Q.S الجن (اَلْجِنّ) - 28 تعداد آیات

قُلْ اُوْحِيَ اِلَيَّ اَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ الْجِنِّ فَقَالُوْٓا اِنَّا سَمِعْنَا قُرْاٰنًا عَجَبًاۙ

qul ūḥiya ilayya annahustama‘a nafarum minal-jinni fa qālū innā sami‘nā qur'ānan ‘ajabā(n).

بگو (ای محمد): «به من وحی شده که گروهی از جنیان (به قرآن) گوش فرا داده‌اند»، سپس گفتند: «ما قرآنی شگفت‌انگیز شنیدیم،

يَّهْدِيْٓ اِلَى الرُّشْدِ فَاٰمَنَّا بِهٖۗ وَلَنْ نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ اَحَدًاۖ

yahdī ilar-rusydi fa'āmannā bih(ī), wa lan nusyrika birabbinā aḥadā(n).

که به راه راست هدایت می‌کند، پس به آن ایمان آوردیم و هرگز چیزی را با پروردگارمان شریک نخواهیم کرد،

وَّاَنَّهٗ تَعٰلٰى جَدُّ رَبِّنَا مَا اتَّخَذَ صَاحِبَةً وَّلَا وَلَدًاۖ

wa annahū ta‘ālā jaddu rabbinā mattakhaża ṣāḥibataw wa lā waladā(n).

و به راستی که عظمت پروردگارمان بسیار والاست، او نه همسری گرفته و نه فرزندی.»

وَّاَنَّهٗ كَانَ يَقُوْلُ سَفِيْهُنَا عَلَى اللّٰهِ شَطَطًاۖ

wa annahū kāna yaqūlu safīhunā ‘alallāhi syaṭaṭā(n).

و به راستی که نادان میان ما (پیش‌تر) سخنان گزافه‌ای درباره خدا می‌گفت،

وَّاَنَّا ظَنَنَّآ اَنْ لَّنْ تَقُوْلَ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۙ

wa annā ẓanannā allan taqūlal-insu wal-jinnu ‘alallāhi każibā(n).

و ما گمان می‌کردیم که انسان‌ها و جنیان هرگز دروغی درباره خدا نخواهند گفت.

وَّاَنَّهٗ كَانَ رِجَالٌ مِّنَ الْاِنْسِ يَعُوْذُوْنَ بِرِجَالٍ مِّنَ الْجِنِّ فَزَادُوْهُمْ رَهَقًاۖ

wa annahū kāna rijālum minal insi ya‘ūżūna birijālim minal-jinni fa zādūhum rahaqā(n).

و به راستی که برخی از مردان انسان‌ها به برخی از مردان جنیان پناه می‌بردند، اما آنها (جنیان) بر گمراهی آنها افزودند.

وَّاَنَّهُمْ ظَنُّوْا كَمَا ظَنَنْتُمْ اَنْ لَّنْ يَّبْعَثَ اللّٰهُ اَحَدًاۖ

wa annahum ẓannū kamā ẓanantum allay yab‘aṡallāhu aḥadā(n).

و آنها (جنیان) مانند شما (مشرکان مکه) گمان می‌کردند که خدا هرگز کسی را (در روز قیامت) برنمی‌انگیزد.

وَّاَنَّا لَمَسْنَا السَّمَاۤءَ فَوَجَدْنٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيْدًا وَّشُهُبًاۖ

wa annā lamasnas-samā'a fa wajadnāhā muli'at ḥarasan syadīdaw wa syuhubā(n).

و به راستی که ما (جنیان) تلاش کردیم تا (اسرار) آسمان را بدانیم، اما آن را پر از نگهبانان قوی و شعله‌های آتش یافتیم،

وَّاَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَاعِدَ لِلسَّمْعِۗ فَمَنْ يَّسْتَمِعِ الْاٰنَ يَجِدْ لَهٗ شِهَابًا رَّصَدًاۖ

wa annā kunnā naq‘udu minhā maqā‘ida lis-sam‘(i), famay yastami‘il-āna yajid lahū syihābar raṣadā(n).

و پیش‌تر در جایگاه‌هایی (در آسمان) برای شنیدن (اخبار) می‌نشستیم، اما اکنون هر که بخواهد دزدانه گوش دهد، شعله‌ای آتشین در کمین او می‌یابد.

