ڪري سگهي ٿي؟

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

اي منهنجا پيءُ، بيشڪ مون وٽ اهڙو علم آيو آهي جيڪو توکي نه ڏنو ويو هو، تنهن ڪري منهنجي پيروي ڪر، مان توکي سڌو رستو ڏيکاريندس.

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

اي منهنجا پيءُ! شيطان جي عبادت نه ڪر، بيشڪ شيطان الله رحم ڪندڙ جو نافرمان آهي.

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

اي منهنجا پيءُ! مون کي واقعي پريشاني آهي ته توهان کي رحمٰن خدا جي طرفان عذاب ايندو، جنهن جي ڪري توهان شيطان جا دوست بڻجي ويندا.

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

هن (سندس پيءُ) چيو، ”ڇا تون منهنجي معبودن کان نفرت ڪرين ٿو، اي ابراهيم؟ جيڪڏهن تون نه روڪين ته مان ضرور توکي سنگسار ڪندس، تنهن ڪري مون کي گهڻي وقت لاءِ ڇڏي ڏي.

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

ابراهيم چيو ته توهان تي سلام هجي، مان توهان لاءِ پنهنجي رب کان معافي گهرندس، بيشڪ هو مون تي تمام گهڻو مهربان آهي.

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

۽ مان توهان کان ۽ الله کان سواءِ جن جي توهان عبادت ڪريو ٿا انهن کان پري ٿي ويندس، ۽ مان پنهنجي رب کان دعا گهرندس، اميد آهي ته مان پنهنجي رب کان دعا گهرڻ ۾ مايوس نه ٿيندس.

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

پوءِ جڏهن ابراهيم انهن کان ۽ الله کان سواءِ جن جي اهي پوڄا ڪندا هئا انهن کان الڳ ٿيو، تڏهن اسان کيس اسحاق ۽ يعقوب عطا ڪيا ۽ هر هڪ کي نبي بڻايو.

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

۽ اسان انهن کي پنهنجي رحمت مان عطا ڪيو ۽ انهن کي نيڪ ۽ سڳورا لفظ ڏنا.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ کي) ڪتاب (قرآن) ۾ موسيٰ جو قصو ٻڌاءِ، هو بيشڪ هڪ چونڊيل، رسول ۽ نبي هو.

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

۽ اسان کيس جبل (سينائي) جي ساڄي پاسي کان سڏيو ۽ کيس ڳالهه ٻولهه لاءِ ويجهو ڪيو.

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

۽ اسان کيس پنهنجي رحمت مان عطا ڪيو، جو سندس ڀاءُ هارون نبي ٿيو.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ کي) ڪتاب (قرآن) ۾ اسماعيل جو قصو ٻڌاءِ، هو واقعي پنهنجي ڪلام جو پڪو ماڻهو، رسول ۽ نبي هو.

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

۽ پنهنجي گهر وارن کي نماز ۽ زڪوات جو حڪم ڏيندو هو، ۽ هو پنهنجي رب کان راضي ماڻهو هو.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ کي) ڪتاب (قرآن) ۾ ادريس جو قصو بيان ڪر، بيشڪ هو سچو ماڻهو هو ۽ نبي هو.

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

۽ اسان ان کي بلند مرتبي تائين بلند ڪيو آهي.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

اِهي اُهي ماڻهو آهن جن تي الله فضل ڪيو آهي، يعني آدم جي اولاد مان نبين مان، ۽ انهن مان جن کي اسان نوح سان گڏ (ٻيڙي ۾) آندو هو، ۽ ابراهيم ۽ اسرائيل (يعقوب) جي اولاد مان ۽ انهن مان جن کي اسان هدايت ڏني ۽ چونڊيو، جڏهن انهن کي الله جي رحمت جون آيتون پڙهيون وينديون آهن، ته اهي سجدو ڪن ٿا ۽ روئن ٿا.

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

پوءِ انهن کان پوءِ اهڙا جانشين ايندا جيڪي نماز کي ڇڏي ڏيندا ۽ پنهنجين خواهشن جي پيروي ڪندا، تنهن ڪري اهي گمراهه ٿي ويندا.

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

سواءِ انهن جي جيڪي توبه ڪن، ايمان آڻين ۽ نيڪ ڪم ڪن، ڇو ته اهي جنت ۾ داخل ٿيندا ۽ انهن تي ذرو به ظلم نه ڪيو ويندو.

