Q.S Мәрьям (مَرْيَم) - 98 Шигырьләр саны

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

Каф Ха Я 'Айн Шад

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

Укылган нәрсә) Раббыңның колы Зәкәриягә булган рәхмәтенең аңлатмасы,

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(ягъни) ул Раббысына йомшак тавыш белән дога кылганда.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

Ул (Зәкәрия) әйтте: «Ий Раббым, чыннан да минем сөякләрем зәгыйфь, башым чәчләргә ак чәч белән тулды, һәм мин Сиңа дога кылудан беркайчан да өметсезләнмәдем, ий Раббым».

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

Һәм, әлбәттә, мин үлгәннән соң туганнарым өчен борчылам, һәм хатыным бала тапмый, шуңа күрә Үзеңнән миңа бала бир,

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

Ул миңа һәм Ягъкуб балаларына мирас итеп бирәчәк; һәм аны, ий Раббым, бәрәкәтле кылачак."

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(Аллаһ әйтте:) "Ий Зәкәрия, без сиңа Яхъя исемле бер угыл белән сөенеч бирәбез, моңарчы аңа мондый исем бирмәдек".

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

Зәкәрия әйтте: "Ий Раббым, хатыным бала тапмый торган булса, мин картлыкка җиттем".

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(Аллаһ) әйтте: "Әйе, шулай", - диде. Синең Раббың әйтте: "Бу Миңа бик җиңел, әлбәттә, Мин сине аннан алда яраттым, гәрчә (ул вакытта) синең бернинди сурәтең дә юк иде".

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

Ул (Зәкәрия) әйтте: "Ий Раббым, миңа бер билге бир". (Аллаһ) әйтте: "Синең билгең шул: син сәламәт булсаң да, өч төн кешеләр белән сөйләшә алмыйсың".

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

(Мөэмин) михрабтан үзенең халкы янына чыкты, аннары аларга ишарә белән ишарә итте: "Иртән һәм кич белән бөекләргә гыйбадәт кылыгыз".

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

"Ий Яхъя! Китапны (Тәүратны) җитди итеп өйрән." Һәм Без аңа (Яхьяга) бала чагында ук хикмәт бирдек.

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

Һәм без үзебездән рәхимлелек һәм гөнаһлардан пакьлек ясыйбыз. Һәм ул, әлбәттә, тәкъва кеше.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

һәм ата-анасына бик тугры иде, һәм ул тәкәббер (һәм) тыңламаучан кеше дә түгел иде.

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

Аңа туган көнендә дә, үлгән көнендә дә һәм терелеп кабердән кубарылган көнендә дә бәхет елмайсын.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

(Мөхәммәд пәйгамбәргә) Коръәндә Мәрьямнең хәбәрен сөйлә, ул вакытта ул үз гаиләсеннән аерылып, көнчыгыш яктагы бер урынга (Бәйтүлмәкдискә) күченде.

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

аннары ул алардан пәрдә корды; аннары Без аңа Үзебезнең рухыбызны (Җәбраилне) җибәрдек, һәм ул аңа камил кеше сурәтендә күренде.

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

Мәрьям әйтте: "Әгәр син тәкъва кеше булсаң, мин сиңа сыену өчен иң рәхимле Аллаһка сыенам".

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

Ул (Җәбраил) әйтте: "Дөреслектә, мин сиңа изге бала бүләк итү өчен Раббыңның пәйгамбәре генә."

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

Мәрьям әйтте: "Миңа ничек угыл булсын, чөнки миңа һичбер ир кулы тигәне юк һәм мин зина кылучы хатын да түгел идем".

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

Ул (Җәбраил) әйтте: "Әйе, шулай", - диде. Синең Раббың әйтте: "Бу Минем өчен җиңел, һәм Без аны кешеләр өчен (Аллаһның бөеклегенең) билгесе һәм Үзебездән рәхмәт итеп ясыйбыз, һәм бу (инде хәл ителгән) эш".

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

Шуңа күрә ул (Мәрьям) йөкле булды, һәм үзенең карыны белән ерак җиргә сөрелде.

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

Аннары бала табу авыртуы аны хөрмә агачының төбенә сөялергә мәҗбүр итте, ул (Мәрьям) әйтте: "И, ничек (яхшы) мин моңарчы үлеп киттем, һәм мин игътибарсыз һәм онытылмаган кеше булдым".

