Q.S النباء (اَلنَّبَأ) - 40 تعداد آیات

عَمَّ يَتَسَاۤءَلُوْنَۚ

‘amma yatasā'alūn(a).

درباره چه چیز از یکدیگر می‌پرسند؟

عَنِ النَّبَاِ الْعَظِيْمِۙ

‘anin naba'il-‘aẓīm(i).

از خبر بزرگ،

الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ مُخْتَلِفُوْنَۗ

allażī hum fīhi mukhtalifūn(a).

که در آن اختلاف دارند.

كَلَّا سَيَعْلَمُوْنَۙ

kallā saya‘lamūn(a).

هرگز چنین نیست! به زودی خواهند دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُوْنَ

Ṡumma kallā saya‘lamūn(a).

سپس، هرگز چنین نیست! به زودی خواهند دانست.

اَلَمْ نَجْعَلِ الْاَرْضَ مِهٰدًاۙ

alam naj‘alil-arḍa mihādā(n).

آیا زمین را بستری (برای شما) قرار ندادیم؟

وَّالْجِبَالَ اَوْتَادًاۖ

wal-jibāla autādā(n).

و کوه‌ها را میخ‌هایی (برای استواری آن)؟

وَّخَلَقْنٰكُمْ اَزْوَاجًاۙ

wa khalaqnākum azwājā(n).

و شما را جفت‌جفت آفریدیم.

وَّجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًاۙ

wa ja‘alnā naumakum subātā(n).

و خوابتان را (وسیله‌ای) برای آرامش قرار دادیم.

وَّجَعَلْنَا الَّيْلَ لِبَاسًاۙ

wa ja‘alnal-laila libāsā(n).

و شب را پوششی (برای شما) ساختیم.

وَّجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًاۚ

wa ja‘alnan-nahāra ma‘āsyā(n).

و روز را برای معاش (شما) قرار دادیم.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًاۙ

wa banainā fauqakum sab‘an syidādā(n).

و بالای سر شما هفت (آسمان) استوار بنا کردیم.

وَّجَعَلْنَا سِرَاجًا وَّهَّاجًاۖ

wa ja‘alnā sirājaw wahhājā(n).

و چراغی فروزان (خورشید) قرار دادیم.

وَّاَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرٰتِ مَاۤءً ثَجَّاجًاۙ

wa anzalnā minal-mu‘ṣirāti mā'an ṡajjājā(n).

و از ابرهای فشرده، آبی فرو ریختیم،

لِّنُخْرِجَ بِهٖ حَبًّا وَّنَبَاتًاۙ

linukhrija bihī ḥabbaw wa nabātā(n).

تا با آن دانه‌ها و گیاهان را رویاندیم،

وَّجَنّٰتٍ اَلْفَافًاۗ

wa jannātin alfāfā(n).

و باغ‌های انبوه.

اِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيْقَاتًاۙ

inna yaumal-faṣli kāna mīqātā(n).

به راستی که روز داوری زمانی معین است،

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَتَأْتُوْنَ اَفْوَاجًاۙ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa ta'tūna afwājā(n).

(یعنی) روزی که در صور دمیده شود، پس شما گروه‌گروه می‌آیید،

وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ

wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).

و آسمان گشوده شود، پس دروازه‌هایی پدید آید،

وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ

wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).

و کوه‌ها به حرکت درآیند و سرابی شوند.

اِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًاۙ

inna jahannama kānat mirṣādā(n).

به راستی که دوزخ کمینگاهی است،

لِّلطّٰغِيْنَ مَاٰبًاۙ

liṭ-ṭāgīna ma'ābā(n).

بازگشتگاه سرکشان است.

لّٰبِثِيْنَ فِيْهَآ اَحْقَابًاۚ

lābiṡīna fīhā aḥqābā(n).

آنان در آنجا مدت‌ها درنگ می‌کنند،

لَا يَذُوْقُوْنَ فِيْهَا بَرْدًا وَّلَا شَرَابًاۙ

lā yażūqūna fīhā bardaw wa lā syarābā(n).