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

يعني جنت عدن جنهن جو وعدو رحمٰن الله پنهنجن ٻانهن سان ڪيو آهي، جيتوڻيڪ (جنت) نظر نه اچي. بيشڪ، (الله جو واعدو) ضرور پورو ٿيندو.

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

ان ۾ سلام کان سواءِ ڪا به بيڪار ڳالهه نه ٻڌندا، ۽ ان ۾ انهن لاءِ صبح ۽ شام جو رزق آهي.

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

اِها ئي جنت آهي جيڪا اسين پنهنجن انهن ٻانهن کي ورثي ۾ ڏينداسين جيڪي هميشه پرهيزگار آهن.

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

۽ اسين (جبريل) تنهنجي پالڻهار جي حڪم کان سواءِ نه لهياسين، جيڪو ڪجهه اسان جي اڳيان آهي، جيڪو اسان جي پٺيان آهي، ۽ جيڪو ڪجهه انهن جي وچ ۾ آهي، اهو سڀ سندس آهي، ۽ تنهنجو پالڻهار وسارڻ وارو ناهي.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(اهو) آسمانن ۽ زمين ۽ انهن جي وچ ۾ موجود هر شيءِ جو مالڪ (آهي)، تنهن ڪري سندس عبادت ڪريو ۽ سندس عبادت تي ثابت قدم رهو، ڇا توهان ڄاڻو ٿا ته ڪو سندس برابر آهي؟

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

۽ ماڻهو (ڪافر) چون ٿا ته ڇا اهو سچ آهي ته جڏهن مان مرندس، هڪ ڏينهن مون کي واقعي ٻيهر جيئرو ڪيو ويندو؟

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

۽ ڇا انسان اهو نه ٿو سوچي ته اسان ان کي اڳ پيدا ڪيو هو جڏهن ته هو ڪجهه به نه هو؟

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

پوءِ، تنهنجي پالڻهار جو قسم، اسين ضرور انهن کي شيطان سان گڏ ڪنداسين، پوءِ ضرور انهن کي جهنم جي چوڌاري گوڏن ڀر آڻينداسين.

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

پوءِ اسين ضرور هر گروهه مان انهن مان انهن کي الڳ ڪنداسين جيڪي رحم ڪندڙ خدا جا سڀ کان وڌيڪ نافرمان آهن.

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

وڌيڪ، اسين چڱيءَ طرح ڄاڻون ٿا ته ڪنهن کي دوزخ ۾ وجهڻو آهي.

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

۽ اوھان مان ڪو به اهڙو ناهي جيڪو ان (دوزخ) ۾ نه ايندو، اهو توهان جي پالڻھار وٽ هڪ فرمان آهي.

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

پوءِ اسين پرهيزگارن کي بچائينداسين ۽ ظالمن کي گوڏن ڀر (دوزخ) ۾ ڇڏينداسين.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

۽ جڏهن انهن تي اسان جون صاف صاف آيتون پڙهيون وينديون هيون (تڏهن) ڪافر ايمان وارن کي چوندا هئا ته ٻنهي ٽولن مان ڪهڙي ٽولي رهڻ جي جاءِ بهتر آهي ۽ انهن جي گڏجاڻين جي جاءِ وڌيڪ سٺي آهي؟

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

۽ اسان انهن کان اڳ ڪيتريون ئي قومون (ڪافر) تباهه ڪيون آهن، جيتوڻيڪ انهن وٽ بهتر گهريلو سامان هو ۽ (وڌيڪ ڏسڻ ۾) سٺا هئا.

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

(محمد ﷺ) چئو ته جيڪو به گمراھيءَ ۾ آهي، تنهن کي الله، جيڪو رحمٰن آهي، ان لاءِ (وڌ ۾ وڌ) وقت ڏئي، ته جيئن جڏهن اهي اهو ڏسن جيڪو انهن تي واعدو ڪيو ويو آهي، چاهي عذاب هجي يا قيامت، تڏهن اهي ڄاڻن ته ڪير بدتر حالت ۾ آهي ۽ ڪنهن جي فوج ڪمزور آهي.

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

۽ الله انهن ماڻهن جي هدايت وڌائيندو جن هدايت حاصل ڪئي آهي. ۽ دائمي نيڪ عملن جو اجر توهان جي رب وٽ بهتر ۽ نتيجو بهتر هوندو.

