Q.S Joseph (يُوسُف) - 111 Liczba rzōndkōw

الۤرٰ ۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِۗ

alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

Alif lam ra. To sōm klarowne versety Ksiyngi (Al Qur'an).

اِنَّآ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

innā anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyal la‘allakum ta‘qilūn(a).

Richtich, wysłali my go za arabski Koran, cobyście zrozumieli.

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ اَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ هٰذَا الْقُرْاٰنَۖ وَاِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الْغٰفِلِيْنَ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika aḥsanal-qaṣaṣi bimā auḥainā ilaika hāżal-qur'ān(a), wa in kunta min qablihī laminal-gāfilīn(a).

Pedzieli my ci (Muhammadowi) nojlepszo historyjo, ôbjawiajōnc ci tyn Koran, i richtich bōłeś przed tym jednym z tych, kerzi niy wiedzieli.

اِذْ قَالَ يُوْسُفُ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لِيْ سٰجِدِيْنَ

iż qāla yūsufu li'abīhi yā abati innī ra'aitu aḥada ‘asyara kaukabaw wasy-syamsa wal-qamara ra'aituhum lī sājidīn(a).

(Pamiyńtaj), kedy Yusuf pedzioł do swojigo fatra: "O mōj fater! Richtich, (marzōłch) ô zoboczyniu jedynoście gwiozd, słōńca i miesiōnczka; widziołch je wszyske, jak sie mi pokłoniajōm."

قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).

Ôn (jego fater) pedzioł: "O mōj syn! Niy ôzprawiaj swojich snōw swojim bratōm, ôni ci zamierzōm (coby zniszczyć). Richtich, Szatan je klarownym wrogym do ludzi."

وَكَذٰلِكَ يَجْتَبِيْكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اٰلِ يَعْقُوْبَ كَمَآ اَتَمَّهَا عَلٰٓى اَبَوَيْكَ مِنْ قَبْلُ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبَّكَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa każālika yajtabīka rabbuka wa yu‘allimuka min ta'wīlil-aḥādīṡi wa yutimmu ni‘matahū ‘alaika wa ‘alā āli ya‘qūba kamā atammahā ‘alā abawaika min qablu ibrāhīma wa isḥāq(a), inna rabbaka ‘alīmun ḥakīm(un).

I tak, Bōg ôbiōrzōł ci (coby ôstać Prorokiym) i nauczōł ci niykerych interpretacyjōw snōw i doskōnalōł (Swojo łaskawość) na ciebie i na familiji Jakuba, jak doskōnalōł Swojo łaskawość na twojich dwōch starzikōw przed tym, (mianowicie) Abrahama i Izaaka. Richtich, twōj Pan je Wszechwiedōncy, Wszechmōndry.

۞ لَقَدْ كَانَ فِيْ يُوْسُفَ وَاِخْوَتِهٖٓ اٰيٰتٌ لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ

laqad kāna fī yūsufa wa ikhwatihī āyātul lis-sā'ilīn(a).

Richtich, w (ôzprowce) Jozefa i jego braci sōm znaki (mocy Allaha) do tych, kerzi pytajōm.

اِذْ قَالُوْا لَيُوْسُفُ وَاَخُوْهُ اَحَبُّ اِلٰٓى اَبِيْنَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ ۗاِنَّ اَبَانَا لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ

iż qālū layūsufu wa akhūhu aḥabbu ilā abīnā minnā wa naḥnu ‘uṣbah(tun), inna abānā lafī ḍalālim mubīn(in).

Kedy pedzieli: "Richtich, Yusuf i jego brat (Bunyamin) byli kochani bez swojigo fatra barzij aniżeli my, chocioż byli my jednōm (mocnōm) grupōm. Richtich, nasz fater bōł w prawdziwym błyńdzie.

ۨاقْتُلُوْا يُوْسُفَ اَوِ اطْرَحُوْهُ اَرْضًا يَّخْلُ لَكُمْ وَجْهُ اَبِيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا مِنْۢ بَعْدِهٖ قَوْمًا صٰلِحِيْنَ

uqtulū yūsufa awiṭraḥūhu arḍay yakhlu lakum wajhu abīkum wa takūnū mim ba‘dihī qauman ṣāliḥīn(a).

Zabij Yusufa abo ciepnij go kajś, coby uwoga twojigo fatra ôdpadła na ciebie, a po tym stołbyś sie dobrym człowiekiym."

قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ لَا تَقْتُلُوْا يُوْسُفَ وَاَلْقُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qāla qā'ilum minhum lā taqtulū yūsufa wa alqūhu fī gayābatil-jubbi yaltaqiṭhu ba‘ḍus-sayyārati in kuntum fā‘ilīn(a).

Jedyn z nich pedzioł: "Niy zabijcie Yusufa, ale po prostu stawiajcie go na dnie studnie, coby go ôdbiyli jakiś wandrus, jeźli chcesz to zrobić."

قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّ۫ا عَلٰى يُوْسُفَ وَاِنَّا لَهٗ لَنٰصِحُوْنَ

qālū yā abānā mā laka lā ta'mannā ‘alā yūsufa wa innā lahū lanāṣiḥūn(a).

Pedzieli: "O fater! Czymu niy trufasz nōm w ôdniesiyniu do Yusufa, kedy w ryalności wszyjscy chcymy mu dobra.

اَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا يَّرْتَعْ وَيَلْعَبْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ

arsilhu ma‘anā gaday yarta‘ wa yal‘ab wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).

Niech jutro rano pojedzie z nami, coby sie bawić i bawić, a my zdecydowanie sie ô niego ôpiekujymy.”

قَالَ اِنِّيْ لَيَحْزُنُنِيْٓ اَنْ تَذْهَبُوْا بِهٖ وَاَخَافُ اَنْ يَّأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَاَنْتُمْ عَنْهُ غٰفِلُوْنَ

qāla innī layaḥzununī an tażhabū bihī wa akhāfu ay ya'kulahuż-żi'bu wa antum ‘anhu gāfilūn(a).

Ôn (Jacob) pedzioł: "Richtich, twoje wyjście z nim (Yusufym) barzo mnie smutniyło i tropiōłch sie, iże go zjedzōm wilki, w czasie kej ty bōłeś ôd niego beztrosko."

قَالُوْا لَىِٕنْ اَكَلَهُ الذِّئْبُ وَنَحْنُ عُصْبَةٌ اِنَّآ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ

qālū la'in akalahuż-żi'bu wa naḥnu ‘uṣbatun innā iżal lakhāsirūn(a).

Richtich, pedzieli: "Jeźli go je zjedzōny bez wilk, chocioż my jemy z (mocnyj) grupy, to ôczywiście my jemy tymi, co zniyśmy straty."

فَلَمَّا ذَهَبُوْا بِهٖ وَاَجْمَعُوْٓا اَنْ يَّجْعَلُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِاَمْرِهِمْ هٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

falammā żahabū bihī wa ajma‘ū ay yaj‘alūhu fī gayābatil-jubb(i), wa auḥainā ilaihi latunabbi'annahum bi'amrihim hāżā wa hum lā yasy‘urūn(a).

Tak tōż, kej wezli go i zgodziyli sie, coby wrazić go do dna studnie, ôbjawiyli my mu: "Z pewnościōm powiesz im ô tym czynu, w czasie kej ôni niy sōm świadōmi."

وَجَاۤءُوْٓ اَبَاهُمْ عِشَاۤءً يَّبْكُوْنَۗ

wa jā'ū abāhum ‘isyā'ay yabkūn(a).

Tedy przibyli do fatra w wieczōr placzōnc.

قَالُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوْسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَاَكَلَهُ الذِّئْبُۚ وَمَآ اَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا وَلَوْ كُنَّا صٰدِقِيْنَ

qālū yā abānā innā żahabnā nastabiqu wa taraknā yūsufa ‘inda matā‘inā fa akalahuż-żi'b(u), wa mā anta bimu'minil lanā wa lau kunnā ṣādiqīn(a).

