الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

الف لام ميم.

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

قرآن جي نازل ٿيڻ ۾ ڪو شڪ ناهي، جهانن جي پالڻهار کان.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).

پر اهي (ڪافر) ڇو ٿا چون ته هن (محمد ﷺ) اهو پاڻ ٺاهيو آهي؟ نه، قرآن توهان جي رب جي طرفان سچ آهي (جيڪو آيو)، انهي لاءِ ته توهان انهن ماڻهن کي ڊيڄاريو جن تي توهان کان اڳ ڪنهن به ڊيڄاريندڙ نه آيو آهي؛ ته جيئن اهي هدايت حاصل ڪن.

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ مَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا شَفِيْعٍۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), mā lakum min dūnihī miw waliyyiw wa lā syafī‘(in), afalā tatażakkarūn(a).

الله اهو آهي جنهن آسمانن ۽ زمين کي ۽ جيڪي انهن جي وچ ۾ آهي، انهن کي ڇهن ڏينهن ۾ پيدا ڪيو، پوءِ عرش تي قائم ٿيو، ان کان سواءِ توهان جو ڪو به مددگار ۽ سفارشي ناهي، ڇا پوءِ توهان نٿا ڏسو؟

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَاۤءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ

yudabbirul-amra minas-samā'i ilal-arḍi ṡumma ya‘ruju ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū alfa sanatim mimmā ta‘uddūn(a).

هو آسمان کان زمين تائين سڀ ڪم هلائي ٿو، پوءِ (معاملا) ان ڏانهن هڪ ڏينهن ۾ چڙهندا آهن جنهن جي ڊيگهه (ڊگهائي) توهان جي حساب مطابق هڪ هزار سال آهي.

ذٰلِكَ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُۙ

Żālika ‘ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzur-raḥīm(u).

اهو خدا آهي جيڪو غيب ۽ حقيقي کي ڄاڻي ٿو، غالب ۽ رحم ڪندڙ آهي.

الَّذِيْٓ اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ طِيْنٍ

allażī aḥsana kulla syai'in khalaqahū wa bada'a khalqal-insāni min ṭīn(in).

جنهن هر شيءِ کي سينگاريو جيڪا هن پيدا ڪئي ۽ انسان جي پيدائش کي مٽيءَ مان شروع ڪيو،

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهٗ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ مَّاۤءٍ مَّهِيْنٍ ۚ

Ṡumma ja‘ala naslahū min sulālatim mim mā'im mahīn(in).

پوءِ سندس اولاد کي معمولي پاڻي (مني) جي جوهر مان پيدا ڪيائين.

ثُمَّ سَوّٰىهُ وَنَفَخَ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِهٖ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma sawwāhu wa nafakha fīhi mir rūḥihī wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

پوءِ ان کي صحيح بنايو ۽ ان (جسم) ۾ پنهنجو روح (پيداوار) ڦوڪيو ۽ توهان لاءِ ڪن، اکيون ۽ دل پيدا ڪيا، (پر) توهان تمام گهٽ شڪرگذار هئا.

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِى الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ بَلْ هُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ كٰفِرُوْنَ

wa qālū a'iżā ḍalalnā fil-arḍi a'innā lafī khalqin jadīd(in), bal hum biliqā'i rabbihim kāfirūn(a).

۽ انهن چيو ته جڏهن اسين زمين ۾ غائب ٿي وينداسين ته ڇا اسين نئين سر پيدا ٿينداسين؟ اهي پنهنجي رب سان ملڻ جو به انڪار ڪن ٿا.

۞ قُلْ يَتَوَفّٰىكُمْ مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِيْ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

qul yatawaffākum malakul-mautil-lażī wukkila bikum ṡumma ilā rabbikum turja‘ūn(a).

چؤ ته: ”موت جو فرشتو جيڪو (توهان جي جان وٺڻ) تي مقرر ڪيو ويو آهي، اهو توهان کي ماريندو، پوءِ توهان پنهنجي پالڻهار ڏانهن موٽايا ويندؤ“.

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الْمُجْرِمُوْنَ نَاكِسُوْا رُءُوْسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ رَبَّنَآ اَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا اِنَّا مُوْقِنُوْنَ

wa lau tarā iżil-mujrimūna nākisū ru'ūsihim ‘inda rabbihim, rabbanā abṣarnā wa sami‘nā farji‘nā na‘mal ṣāliḥan innā mūqinūn(a).