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

ڇا توهان انهيءَ شخص کي ڏٺو آهي جيڪو اسان جي آيتن کي ڪوڙو ڀانئي ٿو ۽ چوي ٿو ته مون کي ضرور مال ۽ اولاد ڏنو ويندو؟

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

ڇا هن غيب ڏٺو آهي يا هن خدا، رحمٰن سان ڪو عهد ڪيو آهي؟

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

بلڪل نه! اسين جيڪو چيو سو لکنداسين، ۽ اسين ان لاءِ پورو پورو عذاب وڌائينداسين.

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

۽ اسان ان جا وارث ٿينداسين جيڪو هن چيو، ۽ هو اسان وٽ اڪيلو ايندو.

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

۽ انهن الله کان سواءِ ٻيا معبود چونڊيا آهن، ته جيئن اهي انهن جا محافظ هجن.

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

بلڪل نه! بعد ۾ اهي (عبادت ڪندڙ) سندس عبادت کان انڪار ڪندا، ۽ انهن جا دشمن بڻجي ويندا.

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

ڇا توهان نه ٿا ڏسو ته اسان شيطانن کي ڪافرن ڏانهن موڪليو آهي ته جيئن انهن کي (گناهه تي) زور ڏين؟

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

تنهن ڪري انهن تي (عذاب جي گهر ڪرڻ ۾) جلدي نه ڪر، ڇو ته اسان انهن لاءِ صحيح حساب سان (عذاب جي ڏينهن جي اچڻ جو) حساب ڪري ڇڏيو آهي.

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(ياد ڪريو) اهو ڏينهن (جڏهن) اسان انهن ماڻهن کي گڏ ڪيو جيڪي رحمٰن (الله) کان ڊڄندا هئا، هڪ عزت واري قافلي وانگر.

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

۽ اسين نافرمانن کي اڃايل حالت ۾ جهنم ڏانهن ڌڪي ڪڍنداسين.

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

انهن کي شفاعت (مدد) جو ڪو به حق ناهي سواءِ انهن جي جن رحمٰن (الله) سان عهد ڪيو آهي.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

۽ چيائون ته، ”(الله) رحمٰن جو هڪ اولاد آهي.“

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

بيشڪ، توهان ڪجهه تمام غلط آندو آهي،

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

(انهيءَ تقرير جي ڪري) آسمان ٽٽڻ تي هئا، ۽ زمين ڦاٽي پئي، ۽ جبل ڪري پيا.

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

ڇاڪاڻ ته اهي (الله) کي اولاد ڏيڻ ۾ رحم ڪندڙ سمجهن ٿا.

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

۽ (الله) رحمٰن لاءِ اولاد پيدا ڪرڻ ناممڪن آهي.

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

آسمانن ۽ زمين ۾ ڪو به اهڙو ناهي جيڪو رحمٰن (الله) وٽ ٻانهو ٿي نه ايندو.

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

بيشڪ هن (الله) انهن جو تعداد مقرر ڪيو آهي ۽ انهن کي صحيح ڳڻپ سان ڳڻيو آهي.

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

۽ انهن مان هر هڪ قيامت جي ڏينهن انفرادي طور تي الله وٽ ايندو.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

بيشڪ، جيڪي ايمان آڻين ٿا ۽ چڱا ڪم ڪن ٿا، بعد ۾ رحمٰن (الله) انهن جي دلين ۾ رحم پيدا ڪندو.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

پوءِ بيشڪ اسان ان (قرآن) کي تنهنجي ٻوليءَ ۾ آسان ڪيو آهي (يعني محمد)، ته جيئن تون ان سان پرهيزگارن کي خوشخبري ڏئين ۽ نافرمان ماڻهن کي ڊيڄارين.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

۽ اسان انهن کان اڳ ڪيتريون ئي قومون تباهه ڪيون آهن، ڇا توهان انهن مان ڪنهن کي ڏٺو آهي يا توهان انهن جي سرگوشي ٻڌي آهي؟

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

ڪف ها يا عين شاد

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

جيڪو پڙهيو وڃي ٿو) اهو توهان جي رب جي پنهنجي ٻانهي زڪريا تي رحمت جي وضاحت آهي.

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(يعني) جڏهن هو پنهنجي رب کي نرم آواز سان دعا ڪري ٿو.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

زڪريا چيو ته اي منهنجا رب، بيشڪ منهنجا هڏا ڪمزور آهن ۽ منهنجو مٿو ٻڍاپي سان ڀريل آهي، ۽ اي منهنجا رب، مان ڪڏهن به تنهنجي دعا ڪرڻ کان مايوس نه ٿيو آهيان.

