يٰٓاَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ

yā ayyuhal-muddaṡṡir(u).

اي ڍڪيل (ڍڪيل)!

قُمْ فَاَنْذِرْۖ

qum fa'anżir.

جاڳو، پوءِ ڊيڄاريو!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۖ

wa rabbaka fakabbir.

۽ پنھنجي پالڻھار جي پاڪائي بيان ڪر،

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْۖ

wa ṡiyābaka faṭahhir.

۽ پنهنجا ڪپڙا صاف ڪر،

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْۖ

war-rujza fahjur.

۽ سڀ بڇڙا ڪم ڇڏي ڏيو،

وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ

wa lā tamnun tastakṡir(u).

۽ (محمد ﷺ) وڌيڪ حاصل ڪرڻ جي نيت سان نه ڏيو.

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْۗ

wa lirabbika faṣbir.

۽ پنهنجي پالڻهار جي واسطي، صبر ڪر.

فَاِذَا نُقِرَ فِى النَّاقُوْرِۙ

fa iżā nuqira fin-nāqūr(i).

پوءِ جڏهن صور ڦوڪيو ويندو،

فَذٰلِكَ يَوْمَىِٕذٍ يَّوْمٌ عَسِيْرٌۙ

fa żālika yauma'iżiy yaumun ‘asīr(un).

پوءِ اهو ڏينهن تمام ڏکيو هو،

عَلَى الْكٰفِرِيْنَ غَيْرُ يَسِيْرٍ

‘alal-kāfirīna gairu yasīr(in).

بي ايمانن لاءِ اهو آسان ناهي.

ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ

Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).

مون کي ان ڏانهن (عمل ڪرڻ) ڏيو جنهن کي مون پاڻ پيدا ڪيو آهي،

وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ

wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).

۽ مان توکي گهڻي دولت ڏيان ٿو،

وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ

wa banīna syuhūdā(n).

۽ ٻار جيڪي هميشه ساڻس گڏ آهن،

وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ

wa mahhattu lahū tamhīdā(n).

۽ مان توهان کي (زندگيءَ جي) سڀ کان وڌيڪ وسيع جڳهه ڏيان ٿو.

ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ

Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).

پوءِ هو واقعي چاهيندو هو ته مان ان ۾ شامل ڪريان.

كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ

kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).

نه ٿو ڪري سگهي! بيشڪ، هن اسان جي آيتن (قرآن) جي مخالفت ڪئي آهي.

سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ

sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).

مان هن تي هڪ ڏکوئيندڙ چڙهڻ جو بار وجهندس.

اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ

innahū fakkara wa qaddar(a).

بيشڪ، هن سوچيو ۽ طئي ڪيو (جيڪو هن طئي ڪيو)،

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

faqutila kaifa qaddar(a).

پوءِ افسوس آهي ان تي! هو ڪيئن طئي ڪندو؟

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).

وري، افسوس آهي هن تي! هو ڪيئن طئي ڪندو؟

ثُمَّ نَظَرَۙ

Ṡumma naẓar(a).

پوءِ هن (سوچيو) سوچيو،

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ

Ṡumma ‘abasa wa basar(a).

پوءِ ترش ۽ اداس نظر آيو،

ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ

Ṡumma adbara wastakbar(a).

پوءِ (حق کان) مُنهن موڙيائين ۽ فخر ڪيائين،

فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ

faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).

پوءِ هن چيو ته، ”هي (قرآن) رڳو جادو آهي جيڪو (اڳين ماڻهن کان) سکيو ويو آهي.

اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ

in hāżā illā qaulul-basyar(i).

هي صرف انساني لفظ آهن.

سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ

sa'uṣlīhi saqar(a).

بعد ۾، مان کيس (دوزخ) سقر ۾ وجهندس،

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ

wa mā adrāka mā saqar(a).

۽ توکي خبر آهي ته سقر ڇا آهي؟

لَا تُبْقِيْ وَلَا تَذَرُۚ

lā tubqī wa lā tażar(u).

هو (صقر) نه ڇڏي ٿو ۽ نه ڇڏي ٿو،

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِۚ

lawwāḥatul lil-basyar(i).

