اَلْحَاۤقَّةُۙ

al-ḥāqqah(tu).

فيصلي جو ڏينهن،

مَا الْحَاۤقَّةُ ۚ

mal-ḥāqqah(tu).

قيامت جو ڏينهن ڇا آهي؟

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا الْحَاۤقَّةُ ۗ

wa mā adrāka mal-ḥāqqah(tu).

۽ توکي خبر آهي ته فيصلي جو ڏينهن ڇا آهي؟

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ وَعَادٌ ۢبِالْقَارِعَةِ

każżabat ṡamūdu wa ‘ādum bil-qāri‘ah(ti).

قوم ثمود ۽ عاد قيامت جي ڏينهن کي ڪوڙو ڪيو.

فَاَمَّا ثَمُوْدُ فَاُهْلِكُوْا بِالطَّاغِيَةِ

fa'ammā ṡamūdu fa uhlikū biṭ-ṭāgiyah(ti).

پوءِ جيئن ته قومِ ثمود جو تعلق آهي، اهي هڪ وڏي آواز سان تباهه ڪيا ويا.

وَاَمَّا عَادٌ فَاُهْلِكُوْا بِرِيْحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۙ

wa ammā ‘ādun fa'uhlikū birīḥin ṣarṣarin ‘ātiyah(tin).

۽ عاد جي قوم، انهن کي هڪ تمام ٿڌي هوا سان تباهه ڪيو ويو،

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَّثَمٰنِيَةَ اَيَّامٍۙ حُسُوْمًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيْهَا صَرْعٰىۙ كَاَنَّهُمْ اَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۚ

sakhkharahā ‘alaihim sab‘a layāliw wa ṡamāniyata ayyām(in), ḥusūman fataral-qauma fīhā ṣar‘ā, ka'annahum a‘jāzu nakhlin khāwiyah(tin).

الله تعاليٰ انهن تي ست راتيون ۽ اٺ ڏينهن لڳاتار هي هوا هلائي، پوءِ توهان ان وقت عاد جي قوم کي خالي (سڙيل) کجيءَ جي وڻ جي ٿڙن وانگر مئل ڏٺو.

فَهَلْ تَرٰى لَهُمْ مِّنْۢ بَاقِيَةٍ

fahal tarā lahum mim bāqiyah(tin).

پوءِ ڇا تون انهن مان ڪو بچيل ڏسين ٿو؟

وَجَاۤءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهٗ وَالْمُؤْتَفِكٰتُ بِالْخَاطِئَةِۚ

wa jā'a fir‘aunu wa man qablahū wal-mu'tafikātu bil-khāṭi'ah(ti).

پوءِ فرعون ۽ ان کان اڳ وارا ۽ شهرن جا رهواسي آيا جيڪي هڪ وڏي غلطي جي ڪري اونڌا ڪيا ويا هئا.

فَعَصَوْا رَسُوْلَ رَبِّهِمْ فَاَخَذَهُمْ اَخْذَةً رَّابِيَةً

fa ‘aṣau rasūla rabbihim fa akhażahum akhżatar rābiyah(tan).

پوءِ انهن پنهنجي پالڻهار جي رسول جي نافرماني ڪئي، الله انهن کي سخت عذاب ۾ مبتلا ڪيو.

اِنَّا لَمَّا طَغَا الْمَاۤءُ حَمَلْنٰكُمْ فِى الْجَارِيَةِۙ

innā lammā ṭagal-mā'u ḥamalnākum fil-jāriyah(ti).

بيشڪ جڏهن پاڻي جبلن تائين چڙهي ويو، اسان (توهان جي ابن ڏاڏن کي) ٻيڙين ۾ سوار ڪيو،

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَّتَعِيَهَآ اُذُنٌ وَّاعِيَةٌ

linaj‘alahā lakum tażkirataw wa ta‘iyahā użunuw wā‘iyah(tun).

ته جيئن اسين (هن واقعي کي) توهان لاءِ ياد ڏياريون ۽ ان کي ٻڌڻ لاءِ تيار ڪن.

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ نَفْخَةٌ وَّاحِدَةٌ ۙ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri nafkhatuw wāḥidah(tun).

پوءِ جڏهن صور ۾ هڪ ڀيرو ڦوڪيو ويندو،

وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ

wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).