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

۽ بيشڪ مون کي پنهنجي وفات کان پوءِ پنهنجن مائٽن جي ڳڻتي آهي، ۽ منهنجي زال بانجھ آهي، تنهن ڪري مون کي پنهنجي طرفان اولاد عطا ڪر.

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

جيڪو منهنجو وارث ٿيندو ۽ يعقوب جي آل جو وارث ٿيندو، ۽ اي منهنجا رب، ان کي برڪت وارو ڪر.

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(الله فرمايو) ”اي زڪريا! اسان توکي هڪ پٽ جي خوشخبري ڏيون ٿا جنهن جو نالو يحييٰ هوندو، جنهن جو نالو اسان اڳ ڪڏهن به اهڙو نه رکيو آهي.“

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

زڪريا چيو ته اي منهنجا رب، مون کي ڪيئن اولاد ٿيندو جڏهن ته منهنجي زال سنڍ آهي ۽ مان پاڻ به پوڙهو ٿي چڪو آهيان.

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(الله) فرمايو تہ ائين ئي آهي، تنھنجي پالڻھار چيو تہ ”اھو مون لاءِ آسان آھي، بيشڪ مون توکي ان کان اڳ پيدا ڪيو ھو، جيتوڻيڪ (ان وقت) تنھنجي ڪا بہ صورت نہ ھئي.“

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

زڪريا چيو ته اي منهنجا رب، مون کي ڪا نشاني ڏي. الله فرمايو ته، ”تنهنجي نشاني هي آهي ته تون ماڻهن سان ٽي راتيون ڳالهائي نه سگهندين، جيتوڻيڪ تون صحتمند آهين“.

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

پوءِ محراب مان نڪري پنهنجي قوم ڏانهن آيو، پوءِ انهن کي اشارو ڪري چيو ته صبح ۽ شام پاڻ کي پاڪائي بيان ڪريو.

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

"اي يحيى! ڪتاب (تورات) کي سنجيدگي سان پڙهو." ۽ اسان ان (يحيى) کي حڪمت ڏني جڏهن هو اڃا ٻار هو.

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

۽ (اسين) پاڻ وٽان (ٻين تي) رحم ڪندا آهيون ۽ (گناهه کان) پاڪ ڪندا آهيون. ۽ هو هڪ پرهيزگار ماڻهو پڻ آهي.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

۽ پنهنجي والدين جو تمام گهڻو وفادار هو، ۽ هو نه ته متڪبر شخص هو (نه ئي) نافرمان شخص هو.

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

۽ جنهن ڏينهن هو ڄائو، جنهن ڏينهن هو فوت ٿيو ۽ جنهن ڏينهن هو جيئرو ڪيو ويو، ان تي برڪت هجي.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ) کي ڪتاب (قرآن) ۾ مريم جو قصو بيان ڪر، (يعني) جڏهن هن پنهنجي گهر وارن کان اوڀر طرف هڪ جاءِ (بيت المقدس) ڏانهن هجرت ڪئي.

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

پوءِ انهن کان پردو کنيائين (جيڪو کيس بچائيندو هو)؛ پوءِ اسان پنهنجو روح (جبرائيل) هن ڏانهن موڪليو، پوءِ هو مڪمل انساني شڪل ۾ هن جي سامهون ظاهر ٿيو.

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

مريم چيو ته، جيڪڏهن تون پرهيزگار آهين ته مان توتي الله رحم ڪندڙ جي پناهه گهران ٿي.

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

(جبريل) چيو ته، بيشڪ مان صرف توهان جي پالڻهار جو موڪليل آهيان، ته جيئن توهان کي هڪ پاڪ پٽ جي تحفي ڏيان.

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

مريم چيو ته مون کي پٽ ڪيئن ٿيندو جڏهن ته مون کي ڪنهن به مرد هٿ نه لڳايو آهي ۽ مان ڪا بدڪار عورت نه آهيان.

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

(جبرائيل) چيو تہ، ”ائين ئي آهي.“ تنھنجي پالڻھار چيو تہ، ”اھو مون لاءِ آسان آھي ۽ ھن لاءِ تہ اسين ان کي ماڻھن لاءِ (الله جي عظمت جي) نشاني بڻايون ۽ پنھنجي رحمت طور، ۽ اھو ھڪ فيصلو ٿيل ڪم آھي.“

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

پوءِ هوءَ (مريم) حاملہ ٿي، پوءِ هن پاڻ کي پنهنجي پيٽ سان گڏ هڪ پري جاءِ تي جلاوطن ڪري ڇڏيو.