Pedzieli: "O fater! Richtich, poszli my do wyścigōw i ôstawiyli my Yusufa kole naszych dobr, a potym ôstoł zjedzōny bez wilki; a ty z istościōm niy wierzisz nōm, nawet jeźli pedziemy prowda."

وَجَاۤءُوْ عَلٰى قَمِيْصِهٖ بِدَمٍ كَذِبٍۗ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗوَاللّٰهُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ

wa jā'ū ‘alā qamīṣihī bidamin każib(in), qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), wallāhul musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

I prziszli przinoszōnc swoje szaty (kere były zafarbiōne) sztucznōm krwiōm. Ôn (Jacob) pedzioł: "W ryalności jesteś jedyny, fto widzi dobre rzeczy, kere sōm złe; tōż ino cierpliwość je nojlepsze (dlo mie). I prosz Allaha ô Jego pōmoc w tym, co godasz."

وَجَاۤءَتْ سَيَّارَةٌ فَاَرْسَلُوْا وَارِدَهُمْ فَاَدْلٰى دَلْوَهٗ ۗقَالَ يٰبُشْرٰى هٰذَا غُلٰمٌ ۗوَاَسَرُّوْهُ بِضَاعَةً ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِمَا يَعْمَلُوْنَ

wa jā'at sayyāratun fa arsalū wāridahum fa adlā dalwah(ū), qāla yā busyrā hāżā gulām(un), wa asarrūhu biḍā‘ah(tan), wallāhu ‘alīmum bimā ya‘malūn(a).

A grupa wandrowcōw prziszła i posłali po wodnika. Potym ôpuściōł łydo. Pedzioł: „Och, jako radość, ôto je mody czowiek!” Potym skrywajōm go za towor. A Allah je Wszechwiedōncy tego, co robiōm.

وَشَرَوْهُ بِثَمَنٍۢ بَخْسٍ دَرَاهِمَ مَعْدُوْدَةٍ ۚوَكَانُوْا فِيْهِ مِنَ الزّٰهِدِيْنَ ࣖ

wa syarauhu biṡamanim bakhsin darāhima ma‘dūdah(tin), wa kānū fīhi minaz-zāhidīn(a).

I przedali mu (Yusufa) za nisko cena, mianowicie pora dirhamōw, bo niy byli nim zainteresowani.

وَقَالَ الَّذِى اشْتَرٰىهُ مِنْ مِّصْرَ لِامْرَاَتِهٖٓ اَكْرِمِيْ مَثْوٰىهُ عَسٰىٓ اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا ۗوَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِۖ وَلِنُعَلِّمَهٗ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۗ وَاللّٰهُ غَالِبٌ عَلٰٓى اَمْرِهٖ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālal-lażisytarāhu mim miṣra limra'atihī akrimī maṡwāhu ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladā(n), wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍ(i), wa linu‘allimahū min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), wallāhu gālibun ‘alā amrihī wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

A czowiek z Egiptu, kery go kupiōł, pedzioł do swojij ślubnyj: "Daj mu dobre miyjsce (i usługa), z nadziyjōm, iże bydzie nōm przidajny, inakszyj adoptujymy go za dziecko." I tak dałyśmy Jozefowi dobro pozycyjo w ziymi (Egipt), i że nauczyliśmy go interpretacyje snōw. A Allah mo władza nad swojimi sprawami, ale wiynkszość ludzi niy rozumie.

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

A kedy bōł dość stary, dali my mu władza i wiedza. Tak nadgrodzamy tych, kerzi robiōm dobro.

وَرَاوَدَتْهُ الَّتِيْ هُوَ فِيْ بَيْتِهَا عَنْ نَّفْسِهٖ وَغَلَّقَتِ الْاَبْوَابَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ ۗقَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اِنَّهٗ رَبِّيْٓ اَحْسَنَ مَثْوَايَۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa rāwadathul-latī huwa fī baitihā ‘an nafsihī wa gallaqatil-abwāba wa qālat haita lak(a), qāla ma‘āżallāhi innahū rabbī aḥsana maṡwāy(a), innahū lā yuflihuẓ-ẓālimūn(a).

A kobiyta, kerōm ôn (Yusuf) miyszkoł we swojim dōmie, uwiydziyła go. I zamknōł drzwi i pedzioł: „Przijdź do mie.” Yusuf pedzioł: "Szukajōm schrōniynio u Allaha, richtich, mōj pan traktowoł mnie dobrze." Richtich, niysprawiedliwo ôsoba niy bydzie miała szczyńścio.

وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهٖۙ وَهَمَّ بِهَا ۚ لَوْلَآ اَنْ رَّاٰ بُرْهَانَ رَبِّهٖۗ كَذٰلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوْۤءَ وَالْفَحْشَاۤءَۗ اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِيْنَ

wa laqad hammat bihī wa hamma bihā lau lā ar ra'ā burhāna rabbih(ī), każālika linaṣrifa ‘anhus-sū'a wal-faḥsyā'(a), innahū min ‘ibādinal-mukhlaṣīn(a).

I richtich, kobiyta chciała go (Yusufa). A Yusuf tyż pragnōł mu, jeźli niy widzioł znaku (ôd) swojigo Pana. Tak ôdwrōciyli my ôd niego zło i ôszkliwość. Richtich, ôn (Yusuf) je postrzōd Naszych ôbranych sług.

وَاسْتَبَقَا الْبَابَ وَقَدَّتْ قَمِيْصَهٗ مِنْ دُبُرٍ وَّاَلْفَيَا سَيِّدَهَا لَدَا الْبَابِۗ قَالَتْ مَا جَزَاۤءُ مَنْ اَرَادَ بِاَهْلِكَ سُوْۤءًا اِلَّآ اَنْ يُّسْجَنَ اَوْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wastabaqal-bāba wa qaddat qamīṣahū min duburiw wa alfayā sayyidahā ladal-bāb(i), qālat mā jazā'u man arāda bi'ahlika sū'an illā ay yusjana au ‘ażābun alīm(un).

I ôba biygli do drzwi, a kobiyta wyciōngła jego (Jusufa) koszula ôd zadku, aże sie rozdarła. Znojdōm jeji ślubnego przi drzwiach. Ôn (kobiyta) pedzioł: "Jako je nadgroda za kogoś, fto zamierzo zrobić szkoda przeciwko twojij ślubnyj, poza uwiynziyniym abo mōcnōm sztrofōm?"

قَالَ هِيَ رَاوَدَتْنِيْ عَنْ نَّفْسِيْ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْ اَهْلِهَاۚ اِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla hiya rāwadatnī ‘an nafsī wa syahida syāhidum min ahlihā, in kāna qamīṣuhū qudda min qubulin fa ṣadaqat wa huwa minal-kāżibīn(a).

Ôn (Yusuf) pedzioł: "To ôn je tyn, kery mnie skusiōł i skupiōł." Świŏdyk z jeji familije zeznoł: "Jeźli jego koszula je rozdarto z przodku, to ôna gŏdŏ prowda, a ôn (Yusuf) je jednym z kłamcōw.

وَاِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَكَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

wa in kāna qamīṣuhū qudda min duburin fa każabat wa huwa minaṣ-ṣādiqīn(a).

A jeźli jego koszula je rozdarto na plecach, to ôna je kłamcōm, a ôn (Yusuf) je jednym z prawdziwcōw."

فَلَمَّا رَاٰ قَمِيْصَهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ قَالَ اِنَّهٗ مِنْ كَيْدِكُنَّ ۗاِنَّ كَيْدَكُنَّ عَظِيْمٌ

falammā ra'ā qamīṣahū qudda min duburin qāla innahū min kaidikunn(a), inna kaidakunna ‘aẓīm(un).

Tak tōż, kej ôn (ślubny kobiyty) zobōczōł swoja koszula rozdarto na plecach, pedzioł: "Richtich, to je twoje ôszydy. Twoje ôszydy sōm naprawdę sroge."

يُوْسُفُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا وَاسْتَغْفِرِيْ لِذَنْۢبِكِۖ اِنَّكِ كُنْتِ مِنَ الْخٰطِـِٕيْنَ ࣖ

yūsufu a‘riḍ ‘an hāżā wastagfirī liżambik(i), innaki kunti minal-khāṭi'īn(a).

Ô Yusuf! "Zapōmnij ô tym, a (mojo ślubno) proś ô przebaczynie za swoje grzychy, bo jesteś jednym z winowatych ludzi."

۞ وَقَالَ نِسْوَةٌ فِى الْمَدِيْنَةِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ تُرَاوِدُ فَتٰىهَا عَنْ نَّفْسِهٖۚ قَدْ شَغَفَهَا حُبًّاۗ اِنَّا لَنَرٰىهَا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa qāla niswatun fil-madīnatimra'atul-‘azīzi turāwidu fatāhā ‘an nafsih(ī), qad syagafahā ḥubbā(n), innā lanarāhā fī ḍalālim mubīn(in).

A kobiyty w mieście pedziały: "Ślubno Al-Aziza uwiydziyła i uwiydziyła jego sługa, coby go podporzōndkować, jego sługa faktycznie sprawiyła, iże sie zamiyłowoł. Musiyli my go widzieć w ôczywistym błyńdzie."

فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ اَرْسَلَتْ اِلَيْهِنَّ وَاَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـاً وَّاٰتَتْ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِّنْهُنَّ سِكِّيْنًا وَّقَالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۚ فَلَمَّا رَاَيْنَهٗٓ اَكْبَرْنَهٗ وَقَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّۖ وَقُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا هٰذَا بَشَرًاۗ اِنْ هٰذَآ اِلَّا مَلَكٌ كَرِيْمٌ

falammā sami‘at bimakrihinna arsalat ilaihinna wa a‘tadat lahunna muttaka'aw wa ātat kulla wāḥidim minhunna sikkīnaw wa qālatikhruj ‘alaihinn(a), falammā ra'ainahū akbarnahū wa qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), wa qulna ḥāsya lillāhi mā hāżā illā basyarā(n), in hāżā illā malakun karīm(un).

Tak tōż, kej kobiyta usłyszała jejich ôbrzyndzania, zaprosiyła kobiyty i narychtowała im miyjsce, a kożdo z nich dała nōż (do przeciyńcio posiłek), a potym pedziała (do Yusufa): "Wyjdź (pokaż sie) do nich." Kedy kobiyty go zoboczyły, były zdziwiōne (jego piyknym), i (niyświadōmie) zraniyły swoje włosne rynki. Godajōnc: "Nojbarzij doskōnały Allah, to niyma czowiek. To je prawie zocny anioł."

قَالَتْ فَذٰلِكُنَّ الَّذِيْ لُمْتُنَّنِيْ فِيْهِ ۗوَلَقَدْ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ فَاسْتَعْصَمَ ۗوَلَىِٕنْ لَّمْ يَفْعَلْ مَآ اٰمُرُهٗ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُوْنًا مِّنَ الصّٰغِرِيْنَ

qālat fa żālikunnal-lażī lumtunnanī fīh(i), wa laqad rāwattuhū ‘an nafsihī fasta‘ṣam(a), wa la'il lam yaf‘al mā āmuruhū layusjananna wa layakūnam minaṣ-ṣāgirīn(a).

Ôna (ślubno Al-Aziza) pedziała: "To je ta ôsoba, kero sprawiyła, iże mnie ukŏzałaś, bo (bōłch prziciōngany do niego), i richtich, skusiōłch go, coby go podporzōndkować, ale ôn ôdmōwiōł. Jeźli niy zrobi tego, co mu nakozołch, na zicher bydzie uwiynziōny i stowo sie ôdciepujōncōm ôsobōm."

قَالَ رَبِّ السِّجْنُ اَحَبُّ اِلَيَّ مِمَّا يَدْعُوْنَنِيْٓ اِلَيْهِ ۚوَاِلَّا تَصْرِفْ عَنِّيْ كَيْدَهُنَّ اَصْبُ اِلَيْهِنَّ وَاَكُنْ مِّنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla rabbis-sijnu aḥabbu ilayya mimmā yad‘ūnanī ilaih(i), wa illā taṣrif ‘annī kaidahunna aṣbu ilaihinna wa akum minal-jāhilīn(a).

Jozef pedzioł: "O mōj Panie! Wiynziynie je barzij do mojich smakōw aniżeli ôdpowiedzi na jejich zaproszynie. Jeźli Ty niy ôdciepniesz mi ôd jejich komplotu, z pewnościōm bydōm skłōnny do (społniynio jejich pragniyń) i bydōm postrzōd ignorantōw."

فَاسْتَجَابَ لَهٗ رَبُّهٗ فَصَرَفَ عَنْهُ كَيْدَهُنَّ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

fastajāba lahū rabbuhū fa ṣarafa ‘anhu kaidahunn(a), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

Tak tōż Bōg ôdpowiedzioł na rzykanie Jozefa i ôdwrōciōł go ôd jejich planu. Je Wszechsłuchajōncym, Wszechwiedōncym.

ثُمَّ بَدَا لَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا رَاَوُا الْاٰيٰتِ لَيَسْجُنُنَّهٗ حَتّٰى حِيْنٍ ࣖ

Ṡumma badā lahum mim ba‘di mā ra'awul-āyāti layasjununnahū ḥattā ḥīn(in).

Tedy prziszło im do gowy, po zoboczyniu znakōw (prawdziwości Jozefa), coby uwiynzić go na jakiś czas.

وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

Dwaj modzi ludzie weszli z nim do wiynziynio. Jedyn pedzioł: "Richtich, marzōłch, iże tciskołch winogrōna", a drugi pedzioł: "Snōłch, iże nosiōłch chleb na gowie, z kerego czynść była jedzōno ôd ptokōw." Daj nōm interpretacyjo. Richtich, widzimy ci postrzōd tych, kerzi robiōm dobro.

قَالَ لَا يَأْتِيْكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقٰنِهٖٓ اِلَّا نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيْلِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّأْتِيَكُمَا ۗذٰلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِيْ رَبِّيْۗ اِنِّيْ تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كٰفِرُوْنَۙ

qāla lā ya'tīkumā ṭa‘āmun turzaqānihī illā nabba'tukumā bita'wīlihī qabla ay ya'tiyakumā, żālikumā mimmā ‘allamanī rabbī, innī taraktu millata qaumil lā yu'minūna billāhi wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

Ôn (Yusuf) pedzioł: "Jake ino jedzynie bydzie wam ôbojim dane, mōgch wyklarować takwil, zanim (jedzynie) dotrze do was. To je tajla tego, czego mnie nauczōł Bōg. W ryalności pociepnōłch religijo tych, kerzi niy wierzōm w Allaha, w ryalności niy wierzōm w ôstatek

وَاتَّبَعْتُ مِلَّةَ اٰبَاۤءِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ مَا كَانَ لَنَآ اَنْ نُّشْرِكَ بِاللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ ذٰلِكَ مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ عَلَيْنَا وَعَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ

wattaba‘tu millata ābā'ī ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūb(a), mā kāna lanā an nusyrika billāhi min syai'(in), żālika min faḍlillāhi ‘alainā wa ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).

A ja podōnżajōm za religijōm mojich praôjcōw: Abrahama, Izaaka i Jakuba. Niy przinoleży do nōm (prorokōw) coś kojarzić z Allahym. Je to ôd łaski Allaha do nōm i do ludzi (wszyskich); ale wiynkszość ludzi niyma wdziynczno

يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ ءَاَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُوْنَ خَيْرٌ اَمِ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُۗ

yā ṣāḥibayis-sijni a'arbābum mutafarriqūna khairun amillāhul-wāḥidul-qahhār(u).

O dwaj wiynziyńcōw! Co je dobre, roztōmajte bogōw abo Wszechmocny, Wszechmocny Bōg?

مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلَّآ اَسْمَاۤءً سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗاَمَرَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

mā ta‘budūna min dūnihī illā asmā'an sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā anzalallāhu bihā min sulṭān(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), amara allā ta‘budū illā iyyāh(u), żālikad-dīnul-qayyimu wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

To, co czczysz ôkrōm Niego, to ino miana, kere wymyślōłeś abo bez siebie, abo bez swojich praôjcōw. Allah niy ujawnił żodnych informacyji tykajōncych tych (mian). Ta decyzyjo przinoleży ino do Allaha. Nakozoł, cobyście niy czczyli nikogo inkszego jak Niego. To je prosto religijo, ale wiynkszość ludzi niy wie.

يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ

yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).

O dwaj wiynziyńcy: "Błynd Jedyn z was bydzie ôdpowiedzialny za zapewniynie wina swojimu panu. Co do drugigo, bydzie ukrzyżōny, a potym ptoki zjedzōm tajla jego gowy. Sprawa, ô kerōm pytaliście (do mie) była ôdpowiedziano."

وَقَالَ لِلَّذِيْ ظَنَّ اَنَّهٗ نَاجٍ مِّنْهُمَا اذْكُرْنِيْ عِنْدَ رَبِّكَۖ فَاَنْسٰىهُ الشَّيْطٰنُ ذِكْرَ رَبِّهٖ فَلَبِثَ فِى السِّجْنِ بِضْعَ سِنِيْنَ ࣖ

wa qāla lil-lażī ẓanna annahū nājim minhumażkurnī ‘inda rabbik(a), fa ansāhusy-syaiṭānu żikra rabbihī fa labiṡa fis-sijni biḍ‘a sinīn(a).

I ôn (Yusuf) pedzioł do ôsoby, kerōm znoł, iże bydzie bezpieczno miyndzy niymi: "Wyklaruj mojo sytuacyjo swojimu panu." Tak tōż Szatan sprawiōł, coby zapōmnioł wyklarować (stan Jozefa) swojimu panowi. Skuli tego ôn (Yusuf) ôstoł we wiynziyniu bez pora lot.

وَقَالَ الْمَلِكُ اِنِّيْٓ اَرٰى سَبْعَ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعَ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۗ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ اَفْتُوْنِيْ فِيْ رُءْيَايَ اِنْ كُنْتُمْ لِلرُّءْيَا تَعْبُرُوْنَ

wa qālal-maliku innī arā sab‘a baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘a sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī ru'yāya in kuntum lir-ru'yā ta‘burūn(a).

A krōl pedzioł (do prziwōdcōw swojigo ludu): "Richtich, snōłch, iże widziołch siedym tłustych krōw jedzōnych bez siedym szczupłych krōw; siedym sztyngle (pszenicy), kere były zielōne, a druge (siedmiu sztyngle) były suche. O prominentne ludy! Wyklaruj mi interpretacyjo mojigo snu, jeźli możesz interpretować."

قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍ ۚوَمَا نَحْنُ بِتَأْوِيْلِ الْاَحْلَامِ بِعٰلِمِيْنَ

qālū aḍgāṡu aḥlām(in), wa mā naḥnu bita'wīlil-aḥlāmi bi‘ālimīn(a).

Ôdpowiedzieli: "(To sōm) prōzne sny, a my niy mogymy tych snōw zinterpretować."

وَقَالَ الَّذِيْ نَجَا مِنْهُمَا وَادَّكَرَ بَعْدَ اُمَّةٍ اَنَا۠ اُنَبِّئُكُمْ بِتَأْوِيْلِهٖ فَاَرْسِلُوْنِ

wa qālal-lażī najā minhumā waddakara ba‘da ummatin ana unabbi'ukum bita'wīlihī fa arsilūn(i).

A tyn, kery przeżył miyndzy niymi i spamiyntowoł sie (do Jozefa), po jakimś czasie pedzioł: "Poinformujōm ci ô (tym, kery je umiyły w) interpretacyji snu, tōż wysył mnie (do niego)."

يُوْسُفُ اَيُّهَا الصِّدِّيْقُ اَفْتِنَا فِيْ سَبْعِ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعِ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۙ لَّعَلِّيْٓ اَرْجِعُ اِلَى النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُوْنَ

yūsufu ayyuhaṣ-ṣiddīqu aftinā fī sab‘i baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘i sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), la‘allī arji‘u ilan-nāsi la‘allahum ya‘lamūn(a).

Jozef, ô nojbarzij godny wiary! Wyklaruj nōm (interpretacyjo snu) ô siedmiu tłustych krōwach jedzōnych bez siedmiu chudych, siedmiu zielōnych gow (pszenicy) i siedmiu suchych gow (pszenicy), cobych mōg wrōcić do ludu, coby wiedzieli.

قَالَ تَزْرَعُوْنَ سَبْعَ سِنِيْنَ دَاَبًاۚ فَمَا حَصَدْتُّمْ فَذَرُوْهُ فِيْ سُنْۢبُلِهٖٓ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تَأْكُلُوْنَ

qāla tazra‘ūna sab‘a sinīna da'abā(n), famā ḥaṣattum fa żarūhu fī sumbulihī illā qalīlam mimmā ta'kulūn(a).

Ôn (Jozef) pedzioł: "Cobyście mogły uprawiać siedym (za sobōm) lot jak zwykle; wtynczos co ino zbiycie, ôstawicie na sztangach ôkrōm trocha do jedzynio.

ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ سَبْعٌ شِدَادٌ يَّأْكُلْنَ مَا قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تُحْصِنُوْنَ

Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika sab‘un syidāduy ya'kulna mā qaddamtum lahunna illā qalīlam mimmā tuḥṣinūn(a).

Potym po tym przijdzie siedym (lot) srogich ciynżkości, kere pochłōniōm to, co ś nich przechowowołeś, z wyjōntkym trocha tego, co ś nich przechowowołeś (zboża).

ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ عَامٌ فِيْهِ يُغَاثُ النَّاسُ وَفِيْهِ يَعْصِرُوْنَ ࣖ

Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika ‘āmun fīhi yugāṡun-nāsu wa fīhi ya‘ṣirūn(a).

Po tym przijdzie rok, w kerym ludzie dostanōm (ôdpedni) dyszcz i w tym czasie tłoczōm (winogrōna).”

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖ ۚفَلَمَّا جَاۤءَهُ الرَّسُوْلُ قَالَ ارْجِعْ اِلٰى رَبِّكَ فَسْـَٔلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ الّٰتِيْ قَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّ ۗاِنَّ رَبِّيْ بِكَيْدِهِنَّ عَلِيْمٌ

wa qālal-maliku'tūnī bih(ī), falammā jā'ahur-rasūlu qālarji‘ ilā rabbika fas'alhu mā bālun-niswatil-lātī qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), inna rabbī bikaidihinna ‘alīm(un).

A krōl pedzioł: „Prziwōdźcie go do mie.” Kedy posłańca prziszoł do niego, ôn (Yusuf) pedzioł: „Wrōć do swojigo pana i zapytaj go, jak sōm sprawy

قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ اِذْ رَاوَدْتُّنَّ يُوْسُفَ عَنْ نَّفْسِهٖۗ قُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوْۤءٍ ۗقَالَتِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ الْـٰٔنَ حَصْحَصَ الْحَقُّۖ اَنَا۠ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qāla mā khaṭbukunna iż rāwattunna yūsufa ‘an nafsih(ī), qulna ḥāsya lillāhi mā ‘alimnā ‘alaihi min sū'(in), qālatimra'atul-‘azīzil-āna ḥaṣḥaṣal-ḥaqq(u), ana rāwattuhū ‘an nafsihī wa innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).

Ôn (krōl) pedzioł (do kobiyt): "Jak było was, kedy skusiyliście Yusufa, coby sie podporzōndkowoł?" Pedzieli: "Allah je doskōnały, niy wiymy ôd niego nic złego." Ślubno Al-Aziza pedziała: "Teroz prowda je jasno, ja bōłch tōm, kero go kusiyła i uwiydziyła, i richtich je ôn jednym z prawdziwych ludzi."

ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔

Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).

