Q.S Юнус (يُونُس) - 109 Шумораи оятҳо

الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِ

alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).

Алиф Лом Ро. Инҳо оятҳои пур аз ҳикмат дар Қуръон ҳастанд.

اَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا اَنْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى رَجُلٍ مِّنْهُمْ اَنْ اَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكٰفِرُوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ مُّبِيْنٌ

akāna lin-nāsi ‘ajaban an auḥainā ilā rajulim minhum an anżirin-nāsa wa basysyiril-lażīna āmanū anna lahum qadama ṣidqin ‘inda rabbihim, qālal-kāfirūna inna hāżā lasāḥirum mubīn(un).

Тааҷҷубовар нест, ки мардум аз он ки ба марде аз онҳо ваҳй кардем, ки: «Мардумро бим деҳ ва мӯъминонро ба он ки онҳо дар назди Худо мақоми баланд доранд, шод гардон», ҳайрон шаванд. Кофирон гуфтанд: «Ин мард (Муҳаммад) дар ҳақиқат ҷодугар аст».

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْاَمْرَۗ مَا مِنْ شَفِيْعٍ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ اِذْنِهٖۗ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

inna rabbakumullāhul -lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsyi yudabbirul-amr(a), mā min syafī‘in illā mim ba‘di iżnih(ī), żālikumullāhu rabbukum fa‘budūh(u), afalā tażakkarūn(a).

Ба дурустӣ, Парвардигори шумо Аллоҳ аст, ки осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид, сипас бар Арш нишаст, то ҳама корҳоро танзим кунад. Ҳеҷ кас ҷуз ба иҷозати Ӯ шафоъат карда наметавонад. Ин Аллоҳ аст, Парвардигори шумо, пас Ӯро ибодат кунед. Оё шумо дарс нагирифтед?

اِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيْعًاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّاۗ اِنَّهٗ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ لِيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ بِالْقِسْطِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيْمٍ وَّعَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢبِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ

ilaihi marji‘ukum jamī‘ā(n), wa‘dallāhi ḥaqqā(n), innahū yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū liyajziyal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti bil-qisṭ(i), wal-lażīna kafarū lahum syarābum min ḥamīmiw wa ‘ażābun alīmum bimā kānū yakfurūn(a).

Бозгашти ҳамаи шумо танҳо ба сӯи Ӯст. Ин ваъдаи ҳақиқӣ ва возеҳи Худост. Ба дурустӣ, Ӯст, ки офариниши махлуқотро оғоз кард ва сипас онро такрор кард (онҳоро пас аз эҳё зинда кард), то касонеро, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, ба таври одилона мукофот диҳад. Дар айни ҳол, барои кофирон аз сабаби куфрашон оби ҷӯшон ва азоби дарднок дода мешавад.

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَاۤءً وَّالْقَمَرَ نُوْرًا وَّقَدَّرَهٗ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ مَا خَلَقَ اللّٰهُ ذٰلِكَ اِلَّا بِالْحَقِّۗ يُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

huwal-lażī ja‘alasy-syamsa ḍiyā'aw wal-qamara nūraw wa qaddarahū manāzila lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), mā khalaqallāhu zālika illā bil-ḥaqq(i), yufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

Ӯст, ки офтоб ва моҳро равшан мекунад ва маконҳоро дар мадори онҳо муайян мекунад, то шумори солҳо ва ҳисобро бидонед. Аллоҳ ин тавр наофаридааст, балки дуруст. Ӯ нишонаҳои (бузургии) Худро барои касоне, ки медонанд, баён мекунад.

اِنَّ فِى اخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَّقُوْنَ

inna fikhtilāfil-laili wan-nahāri wa mā khalaqallāhu fis-samāwāti wal-arḍi la'āyātil liqaumiy yattaqūn(a).

Албатта, дар ивазшавии шабу рӯз ва он чизе, ки Аллоҳ дар осмонҳову замин офаридааст, барои касоне, ки аз Аллоҳ метарсанд, нишонаҳое вуҷуд дорад.

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا وَرَضُوْا بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَاطْمَـَٔنُّوْا بِهَا وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنْ اٰيٰتِنَا غٰفِلُوْنَۙ

innal-lażīna lā yarjūna liqā'anā wa raḍū bil-ḥayātid-dun-yā waṭma'annū bihā wal-lażīna hum ‘an āyātinā gāfilūn(a).

