Q.S I Tahrim (اَلتَّحْرِيم) - 12 Te numera o te mau irava

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَآ اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغِيْ مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

yā ayyuhan-nabiyyu lima tuḥarrimu mā aḥallallāhu lak(a), tabtagī marḍāta azwājik(a), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

E te peropheta! No te aha outou e opani ai i te mea ta Allah i farii no outou? Te hinaaro ra anei outou e faaoaoa i ta outou mau vahine? E e taata faaore hara o Allah, e e aroha rahi roa'e.

قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰىكُمْۚ وَهُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qad faraḍallāhu lakum taḥillata aimānikum, wallāhu maulākum, wa huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

Oia mau, ua faahepo Allah ia outou ia faaora ia outou iho i ta outou mau fafauraa; e o Allah to outou paruru, e te ite rahi Oia, e te paari.

وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ

wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).

E a haamana'o na i te taime a paraparau huna ai te peropheta i te hoê ohipa i tupu e te hoê o ta'na mau vahine (Hafsah). I muri iho ua faaite atu oia i te ohipa i tupu (ia Aisyah), e ua faaite atu o Allah ia'na (te peropheta), i muri iho ua faaite atu (te peropheta) i te tahi o te reira (ia Hafsah) e ua huna i te tahi atu tuhaa. No reira, i to'na (te peropheta) faaiteraa ia'na (Hafsah) no ni'a i teie aparauraa, ua ui atu oia, "Na vai i faaite mai i te reira ia oe?" Ua pahono mai te peropheta e, "O Allah te taata i faaite mai ia'u, te taata ite i te mau mea atoa e te haapa'o maitai".

اِنْ تَتُوْبَآ اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوْبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظٰهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰىهُ وَجِبْرِيْلُ وَصَالِحُ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَهِيْرٌ

in tatūbā ilallāhi faqad ṣagat qulūbukumā, wa in taẓāharā ‘alaihi fa innallāha huwa maulāhu wa jibrīlu wa ṣāliḥul-mu'minīn(a), wal-malā'ikatu ba‘da żālika ẓahīr(un).

Mai te mea e, e tatarahapa outou paatoa ia Allah, e hinaaro ïa to outou na aau e piti (i te farii i te parau mau); e mai te mea e, e tauturu outou na te tahi e te tahi i te faatupu i te hepohepo i te peropheta, e riro ïa o Allah ei paruru no'na, e (e tae noa'tu i te) Gabriel e te feia faaroo maitai; Hau atu â, ua riro te mau melahi ei tauturu no'na.

عَسٰى رَبُّهٗٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُّبْدِلَهٗٓ اَزْوَاجًا خَيْرًا مِّنْكُنَّ مُسْلِمٰتٍ مُّؤْمِنٰتٍ قٰنِتٰتٍ تٰۤىِٕبٰتٍ عٰبِدٰتٍ سٰۤىِٕحٰتٍ ثَيِّبٰتٍ وَّاَبْكَارًا

‘asā rabbuhū in ṭallaqakunna ay yubdilahū azwājan khairam minkunna muslimātim mu'minātin qānitātin tā'ibātin ‘ābidātin sā'iḥātin ṡayyibātiw wa abkārā(n).

Mai te mea e, e faaru'e oia (te peropheta) ia outou, peneia'e e mono te Atua ia'na i te mau vahine maitai a'e ia outou, te mau vahine haapa'o maitai, te ti'aturi, te haapa'o, te tatarahapa, te haamori, te haapaeraa maa, te mau vahine ivi, e te mau vahine faaipoipo.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قُوْٓا اَنْفُسَكُمْ وَاَهْلِيْكُمْ نَارًا وَّقُوْدُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلٰۤىِٕكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَّا يَعْصُوْنَ اللّٰهَ مَآ اَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُوْنَ مَا يُؤْمَرُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū qū anfusakum wa ahlīkum nāraw waqūduhan-nāsu wal-ḥijāratu ‘alaihā malā'ikatun gilāẓun syidādul lā ya‘ṣūnallāha mā amarahum wa yaf‘alūna mā yu'marūn(a).

E o outou tei faaroo! A paruru ia outou iho e to outou utuafare i te auahi o te hade, o te mau taata e te mau ofai to'na hinu; E mau melahi ino e te etaeta te mau kaitiaki, o te ore e haapa'o ore ia Allah i roto i ta'na mau faaueraa ia ratou e o te rave tamau nei i te mau mea ta'na e faauehia ra ia ratou.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَۗ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ ࣖ

yā ayyuhal-lażīna kafarū lā ta‘tażīrul-yaum(a), innamā tujzauna mā kuntum ta‘malūn(a).

