Q.S Ta-Ha (طه) - 135 Liczba rzōndkōw

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

Thaha

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

Niy wysłali my tego Koranu do ciebie (Mahometa), cobyś bōł w kłopotach;

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

ale za ôstrzeżynie tym, kerzi sie bojōm (Allaha),

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

pochodzōncy ôd (Allaha), kery stworzōł ziymia i wysoke niebo,

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(mianowicie) Nojbarzij Życzliwy, kery przebywo na 'Tronie.

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

Do Niego przinoleży wszysko, co je na niebie, co je na ziymi, co je miyndzy niymi i co je pod ziymiōm.

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

A jeźli zahartujesz swoje mowa, to ôn zna sekret, a tym barzij ukryty.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(Je) Allah, niy ma boga ôkrōm Niego, kery mo nojlepsze miana.

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

A czy historyjo ôd Mojżesza dotarła do ciebie?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

Kedy ôn (Mojżesz) widzioł ôgyń, pedzioł do swojij familije: "Ôstań (tu), richtich widzōm ôgyń, nadziejōm sie, iże mogōm ci prziniyś niywielgo flama, inakszyj dostanōm przewodnictwo w miyjscu ôgnia."

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

Tak że kedy prziszoł do niego (do miyjsca ôgnia), ôstoł ôkryślōny: „O Musa!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Richtich, ja sōm twojim Bōgym, tōż puść twoje dwa klōnstwa. Bo prawdziwie jesteś we świyntyj dolinie, Tuwa.

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

A ja ci ôbiōrzōłch, tōż posłuchaj, co bydzie ôbjawiōne (ci).

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

Richtich, Ja sōm Allah, niy ma boga ôkrōm Mnie, bezto czcz Mnie i wykōnuj rzykania, coby Mi sie pamiyntać.

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

Richtich, przijdzie Dziyń Gyrichtu, utrzimujōm (czas) w sekrecie, coby kożdy bōł nadgrodzōny podle tego, za co robiōł.

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

Tak tōż niy ôdwrocaj sie ôd (Sgrōmanego Dnia) bez ludzi, kerzi w nie niy wierzōm i bez ludzi, kerzi podōnżajōm za jejich pragniyniami, co powoduje ci gincynie."

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

A co je w twojij prawyj rynce, Musz?

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

Ôn (Mojżesz) pedzioł: "To je mōj staf, polygam na nim, i wybijajōm z nim (liście) za (pożywiynie) mojich kōz, a dlo mie sōm jeszcze inksze korziści."

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

Ôn (Allah) pedzioł: "Cypnij go, ô Musa!"

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

Wtynczos (Mojżesz) rzuciōł kij, i naroz stała sie wynżōm, kero wartko plazła.

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

Ôn (Allah) pedzioł: "Trzimajcie go i niy bojcie sie, wrōcymy go do jego ôryginalnego stanu,

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

i wraż rynka pod podpachōm, wyjdzie bioło (prōmiyniowo) bez żodnych wad, jak dalszy cud,

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

coby my pokozali wam (niykere z) znakōw Naszyj wielgij srogości,

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Chodź do faraōna; ôn prawdziwie przekroczōł linijo.”

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

Ôn (Mojżesz) pedzioł: „O mōj Panie, rozwiń mojo klatka piersiowo,

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

i ułacnij mi sprawy,

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

i usuń sztywność z mojij jynzyka,

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

tak, coby zrozumieli moje słowa,

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

i uczyń mnie sługōm mojij familije,

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(mianowicie) Aaron, mōj brat,

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

zmocnij moja siyła z (istniyniym) niego,

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

i uczyń go kamrata w mojich sprawach,

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

tak, coby my Ci moc uwielbiali,

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

i dużo ci pamiytam,

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

Richtich, Ty Jesteś Wszyscy Widzōncy (naszōj sytuacyje).”

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

Ôn (Allah) pedzioł: „Richtich, twoja prośba ôstała spōłniōno, ô Musa!