۽ (ڪيترو خوفناڪ آهي) جيڪڏهن توهان انهن گنهگارن کي پنهنجي رب جي اڳيان سر جهڪائيندي ڏسو، (۽ چون ٿا) ته اي اسان جا رب، اسان ڏٺو ۽ ٻڌو، تنهن ڪري اسان کي (دنيا ۾) موٽائي آڻيو، بيشڪ اسين نيڪ عمل ڪنداسين. بيشڪ اسين ايمان واري قوم آهيون.

وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

۽ جيڪڏهن اسين چاهيون ها ته هر نفس کي هدايت ڏيون ها پر منهنجي طرفان هڪ ڳالهه (فرمان) طئي ٿي چڪي آهي ته مان ضرور جهنم کي جنن ۽ انسانن سان ڀريندس.

فَذُوْقُوْا بِمَا نَسِيْتُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۚ اِنَّا نَسِيْنٰكُمْ وَذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fa żūqū bimā nasītum liqā'a yaumikum hāżā, innā nasīnākum wa żūqū ‘ażābal-khuldi bimā kuntum ta‘malūn(a).

تنهنڪري توهان (هي سزا) محسوس ڪريو ڇو ته توهان پنهنجي ڏينهن (قيامت جي ڏينهن) کي ملڻ ۾ ڪوتاهي ڪئي، بيشڪ اسان به توهان کي نظرانداز ڪيو آهي ۽ توهان جي ڪيل ڪمن جي ڪري دائمي سزا محسوس ڪندا آهيون.

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

اسان جي آيتن تي ايمان صرف اهي آهن جيڪي جڏهن انهن (اسان جي آيتن) سان ياد ڏيارين ٿا ته سجدو ڪن ٿا ۽ پاڪائي بيان ڪن ٿا ۽ پنهنجي پالڻهار جي تعريف ڪن ٿا ۽ اهي وڏائي نه ٿا ڪن.

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

سندن پيٽ سندن بسترن کان پري آهن، اهي پنهنجي رب کي خوف ۽ اميد سان دعا ڪن ٿا، ۽ اسان جي ڏنل رزق مان ڪجهه حصو خرچ ڪن ٿا.

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ اُخْفِيَ لَهُمْ مِّنْ قُرَّةِ اَعْيُنٍۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falā ta‘lamu nafsum mā ukhfiya lahum min qurrati a‘yun(in), jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

تنهن ڪري ڪو به نٿو ڄاڻي ته انهن لاءِ ڇا لڪايو ويو آهي (مختلف نعمتون) جيڪي انهن جي دلين کي خوش ڪن ٿيون انهن جي ڪمن جي بدلي ۾.

اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ

afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).

پوءِ ڇا ايمان وارا بدڪار ماڻهن (ڪافرن) وانگر آهن؟ اهي هڪجهڙا نه آهن.

اَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَلَهُمْ جَنّٰتُ الْمَأْوٰىۖ نُزُلًا ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti falahum jannātul-ma'wā, nuzulam bimā kānū ya‘malūn(a).

جيڪي ايمان آڻين ٿا ۽ چڱا ڪم ڪن ٿا، انهن لاءِ جنت آهي جتي اهي رهندا، انهن جي عملن جي بدلي ۾.

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فَسَقُوْا فَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ كُلَّمَآ اَرَادُوْٓا اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَآ اُعِيْدُوْا فِيْهَا وَقِيْلَ لَهُمْ ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ

wa ammal-lażīna fasaqū fa ma'wākumun nāru kullamā arādū ay yakhrujū minhā u‘īdū fīhā wa qīla lahum żūqū ‘ażāban nāril-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

۽ جيڪي ظالم آهن، انهن جو ٺڪاڻو دوزخ آهي، جڏهن به اهي ان مان نڪرڻ چاهيندا آهن ته انهن کي ان ۾ (ٻيهر) موٽايو ويندو ۽ انهن کي چيو ويندو ته دوزخ جي عذاب جو مزو چکو جنهن کي توهان اڳي ڪوڙو سمجهندا هئا.

وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْاَدْنٰى دُوْنَ الْعَذَابِ الْاَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa lanużīqannahum minal-‘ażābil-adnā dūnal-‘ażābil-akbari la‘allahum yarji‘ūn(a).

۽ اسين ضرور انهن تي (آخرت ۾) وڏي عذاب کان اڳ (هن دنيا ۾) ڪجهه ويجهو عذاب آڻينداسين، ته جيئن اهي (سڌي رستي ڏانهن) موٽي اچن.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ ثُمَّ اَعْرَضَ عَنْهَا ۗاِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِيْنَ مُنْتَقِمُوْنَ ࣖ

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī ṡumma a‘raḍa ‘anhā, innā minal-mujrimīna muntaqimūn(a).

۽ ڪير وڌيڪ ظالم آهي ان کان جنهن کي سندس پالڻهار جي آيتن سان ڊيڄاريو ويو هجي ۽ پوءِ هو انهن کان منهن موڙي، بيشڪ اسين ڏوهارين کي سزا ڏيندا آهيون.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَلَا تَكُنْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤىِٕهٖ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba falā takun fī miryatim mil liqā'ihī wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īl(a).

۽ بيشڪ اسان موسيٰ کي ڪتاب (تورات) ڏنو، پوءِ ڇا توهان (محمد ﷺ) ان (قرآن) کي قبول ڪرڻ ۾ دير نه ڪريو ۽ اسان ڪتاب (تورات) کي بني اسرائيلن لاءِ هدايت بڻايو آهي.

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ

wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).

۽ اسان انهن ۾ اهڙا اڳواڻ پيدا ڪيا جيڪي اسان جي حڪمن مطابق انهن کي هدايت ڪندا هئا جيستائين اهي صبر ڪندا هئا. اهي اسان جي آيتن تي ايمان رکن ٿا.

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna rabbaka huwa yafṣilu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

بيشڪ، توهان جو رب اهو آهي جيڪو قيامت جي ڏينهن انهن جي وچ ۾ فيصلو ڪندو انهن ڳالهين جو جيڪي اهي اڳ ۾ هن بابت تڪرار ڪندا هئا.

اَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍۗ اَفَلَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lahum kam ahlaknā min qablihim minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyāt(in), afalā yasma‘ūn(a).

۽ ڇا انهن لاءِ هي نشاني ناهي ته اسان انهن کان اڳ ڪيتريون ئي قومون تباهه ڪيون آهن جڏهن ته اهي پاڻ پنهنجي گهرن ۾ گهمي رهيا هئا، بيشڪ ان ۾ (الله جي قدرت جون) نشانيون آهن، ڇا اهي (توجهه سان) نه ٿا ٻڌن؟

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَسُوْقُ الْمَاۤءَ اِلَى الْاَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ اَنْعَامُهُمْ وَاَنْفُسُهُمْۗ اَفَلَا يُبْصِرُوْنَ

awalam yarau annā nasūqul-mā'a ilal-arḍil juruzi fanukhriju bihī zar‘an ta'kulu minhu an‘āmuhum wa anfushum, afalā yubṣirūn(a).

ڇا اهي نه ٿا ڏسن ته اسين پاڻي کي غير آباد زمين ڏانهن موڪليندا آهيون، پوءِ ان سان پوک پيدا ڪندا آهيون ته جيئن انهن جا ڍور ۽ اهي پاڻ ان مان کائين، ڇا اهي نه ٿا ڏسن؟

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).

۽ اهي پڇن ٿا ته جيڪڏهن توهان سچا آهيو ته فتح ڪڏهن ايندي؟

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِيْمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

qul yaumal-fatḥi lā yanfa‘ul-lażīna kafarū īmānuhum wa lā hum yunẓarūn(a).

چؤ ته فتح جي ڏينهن ڪافرن کي سندن ايمان ڪنهن به ڪم نه ايندو ۽ نه ئي انهن کي مهلت ڏني ويندي.

فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ اِنَّهُمْ مُّنْتَظِرُوْنَ ࣖ

fa a‘riḍ ‘anhum wantaẓir innahum muntaẓirūn(a).

پوءِ انهن کان منهن موڙ ۽ انتظار ڪر، بيشڪ اهي به انتظار ڪري رهيا آهن.

