Q.S المعارج (اَلْمَعَارِج) - 44 تعداد آیات

سَاَلَ سَاۤىِٕلٌۢ بِعَذَابٍ وَّاقِعٍۙ

sa'ala sā'ilum bi‘ażābiw wāqi‘(in).

کسی درباره عذابی که حتماً رخ خواهد داد پرسید،

لِّلْكٰفِرِيْنَ لَيْسَ لَهٗ دَافِعٌۙ

lil-kāfirīna laisa lahū dāfi‘(un).

برای کافران، که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را دفع کند،

مِّنَ اللّٰهِ ذِى الْمَعَارِجِۗ

minallāhi żil-ma‘ārij(i).

(عذابی) از سوی خدا، صاحب مقامات بلند.

تَعْرُجُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ وَالرُّوْحُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗ خَمْسِيْنَ اَلْفَ سَنَةٍۚ

ta‘rujul-malā'ikatu war-rūḥu ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū khamsīna alfa sanah(tin).

فرشتگان و جبرئیل به سوی او (خدا) بالا می‌روند، در روزی که برابر با پنجاه هزار سال است.

فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيْلًا

faṣbir ṣabran jamīlā(n).

پس (ای محمد) با صبری نیکو شکیبایی کن.

اِنَّهُمْ يَرَوْنَهٗ بَعِيْدًاۙ

innahum yaraunahū ba‘īdā(n).

آنها (عذاب را) دور (و محال) می‌پندارند.

وَّنَرٰىهُ قَرِيْبًاۗ

wa narāhu qarībā(n).

اما ما آن را نزدیک (و حتمی) می‌بینیم.

يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ

yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).

(یاد کن) روزی که آسمان مانند مس گداخته شود،

وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ

wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).

و کوه‌ها مانند پشم (پراکنده) شوند،

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيْمٌ حَمِيْمًاۚ

wa lā yas'alu ḥamīmun ḥamīmā(n).

و هیچ دوست نزدیکی از دوستش پرس‌وجو نکند،

يُبَصَّرُوْنَهُمْۗ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِيْ مِنْ عَذَابِ يَوْمِىِٕذٍۢ بِبَنِيْهِۙ

yubaṣṣarūnahum, yawaddul-mujrimu lau yaftadī min ‘ażābi yaumi'iżim bibanīh(i).

در حالی که یکدیگر را می‌بینند. در آن روز، گناهکار آرزو کند که ای کاش می‌توانست با فرزندانش از عذاب رهایی یابد،

وَصَاحِبَتِهٖ وَاَخِيْهِۙ

wa ṣāḥibatihī wa akhīh(i).

و با همسرش و برادرش،

وَفَصِيْلَتِهِ الَّتِيْ تُـْٔوِيْهِۙ

wa faṣīlatihil-latī tu'wīh(i).

و خاندانی که در دنیا از او حمایت می‌کرد،

وَمَنْ فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًاۙ ثُمَّ يُنْجِيْهِۙ

wa man fil-arḍi jamī‘ā(n), ṡumma yunjīh(i).

و همه کسانی که در زمین هستند، سپس (این تهاتر) او را نجات دهد.

كَلَّاۗ اِنَّهَا لَظٰىۙ

kallā, innahā laẓā.

هرگز! به راستی که آن (جهانم) آتشی شعله‌ور است،

نَزَّاعَةً لِّلشَّوٰىۚ

nazzā‘atal lisy-syawā.

که پوست سر را می‌سوزاند.

تَدْعُوْا مَنْ اَدْبَرَ وَتَوَلّٰىۙ

tad‘ū man adbara wa tawallā.

که کسانی را که پشت کردند و روی گرداندند (از دین) فرا می‌خواند،

وَجَمَعَ فَاَوْعٰى

wa jama‘a fa'au‘ā.

و کسانی که (مال) جمع کردند و ذخیره نمودند.

۞ اِنَّ الْاِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوْعًاۙ

innal-insāna khuliqa halu‘ā(n).

به راستی که انسان به گونه‌ای آفریده شده که بسیار نالان است.

اِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوْعًاۙ

iżā massahusy-syarru jazū‘ā(n).

هرگاه سختی به او رسد، جزع و فزع می‌کند،

وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًاۙ

wa iżā massahul-khairu manū‘ā(n).

و هرگاه خیری (مال) به او رسد، بخل می‌ورزد،

اِلَّا الْمُصَلِّيْنَۙ

illal-muṣallīn(a).

مگر کسانی که نماز می‌گزارند،

الَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ دَاۤىِٕمُوْنَۖ

allażīna hum ‘alā ṣalātihim dā'imūn(a).

آنان که بر نمازشان مداومت دارند،

وَالَّذِيْنَ فِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُوْمٌۖ

wal-lażīna fī amwālihim ḥaqqum ma‘lūm(un).

و کسانی که در اموالشان سهمی معین است،

لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِۖ

lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).

برای (فقیر) درخواست‌کننده و محروم،

وَالَّذِيْنَ يُصَدِّقُوْنَ بِيَوْمِ الدِّيْنِۖ

wal-lażīna yuṣaddiqūna biyaumid-dīn(i).