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

Шуңа күрә ул (Җәбраил) түбән урыннан аңа кычкырды: "Кайгырма, әлбәттә, Раббың синең астыңнан елга ясады."

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

Һәм хөрмә агачының төбен үзеңә таба селкет, ул сиңа өлгергән хөрмә җимешләрен кояр.

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

Шуңа күрә ашагыз, эчегез һәм күңел ачыгыз. Әгәр берәр кешене күрсәгез, әйтегез: "Дөреслектә, мин Аллаһ Тәгалә өчен ураза тотарга нәзер әйттем, шуңа күрә бүген беркем белән дә сөйләшмәячәкмен".

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

Соңра (Мәрьям) аны (баланы) кочаклап алган хәлдә үз халкы янына алып килде. Алар (кавме) әйттеләр: "Ий Мәрьям, син бик яман эш белән килдең".

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

Әй, Һарунның (Мәрьямнең) апасы! Синең әтиең начар кеше түгел, ә әниең зиначы түгел."

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

(Мәрьям) аңа (баласына) ишарә итте. Алар әйттеләр: "Без әле дә атланмада булган кечкенә бала белән ничек сөйләшәчәкбез?"

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

Ул (Гайсә) әйтте: «Чынлыкта, мин Аллаһның колы, Ул миңа китап (Инҗил) бирде һәм мине пәйгамбәр итте.

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

Һәм Ул мине кайда гына булсам да бәхетле итте, һәм гомерем буе намаз һәм зәкят укырга әмер итте.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

һәм әниемә тугры, һәм Ул мине тәкәббер яки бәхетсез итмәде.

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

Миңа туган көнемдә дә, үлгән көнемдә дә, яңадан тереләчәк көнемдә дә тынычлык булсын."

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

Бу Мәрьям улы Гыйса иде, алар шикләнгән хак сүзләрне әйтте.

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

Аллаһка бала тудыру һич дөрес түгел, Ул һәр кимчелектән пакь. Берәр нәрсәне булдырырга теләсә, ул нәрсәгә "бул!" дия, ул нәрсә шул була.

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(Гайсә әйтте): "Һәм Аллаһ минем дә, сезнең дә Раббыгыз, шуңа күрә Аңа гыйбадәт кылыгыз! Бу туры юл".

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

Шулай итеп, алар арасындагы төркемнәр (яһүдләр һәм христианнар) ихтилафкатькә керделәр. Бөек көнне күргәч, көферләргә ни үкенеч!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

Алар Безнең хозурыбызга килгән көннәрендә ничек ишетүләре һәм күрүләре ничек ачык иде. Әмма залимнәр бүген ачык адашуда.

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

Һәм аларны (әй Мөхәммәд), барча эшләрнең хәл ителәчәгенә үкенү көне белән куркыт, алар гафләттә һәм иман китермиләр.

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

Әлбәттә, җирне һәм андагы һәрнәрсәне Без варис итәчәкбез, һәм алар фәкать Безгә кайтарылырлар.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

(Мөхәммәд пәйгамбәргә) Коръәндә Ибраһим г-мнең хәбәрен сөйлә, дөреслектә ул бик тәкъва пәйгамбәр иде.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(Исегезгә төшерегез), ул (Ибраһим) атасына әйтте: "Ий атам! Ни өчен син ишетми торган, күрми торган һәм сиңа бернинди дә ярдәм итә алмый торган нәрсәгә гыйбадәт кыласың?"

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

Әй атам! Чыннан да, миңа сиңа бирелмәгән гыйлем килде, миңа ияр, мин сиңа туры юлны күрсәтермен.

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

Әй атам! Шайтанга гыйбадәт кылма, чөнки шайтан бик рәхимле Аллаһка каршы гасый булды.

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

Әй, әтием! Мин чыннан да синең Рәхмәтле Аллаһ тарафыннан җәзага дучар булуыңнан һәм шайтан белән дуслашуыңнан куркам.

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

Ул (атасы) әйтте: "Ий Ибраһим, син минем аллаларымнан нәфрәтләнәсеңме? Әгәр туктамасаң, мин сине ташлар белән атармын, шуңа күрә мине озак вакытка калдыр."

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

Ул (Ибраһим) әйтте: "Сиңа тынычлык булсын, мин Раббымнан синең өчен гафу сорармын. Чыннан да, Ул миңа бик мәрхәмәтле."