(Yusuf pedzioł): "To tak, coby ôn (Al-Aziz) wiedzioł, iże ja tak naprowdy niy zdradziōłch go, kedy niy bōł tam (w dōma), i iże Allah niy akceptuje ôszydy tych, kerzi zdradzōm

۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).

I ja niy (deklarujōm) siebie za wolny (ôd felerōw), pōniywoż w ryalności pożōnda dycki kludzi do zła, z wyjōntkym (pożōnda), za kere mōj Pan dał łaskawość. Richtich, mōj Pan je Przebaczajōncy, Nojbarzij Miłosierczy.

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖٓ اَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِيْۚ فَلَمَّا كَلَّمَهٗ قَالَ اِنَّكَ الْيَوْمَ لَدَيْنَا مَكِيْنٌ اَمِيْنٌ

wa qālal-maliku'tūnī bihī astakhliṣhu linafsī, falammā kallamahū qāla innakal-yauma ladainā makīnun amīn(un).

A krōl pedzioł: "Prziwōdźcie go (Yusufa) do mie, cobych go ôbiōrzōł (za kogoś bliskigo) mi." Kedy ôn (krōl) porozmowioł z nim, ôn (krōl) pedzioł: "Richtich ty (ôd) dzisiej stojesz sie ôsobōm ô wysokij pozycyji w naszym kryngu i zaufanym."

قَالَ اجْعَلْنِيْ عَلٰى خَزَاۤىِٕنِ الْاَرْضِۚ اِنِّيْ حَفِيْظٌ عَلِيْمٌ

qālaj‘alnī ‘alā khazā'inil-arḍ(i), innī ḥafīẓun ‘alīm(un).

Ôn (Yusuf) pedzioł: "Uczyń mnie skarbnikiym kraju (Egiptu); bo richtich sōm ôsobōm, kero je dobro w ôchrōnie i mo wiedza."

وَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِ يَتَبَوَّاُ مِنْهَا حَيْثُ يَشَاۤءُۗ نُصِيْبُ بِرَحْمَتِنَا مَنْ نَّشَاۤءُ وَلَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍi yatabawwa'u minhā ḥaiṡu yasyā'(u), nuṣību biraḥmatinā man nasyā'u wa lā nuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

I tak dałyśmy Jozefowi pozycyjo w tyj ziymi (Egipt); żyć tam, kaj chce. Nadajōmy łaskawość tymu, komu chcymy, i niy marnujymy nadgrody tym, kerzi robiōm dobro

وَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ

wa la'ajrul-ākhirati khairul lil-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

I richtich, nadgroda w życiu po śmierci je lepszo dlo tych, kerzi wierzōm i sōm dycki pobożni.

وَجَاۤءَ اِخْوَةُ يُوْسُفَ فَدَخَلُوْا عَلَيْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ

wa jā'a ikhwatu yūsufa fa dakhalū ‘alaihi fa ‘arafahum wa hum lahū munkirūn(a).

A bracia Jozefa przibyli (do Egiptu) i weszli (do jego miyjsca). Tak że ôn (Yusuf) znoł jejich, w czasie kej ôni go (już) niy poznali.

وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).

A kedy ôn (Yusuf) narychtowoł im jedzynie, pedzioł: „Przińdź mi swojigo brata, kery je ôd tego samego fatra co ty (Bunyamin), niy widzisz, iże doskōnalujōm miara i sōm nojlepszym gospodarzym?

فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ

fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).

Tak tōż jeźli mi go niy prziniesiesz, to niy dostaniesz ôd mie już żodnych ôdżywkōw (zbōż) i niy przijdziesz do mie blisko."

قَالُوْا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ اَبَاهُ وَاِنَّا لَفٰعِلُوْنَ

qālū sanurāwidu ‘anhu abāhu wa innā lafā‘ilūn(a).

Pedzieli: „Przekōnujymy jego fatra (coby go weznōł) i richtich zrobiymy to.”

وَقَالَ لِفِتْيٰنِهِ اجْعَلُوْا بِضَاعَتَهُمْ فِيْ رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُوْنَهَآ اِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa qāla lifityānihij‘alū biḍā‘atahum fī riḥālihim la‘allahum ya‘rifūnahā iżanqalabū ilā ahlihim la‘allahum yarji‘ūn(a).

I ôn (Yusuf) pedzioł do swojich sług: "Wklōńcie jejich (wymianne) dobra do swojich worōw, coby wiedzieli, iże kedy wrōcōm do swojich familijōw, z nadziyjōm, iże wrōcōm zaś."

فَلَمَّا رَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْهِمْ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مُنِعَ مِنَّا الْكَيْلُ فَاَرْسِلْ مَعَنَآ اَخَانَا نَكْتَلْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ

falammā raja‘ū ilā abīhim qālū yā abānā muni‘a minnal-kailu fa arsil ma‘anā akhānā naktal wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).

Tak tōż, kej wrōciyli do swojigo fatra (Jakoba), pedzieli: "O fater nasz! Niy dostanymy inkszyj udziału (zbōża) (jeźli niy prziwiydōmy naszego brata), tōż niech brat idzie z nami, coby my mogli dostać udziały, a my richtich sie ô niego ôpiekujymy."

قَالَ هَلْ اٰمَنُكُمْ عَلَيْهِ اِلَّا كَمَآ اَمِنْتُكُمْ عَلٰٓى اَخِيْهِ مِنْ قَبْلُۗ فَاللّٰهُ خَيْرٌ حٰفِظًا وَّهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ

qāla hal āmanukum ‘alaihi illā kamā amintukum ‘alā akhīhi min qabl(u), fallāhu khairun ḥāfiẓaw wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).

Ôn (Jacob) pedzioł: "Jak powierzōm ci go (Bunyamina), jak wczasnij powierzōłch ci jego brata (Yusufa)?" Tak tōż Allah je nojlepszym strōżōm i je Nojbarzij Życzōncy postrzōd Życzōncych

وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ

wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).

A kedy ôtworzili swoje dobra, znojdōm, iże jejich dobra (wymiana) były im wrōcōne. Pedzieli: "O nasz fater! Co wiyncyj mogłybymy chcieć. To sōm nasze dobra wrōcōne do nōm, i my bydymy w sztańdzie nakarmić nasze familije, i bydymy ôpiyrać sie ô naszych krewnych, i bydymy mieli ekstra ôdżywka (zboża) tak ciynżko jak ładunek kameli. To je łacno rzecz (dlo krōla Egiptu)."

قَالَ لَنْ اُرْسِلَهٗ مَعَكُمْ حَتّٰى تُؤْتُوْنِ مَوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ لَتَأْتُنَّنِيْ بِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يُّحَاطَ بِكُمْۚ فَلَمَّآ اٰتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ

qāla lan ursilahū ma‘akum ḥattā tu'tūni mauṡiqam minallāhi lata'tunnanī bihī illā ayyuḥāṭa bikum, falammā ātauhu mauṡiqahum qālallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

Ôn (Jacob) pedzioł: "Niy pozwolōm go iś z tobom, podwiela niy przisiygniesz mi w (mianie) Allaha, iże zdecydowanie prziwrōcisz go do mie, bodej, że bydziesz ôbtoczōny (wrogami)." Po tym, jak prziświynciyli przisiygła, ôn (Jacob) pedzioł: "Allah je świodkym tego, co godamy."

وَقَالَ يٰبَنِيَّ لَا تَدْخُلُوْا مِنْۢ بَابٍ وَّاحِدٍ وَّادْخُلُوْا مِنْ اَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَةٍۗ وَمَآ اُغْنِيْ عَنْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ

wa qāla yā baniyya lā tadkhulū mim bābiw wāḥidiw wadkhulū min abwābim mutafarriqah(tin), wa mā ugnī ‘ankum minallāhi min syai'(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ‘alaihi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).

I ôn (Jacob) pedzioł: "O moje dzieci! Niy wejdźcie z jednyj bramy, a niy wejdźcie z roztōmajtych bram; jednak niy mogōm was ôbrōnić w nojmyńszyj miarze przed (przeznaczyniym) Allaha. Ta decyzyjo je ino dlo Allaha. W Niego zaufajōm i w Niego tyż tych, kerzi zaufajōm."