جيڪو انساني چمڙي کي ساڙي ٿو.

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَۗ

‘alaihā tis‘ata ‘asyar(a).

سندس مٿان اُنيس (نگهبان ملائڪ) آهن.

وَمَا جَعَلْنَآ اَصْحٰبَ النَّارِ اِلَّا مَلٰۤىِٕكَةً ۖوَّمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ اِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْاۙ لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَيَزْدَادَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِيْمَانًا وَّلَا يَرْتَابَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْمُؤْمِنُوْنَۙ وَلِيَقُوْلَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْكٰفِرُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًاۗ كَذٰلِكَ يُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَمَا يَعْلَمُ جُنُوْدَ رَبِّكَ اِلَّا هُوَۗ وَمَا هِيَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْبَشَرِ ࣖ

wa mā ja‘alnā aṣḥāban-nāri illā malā'ikah(tan), wa mā ja‘alnā ‘iddatahum illā fitnatal lil-lażīna kafarū, liyastaiqinal-lażīna ūtul-kitāba wa yazdādal-lażīna āmanū īmānaw wa lā yartābal-lażīna ūtul-kitāba wal-mu'minūn(a), wa liyaqūlal-lażīna fī qulūbihim maraḍuw wal-kāfirūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), każālika yuḍillullāhu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa mā ya‘lamu junūda rabbika illā huw(a), wa mā hiya illā żikrā lil-basyar(i).

۽ اسان دوزخ جا محافظ صرف ملائڪ مقرر ڪيا آهن، ۽ اسان انهن جي تعداد کي صرف انهن ماڻهن لاءِ آزمائش طور مقرر ڪيو آهي جيڪي ڪافر آهن، ته جيئن اهي ماڻهو جن کي ڪتاب ڏنو ويو آهي، يقين ڪن ۽ ايمان وارن جو ايمان وڌي، ته جيئن اهي ماڻهو جن کي ڪتاب ڏنو ويو آهي ۽ ايمان وارا شڪ نه ڪن. ۽ ته جيئن اهي جن جي دلين ۾ بيماري آهي ۽ جيڪي ڪافر آهن (چوي ته) "الله هن مثال سان ڇا چاهي ٿو؟" اهڙي طرح الله جنهن کي چاهي ٿو ان کي گمراهه ڪري ٿو ۽ جنهن کي چاهي ٿو ان کي هدايت ڪري ٿو. ۽ توهان جي رب جي لشڪر کي ڪو به نٿو ڄاڻي سواءِ ان جي جيڪو پاڻ آهي. ۽ صقر انسانن لاءِ صرف هڪ ڊيڄاريندڙ شيءِ آهي.

كَلَّا وَالْقَمَرِۙ

kallā wal-qamar(i).

نه! چنڊ جو قسم،

وَالَّيْلِ اِذْ اَدْبَرَۙ

wal-laili iż adbar(a).

۽ رات جو جڏهن گذري وڃي،

وَالصُّبْحِ اِذَآ اَسْفَرَۙ

waṣ-ṣubḥi iżā asfar(a).

۽ صبح جو جڏهن روشني ٿيڻ شروع ٿئي ٿي،

اِنَّهَا لَاِحْدَى الْكُبَرِۙ

innahā la'iḥdal-kubar(i).

حقيقت ۾ (سقر) تمام وڏين (آفتن) مان هڪ آهي،

نَذِيْرًا لِّلْبَشَرِۙ

nażīral lil-basyar(i).

انسان ذات لاءِ ڊيڄاريندڙ طور،

لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّتَقَدَّمَ اَوْ يَتَاَخَّرَۗ

liman syā'a minkum ay yataqaddama au yata'akhkhar(a).

(يعني) اوھان مان انھن لاءِ جيڪي اڳتي وڌڻ يا پوئتي ھٽڻ چاھين ٿا.

كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌۙ

kullu nafsim bimā kasabat rahīnah(tun).