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

پوءِ ٻار جي پيدائش جي تڪليف هن کي کجيءَ جي وڻ جي بنياد سان ٽيڪ ڏيڻ تي مجبور ڪيو، هن (مريم) چيو ته، "او، ڪيترو (چڱو) مان هن کان اڳ مري وئي هيس، ۽ مان اهڙي ٿي ويس جنهن کي نه ڏٺو ويو ۽ وساريو ويو."

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

پوءِ جبرائيل هڪ هيٺاهين جاءِ تان کيس آواز ڏنو ته: ”غم نه ڪر، بيشڪ تنهنجي پالڻهار تنهنجي هيٺان هڪ نهر جاري ڪئي آهي.

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

۽ کجيءَ جي پاڙ کي پاڻ ڏانهن هلاءِ، اهو تو تي پڪي کجور ڪري ڇڏيندو.

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

تنهن ڪري کائو، پيئو ۽ خوش رهو. جيڪڏهن توهان ڪنهن کي ڏسو، ته چئو، "سچ پچ، مون خدا جي لاءِ روزو رکڻ جي نذر ڪئي آهي، تنهن ڪري مان اڄ ڪنهن سان به نه ڳالهائيندس."

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

پوءِ مريم ان کي پنهنجي قوم وٽ کڻي آئي ۽ ان کي کنيو، انهن چيو ته اي مريم! بيشڪ تون هڪ تمام خراب شيءِ آندي آهين.

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

اي هارون (مريم) جي ڀيڻ! تنهنجو پيءُ خراب ماڻهو ناهي ۽ تنهنجي ماءُ زناڪار ناهي.

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

تنهنڪري هن (مريم) پنهنجي (ٻار) ڏانهن اشارو ڪيو. انهن چيو، "اسان هڪ ننڍڙي ٻار سان ڪيئن ڳالهائينداسين جيڪو اڃا تائين جهوليءَ ۾ آهي؟"

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

حضرت عيسيٰ عليه السلام فرمايو ته، ”بيشڪ مان الله جو ٻانهو آهيان، هن مون کي ڪتاب (انجيل) ڏنو ۽ مون کي نبي بڻايو.

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

۽ جتي به هجان، مون کي برڪت وارو بڻايو آهي، ۽ جيستائين جيئرو آهيان، مون کي نماز ۽ زڪوات جو حڪم ڏنو آهي.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

۽ پنهنجي ماءُ لاءِ وقف، ۽ هن مون کي مغرور يا بدبخت نه بڻايو.

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

۽ مون تي سلام هجي جنهن ڏينهن مان پيدا ٿيس ۽ جنهن ڏينهن مان مرندس ۽ جنهن ڏينهن مون کي ٻيهر جيئرو ڪيو ويندو“.

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

اِهي عيسى پٽ مريم هئا، (جن) سچا لفظ چيا، جن جي سچائي ۾ اهي شڪ ڪندا هئا.

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

الله لاءِ اهو مناسب ناهي ته کيس اولاد هجي، پاڪ آهي. جڏهن هو ڪنهن شيءِ جو حڪم ڪرڻ چاهيندو آهي، ته هو صرف ان کي چوندو آهي، "ٿي پئو!" تنهنڪري اهو ئي آهي.

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(عيسيٰ چيو) ”۽ بيشڪ الله منهنجو ۽ توهان جو پالڻهار آهي، تنهن ڪري سندس عبادت ڪريو، هي سڌو رستو آهي.“

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

پوءِ انهن (يهودين ۽ عيسائين) جي وچ ۾ جيڪي ٽولا هئا، تن اختلاف ڪيو، پوءِ ڪافرن لاءِ خرابي آهي جڏهن اهي وڏي ڏينهن کي ڏسندا!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

جنهن ڏينهن اهي اسان وٽ آيا، تنهن ڏينهن سندن ٻڌڻ ۽ ڏسڻ ڪيترو تيز هو، پر اڄ (دنيا ۾) ظالم صاف گمراهيءَ ۾ آهن.

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

۽ (اي پيغمبر) انهن کي پشيماني جي ڏينهن کان ڊيڄار، جڏهن سڀ ڪم ان حال ۾ فيصل ڪيا ويندا جو اهي غفلت ۾ هوندا ۽ ايمان نه آڻيندا.