وَلَمَّا دَخَلُوْا مِنْ حَيْثُ اَمَرَهُمْ اَبُوْهُمْۗ مَا كَانَ يُغْنِيْ عَنْهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا حَاجَةً فِيْ نَفْسِ يَعْقُوْبَ قَضٰىهَاۗ وَاِنَّهٗ لَذُوْ عِلْمٍ لِّمَا عَلَّمْنٰهُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lammā dakhalū min ḥaiṡu amarahum abūhum, mā kāna yugnī ‘anhum minallāhi min syai'in illā ḥājatan fī nafsi ya‘qūba qaḍāhā, wa innahū lażū ‘ilmil limā ‘allamnāhu wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

A kedy weszli podle rozkazu swojigo fatra, (jejich wejście) niy mogło ôdciepnōńć decyzyje Allaha w nojmyńszyj miarze, (ale było to) ino pragniynie u Jakuba, kere ôn ustaliōł. I richtich ôn mo wiedza, bo My go nauczyli. Ale wiynkszość ludzi niy wie.

وَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَخَاهُ قَالَ اِنِّيْٓ اَنَا۠ اَخُوْكَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa lammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi akhāhu qāla innī akhūka falā tabta'is bimā kānū ya‘malūn(a).

A kedy weszli (kaj) Yusuf, stawiōł swojigo brata (Bunyamina) na jego miyjscu, ôn (Yusuf) pedzioł: "Richtich jōn sōm twojim bratym, niy bōdź smutny ôd tego, co zrobiyli."

فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ جَعَلَ السِّقَايَةَ فِيْ رَحْلِ اَخِيْهِ ثُمَّ اَذَّنَ مُؤَذِّنٌ اَيَّتُهَا الْعِيْرُ اِنَّكُمْ لَسٰرِقُوْنَ

falammā jahhazahum bijahāzihim ja‘las-siqāyata fī raḥli akhīhi ṡumma ażżana mu'ażżinun ayyatuhal-‘īru innakum lasāriqūn(a).

Tak że kedy ôstało im przigotowane jedzynie, ôn (Yusuf) włożōł szklanka do wora ôd brata. Wtynczos ktoś krzyknōł: "O karawana! Na zicher steście złodzieji."

قَالُوْا وَاَقْبَلُوْا عَلَيْهِمْ مَّاذَا تَفْقِدُوْنَ

qālū wa aqbalū ‘alaihim māżā tafqidūn(a).

Pytali, stawiajōnc sie przed niymi (ôbskarżajōncymi), “Co straciyliście?”

قَالُوْا نَفْقِدُ صُوَاعَ الْمَلِكِ وَلِمَنْ جَاۤءَ بِهٖ حِمْلُ بَعِيْرٍ وَّاَنَا۠ بِهٖ زَعِيْمٌ

qālū nafqidu ṣuwā‘al-maliki wa liman jā'a bihī ḥimlu ba‘īriw wa ana bihī za‘īm(un).

Ôdpowiedzieli: „Straciyli my kelusz krōla, a fto go swrōci, dostowo ładunek kamele, a ja to gwarantujōm.”

قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ مَّا جِئْنَا لِنُفْسِدَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كُنَّا سٰرِقِيْنَ

qālū tallāhi laqad ‘alimtum mā ji'tanā linufsida fil-arḍi wa mā kunnā sāriqīn(a).

Ôni (bracia Yusufa) ôdpowiedzieli: “Przi Allahu, wiesz, iże niy prziszli my, coby sprawić zło na ziymi, i niy sōmy złodzieji.”

قَالُوْا فَمَا جَزَاۤؤُهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ كٰذِبِيْنَ

qālū famā jazā'uhū in kuntum kāżibīn(a).

Pedzieli: „Ale jako je sztrofa, jeźli kłamiesz?”

قَالُوْا جَزَاۤؤُهٗ مَنْ وُّجِدَ فِيْ رَحْلِهٖ فَهُوَ جَزَاۤؤُهٗ ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

qālū jazā'uhū maw wujida fī raḥlihī fa huwa jazā'uh(ū), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

Ôdpowiedzieli: "Strofa je tako, co fto znojdzie stracōny przedmiot we swojim worcu, dostowo swoja sztrofa. Tak karujymy przestympcōw."

فَبَدَاَ بِاَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعَاۤءِ اَخِيْهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَهَا مِنْ وِّعَاۤءِ اَخِيْهِۗ كَذٰلِكَ كِدْنَا لِيُوْسُفَۗ مَا كَانَ لِيَأْخُذَ اَخَاهُ فِيْ دِيْنِ الْمَلِكِ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗنَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ وَفَوْقَ كُلِّ ذِيْ عِلْمٍ عَلِيْمٌ

fa bada'a bi'au‘iyatihim qabla wi‘ā'i akhīhi ṡummastakhrajahā miw wi‘ā'i akhīh(i), każālika kidnā liyūsuf(a), mā kāna liya'khuża akhāhu fī dīnil-maliki illā ay yasyā'allāh(u), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), wa fauqa kulli żī ‘ilmin ‘alīm(un).

Zaczōn tōż przeszukować jejich wory przed tymi włosnego brata, a potym wyjōnł je ze wory brata. Tak ułożyliśmy dlo Yusufa. Niy mōg skorać swojigo brata podle prawa krōla, bodej, że Allah chcioł. Podnoszōmy w statusie kogo chcymy. a nad kożdōm wiedzōm ôsobōm je ktoś, fto wie wiyncyj

۞ قَالُوْٓا اِنْ يَّسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ اَخٌ لَّهٗ مِنْ قَبْلُۚ فَاَسَرَّهَا يُوْسُفُ فِيْ نَفْسِهٖ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْۚ قَالَ اَنْتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا ۚوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَصِفُوْنَ

qālū iy yasriq faqad saraqa akhul lahū min qabl(u), fa asarrahā yūsufu fī nafsihī wa lam yubdihā lahum, qāla antum syarrum makānā(n), wallāhu a‘lamu bimā taṣifūn(a).

Pedzieli: "Jeźli kradzie, to richtich przed tym tyż jego brat kradōł." Tak tōż Yusuf skrywoł (nerwowość) we swojim sercu i niy pokozoł im jij. Pedzioł (we swojim sercu): "Towo pozycyjo je naprowda gorszo. A Allah wie nojlepij, co wyklarowasz."

قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

Pedzieli: "O Al-Aziz! Mŏ starszego fatra, tōż weź zamiast tego jednego z nōs, richtich widzimy, iże jesteś jednym z tych, kerzi robiōm dobro.

قَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اَنْ نَّأْخُذَ اِلَّا مَنْ وَّجَدْنَا مَتَاعَنَا عِنْدَهٗٓ ۙاِنَّآ اِذًا لَّظٰلِمُوْنَ ࣖ

qāla ma‘āżallāhi an na'khuża illā maw wajadnā matā‘anā ‘indah(ū), innā iżal laẓālimūn(a).

Ôn (Yusuf) pedzioł: "Proszōm Allaha ô ôchrōna przed zatrzymaniym (kogo ino), z wyjōntkym ôsoby, z kerōm znojdymy nasz majōntek, jeźli (robiymy) to, ôznaczo to, iże jemy przestympcami."