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

Һәм мин сездән һәм Аллаһтан башка гыйбадәт кылган нәрсәләрегездән читләшермен һәм Раббыма дога кылырмын, өметләнәм, Раббыма дога кылып өметсезләнмәсмен".

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

Ибраһим г-м алардан һәм Аллаһтан башка гыйбадәт кылган нәрсәләреннән аерылып киткәч, Без аңа Исхак белән Ягъкубны бирдек, һәм һәрберсен пәйгамбәр иттек.

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

Һәм Без аларга үзебезнең рәхмәтебездән бирдек һәм аларны яхшы сүзләр белән мактап,

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

(Мөхәммәд пәйгамбәргә) Коръәндәге Муса г-мнең хәбәрен сөйлә, ул, әлбәттә, сайланган илче һәм пәйгамбәр иде.

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

Без аңа тауның уң ягыннан (Синай) кычкырдык һәм сөйләшер өчен аны үзебезгә якын китердек.

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

Без аңа үзебезнең рәхмәтебездән кардәше Һарун пәйгамбәр булды.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

(Мөхәммәд пәйгамбәргә) Коръәндәге Исмагыйл г-мнең хәбәрен сөйлә! Ул, әлбәттә, үз сүзендә тора торган рәсүл һәм пәйгамбәр иде.

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

Ул үз гаиләсенә намаз укырга һәм зәкят бирергә әмер итте, һәм ул Раббысыннан риза булган кеше иде.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

(Мөхәммәд пәйгамбәргә) Коръәндә Идрис пәйгамбәрнең хәбәрен сөйлә! Ул хаклыкны сөюче һәм пәйгамбәр иде.

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

һәм Без аны югары дәрәҗәгә күтәрдек.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

Менә шул кешеләр Аллаһның рәхмәтен алган кешеләр, ягъни Адәм нәселеннән булган пәйгамбәрләрдән, Нух белән бергә көймәгә чыгарган кешеләрдән, Ибраһим һәм Ягъкуб нәселеннән, һәм Без туры юлга күндергән һәм сайлаган кешеләрдән. Аларга Аллаһның аятьләре укылса, алар рөкугъка иелеп елыйлар.

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

Соңра алардан соң варислар киләчәк, алар намазларын калдырып, нәфесләренә иярделәр, аннары хак юлдан адашырлар.

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

Тәүбә итеп, иман китереп, изге гамәлләр кылган кешеләр җәннәткә керерләр, һәм аларга һичбер золым кылынмас.

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

ягъни җәннәт - Рәхмәтле Аллаһ тарафыннан колларына вәгъдә ителгән җәннәт, хәтта ул күренмәсә дә. Әлбәттә, (Аллаһның вәгъдәсе) һичшиксез үтәләчәк.

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

Алар анда файдасыз сүзләрне ишетмиләр, фәкать сәламләүдән башка. Һәм анда аларга иртә һәм кич ашау бар.

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

Бу җәннәтне без һәрвакыт тәкъва булган колларыбызга мирас итеп бирәчәкбез.

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

Без (Җәбраил) Раббыңның әмере белән генә төштек. Алдыбыздагы, артыбыздагы һәм алар арасындагы һәрнәрсә Аның кулында, һәм Раббың онытмый.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(Ул) күкләрне, җирне һәм алар арасындагы һәрнәрсәне хуҗасы (хуҗасы), шуңа күрә Аңа гыйбадәт кылыгыз һәм Аңа гыйбадәт кылуда нык торыгыз. Аңа тиң нәрсә барлыгын беләсезме?

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

Һәм кешеләр (имансызлар): "Мин үлгәч, бер көнне чыннан да яңадан тереләчәкмен дигән сүз дөресме?" - диләр.

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

Һәм кеше белмиме, без аны элек берни дә түгел иде, ә ул вакытта Без аны халык кылдык, дип?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

Раббың белән ант итеп әйтәмен, әлбәттә, Без аларны шайтан белән бергә кубарырбыз, аннары тезләнгән хәлдә җәһәннәм әйләнәсенә китерербез.

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

Аннары без, әлбәттә, һәрбер төркемнән, Аллаһка иң нык буйсынмаган кешеләрне аерырбыз.