۽ زمين ۽ جبل مٿي کنيا ويا، ۽ اهي هڪ ئي ٽڪر سان گڏ ڪري ڇڏيا ويا.

فَيَوْمَىِٕذٍ وَّقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ

fayauma'iżiw waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).

پوءِ انهيءَ ڏينهن فيصلي جو ڏينهن ايندو،

وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ

wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).

۽ آسمان ڦاٽي پيا، ڇاڪاڻ ته ان ڏينهن آسمان ڪمزور هو.

وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَاۤىِٕهَاۗ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ ثَمٰنِيَةٌ ۗ

wal-malaku ‘alā arjā'ihā, wa yaḥmilu ‘arsya rabbika fauqahum yauma'iżin ṡamāniyah(tun).

۽ ملائڪ آسمان جي ڪنڊن ۾ هوندا، ان ڏينهن اٺ ملائڪ توهان جي پالڻهار جو عرش پنهنجي مٿان رکندا.

يَوْمَىِٕذٍ تُعْرَضُوْنَ لَا تَخْفٰى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ

yauma'iżin tu‘raḍūna lā takhfā minkum khāfiyah(tun).

انهيءَ ڏينهن توهان (پنهنجي پالڻهار جي اڳيان) پيش ڪيا ويندا، توهان کان ڪا به شيءِ (الله کان) ڳجهي نه رهندي.

فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ

fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.

جنهن شخص جو ڪتاب سندس ساڄي هٿ ۾ ڏنو ويو، تنهن چيو ته، ”هي وٺو، منهنجو ڪتاب (هي) پڙهو.“

اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ

innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.

بيشڪ، مون کي پڪ آهي ته (هڪ ڏينهن) مون کي پنهنجو حساب ملندو.

فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ

fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).

پوءِ اهو ماڻهو خوش زندگي ۾ هوندو،

فِيْ جَنَّةٍ عَالِيَةٍۙ

fī jannatin ‘āliyah(tin).

بلند آسمان ۾،

قُطُوْفُهَا دَانِيَةٌ

quṭūfuhā dāniyah(tun).

ميوا ويجهو آهن،

كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ

kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).

(انهن کي چيو ويندو ته) ”گذريل ڏينهن ۾ ڪيل ڪمن جي ڪري مزي سان کائو ۽ پيئو.“

وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ

wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.

۽ جنهن شخص جو ڪتاب سندس کاٻي هٿ ۾ ڏنو ويو هو، تنهن چيو ته بهتر هوندو جيڪڏهن (هي) ڪتاب مون کي نه ڏنو وڃي ها.

وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ

wa lam adri mā ḥisābiyah.

تنهنڪري مون کي خبر ناهي ته مون ان جو حساب ڪيئن ڪيو.

يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ

yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).

او، اهو (موت) هجي جيڪو سڀني شين کي ختم ڪري.

مَآ اَغْنٰى عَنِّيْ مَالِيَهْۚ

mā agnā ‘annī māliyah.

منهنجا مال منهنجي لاءِ بلڪل بيڪار آهن.

هَلَكَ عَنِّيْ سُلْطٰنِيَهْۚ

halaka ‘annī sulṭāniyah.

منهنجي طاقت مون کان کسي وئي آهي.”

خُذُوْهُ فَغُلُّوْهُۙ

khużūhu fagullūh(u).

(الله فرمايو) ”ان کي پڪڙيو ۽ سندس هٿ سندس ڳچيءَ ۾ ٻڌو.“

ثُمَّ الْجَحِيْمَ صَلُّوْهُۙ

Ṡummal-jaḥīma ṣallūh(u).

پوءِ ان کي دوزخ جي ٻرندڙ باهه ۾ وجهو.

ثُمَّ فِيْ سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُوْنَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوْهُۗ

Ṡumma fī silsilatin żar‘uhā sab‘ūna żirā‘an faslukūh(u).

پوءِ ان کي ستر هٿ ڊگهي زنجير سان ٻڌو.

اِنَّهٗ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ الْعَظِيْمِۙ

innahū kāna lā yu'minu billāhil-‘aẓīm(i).

بيشڪ، اهو ئي آهي جيڪو الله تي ايمان نٿو رکي، جيڪو سڀ کان وڏو آهي.

وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ

wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).