وَّاَنَّا لَا نَدْرِيْٓ اَشَرٌّ اُرِيْدَ بِمَنْ فِى الْاَرْضِ اَمْ اَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًاۙ

wa annā lā nadrī asyarrun urīda biman fil-arḍi am arāda bihim rabbuhum rasyadā(n).

و ما نمی‌دانیم آیا بدی برای اهل زمین خواسته شده یا پروردگارشان خیرشان را اراده کرده است.

وَّاَنَّا مِنَّا الصّٰلِحُوْنَ وَمِنَّا دُوْنَ ذٰلِكَۗ كُنَّا طَرَاۤىِٕقَ قِدَدًاۙ

wa annā minnaṣ-ṣāliḥūna wa minnā dūna żālik(a), kunnā ṭarā'iqa qidadā(n).

و به راستی که برخی از ما نیکوکارند و برخی جز این، و ما به راه‌های گوناگون (پراکنده) هستیم.

وَّاَنَّا ظَنَنَّآ اَنْ لَّنْ نُّعْجِزَ اللّٰهَ فِى الْاَرْضِ وَلَنْ نُّعْجِزَهٗ هَرَبًاۖ

wa annā ẓanannā allan nu‘jizallāha fil-arḍi wa lan nu‘jizahū harabā(n).

و دانستیم که هرگز نمی‌توانیم خدا را در زمین عاجز کنیم و با فرار از او ناتوانش سازیم.

وَّاَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدٰىٓ اٰمَنَّا بِهٖۗ فَمَنْ يُّؤْمِنْۢ بِرَبِّهٖ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَّلَا رَهَقًاۖ

wa annā lammā sami‘nal-hudā āmannā bih(ī), famay yu'mim birabbihī falā yakhāfu bakhsaw wa lā rahaqā(n).

و هنگامی که قرآن را شنیدیم، به آن ایمان آوردیم. پس هر که به پروردگارش ایمان آورد، نه از نقصان (پاداش) می‌ترسد و نه از ستم.

وَّاَنَّا مِنَّا الْمُسْلِمُوْنَ وَمِنَّا الْقٰسِطُوْنَۗ فَمَنْ اَسْلَمَ فَاُولٰۤىِٕكَ تَحَرَّوْا رَشَدًا

wa annā minnal-muslimūna wa minnal-qāsiṭūn(a), faman aslama fa ulā'ika taḥarrau rasyadā(n).

و برخی از ما تسلیم (خدا) هستند و برخی ستمگر. پس کسانی که تسلیم شدند، راه راست را جستجو کردند.

وَاَمَّا الْقٰسِطُوْنَ فَكَانُوْا لِجَهَنَّمَ حَطَبًاۙ

wa ammal-qāsiṭūna fa kānū lijahannama ḥaṭabā(n).

اما ستمگران، هیزم جهنم خواهند بود.

وَّاَنْ لَّوِ اسْتَقَامُوْا عَلَى الطَّرِيْقَةِ لَاَسْقَيْنٰهُمْ مَّاۤءً غَدَقًاۙ

wa allawistaqāmū ‘alaṭ-ṭarīqati la'asqaināhum mā'an gadaqā(n).

و اگر (مردم) در راه (حق) استوار بمانند، به آنها آبی فراوان (و گوارا) خواهیم نوشاند.

لِّنَفْتِنَهُمْ فِيْهِۗ وَمَنْ يُّعْرِضْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهٖ يَسْلُكْهُ عَذَابًا صَعَدًاۙ

linaftinahum fīh(i), wa may yu‘riḍ ‘an żikri rabbihī yasluk-hu ‘ażāban ṣa‘adā(n).

تا آنها را در این (راه) بیازماییم. و هر که از یاد پروردگارش روی گرداند، او را به عذابی سخت گرفتار کند.

وَّاَنَّ الْمَسٰجِدَ لِلّٰهِ فَلَا تَدْعُوْا مَعَ اللّٰهِ اَحَدًاۖ

wa annal-masājida lillāhi falā tad‘ū ma‘allāhi aḥadā(n).

و به راستی که مساجد از آن خداست، پس در آنها جز خدا چیزی را نپرستید.