و کسانی که به روز جزا ایمان دارند،

وَالَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَۚ

wal-lażīna hum min ‘ażābi rabbihim musyfiqūn(a).

و کسانی که از عذاب پروردگارشان می‌ترسند،

اِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُوْنٍۖ

inna ‘ażāba rabbihim gairu ma'mūn(in).

به راستی که از عذاب پروردگارشان هیچ‌کس احساس ایمنی نمی‌کند،

وَّالَّذِيْنَ هُمْ لِفُرُوْجِهِمْ حٰفِظُوْنَۙ

wal-lażīna hum lifurūjihim ḥāfiẓūn(a).

و کسانی که عفت خود را حفظ می‌کنند،

اِلَّا عَلٰٓى اَزْوَاجِهِمْ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوْمِيْنَۚ

illā ‘alā azwājihim au mā malakat aimānuhum fa innahum gairu malūmīn(a).

جز با همسرانشان یا کنیزانی که مالکند، که در این صورت ملامت نمی‌شوند.

فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَاۤءَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْعَادُوْنَۚ

fa manibtagā warā'a żālika fa ulā'ika humul-‘ādūn(a).

اما هر که جز این (مانند زنا یا همجنس‌بازی) بجوید، آنانند که تجاوزگرند.

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رٰعُوْنَۖ

wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā'ūn(a).

و کسانی که امانت‌ها و پیمان‌هایشان را رعایت می‌کنند،

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِشَهٰدٰتِهِمْ قَاۤىِٕمُوْنَۖ

wal-lażīna hum bisyahādātihim qā'imūn(a).

و کسانی که بر شهادتشان استوار می‌مانند،

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُوْنَۖ

wal-lażīna hum ‘alā ṣalātihim yuḥāfiẓūn(a).

و کسانی که نمازشان را حفظ می‌کنند.

اُولٰۤىِٕكَ فِيْ جَنّٰتٍ مُّكْرَمُوْنَ ۗ ࣖ

ulā'ika fī jannātim mukramūn(a).

آنان در باغ‌های (بهشت) گرامی داشته می‌شوند.

فَمَالِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا قِبَلَكَ مُهْطِعِيْنَۙ

famālil-lażīna kafarū qibalaka muhṭi‘īn(a).

پس چرا کافران به سوی تو (محمد) شتابان می‌آیند،

عَنِ الْيَمِيْنِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِيْنَ

‘anil-yamīni wa ‘anisy-syimāli ‘izīn(a).

از راست و چپ، گروه‌گروه؟

اَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيْمٍۙ

ayaṭma‘u kullumri'im minhum ay yudkhala jannata na‘īm(in).

آیا هر یک از کافران آرزو دارد که به بهشتی پر از نعمت درآید؟

كَلَّاۗ اِنَّا خَلَقْنٰهُمْ مِّمَّا يَعْلَمُوْنَ

kallā, innā khalaqnāhum mimmā ya‘malūn(a).

هرگز! به راستی که ما آنها را از آنچه خود می‌دانند آفریدیم.

فَلَآ اُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشٰرِقِ وَالْمَغٰرِبِ اِنَّا لَقٰدِرُوْنَۙ

falā uqsimu birabbil-masyāriqi wal-magāribi innā laqādirūn(a).

پس به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها سوگند که ما تواناییم،

عَلٰٓى اَنْ نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْۙ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوْقِيْنَ

‘alā an nubaddila khairam minhum, wa mā naḥnu bimasbūqīn(a).

بر اینکه (آنها را) با کسانی بهتر از آنها جایگزین کنیم، و ما مغلوب نمی‌شویم.

فَذَرْهُمْ يَخُوْضُوْا وَيَلْعَبُوْا حَتّٰى يُلٰقُوْا يَوْمَهُمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَۙ

fa żarhum yakhūḍū wa yal‘abū ḥattā yulāqū yaumahumul-lażī yū‘adūn(a)

پس بگذار آنها در (گمراهی) غوطه‌ور شوند و بازی کنند تا روزی را که به آنها وعده داده شده ملاقات کنند،

يَوْمَ يَخْرُجُوْنَ مِنَ الْاَجْدَاثِ سِرَاعًا كَاَنَّهُمْ اِلٰى نُصُبٍ يُّوْفِضُوْنَۙ

yauma yakhrujūna minal-ajdāṡi sirā‘an ka'annahum ilā nuṣubiy yūfiḍūn(a).

روزی که از قبرهایشان شتابان بیرون آیند، گویی به سوی بت‌هایشان (در دنیا) با شتاب می‌رفتند،

خَاشِعَةً اَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗذٰلِكَ الْيَوْمُ الَّذِيْ كَانُوْا يُوْعَدُوْنَ ࣖ

khāsyi‘atan abṣāruhum tarhaquhum żillah(tun), żālikal-yaumul-lażī kānū yū‘adūn(a).

دیدگانشان به زیر افکنده و خواری بر آنها چیره شده است. این است آن روزی که به آنها وعده داده شده بود.