۽ اهو به ته هو (ٻين کي) غريبن کي کارائڻ جي ترغيب نه ڏيندو هو.

فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هٰهُنَا حَمِيْمٌۙ

fa laisa lahul-yauma hāhunā ḥamīm(un).

تنهنڪري اڄ هتي سندس ڪو به دوست ناهي.

وَّلَا طَعَامٌ اِلَّا مِنْ غِسْلِيْنٍۙ

wa lā ṭa‘āmun illā min gislīn(in).

۽ (ان لاءِ) رت ۽ پونءَ کانسواءِ ڪو کاڌو ناهي.

لَّا يَأْكُلُهٗٓ اِلَّا الْخٰطِـُٔوْنَ ࣖ

lā ya'kuluhū illal-khāṭi'ūn(a).

گنهگارن کان سواءِ ڪو به ان کي نٿو کائي.

فَلَآ اُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُوْنَۙ

falā uqsimu bimā tubṣirūn(a).

تنهنڪري مان قسم کڻان ٿو جيڪو توهان ڏسو ٿا،

وَمَا لَا تُبْصِرُوْنَۙ

wa mā lā tubṣirūn(a).

۽ جيڪو توهان نٿا ڏسو ان لاءِ.

اِنَّهٗ لَقَوْلُ رَسُوْلٍ كَرِيْمٍۙ

innahū laqaulu rasūlin karīm(in).

بيشڪ اهو (قرآن) سچ پچ رسولِ ڪريم ﷺ تي نازل ٿيل وحي آهي.

وَّمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۗ قَلِيْلًا مَّا تُؤْمِنُوْنَۙ

wa mā huwa biqauli syā‘ir(in), qalīlam mā tu'minūn(a).

۽ اهو (قرآن) ڪنهن شاعر جو ڪلام نه آهي، توهان ان تي ٿورو ايمان رکو ٿا.

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

wa lā biqauli kāhin(in), qalīlam mā tażakkarūn(a).

۽ اهو جادوگرن جا لفظ به نه آهن. توهان هن کان تمام گهٽ سکندا آهيو.

تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

tanzīlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

اهو (قرآن) سڀني جهانن جي پالڻهار جي طرفان نازل ٿيل آهي.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْاَقَاوِيْلِۙ

wa lau taqawwala ‘alainā ba‘ḍal-aqāwīl(i).

۽ جيڪڏهن هو (محمد ﷺ) اسان تي (نازل ڪيل) ڪجھ لفظ ڳالهائي،

لَاَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِيْنِۙ

la'akhażnā minhu bil-yamīn(i).

بيشڪ اسين کيس سندس ساڄي هٿ ۾ جهلينداسين.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِيْنَۖ

Ṡumma laqaṭa‘nā minhul-watīn(a).

پوءِ اسان سندس دل جون رڳون ڪٽي ڇڏيون.

فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حٰجِزِيْنَۙ

famā minkum min aḥadin ‘anhu ḥājizīn(a).

تنهن ڪري اوھان مان ڪو به (اسان کي سزا ڏيڻ کان) روڪي نٿو سگهي.

وَاِنَّهٗ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ

wa innahū latażkiratul lil-muttaqīn(a).

۽ بيشڪ، (قرآن) پرهيزگارن لاءِ هڪ نصيحت آهي.

وَاِنَّا لَنَعْلَمُ اَنَّ مِنْكُمْ مُّكَذِّبِيْنَۗ

wa innā lana‘lamu anna minkum mukażżibīn(a).

۽ بيشڪ اسين ڄاڻون ٿا ته اوھان مان ڪي انڪار ڪندڙ آھن.

وَاِنَّهٗ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۚ

wa innahū laḥasratun ‘alal-kāfirīn(a).

۽ بيشڪ، (قرآن) ڪافرن لاءِ (آخرت ۾) افسوس جو سبب بڻجندو.

وَاِنَّهٗ لَحَقُّ الْيَقِيْنِ

wa innahū laḥaqqul-yaqīn(i).

۽ بيشڪ، (قرآن) يقيني سچائي آهي.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa sabbiḥ bismi rabbikal-‘aẓīm(i).

تنهن ڪري پنهنجي قادرِ مطلق خدا جي نالي سان پاڻ کي جلال ڏيو.