هر ڪو پنهنجي ڪيل ڪم جو ذميوار آهي،

اِلَّآ اَصْحٰبَ الْيَمِيْنِ ۛ

illā aṣḥābal-yamīn(i).

ساڄي ونگ کان سواءِ،

فِيْ جَنّٰتٍ ۛ يَتَسَاۤءَلُوْنَۙ

fī jannātin - yatasā'alūn(a).

جنت ۾ هجڻ ڪري، انهن هڪ ٻئي کان پڇيو،

عَنِ الْمُجْرِمِيْنَۙ

‘anil-mujrimīn(a).

گنهگار ماڻهن جي (حالت) بابت،

مَا سَلَكَكُمْ فِيْ سَقَرَ

mā salakakum fī saqar(a).

"ڇا توکي (دوزخ) سقر ۾ داخل ڪيو؟"

قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَۙ

qālū lam naku minal-muṣallīn(a).

انهن جواب ڏنو ته: ”اسين اڳي نماز پڙهڻ وارن مان نه هئاسين.

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَۙ

wa lam naku nuṭ‘imul-miskīn(a).

۽ اسين مسڪينن کي کارائيندا نه آهيون،

وَكُنَّا نَخُوْضُ مَعَ الْخَاۤىِٕضِيْنَۙ

wa kunnā nakhūḍu ma‘al-khā'iḍīn(a).

اسين (بي مقصد لاءِ) ڳالهائيندا هئاسين، انهن ماڻهن سان جيڪي ان بابت ڳالهائيندا هئا،

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّيْنِۙ

wa kunnā nukażżibu biyaumid-dīn(i).

۽ اسين فيصلي جي ڏينهن کي رد ڪريون ٿا،

حَتّٰىٓ اَتٰىنَا الْيَقِيْنُۗ

Ḥattā atānal-yaqīn(u).

جيستائين موت اسان وٽ نه اچي."

فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشّٰفِعِيْنَۗ

famā tanfa‘uhum syafā‘atusy-syāfi‘īn(a).

تنهن ڪري شفاعت ڪندڙن جي شفاعت (مدد) هاڻي انهن لاءِ ڪارآمد نه رهي آهي.

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِيْنَۙ

famā lahum ‘anit-tażkirati mu‘riḍīn(a).

پوءِ اهي (ڪافر) (الله جي) ڊيڄارڻ کان ڇو مُنهن موڙي ويا؟

كَاَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنْفِرَةٌۙ

ka'annahum ḥumurum mustanfirah(tun).

ڄڻ ته اهي جهنگلي گڏهه آهن جيڪي ڊڄي ڀڄي رهيا آهن،

فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍۗ

farrat min qaswarah(tin).

شينهن کان ڀڄو.

بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ

bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).

انهن مان هر هڪ جي خواهش آهي ته کيس (ڪتاب جا) کليل صفحا ڏنا وڃن.

كَلَّاۗ بَلْ لَّا يَخَافُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

kallā, bal lā yakhāfūnal-ākhirah(ta).

نه! اصل ۾ اهي آخرت کان نه ٿا ڊڄن.

كَلَّآ اِنَّهٗ تَذْكِرَةٌ ۚ

kallā innahū tażkirah(tun).

نه، بيشڪ اهو (قرآن) هڪ نصيحت آهي.

فَمَنْ شَاۤءَ ذَكَرَهٗۗ

faman syā'a żakarah(ū).

تنهن ڪري جيڪو به اهو چاهيندو، يقيناً اهو ان مان سبق وٺندو.

وَمَا يَذْكُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗهُوَ اَهْلُ التَّقْوٰى وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ࣖ

wa mā yażkurūna illā ay yasyā'allāh(u), huwa ahlut-taqwā wa ahlul-magfirah(ti).

۽ اهي ان (قرآن) مان نه سکندا جيستائين (جيڪڏهن) الله نه چاهي. اهو ئي خدا آهي جيڪو (اسان کي) کان ڊڄڻ جو حقدار آهي ۽ جيڪو معاف ڪرڻ جو حقدار آهي.

يٰٓاَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ

yā ayyuhal-muddaṡṡir(u).

اي ڍڪيل (ڍڪيل)!

قُمْ فَاَنْذِرْۖ

qum fa'anżir.

جاڳو، پوءِ ڊيڄاريو!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۖ

wa rabbaka fakabbir.

۽ پنھنجي پالڻھار جي پاڪائي بيان ڪر،

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْۖ

wa ṡiyābaka faṭahhir.

۽ پنهنجا ڪپڙا صاف ڪر،

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْۖ

war-rujza fahjur.

۽ سڀ بڇڙا ڪم ڇڏي ڏيو،

وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ

wa lā tamnun tastakṡir(u).

۽ (محمد ﷺ) وڌيڪ حاصل ڪرڻ جي نيت سان نه ڏيو.

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْۗ

wa lirabbika faṣbir.

۽ پنهنجي پالڻهار جي واسطي، صبر ڪر.

فَاِذَا نُقِرَ فِى النَّاقُوْرِۙ

fa iżā nuqira fin-nāqūr(i).

پوءِ جڏهن صور ڦوڪيو ويندو،

فَذٰلِكَ يَوْمَىِٕذٍ يَّوْمٌ عَسِيْرٌۙ

fa żālika yauma'iżiy yaumun ‘asīr(un).

پوءِ اهو ڏينهن تمام ڏکيو هو،

عَلَى الْكٰفِرِيْنَ غَيْرُ يَسِيْرٍ

‘alal-kāfirīna gairu yasīr(in).

بي ايمانن لاءِ اهو آسان ناهي.

ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ

Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).

مون کي ان ڏانهن (عمل ڪرڻ) ڏيو جنهن کي مون پاڻ پيدا ڪيو آهي،

وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ

wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).

۽ مان توکي گهڻي دولت ڏيان ٿو،

وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ

wa banīna syuhūdā(n).

۽ ٻار جيڪي هميشه ساڻس گڏ آهن،

وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ

wa mahhattu lahū tamhīdā(n).

۽ مان توهان کي (زندگيءَ جي) سڀ کان وڌيڪ وسيع جڳهه ڏيان ٿو.

ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ

Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).

پوءِ هو واقعي چاهيندو هو ته مان ان ۾ شامل ڪريان.

كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ

kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).

نه ٿو ڪري سگهي! بيشڪ، هن اسان جي آيتن (قرآن) جي مخالفت ڪئي آهي.

سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ

sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).

مان هن تي هڪ ڏکوئيندڙ چڙهڻ جو بار وجهندس.

اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ

innahū fakkara wa qaddar(a).

بيشڪ، هن سوچيو ۽ طئي ڪيو (جيڪو هن طئي ڪيو)،

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

faqutila kaifa qaddar(a).

پوءِ افسوس آهي ان تي! هو ڪيئن طئي ڪندو؟

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).

وري، افسوس آهي هن تي! هو ڪيئن طئي ڪندو؟

ثُمَّ نَظَرَۙ

Ṡumma naẓar(a).

پوءِ هن (سوچيو) سوچيو،

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ

Ṡumma ‘abasa wa basar(a).

پوءِ ترش ۽ اداس نظر آيو،

ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ

Ṡumma adbara wastakbar(a).

پوءِ (حق کان) مُنهن موڙيائين ۽ فخر ڪيائين،

فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ

faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).

پوءِ هن چيو ته، ”هي (قرآن) رڳو جادو آهي جيڪو (اڳين ماڻهن کان) سکيو ويو آهي.

اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ

in hāżā illā qaulul-basyar(i).

هي صرف انساني لفظ آهن.

سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ

sa'uṣlīhi saqar(a).

بعد ۾، مان کيس (دوزخ) سقر ۾ وجهندس،

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ

wa mā adrāka mā saqar(a).

۽ توکي خبر آهي ته سقر ڇا آهي؟

لَا تُبْقِيْ وَلَا تَذَرُۚ

lā tubqī wa lā tażar(u).

هو (صقر) نه ڇڏي ٿو ۽ نه ڇڏي ٿو،

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِۚ

lawwāḥatul lil-basyar(i).