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

بيشڪ اسين زمين ۽ ان تي موجود سڀني شين جا وارث آهيون، ۽ اهي اسان ڏانهن ئي موٽايا ويندا.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ کي) ڪتاب (قرآن) ۾ ابراهيم جو قصو بيان ڪر، بيشڪ هو هڪ تمام نيڪ ماڻهو ۽ نبي هو.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(ياد ڪريو) جڏهن (ابراهيم) پنهنجي پيءُ کي چيو ته اي منهنجا پيءُ! توهان اهڙي شيءِ جي عبادت ڇو ڪندا آهيو جيڪا نه ٻڌي ٿي، نه ڏسي ٿي ۽ نه توهان جي ڪا مدد ڪري سگهي ٿي؟

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

اي منهنجا پيءُ، بيشڪ مون وٽ اهڙو علم آيو آهي جيڪو توکي نه ڏنو ويو هو، تنهن ڪري منهنجي پيروي ڪر، مان توکي سڌو رستو ڏيکاريندس.

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

اي منهنجا پيءُ! شيطان جي عبادت نه ڪر، بيشڪ شيطان الله رحم ڪندڙ جو نافرمان آهي.

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

اي منهنجا پيءُ! مون کي واقعي پريشاني آهي ته توهان کي رحمٰن خدا جي طرفان عذاب ايندو، جنهن جي ڪري توهان شيطان جا دوست بڻجي ويندا.

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

هن (سندس پيءُ) چيو، ”ڇا تون منهنجي معبودن کان نفرت ڪرين ٿو، اي ابراهيم؟ جيڪڏهن تون نه روڪين ته مان ضرور توکي سنگسار ڪندس، تنهن ڪري مون کي گهڻي وقت لاءِ ڇڏي ڏي.

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

ابراهيم چيو ته توهان تي سلام هجي، مان توهان لاءِ پنهنجي رب کان معافي گهرندس، بيشڪ هو مون تي تمام گهڻو مهربان آهي.

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

۽ مان توهان کان ۽ الله کان سواءِ جن جي توهان عبادت ڪريو ٿا انهن کان پري ٿي ويندس، ۽ مان پنهنجي رب کان دعا گهرندس، اميد آهي ته مان پنهنجي رب کان دعا گهرڻ ۾ مايوس نه ٿيندس.

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

پوءِ جڏهن ابراهيم انهن کان ۽ الله کان سواءِ جن جي اهي پوڄا ڪندا هئا انهن کان الڳ ٿيو، تڏهن اسان کيس اسحاق ۽ يعقوب عطا ڪيا ۽ هر هڪ کي نبي بڻايو.

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

۽ اسان انهن کي پنهنجي رحمت مان عطا ڪيو ۽ انهن کي نيڪ ۽ سڳورا لفظ ڏنا.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ کي) ڪتاب (قرآن) ۾ موسيٰ جو قصو ٻڌاءِ، هو بيشڪ هڪ چونڊيل، رسول ۽ نبي هو.

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

۽ اسان کيس جبل (سينائي) جي ساڄي پاسي کان سڏيو ۽ کيس ڳالهه ٻولهه لاءِ ويجهو ڪيو.

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

۽ اسان کيس پنهنجي رحمت مان عطا ڪيو، جو سندس ڀاءُ هارون نبي ٿيو.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ کي) ڪتاب (قرآن) ۾ اسماعيل جو قصو ٻڌاءِ، هو واقعي پنهنجي ڪلام جو پڪو ماڻهو، رسول ۽ نبي هو.

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

۽ پنهنجي گهر وارن کي نماز ۽ زڪوات جو حڪم ڏيندو هو، ۽ هو پنهنجي رب کان راضي ماڻهو هو.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

۽ (محمد ﷺ کي) ڪتاب (قرآن) ۾ ادريس جو قصو بيان ڪر، بيشڪ هو سچو ماڻهو هو ۽ نبي هو.

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

۽ اسان ان کي بلند مرتبي تائين بلند ڪيو آهي.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

اِهي اُهي ماڻهو آهن جن تي الله فضل ڪيو آهي، يعني آدم جي اولاد مان نبين مان، ۽ انهن مان جن کي اسان نوح سان گڏ (ٻيڙي ۾) آندو هو، ۽ ابراهيم ۽ اسرائيل (يعقوب) جي اولاد مان ۽ انهن مان جن کي اسان هدايت ڏني ۽ چونڊيو، جڏهن انهن کي الله جي رحمت جون آيتون پڙهيون وينديون آهن، ته اهي سجدو ڪن ٿا ۽ روئن ٿا.