Ба дурустӣ, онҳое, ки умеди дидори Моро надоранд (ба ин бовар надоранд) ва ба зиндагии дунё розӣ ҳастанд ва аз он ором мегиранд ва онон, ки оятҳои моро нодида мегиранд,

اُولٰۤىِٕكَ مَأْوٰىهُمُ النَّارُ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

ulā'ika ma'wāhumun nāru bimā kānū yaksibūn(a).

Ба сабаби аъмолашон, ҷойгоҳашон дар дӯзах аст.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ يَهْدِيْهِمْ رَبُّهُمْ بِاِيْمَانِهِمْۚ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti yahdīhim rabbuhum bi'īmānihim, tajrī min taḥtihimul-anhāru fī jannātin na‘īm(i).

Ба дурустӣ, касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, ба сабаби имонашон аз ҷониби Парвардигорашон ҳидоят карда мешаванд. Онҳо дар боғҳои пурнеъмат, ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорист, ҳастанд.

دَعْوٰىهُمْ فِيْهَا سُبْحٰنَكَ اللّٰهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيْهَا سَلٰمٌۚ وَاٰخِرُ دَعْوٰىهُمْ اَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

da‘wāhum fīhā subḥānakallāhumma wa taḥiyyatuhum fīhā salām(un), wa ākhiru da‘wāhum anil-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

Дуои онҳо дар он «Субҳонакаллоҳумма» (Парвардигори мо, Ту покӣ ва ҷалоли Ӯро бихоҳ) ва саломашон «Салом» (салому дуруд бар шумо) аст ва анҷоми дуои онҳо «Алҳамду лиллоҳи раббил ъаламийн» (Ситоиш барои Аллоҳ, Парвардигори ҷаҳониён) аст.

۞ وَلَوْ يُعَجِّلُ اللّٰهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجَالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ اِلَيْهِمْ اَجَلُهُمْۗ فَنَذَرُ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

wa lau yu‘ajjilullāhu lin-nāsisy-syarrasti‘jālahum bil-khairi laquḍiya ilaihim ajaluhum, fa nażarul-lażīna lā yarjūna liqā'anā fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

Ва агар Аллоҳ барои мардум бадиро ҳамон тавре ки онҳо хайрро мепурсанд, шитоб диҳад, умри онҳо ба поён мерасад. Аммо Мо онҳоеро, ки умеди дидори моро надоранд, дар гумроҳии худ саргардон мегузорем.

وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْۢبِهٖٓ اَوْ قَاعِدًا اَوْ قَاۤىِٕمًا ۚفَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهٗ مَرَّ كَاَنْ لَّمْ يَدْعُنَآ اِلٰى ضُرٍّ مَّسَّهٗۗ كَذٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِيْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa iżā massal-insānaḍ-ḍurru da‘ānā lijambihī au qā‘idan au qā'imā(n), falammā kasyafnā ‘anhu ḍurrahū marra ka'allam yad‘unā ilā ḍurrim massah(ū), każālika zuyyina lil-musrifīna mā kānū ya‘malūn(a).

Ва вақте ки инсон дар хатар аст, хобида, нишаста ё истода Моро дуо мекунад, аммо пас аз он ки Мо хатарро аз ӯ дур кардем, (ба роҳи гумроҳӣ) бармегардад, гӯё ҳеҷ гоҳ аз Мо дуо накардааст, ки хатареро, ки ба ӯ расидааст, бартараф кунем. Ҳамин тавр, барои одамоне, ки аз ҳадди корҳое, ки мекунанд, берун мераванд, зебо мешавад.

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوْاۙ وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ وَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ

wa laqad ahlaknal-qurūna min qablikum lammā ẓalamū, wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināti wa mā kānū liyu'minū, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо мардумеро, ки пеш аз шумо буданд, ҳангоме ки ситам карданд, ҳалок кардем, ҳарчанд паёмбаронашон бо хабари (воқеӣ) омада буданд, вале онҳо ба ҳеҷ ваҷҳ имон наоварданд. Мо гунаҳкоронро чунин ҷазо медиҳем.

ثُمَّ جَعَلْنٰكُمْ خَلٰۤىِٕفَ فِى الْاَرْضِ مِنْۢ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma ja‘alnākum khalā'ifa fil-arḍi mim ba‘dihim linanẓura kaifa ta‘malūn(a).