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

Моннан тыш, кем җәһәннәмгә керергә тиешлеген Без, әлбәттә, белүчерәкбез.

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

Сездән һичбер кеше анда (җәһәннәмгә) килмәс, бу сезнең Раббыгыз тарафыннан хөкем ителгән хөкемдер.

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

Аннары Без тәкъва кешеләрне коткарырбыз һәм залимнәрне тезләнгән килеш җәһәннәмдә калдырырбыз.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

Аларга ачык аятьләребез укылгач, кяферләр мөэминнәргә әйттеләр: "Ике төркемнең кайсысының тору урыны яхшырак һәм очрашу урыны матуррак?"

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

Алардан элек күпме кешеләрне һәлак иттек, әйберләренең җиһазлары яхшырак һәм күзгә ятышлырак иде.

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

(Мөхәммәд галәйһиссәләм) әйт: "Кем адашуда булса, Аллаһ аңа вакытны озайтсын, аларга янаганны күргәндә, җәзамы яки Кыямәтме, кемнең хәле начаррак, ә кемнең гаскәре көчсезрәк икәнен белерләр".

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

Аллаһ, дөрес юлны тапканнарга, дөрес юлны арттырыр. Ә мәңгелек изге гамәлләрнең Раббыгыз хозурында савабы да, нәтиҗәсе дә яхшырак булыр.

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

Син Безнең аятьләребезне ялганлаучы кешене күрдеңме, ул: "Миңа, әлбәттә, байлык һәм балалар биреләчәк", – дияр.

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

Ул күренмәгәнне күрдеме, әллә Рәхмәтле Аллаһ белән килешү төзедеме?

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

Юк, әлбәттә! Без аның әйткән сүзләрен язарбыз һәм аңа булган җәзаны тулыландырырбыз.

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

һәм ул әйткәнне Без варис итәрбез, һәм ул Безнең хозурыбызга ялгыз килер.

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

Алар Аллаһтан башка илаһлар ясадылар, шул илаһлар үзләренең яклаучылары булсыннар өчен.

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

Юк, әлбәттә! Соңра алар (гадәт кылучылар) аңа гыйбадәт кылуларын инкяр итәрләр һәм дошман булырлар.

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

Күрмәдеңме, Без шайтаннарны кәферләргә җибәрдек, аларны (гөнаһка) ныклап этәрсеннәр өчен.

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

Шуңа күрә аларга (җәза сорарга) ашыкма, чөнки Без алар өчен төгәл хисап белән (җәза көненең килүен) исәпләдек.

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(Исегездә тотыгыз), Без Аллаһтан куркып яшәүчеләрне хөрмәтле кәрван кебек җыйган көнне,

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

һәм гөнаһлыларны сусаган хәлдә җәһәннәмгә куарбыз.

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

Аларның шәфәгать итәргә (ярдәм итәргә) хакы юк, фәкать Аллаһ белән килешү төзегәннәрдән башка.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

Һәм алар әйттеләр: "(Аллаһның) баласы бар", - дип.

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

Чыннан да, син бик начар нәрсә алып килдең,

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

(Бу сүз аркасында) күкләр ярылырга якын булды, җир ярылырга һәм таулар җимерелеп төшәргә җыендылар,

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

чөнки алар (Аллаһны) балаларга ия дип саныйлар.

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

Һәм (Аллаһның) балалары булуы мөмкин түгел.

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

Күкләрдә һәм җирдә беркем дә юк, ул Аллаһка кол булып килмәс.

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

(Аллаһ) аларның санын исәпләде һәм аларны төгәл санады.

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

Һәм аларның һәрберсе Кыямәт көнендә Аллаһ хозурына аерым киләчәк.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

Чыннан да, иман китереп изге гамәлләр кылганнарга соңрак (Аллаһ) Рәхмәтле (аларның күңелләренә) шәфкать урнаштырачак.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

Шулай итеп, Без аны (Коръәнне) синең телең белән җиңеләйттек, (әй Мөхәммәд галәйһиссәләм), аның белән тәкъва кешеләргә шатлыклы хәбәрләр бирмәклегең һәм гөнаһлы кешеләрне куркытмаклыгың өчен.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

Алардан элек күпме өммәтне һәлак иттек. Син (Мөхәммәд) аларның берәрсен күрдеңме яки аларның пышылдауларын ишеттеңме?