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

I richtich, dali my ci usługi przi inkszych ôkazyjach (przed tym),

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(mianowicie) kedy zainspirowali my twoja matka czymś zainspirowanym,

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(to znaczy), wraż go (Mojżesza) do skrzynie, a potym wciepnie go do rzyki (Nilu), a potym niech rzyka (strumiyń) prziniesie go do brzegu, bydzie ôn zabrany bez (faraōna) Mojigo wroga i jego wrogōw. Ôddałch ci miyłość, kero je ôd Mnie; i cobyście byli wznoszōni pod Mojim nadzorym.

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(To znaczy) kedy twoja szwestra chodziyła, to pedziała (do familije faraōna): 'Mogōm ci pokozać ôsoba, kero sie ô niōm ôpiekuje?' Tak że wrōciyli my ci do matki, coby była szczyńśliwo, a niy żałowała. A ty raz kogoś zabiōłeś, potym uratowali my ci przed (srogimi) ciynżkościami i wyprōbowali my ci porōma (ciynżkimi) prōbami; then ty stay Przez pora lot postrzōd ludu Madyanu, tedy ty, ô Mojżesz, prziszoł w wyznaczōnym terminie,

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

i ôbiōrzōłch ci (za posłańca) do siebie.

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

Chodź, ty i twōj brat z Mojimi znakami, i niy bōdź bez uwagi ôd Mojigo spamiyńcio.

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Chodźcie ôba do faraōna, bo ôn richtich przestympowoł.

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

Godaj z nim (faraōnym) łagodnymi słowami, możno ôn przijdzie do siebie abo strach.

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

Ôba pedzieli: "Nasz Panie, richtich, bojymy sie, iże pospiyszy nos skorać abo coby zwiynkszy swoje przestympstwo."

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

Ôn (Allah) pedzioł: „Niy ôbowujcie sie ôboje, prawdziwie sōm z wami ôboje, słyszōm i widzōm.

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

Tak tōż ôba chodźcie do niego (faraōna) i godajcie: "Richtich, my ôba sōmy posłańcami Waszego Pana, bezto niech Dzieci Izraela idōm z nami i niy tortujcie jejich. Richtich, my prziszli do Was z dowōdym (naszego apostołstwa) ôd Waszego Pana. I zbowiynie je ôddane tym, kerzi podōnżajōm za instrukcyjami.

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

Richtich, ôbjawiōno nōm, co sztrofa je (nadano) na kożdego, fto zaprzeczo (naukōm religijnym, kere prziniyli my) i ôdwroco sie (niy dbo sie ô nich)."

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

Ôn (faraōn) pedzioł: "Kto je Panym was ôbōch, Musz?"

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

Ôn (Mojżesz) ôdpowiedzioł: "Nasz Pan je (Bōg), kery dał wszyskimu forma wystōmpiynio, a potym dał mu przewodnictwo."

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

Ôn (faraōn) pedzioł: "Tak że jaki bōł stan antycznego ludu?"

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

Ôn (Mojżesz) ôdpowiedzioł: „Wiedza ô tym je u mojigo Pana, w Ksiyndze (Lauh Mahfuzh), mōj Pan niy zrobi błyndu ani niy zapōmni;

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(Bōg) kery uczyniōł dlo was ziymia przestrzyństwym, i stworzōł dlo was na nij ścieżki, i kery wysyło woda (dyszcz) z nieba." Wtynczos sprawiyli my, coby z niōm rosły roztōmajte zorty roślin (woda dyszczowo).

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

Jedz i pas swoje zwiyrza. Richtich, w tym sōm znaki (srogości Allaha) do ludzi, kerzi rozumiōm.

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

To z nij (ziymie) stworzili my ci i do nij wrōcymy ci i z nij wywiydymy ci w inkszym czasie.

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

I richtich, pokozali my mu (faraōnowi) wszyske Nasze znaki (srogości), ale ôn pokozoł sie kłamstwym i bōł niychętny (do przijyńcio prowdy).

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

Ôn (faraōn) pedzioł: „Czy prziszołeś do nōm, coby wyciepnōńć nos z naszej ziymie swojōm magijōm, Musz?

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

Tak tōż zdecydowanie prziniyśmy ci tako magijo, tōż zawar porozumiynie na tref miyndzy nami a toba, co jij niy naruszymy, ani (ani) ci, w ôdewrzōnym placu."