جيڪو انساني چمڙي کي ساڙي ٿو.

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَۗ

‘alaihā tis‘ata ‘asyar(a).

سندس مٿان اُنيس (نگهبان ملائڪ) آهن.

وَمَا جَعَلْنَآ اَصْحٰبَ النَّارِ اِلَّا مَلٰۤىِٕكَةً ۖوَّمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ اِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْاۙ لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَيَزْدَادَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِيْمَانًا وَّلَا يَرْتَابَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْمُؤْمِنُوْنَۙ وَلِيَقُوْلَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْكٰفِرُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًاۗ كَذٰلِكَ يُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَمَا يَعْلَمُ جُنُوْدَ رَبِّكَ اِلَّا هُوَۗ وَمَا هِيَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْبَشَرِ ࣖ

wa mā ja‘alnā aṣḥāban-nāri illā malā'ikah(tan), wa mā ja‘alnā ‘iddatahum illā fitnatal lil-lażīna kafarū, liyastaiqinal-lażīna ūtul-kitāba wa yazdādal-lażīna āmanū īmānaw wa lā yartābal-lażīna ūtul-kitāba wal-mu'minūn(a), wa liyaqūlal-lażīna fī qulūbihim maraḍuw wal-kāfirūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), każālika yuḍillullāhu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa mā ya‘lamu junūda rabbika illā huw(a), wa mā hiya illā żikrā lil-basyar(i).

۽ اسان دوزخ جا محافظ صرف ملائڪ مقرر ڪيا آهن، ۽ اسان انهن جي تعداد کي صرف انهن ماڻهن لاءِ آزمائش طور مقرر ڪيو آهي جيڪي ڪافر آهن، ته جيئن اهي ماڻهو جن کي ڪتاب ڏنو ويو آهي، يقين ڪن ۽ ايمان وارن جو ايمان وڌي، ته جيئن اهي ماڻهو جن کي ڪتاب ڏنو ويو آهي ۽ ايمان وارا شڪ نه ڪن. ۽ ته جيئن اهي جن جي دلين ۾ بيماري آهي ۽ جيڪي ڪافر آهن (چوي ته) "الله هن مثال سان ڇا چاهي ٿو؟" اهڙي طرح الله جنهن کي چاهي ٿو ان کي گمراهه ڪري ٿو ۽ جنهن کي چاهي ٿو ان کي هدايت ڪري ٿو. ۽ توهان جي رب جي لشڪر کي ڪو به نٿو ڄاڻي سواءِ ان جي جيڪو پاڻ آهي. ۽ صقر انسانن لاءِ صرف هڪ ڊيڄاريندڙ شيءِ آهي.

كَلَّا وَالْقَمَرِۙ

kallā wal-qamar(i).

نه! چنڊ جو قسم،

وَالَّيْلِ اِذْ اَدْبَرَۙ

wal-laili iż adbar(a).

۽ رات جو جڏهن گذري وڃي،

وَالصُّبْحِ اِذَآ اَسْفَرَۙ

waṣ-ṣubḥi iżā asfar(a).

۽ صبح جو جڏهن روشني ٿيڻ شروع ٿئي ٿي،

اِنَّهَا لَاِحْدَى الْكُبَرِۙ

innahā la'iḥdal-kubar(i).

حقيقت ۾ (سقر) تمام وڏين (آفتن) مان هڪ آهي،

نَذِيْرًا لِّلْبَشَرِۙ

nażīral lil-basyar(i).

انسان ذات لاءِ ڊيڄاريندڙ طور،

لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّتَقَدَّمَ اَوْ يَتَاَخَّرَۗ

liman syā'a minkum ay yataqaddama au yata'akhkhar(a).

(يعني) اوھان مان انھن لاءِ جيڪي اڳتي وڌڻ يا پوئتي ھٽڻ چاھين ٿا.

كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌۙ

kullu nafsim bimā kasabat rahīnah(tun).