اَلْحَاۤقَّةُۙ

al-ḥāqqah(tu).

فيصلي جو ڏينهن،

مَا الْحَاۤقَّةُ ۚ

mal-ḥāqqah(tu).

قيامت جو ڏينهن ڇا آهي؟

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا الْحَاۤقَّةُ ۗ

wa mā adrāka mal-ḥāqqah(tu).

۽ توکي خبر آهي ته فيصلي جو ڏينهن ڇا آهي؟

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ وَعَادٌ ۢبِالْقَارِعَةِ

każżabat ṡamūdu wa ‘ādum bil-qāri‘ah(ti).

قوم ثمود ۽ عاد قيامت جي ڏينهن کي ڪوڙو ڪيو.

فَاَمَّا ثَمُوْدُ فَاُهْلِكُوْا بِالطَّاغِيَةِ

fa'ammā ṡamūdu fa uhlikū biṭ-ṭāgiyah(ti).

پوءِ جيئن ته قومِ ثمود جو تعلق آهي، اهي هڪ وڏي آواز سان تباهه ڪيا ويا.

وَاَمَّا عَادٌ فَاُهْلِكُوْا بِرِيْحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۙ

wa ammā ‘ādun fa'uhlikū birīḥin ṣarṣarin ‘ātiyah(tin).

۽ عاد جي قوم، انهن کي هڪ تمام ٿڌي هوا سان تباهه ڪيو ويو،

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَّثَمٰنِيَةَ اَيَّامٍۙ حُسُوْمًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيْهَا صَرْعٰىۙ كَاَنَّهُمْ اَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۚ

sakhkharahā ‘alaihim sab‘a layāliw wa ṡamāniyata ayyām(in), ḥusūman fataral-qauma fīhā ṣar‘ā, ka'annahum a‘jāzu nakhlin khāwiyah(tin).

الله تعاليٰ انهن تي ست راتيون ۽ اٺ ڏينهن لڳاتار هي هوا هلائي، پوءِ توهان ان وقت عاد جي قوم کي خالي (سڙيل) کجيءَ جي وڻ جي ٿڙن وانگر مئل ڏٺو.

فَهَلْ تَرٰى لَهُمْ مِّنْۢ بَاقِيَةٍ

fahal tarā lahum mim bāqiyah(tin).

پوءِ ڇا تون انهن مان ڪو بچيل ڏسين ٿو؟

وَجَاۤءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهٗ وَالْمُؤْتَفِكٰتُ بِالْخَاطِئَةِۚ

wa jā'a fir‘aunu wa man qablahū wal-mu'tafikātu bil-khāṭi'ah(ti).

پوءِ فرعون ۽ ان کان اڳ وارا ۽ شهرن جا رهواسي آيا جيڪي هڪ وڏي غلطي جي ڪري اونڌا ڪيا ويا هئا.

فَعَصَوْا رَسُوْلَ رَبِّهِمْ فَاَخَذَهُمْ اَخْذَةً رَّابِيَةً

fa ‘aṣau rasūla rabbihim fa akhażahum akhżatar rābiyah(tan).

پوءِ انهن پنهنجي پالڻهار جي رسول جي نافرماني ڪئي، الله انهن کي سخت عذاب ۾ مبتلا ڪيو.

اِنَّا لَمَّا طَغَا الْمَاۤءُ حَمَلْنٰكُمْ فِى الْجَارِيَةِۙ

innā lammā ṭagal-mā'u ḥamalnākum fil-jāriyah(ti).

بيشڪ جڏهن پاڻي جبلن تائين چڙهي ويو، اسان (توهان جي ابن ڏاڏن کي) ٻيڙين ۾ سوار ڪيو،

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَّتَعِيَهَآ اُذُنٌ وَّاعِيَةٌ

linaj‘alahā lakum tażkirataw wa ta‘iyahā użunuw wā‘iyah(tun).

ته جيئن اسين (هن واقعي کي) توهان لاءِ ياد ڏياريون ۽ ان کي ٻڌڻ لاءِ تيار ڪن.

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ نَفْخَةٌ وَّاحِدَةٌ ۙ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri nafkhatuw wāḥidah(tun).

پوءِ جڏهن صور ۾ هڪ ڀيرو ڦوڪيو ويندو،

وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ

wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).