وَّاَنَّهٗ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللّٰهِ يَدْعُوْهُ كَادُوْا يَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِ لِبَدًاۗ ࣖ

wa annahū lammā qāma ‘abdullāhi yad‘ūhu kādū yakūnūna ‘alaihi libadā(n).

و هنگامی که بنده خدا (محمد) برای پرستش او (به نماز) ایستاد، آنها (جنیان) گرد او ازدحام کردند.

قُلْ اِنَّمَآ اَدْعُوْا رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِهٖٓ اَحَدًا

qul innamā ad‘ū rabbī wa lā usyriku bihī aḥadā(n).

بگو (ای محمد): «من تنها پروردگارم را می‌پرستم و هیچ‌چیز را با او شریک نمی‌کنم.»

قُلْ اِنِّيْ لَآ اَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَّلَا رَشَدًا

qul innī lā amliku lakum ḍarraw wa lā rasyadā(n).

بگو: «من نمی‌توانم زیانی از شما دفع کنم یا سودی به شما رسانم.»

قُلْ اِنِّيْ لَنْ يُّجِيْرَنِيْ مِنَ اللّٰهِ اَحَدٌ ەۙ وَّلَنْ اَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا ۙ

qul innī lay yujīranī minallāhi aḥad(un), wa lan ajida min dūnihī multaḥadā(n).

بگو: «هیچ‌کس نمی‌تواند مرا از (عذاب) خدا پناه دهد و جز او هیچ پناهگاهی نخواهم یافت.»

اِلَّا بَلٰغًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِسٰلٰتِهٖۗ وَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَاِنَّ لَهٗ نَارَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۗ

illā balāgam minallāhi wa risālātih(ī), wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū fa inna lahū nāra jahannama khālidīna fīhā abadā(n).

(جز) ابلاغ (پیام) از خدا و رسالت‌های او. و هر که خدا و رسولش را نافرمانی کند، به راستی که برای او آتش جهنم است، جاودانه در آن خواهند ماند.

حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ فَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ اَضْعَفُ نَاصِرًا وَّاَقَلُّ عَدَدًاۗ

Ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna fasaya‘lamūna man aḍ‘afu nāṣiraw wa aqallu ‘adadā(n).

تا زمانی که آنچه به آنها وعده داده شده ببینند، آنگاه بدانند چه کسی یاری‌دهنده‌ای ضعیف‌تر و جمعیتی کمتر دارد.

قُلْ اِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ اَمْ يَجْعَلُ لَهٗ رَبِّيْٓ اَمَدًا

qul in adrī aqarībum mā tū‘adūna am yaj‘alu lahū rabbī amadā(n).

بگو: «من نمی‌دانم آیا عذابی که به شما وعده داده شده نزدیک است یا پروردگارم زمانی طولانی برای آن قرار داده است.»

عٰلِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلٰى غَيْبِهٖٓ اَحَدًاۙ

‘Ālimul-gaibi falā yuẓhiru ‘alā gaibihī aḥadā(n).

او دانای غیب است و غیبش را بر هیچ‌کس آشکار نمی‌کند،

اِلَّا مَنِ ارْتَضٰى مِنْ رَّسُوْلٍ فَاِنَّهٗ يَسْلُكُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖ رَصَدًاۙ

illā manirtaḍā mir rasūlin fa innahū yasluku mim baini yadaihi wa min khalfihī raṣadā(n).

مگر بر پیامبری که از او خشنود باشد، پس او نگهبانانی (از فرشتگان) پیشاپیش و پشت سر او قرار می‌دهد،

لِّيَعْلَمَ اَنْ قَدْ اَبْلَغُوْا رِسٰلٰتِ رَبِّهِمْ وَاَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَاَحْصٰى كُلَّ شَيْءٍ عَدَدًا ࣖ

liya‘lama an qad ablagū risālāti rabbihim wa aḥāṭa bimā ladaihim wa aḥṣā kulla syai'in ‘adadā(n).

تا بداند که پیامبران رسالت‌های پروردگارشان را رسانده‌اند، و (علم او) آنچه نزد آنهاست دربرمی‌گیرد، و هر چیزی را یکایک شماره کرده است.