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

الف لام ميم.

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

قرآن جي نازل ٿيڻ ۾ ڪو شڪ ناهي، جهانن جي پالڻهار کان.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).

پر اهي (ڪافر) ڇو ٿا چون ته هن (محمد ﷺ) اهو پاڻ ٺاهيو آهي؟ نه، قرآن توهان جي رب جي طرفان سچ آهي (جيڪو آيو)، انهي لاءِ ته توهان انهن ماڻهن کي ڊيڄاريو جن تي توهان کان اڳ ڪنهن به ڊيڄاريندڙ نه آيو آهي؛ ته جيئن اهي هدايت حاصل ڪن.

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ مَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا شَفِيْعٍۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), mā lakum min dūnihī miw waliyyiw wa lā syafī‘(in), afalā tatażakkarūn(a).

الله اهو آهي جنهن آسمانن ۽ زمين کي ۽ جيڪي انهن جي وچ ۾ آهي، انهن کي ڇهن ڏينهن ۾ پيدا ڪيو، پوءِ عرش تي قائم ٿيو، ان کان سواءِ توهان جو ڪو به مددگار ۽ سفارشي ناهي، ڇا پوءِ توهان نٿا ڏسو؟

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَاۤءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ

yudabbirul-amra minas-samā'i ilal-arḍi ṡumma ya‘ruju ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū alfa sanatim mimmā ta‘uddūn(a).

هو آسمان کان زمين تائين سڀ ڪم هلائي ٿو، پوءِ (معاملا) ان ڏانهن هڪ ڏينهن ۾ چڙهندا آهن جنهن جي ڊيگهه (ڊگهائي) توهان جي حساب مطابق هڪ هزار سال آهي.

ذٰلِكَ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُۙ

Żālika ‘ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzur-raḥīm(u).

اهو خدا آهي جيڪو غيب ۽ حقيقي کي ڄاڻي ٿو، غالب ۽ رحم ڪندڙ آهي.

الَّذِيْٓ اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ طِيْنٍ

allażī aḥsana kulla syai'in khalaqahū wa bada'a khalqal-insāni min ṭīn(in).

جنهن هر شيءِ کي سينگاريو جيڪا هن پيدا ڪئي ۽ انسان جي پيدائش کي مٽيءَ مان شروع ڪيو،

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهٗ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ مَّاۤءٍ مَّهِيْنٍ ۚ

Ṡumma ja‘ala naslahū min sulālatim mim mā'im mahīn(in).

پوءِ سندس اولاد کي معمولي پاڻي (مني) جي جوهر مان پيدا ڪيائين.

ثُمَّ سَوّٰىهُ وَنَفَخَ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِهٖ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma sawwāhu wa nafakha fīhi mir rūḥihī wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

پوءِ ان کي صحيح بنايو ۽ ان (جسم) ۾ پنهنجو روح (پيداوار) ڦوڪيو ۽ توهان لاءِ ڪن، اکيون ۽ دل پيدا ڪيا، (پر) توهان تمام گهٽ شڪرگذار هئا.

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِى الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ بَلْ هُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ كٰفِرُوْنَ

wa qālū a'iżā ḍalalnā fil-arḍi a'innā lafī khalqin jadīd(in), bal hum biliqā'i rabbihim kāfirūn(a).

۽ انهن چيو ته جڏهن اسين زمين ۾ غائب ٿي وينداسين ته ڇا اسين نئين سر پيدا ٿينداسين؟ اهي پنهنجي رب سان ملڻ جو به انڪار ڪن ٿا.

۞ قُلْ يَتَوَفّٰىكُمْ مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِيْ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

qul yatawaffākum malakul-mautil-lażī wukkila bikum ṡumma ilā rabbikum turja‘ūn(a).

چؤ ته: ”موت جو فرشتو جيڪو (توهان جي جان وٺڻ) تي مقرر ڪيو ويو آهي، اهو توهان کي ماريندو، پوءِ توهان پنهنجي پالڻهار ڏانهن موٽايا ويندؤ“.

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الْمُجْرِمُوْنَ نَاكِسُوْا رُءُوْسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ رَبَّنَآ اَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا اِنَّا مُوْقِنُوْنَ

wa lau tarā iżil-mujrimūna nākisū ru'ūsihim ‘inda rabbihim, rabbanā abṣarnā wa sami‘nā farji‘nā na‘mal ṣāliḥan innā mūqinūn(a).