E te feia ti'aturi ore! Eiaha e rave i te mau tapo'iraa i teie mahana. Te parau mau, e pahono - noa - hia outou ia au i te ohipa ta outou i rave.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا تُوْبُوْٓا اِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَّصُوْحًاۗ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ يَوْمَ لَا يُخْزِى اللّٰهُ النَّبِيَّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۚ نُوْرُهُمْ يَسْعٰى بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اَتْمِمْ لَنَا نُوْرَنَا وَاغْفِرْ لَنَاۚ اِنَّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū tūbū ilallāhi taubatan naṣūḥā(n), ‘asā rabbukum ay yukaffira ‘ankum sayyi'ātikum wa yudkhilakum jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), yauma lā yukhzillāhun-nabiyya wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), nūruhum yas‘ā baina aidīhim wa bi'aimānihim yaqūlūna rabbanā atmim lanā nūranā wagfir lanā, innaka ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

E o outou tei faaroo! A tatarahapa ia Allah ma te tatarahapa maitai roa a'e, ma te ti'aturi e, e iriti to outou Fatu i ta outou mau hape e e arata'i ia outou i te paradaiso i raro mai i te mau anavai, i te mahana e ore ai Allah e faaino i te peropheta e te feia e ti'aturi ra ia'na; Te anaana ra to ratou maramarama i mua e i to ratou atau, ma te parau e, " E to matou Fatu, a ti'amâ mai i to matou maramarama no matou, e a faaore mai i ta matou mau hara; O Oe te Mana Hope i ni'a i te mau mea atoa ".

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْۗ وَمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

yā ayyuhan-nabiyyu jāhidil-kuffāra wal-munāfiqīna wagluẓ ‘alaihim, wa ma'wāhum jahannam(u), wa bi'sal-maṣīr(u).

E te peropheta! A aro i te feia ti'aturi ore e te feia haavare e a hamani ino ia ratou. Ua riro to ratou vahi ei auahi, e e mea ino roa te reira mai te hoê vahi e ho'i atu ai.

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ

Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).

Ua horo'a Allah i te hoê parabole no te feia ti'aturi ore, te vahine a Noa e te vahine a Lut. Tei raro a'e raua i te hi'opo'araa e piti tavini haapa'o maitai i rotopu i ta tatou mau tavini; I muri iho, ua faaino na vahine e piti i ta raua na tane e piti, aita râ ta raua na tane e piti i nehenehe e tauturu ia raua noa'tu e, e mea ha'iha'i roa a'e o Allah (ma'i); e ua parauhia (i na vahine e piti) e, "A haere outou na piti i te pohe e te feia e haere ra i te pohe".

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوا امْرَاَتَ فِرْعَوْنَۘ اِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِيْ عِنْدَكَ بَيْتًا فِى الْجَنَّةِ وَنَجِّنِيْ مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهٖ وَنَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَۙ

wa ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna āmanumra'ata fir‘aun(a), iż qālat rabbibni lī ‘indaka baitan fil jannati wa najjinī min fir‘auna wa ‘amalihī wa najjinī minal qaumiẓ-ẓālimīn(a).

E ua horo'a mai o Allah i te hoê parabole no te feia faaroo, te vahine a Pharao, i to'na parauraa e, " E to'u Fatu, a patu mai i te hoê fare no'u i piha'i iho ia oe i Paradaiso, e a faaora ia'u ia Pharao e ta'na mau ohipa, e a faaora ia'u i te nunaa parau-ti'a ore ".

وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهِ مِنْ رُّوْحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمٰتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهٖ وَكَانَتْ مِنَ الْقٰنِتِيْنَ ࣖ ۔

wa maryamabnata ‘imrānal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhi mir rūḥinā wa ṣaddaqat bikalimāti rabbihā wa kutubihī wa kānat minal-qānitīn(a).

e o Maryam, te tamahine a Imran, o tei tape'a i to'na faatura, ua huti matou i te tahi o to matou varua (i hamanihia) i roto i to'na opu; e ua haapapû oia i te mau parau a to'na Fatu e Ta'na mau buka; e ua riro oia ei hoê o te mau taata haapa'o.