۽ زمين ۽ جبل مٿي کنيا ويا، ۽ اهي هڪ ئي ٽڪر سان گڏ ڪري ڇڏيا ويا.

فَيَوْمَىِٕذٍ وَّقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ

fayauma'iżiw waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).

پوءِ انهيءَ ڏينهن فيصلي جو ڏينهن ايندو،

وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ

wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).

۽ آسمان ڦاٽي پيا، ڇاڪاڻ ته ان ڏينهن آسمان ڪمزور هو.

وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَاۤىِٕهَاۗ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ ثَمٰنِيَةٌ ۗ

wal-malaku ‘alā arjā'ihā, wa yaḥmilu ‘arsya rabbika fauqahum yauma'iżin ṡamāniyah(tun).

۽ ملائڪ آسمان جي ڪنڊن ۾ هوندا، ان ڏينهن اٺ ملائڪ توهان جي پالڻهار جو عرش پنهنجي مٿان رکندا.

يَوْمَىِٕذٍ تُعْرَضُوْنَ لَا تَخْفٰى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ

yauma'iżin tu‘raḍūna lā takhfā minkum khāfiyah(tun).

انهيءَ ڏينهن توهان (پنهنجي پالڻهار جي اڳيان) پيش ڪيا ويندا، توهان کان ڪا به شيءِ (الله کان) ڳجهي نه رهندي.

فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ

fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.

جنهن شخص جو ڪتاب سندس ساڄي هٿ ۾ ڏنو ويو، تنهن چيو ته، ”هي وٺو، منهنجو ڪتاب (هي) پڙهو.“

اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ

innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.

بيشڪ، مون کي پڪ آهي ته (هڪ ڏينهن) مون کي پنهنجو حساب ملندو.

فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ

fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).

پوءِ اهو ماڻهو خوش زندگي ۾ هوندو،

فِيْ جَنَّةٍ عَالِيَةٍۙ

fī jannatin ‘āliyah(tin).

بلند آسمان ۾،

قُطُوْفُهَا دَانِيَةٌ

quṭūfuhā dāniyah(tun).

ميوا ويجهو آهن،

كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ

kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).

(انهن کي چيو ويندو ته) ”گذريل ڏينهن ۾ ڪيل ڪمن جي ڪري مزي سان کائو ۽ پيئو.“

وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ

wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.

۽ جنهن شخص جو ڪتاب سندس کاٻي هٿ ۾ ڏنو ويو هو، تنهن چيو ته بهتر هوندو جيڪڏهن (هي) ڪتاب مون کي نه ڏنو وڃي ها.

وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ

wa lam adri mā ḥisābiyah.

تنهنڪري مون کي خبر ناهي ته مون ان جو حساب ڪيئن ڪيو.

يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ

yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).

او، اهو (موت) هجي جيڪو سڀني شين کي ختم ڪري.

مَآ اَغْنٰى عَنِّيْ مَالِيَهْۚ

mā agnā ‘annī māliyah.

منهنجا مال منهنجي لاءِ بلڪل بيڪار آهن.

هَلَكَ عَنِّيْ سُلْطٰنِيَهْۚ

halaka ‘annī sulṭāniyah.

منهنجي طاقت مون کان کسي وئي آهي.”

خُذُوْهُ فَغُلُّوْهُۙ

khużūhu fagullūh(u).

(الله فرمايو) ”ان کي پڪڙيو ۽ سندس هٿ سندس ڳچيءَ ۾ ٻڌو.“

ثُمَّ الْجَحِيْمَ صَلُّوْهُۙ

Ṡummal-jaḥīma ṣallūh(u).

پوءِ ان کي دوزخ جي ٻرندڙ باهه ۾ وجهو.

ثُمَّ فِيْ سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُوْنَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوْهُۗ

Ṡumma fī silsilatin żar‘uhā sab‘ūna żirā‘an faslukūh(u).

پوءِ ان کي ستر هٿ ڊگهي زنجير سان ٻڌو.

اِنَّهٗ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ الْعَظِيْمِۙ

innahū kāna lā yu'minu billāhil-‘aẓīm(i).

بيشڪ، اهو ئي آهي جيڪو الله تي ايمان نٿو رکي، جيڪو سڀ کان وڏو آهي.

وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ

wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).