در آنجا نه خنکی احساس می‌کنند و نه نوشیدنی،

اِلَّا حَمِيْمًا وَّغَسَّاقًاۙ

illā ḥamīmaw wa gassāqā(n).

جز آب جوشان و چرک،

جَزَاۤءً وِّفَاقًاۗ

jazā'aw wifāqā(n).

به عنوان جزایی شایسته.

اِنَّهُمْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ حِسَابًاۙ

innahum kānū lā yarjūna ḥisābā(n).

به راستی که آنان انتظار حسابرسی نداشتند.

وَّكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا كِذَّابًاۗ

wa każżabū bi'āyātinā kiżżābā(n).

و آیات ما را به کلی تکذیب کردند.

وَكُلَّ شَيْءٍ اَحْصَيْنٰهُ كِتٰبًاۙ

wa kulla syai'in aḥṣaināhu kitābā(n).

و هر چیزی را در کتابی (دفتر اعمال انسان‌ها) ثبت کردیم.

فَذُوْقُوْا فَلَنْ نَّزِيْدَكُمْ اِلَّا عَذَابًا ࣖ

fa żūqū falan nazīdakum illā ‘ażābā(n)

پس به همین سبب بچشید! و جز عذاب به شما چیزی نخواهیم افزود.

اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ مَفَازًاۙ

inna lil-muttaqīna mafāzā(n).

به راستی که پرهیزگاران به پیروزی دست یافتند،

حَدَاۤىِٕقَ وَاَعْنَابًاۙ

Ḥadā'iqa wa a‘nābā(n).

(یعنی) باغ‌ها و تاکستان‌ها،

وَّكَوَاعِبَ اَتْرَابًاۙ

wa kawā‘iba atrābā(n).

و دوشیزگان هم‌سن و سال،

وَّكَأْسًا دِهَاقًاۗ

wa ka'san dihāqā(n).

و جام‌هایی پر (از نوشیدنی).

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا وَّلَا كِذّٰبًا

lā yasma‘ūna fīhā lagwaw wa lā kiżżābā(n).

در آنجا نه گفتار بیهوده می‌شنوند و نه دروغ.

جَزَاۤءً مِّنْ رَّبِّكَ عَطَاۤءً حِسَابًاۙ

jazā'am mir rabbika ‘aṭā'an ḥisābā(n).

به عنوان پاداش و عطایی فراوان از پروردگارت،

رَّبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمٰنِ لَا يَمْلِكُوْنَ مِنْهُ خِطَابًاۚ

rabbis-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumar-raḥmāni lā yamlikūna minhu khiṭābā(n).

پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آنهاست؛ مهربان، که آنان نمی‌توانند با او سخن گویند.

يَوْمَ يَقُوْمُ الرُّوْحُ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ صَفًّاۙ لَّا يَتَكَلَّمُوْنَ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَقَالَ صَوَابًا

yauma yaqūmur-rūḥu wal-malā'ikatu ṣaffā(n), lā yatakallamūna illā man ażina lahur-raḥmānu wa qāla ṣawābā(n).

روزی که روح و فرشتگان صف‌کشیده می‌ایستند، جز کسی که پروردگار مهربان به او اجازه دهد و سخن راست گوید، سخن نمی‌گویند.

ذٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّۚ فَمَنْ شَاۤءَ اتَّخَذَ اِلٰى رَبِّهٖ مَاٰبًا

Żālikal-yaumul-ḥaqq(u), faman syā'attakhaża ilā rabbihī ma'ābā(n).

این است روز حق. پس هر که بخواهد، راهی به سوی پروردگارش برگزیند.

اِنَّآ اَنْذَرْنٰكُمْ عَذَابًا قَرِيْبًا ەۙ يَّوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُوْلُ الْكٰفِرُ يٰلَيْتَنِيْ كُنْتُ تُرٰبًا ࣖ

innā anżarnākum ‘ażāban qarībā(n), yauma yanẓurul-mar'u mā qaddamat yadāhu wa yaqūlul-kāfiru yā laitanī kuntu turābā(n).

به راستی که ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم، روزی که انسان آنچه را دستانش پیش فرستاده ببیند، و کافر بگوید: «ای کاش خاک بودم.»