Q.S As-Sajdah (اَلسَّجْدَة) - 30 Te numera o te mau irava

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

Alif Lam Mim.

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

Aita e feaaraa e, no ǒ mai te heheuraa o te Qur'an i te Fatu o te mau ao atoa nei.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).

Tera râ, no te aha ratou (te feia ti'aturi ore) e parau ai e, "Ua hamani oia (Muhammad) i te reira". Aita, o te Qur'an te parau mau (tei tae mai) no ǒ mai i to outou Fatu ra, ia nehenehe ia outou ia faaara i te mau taata o tei ore roa ' tu i farerei a'enei e te hoê taata o tei faaara ia outou na mua ' tu ia outou; ia nehenehe ratou e farii i te aratairaa.

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ مَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا شَفِيْعٍۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), mā lakum min dūnihī miw waliyyiw wa lā syafī‘(in), afalā tatażakkarūn(a).

I roto e ono matahiti, ua hamani o Allah i te ra'i e te fenua e te mau mea atoa i rotopu ia ratou, e i muri iho ua parahi Oia i ni'a i te 'Arsh. Aita e taata ê atu ei tauturu e aore râ, ei arata'i no outou maori râ Ia'na. Aita anei outou e haapao ra?

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَاۤءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ

yudabbirul-amra minas-samā'i ilal-arḍi ṡumma ya‘ruju ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū alfa sanatim mimmā ta‘uddūn(a).

Te faatere nei Oia i te mau ohipa atoa mai te ra'i mai e tae atu i te fenua nei, e i muri iho (te mau ohipa) e haere atu ai Ia'na i roto i te hoê mahana, e hoê tausani matahiti to'na roa ia au i ta outou mau tata'uraa.

ذٰلِكَ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُۙ

Żālika ‘ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzur-raḥīm(u).

O te Atua ïa o tei ite i te mau mea e ore e itehia e te mea mau, te Mana Hope, e te Aroha Roa a'e.

الَّذِيْٓ اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ طِيْنٍ

allażī aḥsana kulla syai'in khalaqahū wa bada'a khalqal-insāni min ṭīn(in).

Na'na i faanehenehe i te mau mea atoa ta'na i hamani e na'na i haamata i te hamaniraa i te taata mai te repo mai â,

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهٗ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ مَّاۤءٍ مَّهِيْنٍ ۚ

Ṡumma ja‘ala naslahū min sulālatim mim mā'im mahīn(in).

I muri iho, ua hamani Oia i ta'na huaai no roto mai i te pape iti (semen).

ثُمَّ سَوّٰىهُ وَنَفَخَ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِهٖ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma sawwāhu wa nafakha fīhi mir rūḥihī wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

I muri iho ua haamaitai Oia i te reira, ua huti Oia i To'na varua (te mau mea hamanihia) i roto i to'na (tino), e ua horo'a Oia i te faaroo, te hi'oraa, e te mafatu no outou, (tera râ) aita outou i mauruuru roa.

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِى الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ بَلْ هُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ كٰفِرُوْنَ

wa qālū a'iżā ḍalalnā fil-arḍi a'innā lafī khalqin jadīd(in), bal hum biliqā'i rabbihim kāfirūn(a).

E ua parau mai ratou, "Ia mo'e ana'e tatou i ni'a i te fenua nei, e riro anei tatou i roto i te hoê hamaniraa apî?" Te patoi atoa nei ratou i te farerei i to ratou Atua.

۞ قُلْ يَتَوَفّٰىكُمْ مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِيْ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

qul yatawaffākum malakul-mautil-lażī wukkila bikum ṡumma ilā rabbikum turja‘ūn(a).

A parau e, "E haapohe te melahi o te pohe, o tei horo'ahia ia (te rave i to oe ora) ia oe, e i muri iho e ho'i atu oe i to oe Fatu".