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

Ôn (Mojżesz) pedzioł: "Czas (ugody) (do naszego trefu z wami) je w dziyń świyntowy i niech lud sie grōmadzi rano (duha)."

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

Tak tōż faraōn ôpuściōł (tyn miyjsce), potym ustanowiōł swoje plany, potym wrōciōł (w wyznaczōny dziyń).

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

Musa pedzioł im (magikōm): "Jaż wam! Niy gōdajcie kłamstwa przeciwko Allahowi, coby ôn was niy zniszczōł sztrofōm." A jako to strata dlo tych, co wymyślajōm kłamstwa.

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

Tak tōż kłōciyli ô swojich sprawach i trzimali (swoje) rozmowy w sekretach.

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

Ôni (magi) pedzieli: "Richtich, ci dwaj ludzie to magi, kerzi chcōm wyciepnōńć ci (faraōna) ze twojigo kraju swojōm magijōm i chcōm zniszczyć twoje głōwne zwyki.

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

Tak tōż zgrōmadź wszyjske swoje kōnszty (magijo), a potym przijdź za sobōm, i naprawdę szczyńśliwo je ta ôsoba, kero dzisiej wygra."

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

Pedzieli: "O Musa! Ciepołeś (piyrszy) abo my ciepły piyrsi?"

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

Ôn (Mojżesz) pedzioł: “Proszōm ciepuj!” Wtynczos narōz jejich sznury i sztafy ukŏzały sie mu (Mojżeszowi), jakby ôn wartko plazōł, skirz jejich magije.

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

Tak że Musa ôdczuwoł strach we swojim sercu.

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

Pedzieli my: "Niy boj sie! Richtich, ty jesteś przewyższōny (zwyciynstwowy).

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

I ciepuj to, co je we twojij prawyj rynce, to z pewnościōm połknie to, co robiōm. To, co zrobiyli, bōł ino magicznym sztuczkiym (prosto). A mag niy wygra, skōnd ino je.”

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

Wtynczos magi pokłoniyli sie i pedzieli: "Wierzili my w Boga Aarona i Mojżesza."

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

Ôn (faraōn) pedzioł: "Wierzōłeś w niego (Mojżesza), zanim dałch ci zgoda? Richtich, ôn bōł twojim prziwōdcōm, kery nauczōł ci magije. Wtynczos richtich, ôdetnōm ci rynki i nogi krziżowo, i richtich, skrziżujōm ci u podstawy palmy daklowyj i prawdziwie, z pewnościōm wiesz, kery z nōs mo wiyncyj torvo i griment."

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

Ôni (magi) pedzieli: "Niy ôbiyramy (podporzōndkujymy sie) ci podle klarownych dowodōw (cudów), kere prziszły do ​​nōm i na (Allaha), kery nos stworzōł. Tak tōż decydujcie, co chcecie decydować. W ryalności możesz decydować ino ô życiu na tym świecie.

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

My prawdziwie wierzili we naszego Boga, coby ôn przebaczōł nōm nasze felery i magijo, kero Ty nōm nałożyłeś. A Allah je lepszy (Jego nadgroda) i barzij wieczny (Jego sztrofa).”

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

Richtich, fto przijdzie do swojigo Pana we stanie grzychu, to richtich, dlo niego je piekło. Niy umrził (durch czujōm sztrofa) w nim i niy (ani) niy żył (niy mōg pokajać sie).

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

Ale fto przijdzie do Niego we stanie wiary i zrobiōł dobre czyny, to sōm to ludzie, kerzi ôsiōngajōm wysoko (zocno) ranga,

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(mianowicie) rajy 'Adn, pod kerymi przepływajōm rzyki, przebywajōm w nich wiecznie. To je nadgroda dlo tych, kerzi sie ôczyszczajōm.

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

I richtich, ôbjawiyli my Mojżeszowi: "Idź z Mojimi sługami (Dzyciami Izraela) w nocy, i ukrōń (zrobi) im sucho ścieżka w morzu, (ty) niy musisz sie bojić, iże bydziesz prześcigniynty i niy musisz sie tropić (ôd utōniyńcio)."