۽ (ڪيترو خوفناڪ آهي) جيڪڏهن توهان انهن گنهگارن کي پنهنجي رب جي اڳيان سر جهڪائيندي ڏسو، (۽ چون ٿا) ته اي اسان جا رب، اسان ڏٺو ۽ ٻڌو، تنهن ڪري اسان کي (دنيا ۾) موٽائي آڻيو، بيشڪ اسين نيڪ عمل ڪنداسين. بيشڪ اسين ايمان واري قوم آهيون.

وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

۽ جيڪڏهن اسين چاهيون ها ته هر نفس کي هدايت ڏيون ها پر منهنجي طرفان هڪ ڳالهه (فرمان) طئي ٿي چڪي آهي ته مان ضرور جهنم کي جنن ۽ انسانن سان ڀريندس.

فَذُوْقُوْا بِمَا نَسِيْتُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۚ اِنَّا نَسِيْنٰكُمْ وَذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fa żūqū bimā nasītum liqā'a yaumikum hāżā, innā nasīnākum wa żūqū ‘ażābal-khuldi bimā kuntum ta‘malūn(a).

تنهنڪري توهان (هي سزا) محسوس ڪريو ڇو ته توهان پنهنجي ڏينهن (قيامت جي ڏينهن) کي ملڻ ۾ ڪوتاهي ڪئي، بيشڪ اسان به توهان کي نظرانداز ڪيو آهي ۽ توهان جي ڪيل ڪمن جي ڪري دائمي سزا محسوس ڪندا آهيون.

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

اسان جي آيتن تي ايمان صرف اهي آهن جيڪي جڏهن انهن (اسان جي آيتن) سان ياد ڏيارين ٿا ته سجدو ڪن ٿا ۽ پاڪائي بيان ڪن ٿا ۽ پنهنجي پالڻهار جي تعريف ڪن ٿا ۽ اهي وڏائي نه ٿا ڪن.

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

سندن پيٽ سندن بسترن کان پري آهن، اهي پنهنجي رب کي خوف ۽ اميد سان دعا ڪن ٿا، ۽ اسان جي ڏنل رزق مان ڪجهه حصو خرچ ڪن ٿا.

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ اُخْفِيَ لَهُمْ مِّنْ قُرَّةِ اَعْيُنٍۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falā ta‘lamu nafsum mā ukhfiya lahum min qurrati a‘yun(in), jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

تنهن ڪري ڪو به نٿو ڄاڻي ته انهن لاءِ ڇا لڪايو ويو آهي (مختلف نعمتون) جيڪي انهن جي دلين کي خوش ڪن ٿيون انهن جي ڪمن جي بدلي ۾.

اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ

afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).

پوءِ ڇا ايمان وارا بدڪار ماڻهن (ڪافرن) وانگر آهن؟ اهي هڪجهڙا نه آهن.

اَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَلَهُمْ جَنّٰتُ الْمَأْوٰىۖ نُزُلًا ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti falahum jannātul-ma'wā, nuzulam bimā kānū ya‘malūn(a).

جيڪي ايمان آڻين ٿا ۽ چڱا ڪم ڪن ٿا، انهن لاءِ جنت آهي جتي اهي رهندا، انهن جي عملن جي بدلي ۾.

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فَسَقُوْا فَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ كُلَّمَآ اَرَادُوْٓا اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَآ اُعِيْدُوْا فِيْهَا وَقِيْلَ لَهُمْ ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ

wa ammal-lażīna fasaqū fa ma'wākumun nāru kullamā arādū ay yakhrujū minhā u‘īdū fīhā wa qīla lahum żūqū ‘ażāban nāril-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

۽ جيڪي ظالم آهن، انهن جو ٺڪاڻو دوزخ آهي، جڏهن به اهي ان مان نڪرڻ چاهيندا آهن ته انهن کي ان ۾ (ٻيهر) موٽايو ويندو ۽ انهن کي چيو ويندو ته دوزخ جي عذاب جو مزو چکو جنهن کي توهان اڳي ڪوڙو سمجهندا هئا.

وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْاَدْنٰى دُوْنَ الْعَذَابِ الْاَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa lanużīqannahum minal-‘ażābil-adnā dūnal-‘ażābil-akbari la‘allahum yarji‘ūn(a).

۽ اسين ضرور انهن تي (آخرت ۾) وڏي عذاب کان اڳ (هن دنيا ۾) ڪجهه ويجهو عذاب آڻينداسين، ته جيئن اهي (سڌي رستي ڏانهن) موٽي اچن.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ ثُمَّ اَعْرَضَ عَنْهَا ۗاِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِيْنَ مُنْتَقِمُوْنَ ࣖ

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī ṡumma a‘raḍa ‘anhā, innā minal-mujrimīna muntaqimūn(a).

۽ ڪير وڌيڪ ظالم آهي ان کان جنهن کي سندس پالڻهار جي آيتن سان ڊيڄاريو ويو هجي ۽ پوءِ هو انهن کان منهن موڙي، بيشڪ اسين ڏوهارين کي سزا ڏيندا آهيون.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَلَا تَكُنْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤىِٕهٖ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba falā takun fī miryatim mil liqā'ihī wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īl(a).

۽ بيشڪ اسان موسيٰ کي ڪتاب (تورات) ڏنو، پوءِ ڇا توهان (محمد ﷺ) ان (قرآن) کي قبول ڪرڻ ۾ دير نه ڪريو ۽ اسان ڪتاب (تورات) کي بني اسرائيلن لاءِ هدايت بڻايو آهي.

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ

wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).

۽ اسان انهن ۾ اهڙا اڳواڻ پيدا ڪيا جيڪي اسان جي حڪمن مطابق انهن کي هدايت ڪندا هئا جيستائين اهي صبر ڪندا هئا. اهي اسان جي آيتن تي ايمان رکن ٿا.

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna rabbaka huwa yafṣilu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

بيشڪ، توهان جو رب اهو آهي جيڪو قيامت جي ڏينهن انهن جي وچ ۾ فيصلو ڪندو انهن ڳالهين جو جيڪي اهي اڳ ۾ هن بابت تڪرار ڪندا هئا.

اَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍۗ اَفَلَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lahum kam ahlaknā min qablihim minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyāt(in), afalā yasma‘ūn(a).

۽ ڇا انهن لاءِ هي نشاني ناهي ته اسان انهن کان اڳ ڪيتريون ئي قومون تباهه ڪيون آهن جڏهن ته اهي پاڻ پنهنجي گهرن ۾ گهمي رهيا هئا، بيشڪ ان ۾ (الله جي قدرت جون) نشانيون آهن، ڇا اهي (توجهه سان) نه ٿا ٻڌن؟

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَسُوْقُ الْمَاۤءَ اِلَى الْاَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ اَنْعَامُهُمْ وَاَنْفُسُهُمْۗ اَفَلَا يُبْصِرُوْنَ

awalam yarau annā nasūqul-mā'a ilal-arḍil juruzi fanukhriju bihī zar‘an ta'kulu minhu an‘āmuhum wa anfushum, afalā yubṣirūn(a).

ڇا اهي نه ٿا ڏسن ته اسين پاڻي کي غير آباد زمين ڏانهن موڪليندا آهيون، پوءِ ان سان پوک پيدا ڪندا آهيون ته جيئن انهن جا ڍور ۽ اهي پاڻ ان مان کائين، ڇا اهي نه ٿا ڏسن؟

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).

۽ اهي پڇن ٿا ته جيڪڏهن توهان سچا آهيو ته فتح ڪڏهن ايندي؟

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِيْمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

qul yaumal-fatḥi lā yanfa‘ul-lażīna kafarū īmānuhum wa lā hum yunẓarūn(a).

چؤ ته فتح جي ڏينهن ڪافرن کي سندن ايمان ڪنهن به ڪم نه ايندو ۽ نه ئي انهن کي مهلت ڏني ويندي.

فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ اِنَّهُمْ مُّنْتَظِرُوْنَ ࣖ

fa a‘riḍ ‘anhum wantaẓir innahum muntaẓirūn(a).

پوءِ انهن کان منهن موڙ ۽ انتظار ڪر، بيشڪ اهي به انتظار ڪري رهيا آهن.