۽ اهو به ته هو (ٻين کي) غريبن کي کارائڻ جي ترغيب نه ڏيندو هو.

فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هٰهُنَا حَمِيْمٌۙ

fa laisa lahul-yauma hāhunā ḥamīm(un).

تنهنڪري اڄ هتي سندس ڪو به دوست ناهي.

وَّلَا طَعَامٌ اِلَّا مِنْ غِسْلِيْنٍۙ

wa lā ṭa‘āmun illā min gislīn(in).

۽ (ان لاءِ) رت ۽ پونءَ کانسواءِ ڪو کاڌو ناهي.

لَّا يَأْكُلُهٗٓ اِلَّا الْخٰطِـُٔوْنَ ࣖ

lā ya'kuluhū illal-khāṭi'ūn(a).

گنهگارن کان سواءِ ڪو به ان کي نٿو کائي.

فَلَآ اُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُوْنَۙ

falā uqsimu bimā tubṣirūn(a).

تنهنڪري مان قسم کڻان ٿو جيڪو توهان ڏسو ٿا،

وَمَا لَا تُبْصِرُوْنَۙ

wa mā lā tubṣirūn(a).

۽ جيڪو توهان نٿا ڏسو ان لاءِ.

اِنَّهٗ لَقَوْلُ رَسُوْلٍ كَرِيْمٍۙ

innahū laqaulu rasūlin karīm(in).

بيشڪ اهو (قرآن) سچ پچ رسولِ ڪريم ﷺ تي نازل ٿيل وحي آهي.

وَّمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۗ قَلِيْلًا مَّا تُؤْمِنُوْنَۙ

wa mā huwa biqauli syā‘ir(in), qalīlam mā tu'minūn(a).

۽ اهو (قرآن) ڪنهن شاعر جو ڪلام نه آهي، توهان ان تي ٿورو ايمان رکو ٿا.

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

wa lā biqauli kāhin(in), qalīlam mā tażakkarūn(a).

۽ اهو جادوگرن جا لفظ به نه آهن. توهان هن کان تمام گهٽ سکندا آهيو.

تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

tanzīlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

اهو (قرآن) سڀني جهانن جي پالڻهار جي طرفان نازل ٿيل آهي.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْاَقَاوِيْلِۙ

wa lau taqawwala ‘alainā ba‘ḍal-aqāwīl(i).

۽ جيڪڏهن هو (محمد ﷺ) اسان تي (نازل ڪيل) ڪجھ لفظ ڳالهائي،

لَاَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِيْنِۙ

la'akhażnā minhu bil-yamīn(i).

بيشڪ اسين کيس سندس ساڄي هٿ ۾ جهلينداسين.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِيْنَۖ

Ṡumma laqaṭa‘nā minhul-watīn(a).

پوءِ اسان سندس دل جون رڳون ڪٽي ڇڏيون.

فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حٰجِزِيْنَۙ

famā minkum min aḥadin ‘anhu ḥājizīn(a).

تنهن ڪري اوھان مان ڪو به (اسان کي سزا ڏيڻ کان) روڪي نٿو سگهي.

وَاِنَّهٗ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ

wa innahū latażkiratul lil-muttaqīn(a).

۽ بيشڪ، (قرآن) پرهيزگارن لاءِ هڪ نصيحت آهي.

وَاِنَّا لَنَعْلَمُ اَنَّ مِنْكُمْ مُّكَذِّبِيْنَۗ

wa innā lana‘lamu anna minkum mukażżibīn(a).

۽ بيشڪ اسين ڄاڻون ٿا ته اوھان مان ڪي انڪار ڪندڙ آھن.

وَاِنَّهٗ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۚ

wa innahū laḥasratun ‘alal-kāfirīn(a).

۽ بيشڪ، (قرآن) ڪافرن لاءِ (آخرت ۾) افسوس جو سبب بڻجندو.

وَاِنَّهٗ لَحَقُّ الْيَقِيْنِ

wa innahū laḥaqqul-yaqīn(i).

۽ بيشڪ، (قرآن) يقيني سچائي آهي.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ࣖ

fa sabbiḥ bismi rabbikal-‘aẓīm(i).

تنهن ڪري پنهنجي قادرِ مطلق خدا جي نالي سان پاڻ کي جلال ڏيو.