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

Wtynczos faraōn i jego wojsko prześcigali jejich, ale ôstali śmiyci bez wele morza, kere jejich utopiyły.

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

A faraōn wprowadziōł swōj lud w błōnd i niy dował mu przewodnictwa.

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

O Dzieci Izraela! Richtich, My uratowali my ci przed waszymi wrogami, i zawarli my z wami przimiyr (coby sie rzykać) po prawyj zajcie gōry (gōry Synaj) i wysłali my ci mann i salwa.

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

Jedzcie z dobrych zabezpieczyń, kere zapewniyli my wam, i niy przekroczajcie granic, coby w tyn spōsōb spadnōńć na was Moj gniyw. Kto je uderzōny bez Moj gniew, to richtich, ôn zginnie.

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

I richtich, Ja sōm Przebaczajōncy tym, kerzi pokajujōm sie, wierzōm i czyniōm dobre czyny, a potym ôstowajōm przewodni.

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

A czymu prziszołeś warcij aniżeli swōj lud, ô Musz?

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

Ôn (Mojżesz) pedzioł: "Ôni sōm za mnōm, a ja śpiyszōm sie do Ciebie, ô mōj Panie, cobyś bōł zadowolony (ze mnie)."

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

Ôn (Allah) pedzioł: "Richtich, wybadali my twoj lud po tym, jak ôpuściōł sie, i ôni byli błyndniyni bez Samiri."

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

Wtynczos Musa wrōciōł do swojigo ludu gniewny i smutny. Ôn (Mojżesz) pedzioł: "O mōj lud! Czy twōj Pan niy ôbiecowoł ci dobryj ôbiecania? Czy ôkres przimiyni je dlo cie za dugi abo chcesz, coby gniew Boży spad na ciebie, czymu złōmołeś ze mnōm swōj przimiyr?"

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

Pedzieli: "Niy naruszyli my twojij przimiyrze ôd włosnyj woli, ale musieli my prziniyś ciynżki ładunek klejnotōw ludu (faraōna), a potym wrzuciyli my je (w ôgyń), tak samo Samiri wrzuciōł je,

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

potym (z ôgnia) ôn (Samiri) wyniōs (posōng) cielca z ciałym i głosym dlo nich, tōż pedzieli: "To je wasz Bōg i Bōg Mojżesza, ale ôn (Mojżesz) zapōmnioł."

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

Czy niy zauważyli tōż, co (posōng cielca) niy mōg dać im ôdpowiedzi i niy mōg ôpōmnieć sie szkodzie ani prziniyś im korziści?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

I richtich, Harun wczasnij pedzioł im: "O mōj lud! Faktycznie, dostojesz ino prōba (z posōngym cielca) i richtich, wasz Pan je (Allah) Nojbarzij Miłosierczy, tōż podōnżajcie za mnōm i podōnżajcie mojim rozkazōm."

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

Ôdpowiedzieli: "Niy ôpuścimy go (i) kōntynuujymy go czcić (posōng cielca), podwiela Mojżesz niy wrōci do nōs."

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

Ôn (Mojżesz) pedzioł: "O Harun! Co ci utrudnio, kej widzisz, iże ôni zabłyndziyli,

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(tak) ty niy podōnżasz za mnōm? Czy (świadōmie) niy podōnżołeś do mojich rozkazōw?”

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

Ôn (Harun) ôdpowiedzioł: "O syn mojij matki! Niy tyknij mojij brody, a niy mojij gowy. Barzo bojōm sie, iże pedziesz (do mie): 'Podzielōłeś Dzieci Izraela i niy zachowołeś mojigo przekazu.'"

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

Ôn (Mojżesz) pedzioł: "Co ci skłōniyło (do tego) ô Samiri?"

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

Ôn (Samiri) ôdpowiedzioł: "Wiedziołch coś, czego ôni niy wiedzieli, tōż weznōłch grōnc (ziymie z) śladōw posłańca i wrzuciōłch ja (w ôgyń), tak mnie przekōnała moja pożōnda."