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

پوءِ انهن کان پوءِ اهڙا جانشين ايندا جيڪي نماز کي ڇڏي ڏيندا ۽ پنهنجين خواهشن جي پيروي ڪندا، تنهن ڪري اهي گمراهه ٿي ويندا.

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

سواءِ انهن جي جيڪي توبه ڪن، ايمان آڻين ۽ نيڪ ڪم ڪن، ڇو ته اهي جنت ۾ داخل ٿيندا ۽ انهن تي ذرو به ظلم نه ڪيو ويندو.

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

يعني جنت عدن جنهن جو وعدو رحمٰن الله پنهنجن ٻانهن سان ڪيو آهي، جيتوڻيڪ (جنت) نظر نه اچي. بيشڪ، (الله جو واعدو) ضرور پورو ٿيندو.

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

ان ۾ سلام کان سواءِ ڪا به بيڪار ڳالهه نه ٻڌندا، ۽ ان ۾ انهن لاءِ صبح ۽ شام جو رزق آهي.

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

اِها ئي جنت آهي جيڪا اسين پنهنجن انهن ٻانهن کي ورثي ۾ ڏينداسين جيڪي هميشه پرهيزگار آهن.

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

۽ اسين (جبريل) تنهنجي پالڻهار جي حڪم کان سواءِ نه لهياسين، جيڪو ڪجهه اسان جي اڳيان آهي، جيڪو اسان جي پٺيان آهي، ۽ جيڪو ڪجهه انهن جي وچ ۾ آهي، اهو سڀ سندس آهي، ۽ تنهنجو پالڻهار وسارڻ وارو ناهي.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(اهو) آسمانن ۽ زمين ۽ انهن جي وچ ۾ موجود هر شيءِ جو مالڪ (آهي)، تنهن ڪري سندس عبادت ڪريو ۽ سندس عبادت تي ثابت قدم رهو، ڇا توهان ڄاڻو ٿا ته ڪو سندس برابر آهي؟

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

۽ ماڻهو (ڪافر) چون ٿا ته ڇا اهو سچ آهي ته جڏهن مان مرندس، هڪ ڏينهن مون کي واقعي ٻيهر جيئرو ڪيو ويندو؟

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

۽ ڇا انسان اهو نه ٿو سوچي ته اسان ان کي اڳ پيدا ڪيو هو جڏهن ته هو ڪجهه به نه هو؟

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

پوءِ، تنهنجي پالڻهار جو قسم، اسين ضرور انهن کي شيطان سان گڏ ڪنداسين، پوءِ ضرور انهن کي جهنم جي چوڌاري گوڏن ڀر آڻينداسين.

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

پوءِ اسين ضرور هر گروهه مان انهن مان انهن کي الڳ ڪنداسين جيڪي رحم ڪندڙ خدا جا سڀ کان وڌيڪ نافرمان آهن.

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

وڌيڪ، اسين چڱيءَ طرح ڄاڻون ٿا ته ڪنهن کي دوزخ ۾ وجهڻو آهي.

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

۽ اوھان مان ڪو به اهڙو ناهي جيڪو ان (دوزخ) ۾ نه ايندو، اهو توهان جي پالڻھار وٽ هڪ فرمان آهي.

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

پوءِ اسين پرهيزگارن کي بچائينداسين ۽ ظالمن کي گوڏن ڀر (دوزخ) ۾ ڇڏينداسين.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

۽ جڏهن انهن تي اسان جون صاف صاف آيتون پڙهيون وينديون هيون (تڏهن) ڪافر ايمان وارن کي چوندا هئا ته ٻنهي ٽولن مان ڪهڙي ٽولي رهڻ جي جاءِ بهتر آهي ۽ انهن جي گڏجاڻين جي جاءِ وڌيڪ سٺي آهي؟

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

۽ اسان انهن کان اڳ ڪيتريون ئي قومون (ڪافر) تباهه ڪيون آهن، جيتوڻيڪ انهن وٽ بهتر گهريلو سامان هو ۽ (وڌيڪ ڏسڻ ۾) سٺا هئا.

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

(محمد ﷺ) چئو ته جيڪو به گمراھيءَ ۾ آهي، تنهن کي الله، جيڪو رحمٰن آهي، ان لاءِ (وڌ ۾ وڌ) وقت ڏئي، ته جيئن جڏهن اهي اهو ڏسن جيڪو انهن تي واعدو ڪيو ويو آهي، چاهي عذاب هجي يا قيامت، تڏهن اهي ڄاڻن ته ڪير بدتر حالت ۾ آهي ۽ ڪنهن جي فوج ڪمزور آهي.