فَلَمَّا اسْتَيْـَٔسُوْا مِنْهُ خَلَصُوْا نَجِيًّاۗ قَالَ كَبِيْرُهُمْ اَلَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنَّ اَبَاكُمْ قَدْ اَخَذَ عَلَيْكُمْ مَّوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُّمْ فِيْ يُوْسُفَ فَلَنْ اَبْرَحَ الْاَرْضَ حَتّٰى يَأْذَنَ لِيْٓ اَبِيْٓ اَوْ يَحْكُمَ اللّٰهُ لِيْۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ

falammastai'asū minhu khalaṣū najiyyā(n), qāla kabīruhum alam ta‘lamū anna abākum qad akhaża ‘alaikum mauṡiqam minallāhi wa min qablu mā farrattum fī yūsufa falan abraḥal-arḍa ḥattā ya'żana lī abī au yaḥkumallāhu lī, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

Tak tōż kedy rozczarowali sie ôd tego (decyzyjo Jozefa), byli sami (w czasie ôbmyślanio) w szeptach. Nojstarszy z nich pedzioł: "Niy wiesz, iże twōj fater przijōn ôd ciebie ôbiecynie z (miano) Allaha, a przed tym pociepnōłeś Yusufa? Bez to niy ôpuszczōm tego kraju (Egipt), podwiela mōj fater niy przizwoli (na wrōcynie), abo Allah niy postanowi przeciwko mi. I ôn je nojlepszy sędzia."

اِرْجِعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْكُمْ فَقُوْلُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّ ابْنَكَ سَرَقَۚ وَمَا شَهِدْنَآ اِلَّا بِمَا عَلِمْنَا وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حٰفِظِيْنَ

irji‘ū ilā abīkum fa qūlū yā abānā innabnaka saraq(a), wa mā syahidnā illā bimā ‘alimnā wa mā kunnā lil-gaibi ḥāfiẓīn(a).

Wrōć do swojigo fatra i pedź: "O fater! Richtich, twōj syn kradōł i my widzieli ino to, co wiymy, a niy wiymy, co je za tym."

وَسْـَٔلِ الْقَرْيَةَ الَّتِيْ كُنَّا فِيْهَا وَالْعِيْرَ الَّتِيْٓ اَقْبَلْنَا فِيْهَاۗ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

was'alil-qaryatal-latī kunnā fīhā wal-‘īral-latī aqbalnā fīhā, wa innā laṣādiqūn(a).

I spytajcie (miyszkańcōw) ziymie, kaj jemy, i karawany, kero prziszła z nami. A my sōm ôdpednimi ludźmi.”

قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَنِيْ بِهِمْ جَمِيْعًاۗ اِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), ‘asallāhu ay ya'tiyanī bihim jamī‘ā(n), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

Ôn (Jacob) pedzioł: "W ryalności jesteś jedyny, fto widzi dobre (złe) sprawy. Tak tōż (moja ciyrpliwość) je dobro ciyrpliwość. Nadziejōm sie, iże Allah prziniesie mi je wszyske. Richtich, Ôn je Wszechwiedōncy, Nojmōndry."

وَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰٓاَسَفٰى عَلٰى يُوْسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنٰهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيْمٌ

wa tawallā ‘anhum wa qāla yā asafā ‘alā yūsufa wabyaḍḍat ‘aināhu minal-ḥuzni fa huwa kaẓīm(un).

I ôn (Jakub) ôdwrōciōł sie ôd nich (swojich synōw) godajōnc: "Och, mōj żal za Jozefa", a jego ôczy stały sie biołe ôd smutku. Niymy strzimowoł swoja gniyw (w strōna swojich dzieckōw).

قَالُوْا تَاللّٰهِ تَفْتَؤُا تَذْكُرُ يُوْسُفَ حَتّٰى تَكُوْنَ حَرَضًا اَوْ تَكُوْنَ مِنَ الْهٰلِكِيْنَ

qālū tallāhi tafta'u tażkuru yūsufa ḥattā takūna ḥaraḍan au takūna minal-hālikīn(a).

Pedzieli: "Przi Allahu, niy przestajesz pamiyntać ô Yusufa, podwiela niy (ciyrpisz) powożnyj choroby abo niy bydziesz postrzōd tych, kerzi ginōm."

قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

Ôn (Jacob) ôdpowiedzioł: "Ino do Allaha skarżōm sie ô moje kłopoty i smutek. I wiem ôd Allaha tego, czego ty niy wiesz.

يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ

yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).

O moje dzieci! Chodź, szukaj (nowic) ô Yusufie i jego braciach i niy rozczuwaj sie ôd łaskawości Allaha. Richtich, ci, kerzi rozczuwajōm sie ôd łaskawości Allaha, to ino ci, kerzi niy wierzōm."

فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلَيْهِ قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ مَسَّنَا وَاَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجٰىةٍ فَاَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَاۗ اِنَّ اللّٰهَ يَجْزِى الْمُتَصَدِّقِيْنَ

falammā dakhalū ‘alaihi qālū yā ayyuhal-‘azīzu massanā wa ahlanaḍ-ḍurru wa ji'nā bibiḍā‘atim muzjātin fa aufi lanal-kaila wa taṣaddaq ‘alainā, innallāha yajzil-mutaṣaddiqīn(a).

Tak tōż, kej weszli do (miyjsca) Yusufa, pedzieli: "O Al-Aziz! My i naszo familijo byliśmy ukrziwiōni ôd niyprzijazności i prziszliśmy przinoszōnc rzeczy, kere sōm bezwartościowe, tōż wypełnijcie naszo kwota (zboża) i dajcie nōm jałowiec. Richtich, Allah nadgrodzo tych, kerzi dowajōm jałowiec."

قَالَ هَلْ عَلِمْتُمْ مَّا فَعَلْتُمْ بِيُوْسُفَ وَاَخِيْهِ اِذْ اَنْتُمْ جٰهِلُوْنَ

qāla hal ‘alimtum mā fa‘altum biyūsufa wa akhīhi iż antum jāhilūn(a).

Ôn (Yusuf) pedzioł: "Wiesz (zło), co zrobiōłeś z Yusufym i jego braciami, pōniywoż niy zdałeś sie sprawa (kōnsekwyncyjōw) swojich czynōw?"

قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

Pedzieli: "Naprawdę jesteś Jozefym?" Ôn (Yusuf) ôdpowiedzioł: "Jōn sōm Yusuf, a to je mōj brat. Richtich, Allah ôddał nōm Swoja łaska. Richtich, fto je pobożny i cierpliwy, to richtich, Allah niy marnuje nadgrody tych, kerzi robiōm dobro."

قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ اٰثَرَكَ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَاِنْ كُنَّا لَخٰطِـِٕيْنَ

qālū tallāhi laqad āṡarakallāhu ‘alainā wa in kunnā lakhāṭi'īn(a).

Pedzieli: "Przi Allahu, Allah prawdziwie woloł ci przed nami, i richtich my sōm ci, kerzi sōm winowaci (grzyszniki)."

قَالَ لَا تَثْرِيْبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَۗ يَغْفِرُ اللّٰهُ لَكُمْ ۖوَهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ

qāla lā taṡrība ‘alaikumul-yaum(a), wa yagfirullāhu lakum, wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).

Ôn (Yusuf) pedzioł: "W tym dniu niy ma przeciwko tobie żodnyj ôszkliwości, niech ci Allah przebaczy. I ôn je Nojbarzij Życzōncy postrzōd łagodnych.

اِذْهَبُوْا بِقَمِيْصِيْ هٰذَا فَاَلْقُوْهُ عَلٰى وَجْهِ اَبِيْ يَأْتِ بَصِيْرًا ۚوَأْتُوْنِيْ بِاَهْلِكُمْ اَجْمَعِيْنَ ࣖ

iżhabū biqamīṣī hāżā fa alqūhu ‘alā wajhi abī ya'ti baṣīrā(n), wa'tūnī bi'ahlikum ajma‘īn(a).

Idź z mojimi ôblyczyniami, a potym ścierz je na gyzicht mojigo fatra, a potym ôn ôdwrōci sie; i prziwōdź do mie cołko swoja familijo.”

وَلَمَّا فَصَلَتِ الْعِيْرُ قَالَ اَبُوْهُمْ اِنِّيْ لَاَجِدُ رِيْحَ يُوْسُفَ لَوْلَآ اَنْ تُفَنِّدُوْنِ

wa lammā faṣalatil-‘īru qāla abūhum innī la'ajidu rīḥa yūsufa lau lā an tufannidūn(i).