هر ڪو پنهنجي ڪيل ڪم جو ذميوار آهي،

اِلَّآ اَصْحٰبَ الْيَمِيْنِ ۛ

illā aṣḥābal-yamīn(i).

ساڄي ونگ کان سواءِ،

فِيْ جَنّٰتٍ ۛ يَتَسَاۤءَلُوْنَۙ

fī jannātin - yatasā'alūn(a).

جنت ۾ هجڻ ڪري، انهن هڪ ٻئي کان پڇيو،

عَنِ الْمُجْرِمِيْنَۙ

‘anil-mujrimīn(a).

گنهگار ماڻهن جي (حالت) بابت،

مَا سَلَكَكُمْ فِيْ سَقَرَ

mā salakakum fī saqar(a).

"ڇا توکي (دوزخ) سقر ۾ داخل ڪيو؟"

قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَۙ

qālū lam naku minal-muṣallīn(a).

انهن جواب ڏنو ته: ”اسين اڳي نماز پڙهڻ وارن مان نه هئاسين.

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَۙ

wa lam naku nuṭ‘imul-miskīn(a).

۽ اسين مسڪينن کي کارائيندا نه آهيون،

وَكُنَّا نَخُوْضُ مَعَ الْخَاۤىِٕضِيْنَۙ

wa kunnā nakhūḍu ma‘al-khā'iḍīn(a).

اسين (بي مقصد لاءِ) ڳالهائيندا هئاسين، انهن ماڻهن سان جيڪي ان بابت ڳالهائيندا هئا،

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّيْنِۙ

wa kunnā nukażżibu biyaumid-dīn(i).

۽ اسين فيصلي جي ڏينهن کي رد ڪريون ٿا،

حَتّٰىٓ اَتٰىنَا الْيَقِيْنُۗ

Ḥattā atānal-yaqīn(u).

جيستائين موت اسان وٽ نه اچي."

فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشّٰفِعِيْنَۗ

famā tanfa‘uhum syafā‘atusy-syāfi‘īn(a).

تنهن ڪري شفاعت ڪندڙن جي شفاعت (مدد) هاڻي انهن لاءِ ڪارآمد نه رهي آهي.

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِيْنَۙ

famā lahum ‘anit-tażkirati mu‘riḍīn(a).

پوءِ اهي (ڪافر) (الله جي) ڊيڄارڻ کان ڇو مُنهن موڙي ويا؟

كَاَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنْفِرَةٌۙ

ka'annahum ḥumurum mustanfirah(tun).

ڄڻ ته اهي جهنگلي گڏهه آهن جيڪي ڊڄي ڀڄي رهيا آهن،

فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍۗ

farrat min qaswarah(tin).

شينهن کان ڀڄو.

بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ

bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).

انهن مان هر هڪ جي خواهش آهي ته کيس (ڪتاب جا) کليل صفحا ڏنا وڃن.

كَلَّاۗ بَلْ لَّا يَخَافُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

kallā, bal lā yakhāfūnal-ākhirah(ta).

نه! اصل ۾ اهي آخرت کان نه ٿا ڊڄن.

كَلَّآ اِنَّهٗ تَذْكِرَةٌ ۚ

kallā innahū tażkirah(tun).

نه، بيشڪ اهو (قرآن) هڪ نصيحت آهي.

فَمَنْ شَاۤءَ ذَكَرَهٗۗ

faman syā'a żakarah(ū).

تنهن ڪري جيڪو به اهو چاهيندو، يقيناً اهو ان مان سبق وٺندو.

وَمَا يَذْكُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗهُوَ اَهْلُ التَّقْوٰى وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ࣖ

wa mā yażkurūna illā ay yasyā'allāh(u), huwa ahlut-taqwā wa ahlul-magfirah(ti).

۽ اهي ان (قرآن) مان نه سکندا جيستائين (جيڪڏهن) الله نه چاهي. اهو ئي خدا آهي جيڪو (اسان کي) کان ڊڄڻ جو حقدار آهي ۽ جيڪو معاف ڪرڻ جو حقدار آهي.