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الْمُجْرِمُوْنَ نَاكِسُوْا رُءُوْسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ رَبَّنَآ اَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا اِنَّا مُوْقِنُوْنَ

wa lau tarā iżil-mujrimūna nākisū ru'ūsihim ‘inda rabbihim, rabbanā abṣarnā wa sami‘nā farji‘nā na‘mal ṣāliḥan innā mūqinūn(a).

E (auê ïa mea ri'ari'a), mai te mea e, ua ite outou i taua mau taata hara ra i te pi'o i to ratou upoo i mua i to ratou Fatu, (ua parau mai ratou), " E to matou Fatu, ua ite matou e ua faaroo matou, no reira, a faaho'i mai ia matou (i te ao nei), e rave mau matou i te mau ohipa maitai. Oia mau, e nunaa ti'aturi matou ".

وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

Ahiri matou i hinaaro, ua horo'a ïa matou i te arata'iraa i te mau varua atoa (no te reira), tera râ, ua faaue mai au i te hoê parau (faaueraa) e, "E faaî mau â vau i te po auahi i te mau jinn e te mau taata.

فَذُوْقُوْا بِمَا نَسِيْتُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۚ اِنَّا نَسِيْنٰكُمْ وَذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fa żūqū bimā nasītum liqā'a yaumikum hāżā, innā nasīnākum wa żūqū ‘ażābal-khuldi bimā kuntum ta‘malūn(a).

No reira, a aroha mai ia outou (teie faautuaraa) no te mea ua haapa'o ore outou i te farerei i to outou mahana (te mahana haavaraa), e ua haapa'o atoa matou ia outou e ua ite matou i te faautuaraa mure ore no te ohipa ta outou i rave ".

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

Te feia ana'e e ti'aturi i ta tatou mau irava, o te feia ana'e ïa e pi'o i raro, e faahanahana ia ratou iho, e arue i to ratou Fatu, ia haamana'ohia ana'e ratou i te reira (ta tatou mau irava).

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

Te atea roa to ratou opu i to ratou moenga, te pure nei ratou i to ratou Fatu ma te mata'u e te ti'aturiraa, e te faaohipa nei ratou i te hoê tuhaa o te maa ta matou i horo'a ia ratou.

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ اُخْفِيَ لَهُمْ مِّنْ قُرَّةِ اَعْيُنٍۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falā ta‘lamu nafsum mā ukhfiya lahum min qurrati a‘yun(in), jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

No reira, aita e taata o te ite ra i te mea e huna ra no ratou, oia ho'i (te mau haamaitairaa e rave rahi) o te haamaitai i te mafatu ei faaho'iraa i ta ratou e rave ra.

اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ

afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).

E au anei te feia faaroo i te feia ino (te feia ti'aturi ore)? E ere ratou i te mea hoê â.

اَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَلَهُمْ جَنّٰتُ الْمَأْوٰىۖ نُزُلًا ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti falahum jannātul-ma'wā, nuzulam bimā kānū ya‘malūn(a).

Area te feia e tiaturi ra e e rave ra i te mau ohipa maitai, e fana'o ratou i te ra'i no te ora ei faaho'iraa no te ohipa ta ratou i rave.

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فَسَقُوْا فَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ كُلَّمَآ اَرَادُوْٓا اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَآ اُعِيْدُوْا فِيْهَا وَقِيْلَ لَهُمْ ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ

wa ammal-lażīna fasaqū fa ma'wākumun nāru kullamā arādū ay yakhrujū minhā u‘īdū fīhā wa qīla lahum żūqū ‘ażāban nāril-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

E no te feia ino (te feia faaroo ore), o te hade ïa to ratou vahi faaearaa. I te mau taime atoa e hinaaro ai ratou e faaru'e i te reira, e faaho'i-faahou-hia mai ratou i roto i te reira, e e parauhia'tu ia ratou e, "A tamata i te faautuaraa o te hade ta outou i pato'i na mua'tu".

وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْاَدْنٰى دُوْنَ الْعَذَابِ الْاَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa lanużīqannahum minal-‘ażābil-adnā dūnal-‘ażābil-akbari la‘allahum yarji‘ūn(a).

E mea papû maitai e, e horo'a tatou ia ratou i te tahi o te mau faautuaraa fatata roa a'e (i roto i teie nei ao) hou te faautuaraa rahi a'e (i te oraraa i muri mai i te poheraa), ia ho'i mai ratou (i ni'a i te e'a ti'a).

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ ثُمَّ اَعْرَضَ عَنْهَا ۗاِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِيْنَ مُنْتَقِمُوْنَ ࣖ

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī ṡumma a‘raḍa ‘anhā, innā minal-mujrimīna muntaqimūn(a).

E o vai te parau - tia ore a'e i te hoê taata o tei faaarahia e te mau irava a to ' na Fatu e o tei faarue ia ratou? Oia mau, e pahono tatou i te feia e hara ra.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَلَا تَكُنْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤىِٕهٖ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba falā takun fī miryatim mil liqā'ihī wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īl(a).

E, oia mau, ua horo'a matou i te Buka (Torah) ia Mosesa, no reira, eiaha outou (Muhammad) e feaa faahou i te farii i te reira (te Qur'an), e ua faariro matou i te Buka (Torah) ei arata'i no te mau tamarii no Iseraela.

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ

wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).

E ua haamau matou i te mau ti'a faatere i rotopu ia ratou o te arata'i ia ratou ia au i ta matou mau faaueraa mai te mea e, e faaoroma'i ratou. Te ti'aturi nei ratou i ta tatou mau irava.

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna rabbaka huwa yafṣilu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

Oia mau, na to outou Fatu e faaoti i rotopu ia ratou i te Mahana o te Ti'a-faahou-raa no ni'a i te mau mea ta ratou i tauaparau na mua'tu no ni'a ia'na.

اَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍۗ اَفَلَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lahum kam ahlaknā min qablihim minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyāt(in), afalā yasma‘ūn(a).

E e ere anei te reira i te hoê tapao no ratou, ehia rahiraa nunaa ta tatou i haamou i mua ia ratou, a haere ai ratou i roto i to ratou mau vahi faaearaa? Oia mau, te vai ra te mau tapa'o (no te mana o Allah). Aita anei ratou e faaroo ra (te haapa'o maitai ra)?

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَسُوْقُ الْمَاۤءَ اِلَى الْاَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ اَنْعَامُهُمْ وَاَنْفُسُهُمْۗ اَفَلَا يُبْصِرُوْنَ

awalam yarau annā nasūqul-mā'a ilal-arḍil juruzi fanukhriju bihī zar‘an ta'kulu minhu an‘āmuhum wa anfushum, afalā yubṣirūn(a).

Aita anei ratou i ite e, ua arata'i matou i te pape (te mau kapua) i ni'a i te fenua veve, e i muri iho ua faatupu matou i te mau tumu raau (ma te pape ûa) ia nehenehe ta ratou mau animala e ratou iho e amu i te reira. No te aha râ ratou e ore ai e haapao maitai?

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).

E ua ui mai ratou, "Afea te re e tae mai ai mai te mea e, e parau-ti'a outou?"

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِيْمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

qul yaumal-fatḥi lā yanfa‘ul-lażīna kafarū īmānuhum wa lā hum yunẓarūn(a).

A parau e, "I te mahana o te re, eita to ratou faaroo e tauturu faahou i te feia ti'aturi ore, e eita ratou e farii i te hoê taime".

فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ اِنَّهُمْ مُّنْتَظِرُوْنَ ࣖ

fa a‘riḍ ‘anhum wantaẓir innahum muntaẓirūn(a).

No reira, a fariu atu i ni'a ia ratou e a tia'i, oia mau, te tia'i nei ratou.