A kedy karawana ôpuściyła (z ziymie Egiptu), jejich fater pedzioł: "Richtich, ôdczuwołch wōnch Yusufa, kebyś mnie niy ôbskarżyli ô słaby umysł (ôczywiście, usprawiedliwiōłbyś mnie)."

قَالُوْا تَاللّٰهِ اِنَّكَ لَفِيْ ضَلٰلِكَ الْقَدِيْمِ

qālū tallāhi innaka lafī ḍalālikal-qadīm(i).

Ôni (jego familijo) pedzieli: "Przi Allahu, jesteś durch we swojich piyrwyjszych felerach."

فَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَ الْبَشِيْرُ اَلْقٰىهُ عَلٰى وَجْهِهٖ فَارْتَدَّ بَصِيْرًاۗ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْۙ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

falammā an jā'al-basyīru alqāhu ‘alā wajihihī fartadda baṣīrā(n), qāla alam aqul lakum, innī a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

Tak tōż, kej przibył nosiciel dobryj nowiny, pocieroł (ôblyczynia) swoje (Jakoba) gyzicht, a potym mōg zaś zoboczyć. Ôn (Jacob) pedzioł: "Niy pedziołch ci, co wiem ôd Allaha tego, czego ty niy wiesz?"

قَالُوْا يٰٓاَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَآ اِنَّا كُنَّا خٰطِـِٕيْنَ

qālū yā abānastagfir lanā żunūbanā innā kunnā khāṭi'īn(a).

Pedzieli: "O fater nasz! Prosz ô przebaczynie za nasze grzychy, richtich my sōm winowaci (grzyszniki)."

قَالَ سَوْفَ اَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّيْ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla saufa astagfiru lakum rabbī, innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

Ôn (Jakob) pedzioł: "Proszōm mojigo Pana ô przebaczynie za ciebie. Richtich, Ôn je Nojbarzij Przebaczajōncy, Nojbarzij Miłosierczy."

فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوْا مِصْرَ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ اٰمِنِيْنَ ۗ

falammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi abawaihi wa qāladkhulū miṣra in syā'allāhu āminīn(a).

Tak tōż, kej weszli (kaj) Yusuf, ôbjōnł (i narychtowoł miyjsce do) swojich ôjcōw, godajōnc: "Wejdź do ziymie Egiptu, jeźli Bog chce, w bezpiyczyństwie."

وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

I podniōs swojich ôjcōw na trōn. I ôni (wszyscy) pokłoniyli sie przed nim (Yusufom). I ôn (Yusuf) pedzioł: "O mōj fater! To je interpretacyjo mojigo piyrwyjszego snu. I richtich mōj Pan uczyniōł go rzeczywistościōm. Richtich mōj Pan zrobiōł mi dobro, kedy uwolniōł mnie z wiynziynio i kedy prziwiōd ci z wsi, po tym, jak Szatan zniszczōł (relacyje) miyndzy mnōm a mojimi bratrami, Richtich je to, co ôn je łagodny. Wszechwiedōncy, Wszechmōndry.

۞ رَبِّ قَدْ اٰتَيْتَنِيْ مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِيْ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۚ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَنْتَ وَلِيّٖ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۚ تَوَفَّنِيْ مُسْلِمًا وَّاَلْحِقْنِيْ بِالصّٰلِحِيْنَ

rabbi qad ātaitanī minal-mulki wa ‘allamtanī min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), fāṭiras-samāwāti wal-arḍ(i), anta waliyyī fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), tawaffanī muslimaw wa alḥiqnī biṣ-ṣāliḥīn(a).

Moj Panie, richtich Ty prziznołeś mi jakeś mocy i nauczōłeś mi jakeś interpretacyje snōw. (O Boże), stwōrca niebus i ziymie, jesteś moim patrōnym na tym świecie i w ôstatku, ôpuw mnie za muzułmana i prziłōncz sie do pobożnych."

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَۚ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ اَجْمَعُوْٓا اَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُوْنَ

Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż ajma‘ū amrahum wa hum yamkurūn(a).

To je niykere z niywidzialnych nowic, kere ôbjawiyli my ci (Muhammadowi); chocioż ty niy bōłeś kole nich, kedy ôni zgodziyli sie ułożyć sztuczka (coby włożyć Jozefa do studnie).

وَمَآ اَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِيْنَ

wa mā akṡarun-nāsi wa lau ḥaraṣta bimu'minīn(a).

I wiynkszość ludzi niy wierzi, nawet jeźli richtich chcesz.

وَمَا تَسْـَٔلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā tas'aluhum ‘alaihi min ajr(in), in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

I ty niy prosisz jejich ô nic w zamian (za swoje powołanie), bo to (powołanie) je naukōm do cołkigo świata.

وَكَاَيِّنْ مِّنْ اٰيَةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ يَمُرُّوْنَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ka'ayyim min āyatin fis-samāwāti wal-arḍi yamurrūna ‘alaihā wa hum ‘anhā mu‘rḍūn(a).

I jak moc znakōw (srogości Allaha) na niebiach i na ziymi przeszli, ale ôdwrōciyli sie ôd nich.

وَمَا يُؤْمِنُ اَكْثَرُهُمْ بِاللّٰهِ اِلَّا وَهُمْ مُّشْرِكُوْنَ

wa mā yu'minu akṡaruhum billāhi illā wa hum musyrikūn(a).

A wiynkszość z nich niy wierzi w Allaha, w ryalności kojarzi z Nim partnyrōw.

اَفَاَمِنُوْٓا اَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِّنْ عَذَابِ اللّٰهِ اَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

afa aminū an ta'tiyahum gāsyiyatum min ‘ażābillāhi au ta'tiyahumus-sā‘atu bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

Czujōm sie bezpieczni przed nadchodzyniym sztrofy Allaha, kero je pokrywo, abo przed narŏz przichodzōncym do nich Sgrōd, w czasie kej ôni niy sōm tego świadōmi?

قُلْ هٰذِهٖ سَبِيْلِيْٓ اَدْعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗعَلٰى بَصِيْرَةٍ اَنَا۠ وَمَنِ اتَّبَعَنِيْ ۗوَسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

qul hāżihī sabīlī ad‘ū ilallāh(i), ‘alā baṣīratin ana wa manittaba‘anī, wa subḥānallāhi wa mā ana minal-musyrikīn(a).

Pedź (Muhammad): "To je mōj spōsōb, ja i ci, kerzi sōm za mnōm, zapraszamy (ci) do Allaha z pewnościōm, chwała Allahowi, a ja niy sōm jednym z politeistōw."

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).

I niy posłali my przed tobōm (Muhammada), ale czowieka, kerymu dali my ôbjawiynia postrzōd ludu kraju. Czy niy rajzowali po ziymi i niy zoboczyli, co sie stało z tymi przed niymi (kerzi uwierzili apostołowi). I richtich, ziymia życio po śmierci je lepszo dlo pobożnych. Niy rozumiesz?

حَتّٰٓى اِذَا اسْتَيْـَٔسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوْا جَاۤءَهُمْ نَصْرُنَاۙ فَنُجِّيَ مَنْ نَّشَاۤءُ ۗوَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِيْنَ

Ḥattā iżastai'asar-rusulu wa ẓannū annahum qad kużibū jā'ahum naṣrunā, fa nujjiya man nasyā'(u), wa lā yuraddu ba'sunā ‘anil-qaumil-mujrimīn(a).

Tak tōż kedy apostoły niy majōm już nadzieje (na wiera swojigo ludu) i wierzōm, iże ôni byli ôszydzyni, to ôni (apostoły) przichodzōm na Naszo pōmoc, to bydōm zbawiōne bez tych, kogo chcymy. A Naszo sztrofa niy może być ôdciepniynto ôd grzysznikōw

لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

Richtich, w jejich historyjach je nauczanie dlo ludzi, kerzi majōm rozum. (Koran) niy ma wymyślōnōm historyjōm, ale usprawiedliwio piyrwyjsze (ksiōnżki), klaruje wszysko, jak tyż (jako) przewodnictwo i łaskawość do tych, kerzi wierzōm.