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

Ôn (Mojżesz) pedzioł: "Idź! Tak że richtich w życiu (na tym świecie) (możesz ino) pedzieć: 'Niy tykaj (mnie)'. I z istościōm dostaniesz (sztrofa), kero była ôbiecano (w życiu po śmierci), keryj niy bydziesz mōg uniknōńć, i patrz na swojigo boga, kerego durch spalisz go i zdecydowanie go czczymy. prochy) do morza (rozproszōne).

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

Richtich, twōj Bōg je ino Allah, niy ma boga ôkrōm Niego. Jego wiedza ôbyjmuje wszysko.”

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

Tak ôdnosimy ci (Muhammadowi) niykere z historyjōw (ludu), kere przeszły, i richtich, dali my ci ôstrzeżynie (Koran) z Naszyj zajty.

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

Kto ôdwrōci sie ôd niego (Koranu), to richtich niesie ciynżke ciynżar (grzych) w Dzień Zmartwychstōnio,

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

ôstowajōm w tym stanie. A ciynżar grzychōw bydzie im straszny w Dniu Zmartwychstōnio,

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

w dziyń (Dnia Szczyt) trōmpet je dźwigniynty (po roz drugi) i w tym dniu grōmadzimy grzysznikōw z błynkitnymi (gyzichtami) smutku,

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

szepnōli do siebie nawzajym: "Ôstowocie (na świecie) niy wiyncyj jak dziesiyńć (dni)."

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

Wiymy lepij, co ôni powiedōm, kej nojbarzij prawdziwy ludzie pedzie: "Ôstojesz (na świecie), niy wiyncyj jak dziyń."

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

I pytajōm ciebie (Mahometa) ô gōrach, tōż pedź: "Mōj Pan zniszczy je (w Dniu Zmartwychstōnio) tak do kōńca, jak ino możliwe,

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

wtynczos wyrōwna (piyrwyjsze gōry) do kōńca,

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(tak) już niy widzisz tam niskich i wysokich placōw.”

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

W tym dniu szli za (wołaniym) wzywajōncego (anioła) bez ôbrōcynio sie (ôbalowanio); i wszyske głosy pokłoniajōm sie NojbarzijMiłosiernymu Bogowi, tak co wszysko, co słyszycie, je szeptami.

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

W tym dniu niy ma użycio postrzeganio (pōmocy), chyba że ôd tych, kerym Bōg, NojbarzijMiłośny, dał zgoda i kerych słowa akceptuje.

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

Ôn (Allah) wie, co je przed niymi (co sie stanie) i co je za niymi (co już sie stało), w czasie kej jejich wiedza niy może ôbyjmować Jego wiedze.

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

I wszyske gyzichty pokłoniyły sie przed (Allahym) Żywym i Ôsobnym. To richtich strata dlo ludzi, co czyniōm niysprawiedliwość.

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

A fto robi dobre czyny, kej je (w stanie) wiary, to niy tropi sie ô niysprawiedliwe traktowanie (przeciwko niemu) i niy tropi sie (tyż) ô zmyńszynie swojich praw.

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

I tak wysłali my Koran po arabsku, i wielokrotnie wyklarowały my w nim niykere z zagrożyń, coby ôsiōngły pobożność, abo coby (Koran) jejich uczył.

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

Tak tōż Nojwyższy je Allah, prawy i prawdziwy Krōl. I niy spiesz sie (Mahomet) Koranu, zanim ôstoł ci ôbjawiōny, i niy godaj: "O mōj Panie, zwiynkszaj mojo wiedza."

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

I richtich, my wczasnij nakozali Adamowi, ale ôn zapōmnioł, i niy znojdymy w nim mocnyj woli.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

I (pamiytajcie), kedy pedzieli my do anjōłōw: "Klōńcie sie Adamowi!" Wtynczos pokłoniyli sie, ôkrōm Szatana; ôdmōwiōł.

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

Wtynczos pedzieli my: "O Adam! Tyn (Szatan) je wrogym ciebie i twojij ślubnyj, bezto niy dozwolaj, coby was ôboje wyciepnōł z raja, coby ci niy było szkody.