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

۽ الله انهن ماڻهن جي هدايت وڌائيندو جن هدايت حاصل ڪئي آهي. ۽ دائمي نيڪ عملن جو اجر توهان جي رب وٽ بهتر ۽ نتيجو بهتر هوندو.

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

ڇا توهان انهيءَ شخص کي ڏٺو آهي جيڪو اسان جي آيتن کي ڪوڙو ڀانئي ٿو ۽ چوي ٿو ته مون کي ضرور مال ۽ اولاد ڏنو ويندو؟

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

ڇا هن غيب ڏٺو آهي يا هن خدا، رحمٰن سان ڪو عهد ڪيو آهي؟

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

بلڪل نه! اسين جيڪو چيو سو لکنداسين، ۽ اسين ان لاءِ پورو پورو عذاب وڌائينداسين.

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

۽ اسان ان جا وارث ٿينداسين جيڪو هن چيو، ۽ هو اسان وٽ اڪيلو ايندو.

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

۽ انهن الله کان سواءِ ٻيا معبود چونڊيا آهن، ته جيئن اهي انهن جا محافظ هجن.

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

بلڪل نه! بعد ۾ اهي (عبادت ڪندڙ) سندس عبادت کان انڪار ڪندا، ۽ انهن جا دشمن بڻجي ويندا.

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

ڇا توهان نه ٿا ڏسو ته اسان شيطانن کي ڪافرن ڏانهن موڪليو آهي ته جيئن انهن کي (گناهه تي) زور ڏين؟

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

تنهن ڪري انهن تي (عذاب جي گهر ڪرڻ ۾) جلدي نه ڪر، ڇو ته اسان انهن لاءِ صحيح حساب سان (عذاب جي ڏينهن جي اچڻ جو) حساب ڪري ڇڏيو آهي.

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(ياد ڪريو) اهو ڏينهن (جڏهن) اسان انهن ماڻهن کي گڏ ڪيو جيڪي رحمٰن (الله) کان ڊڄندا هئا، هڪ عزت واري قافلي وانگر.

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

۽ اسين نافرمانن کي اڃايل حالت ۾ جهنم ڏانهن ڌڪي ڪڍنداسين.

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

انهن کي شفاعت (مدد) جو ڪو به حق ناهي سواءِ انهن جي جن رحمٰن (الله) سان عهد ڪيو آهي.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

۽ چيائون ته، ”(الله) رحمٰن جو هڪ اولاد آهي.“

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

بيشڪ، توهان ڪجهه تمام غلط آندو آهي،

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

(انهيءَ تقرير جي ڪري) آسمان ٽٽڻ تي هئا، ۽ زمين ڦاٽي پئي، ۽ جبل ڪري پيا.

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

ڇاڪاڻ ته اهي (الله) کي اولاد ڏيڻ ۾ رحم ڪندڙ سمجهن ٿا.

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

۽ (الله) رحمٰن لاءِ اولاد پيدا ڪرڻ ناممڪن آهي.

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

آسمانن ۽ زمين ۾ ڪو به اهڙو ناهي جيڪو رحمٰن (الله) وٽ ٻانهو ٿي نه ايندو.

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

بيشڪ هن (الله) انهن جو تعداد مقرر ڪيو آهي ۽ انهن کي صحيح ڳڻپ سان ڳڻيو آهي.

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

۽ انهن مان هر هڪ قيامت جي ڏينهن انفرادي طور تي الله وٽ ايندو.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

بيشڪ، جيڪي ايمان آڻين ٿا ۽ چڱا ڪم ڪن ٿا، بعد ۾ رحمٰن (الله) انهن جي دلين ۾ رحم پيدا ڪندو.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

پوءِ بيشڪ اسان ان (قرآن) کي تنهنجي ٻوليءَ ۾ آسان ڪيو آهي (يعني محمد)، ته جيئن تون ان سان پرهيزگارن کي خوشخبري ڏئين ۽ نافرمان ماڻهن کي ڊيڄارين.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

۽ اسان انهن کان اڳ ڪيتريون ئي قومون تباهه ڪيون آهن، ڇا توهان انهن مان ڪنهن کي ڏٺو آهي يا توهان انهن جي سرگوشي ٻڌي آهي؟