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

Richtich, je tam dlo ciebie gwarancyjo: niy bydziesz ani głodny, ani nagi.

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

I richtich, tam niy poczujōsz sie sprzegniynty ani niy bōdziesz tykniynty gorkim słōńcym."

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

Wtynczos Szatan szepnōł mu (złe myśli), godajōnc: "O Adam! Pokożōm ci drzewo niyśmiertelności i krōlestwo, kere nikej niy zginie?"

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

Wtynczos ôba jedli jōm, wtynczos ôba widzieli swoja nagość i zaczli jōm przikrywać liściami (kere sōm w) Raju, a Adam niy podporzōndkowoł sie swojimu Panu, i ôdbłynōł sie.

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

Wtynczos jego Pan ôbiōrzōł go, tōż przijōnł jego pokazanie i dał mu przewodnictwo.

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

Ôn (Allah) pedzioł: "Schodźcie ôba z nieba razym, niykerzi z was bydōm wrogami inkszych. Jeźli ôd Mnie przijdzie do was przewodnictwo, to (wiedzcie) fto ino podōnżo za Mojim przewodnictwym, niy błyndnie i niy bōdzie szkodliwy."

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

A fto ôdwrōci sie ôd Mojigo ôstrzeżynio, to richtich żyje ciasnym życiym, a my go grōmadzimy ślepego w Dzień Zmartwychstōnio."

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

Pedzioł: "O mōj Panie, czymu grōmadziōłeś mnie ślepego, kej wczasnij widziołch?"

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

Ôn (Allah) pedzioł: "Tak że wczasnij Nasze versety prziszły do ​​ciebie, a ty je zignorowałeś, tōż (tyż) dzisiej jesteś zignorowany."

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

I tak nagradujymy tych, kerzi przestympujōm i niy wierzōm w znaki swojigo Pana. Richtich, sztrofa w życiu po śmierci je ciynżyjszo i barzij wieczno.

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

Czy niy ma to wiync znak do nich (bałopochwalnikōw), jak moc (gyneracyjōw) przed niymi zniszczyliśmy, chocioż przeszli bez (szlaki) jejich (ludu) zamiyszkanio? Richtich, w tym, co sōm znaki (mocy Allaha) do ludzi rozumiynio.

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

A keby niy bōł piyrwyjszego rozporzōndzynio ôd twojigo Pana i niy byłoby wczasnij ôkryślōnyj granice (śmierci), (mōn) strzasnōłby sie im.

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

Tak tōż bōdź cierpliwy z tym, co ôni godajōm, i uwielbij siebie, chwalōnc swojigo Pana, przed wschōdym słōńca i przed zachodym; i rzykaj sie (tyż) ô pōłnocy i pod kōniec dnia, coby czuć sie spokōjny.

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

I niy skerować swojich ôczōw na uciechy, kere dałyśmy niykerym z nich grupōm, (jako) kwiot życio na świecie, coby my je przebadali tōm (uciechōm). Twojo Boża łaska je lepszo i barzij wieczno.

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

I nakōnuj swojij familije, coby wykōnowała rzykanio i była cierpliwo przi jejich wykōnowaniu. Niy prosimy ci ô utrzimanie, my sōm ci, kerzi dowajōm ci utrzimanie. A kōnsekwyncyje (dobre w życiu po śmierci) sōm dlo tych, kerzi sōm pobożni.

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

I ôni pedzieli: „Czymu niy prziniōs nōm znaku (dowodu) ôd swojigo Pana?” Niy prziszły do ​​nich (prawdziwe) dowodōw, takich jak te spōmniane w piyrwyjszych ksiōnżkach?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

A keby My jejich zniszczyli piyrwyjszym mōnōm (Koran bōł ôbjawiōny), ôni by pedzieli: "Panie, czymu niy posłołeś do nōm posłańca, coby my podōnżali za Twojimi versetami, zanim stanōmy sie ôdciepujōnce i niske?"

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

Pedź (Muhammad), "Kożdy z (nas) czeko, tōż czekaj na ciebie! I pewnego dnia powiesz, fto idzie prostōm ścieżkōm, a fto bōł skerowany."