Сипас шуморо пас аз онҳо дар рӯи замин ҷонишини онҳо гардонидем, то бубинем, ки чӣ гуна амал мекунед.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

Ва чун оёти Мо бар онҳо равшан хонда шуд, касоне, ки умеди дидори Моро надоштанд, гуфтанд: «Китобе ҷуз ин Қуръон биёваред ё онро иваз кунед». Бигӯ (Муҳаммад): «Барои ман сазовор нест, ки онро аз рӯи ихтиёри худ тағйир диҳам. Ман танҳо аз он чизе пайравӣ мекунам, ки бар ман ваҳй шудааст. Ман аз азоби рӯзи бузург (қиёмат) метарсам, агар аз Парвардигорам нофармонӣ кунам».

قُلْ لَّوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا تَلَوْتُهٗ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَدْرٰىكُمْ بِهٖ ۖفَقَدْ لَبِثْتُ فِيْكُمْ عُمُرًا مِّنْ قَبْلِهٖۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

qul lau syā'allāhu mā talautuhū ‘alaikum wa lā adrākum bih(ī), faqad labiṡtu fīkum ‘umuram min qablih(ī), afalā ta‘qilūn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Агар Худо мехост, ман онро бароятон намехондам ва шуморо аз он огоҳ намекардам». Ман пеш аз (пеш аз) нозил шудани Қуръон муддати тӯлонӣ бо шумо мондам. Оё шумо намефаҳмед?»

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْمُجْرِمُوْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥul-mujrimūn(a).

Пас, кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё оёти Ӯро дурӯғ мешуморад? Албатта, гуноҳкорон наҷот намеёбанд.

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ هٰٓؤُلَاۤءِ شُفَعَاۤؤُنَا عِنْدَ اللّٰهِ ۗقُلْ اَتُنَبِّـُٔوْنَ اللّٰهَ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِۗ سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yaḍurruhum wa lā yanfa‘uhum wa yaqūlūna hā'ulā'i syufa‘ā'unā ‘indallāh(i), qul atunabbi'ūnallāha bimā lā ya‘lamu fis-samāwāti wa lā fil-arḍ(i), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

Ва онҳо ғайр аз Аллоҳ чизеро мепарастанд, ки ба онҳо зараре намерасонад ва ба онҳо фоидае намерасонад ва мегӯянд: «Инҳо шафоатгарони мо дар назди Аллоҳ ҳастанд». Бигӯ: «Оё ба Аллоҳ чизеро мегӯед, ки Ӯ дар бораи он чӣ дар осмонҳост ва на он чӣ дар замин аст, намедонад?» Аллоҳи мутаол аз он чизе, ки онҳо бо ҳам шарик месозанд, пок аст.

وَمَا كَانَ النَّاسُ اِلَّآ اُمَّةً وَّاحِدَةً فَاخْتَلَفُوْاۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ فِيْمَا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa mā kānan-nāsu illā ummataw wāḥidatan fakhtalafū, wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum fīmā fīhi yakhtalifūn(a).

Ва мардум як уммат буданд, сипас пароканда шуданд. Агар аз ҷониби Парвардигорат ҳукме набуд, дар бораи он чизе, ки ихтилоф мекарданд, миёни онҳо доварӣ мешуд.

وَيَقُوْلُوْنَ لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۚ فَقُلْ اِنَّمَا الْغَيْبُ لِلّٰهِ فَانْتَظِرُوْاۚ اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ ࣖ

wa yaqūlūna lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), faqul innamal-gaibu lillāhi fantaẓirū, innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

Ва мегӯянд: «Чаро аз ҷониби Парвардигораш бар ӯ (Муҳаммад) нишонае нозил нашудааст?» Бигӯ: «Албатта, ғайб аз они Худост; пас интизор шавед, ман низ бо шумо интизор мекашам».

وَاِذَآ اَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِّنْۢ بَعْدِ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُمْ اِذَا لَهُمْ مَّكْرٌ فِيْٓ اٰيٰتِنَاۗ قُلِ اللّٰهُ اَسْرَعُ مَكْرًاۗ اِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُوْنَ مَا تَمْكُرُوْنَ

wa iżā ażaqnan-nāsa raḥmatam mim ba‘di ḍarrā'a massathum iżā lahum makrun fī āyātinā, qulillāhu asra‘u makrā(n), inna rusulanā yaktubūna mā tamkurūn(a).

Ва ҳар гоҳ ба мардум раҳмате ато кунем, пас аз он ки ба онҳо мусибате расид, онҳо фавран дар бораи оёти Мо фиреб медиҳанд. Бигӯ: «Худо зудтар азоб хоҳад гирифт (барои ин фиреб). Фариштагони Мо фиреби шуморо мебинанд.

هُوَ الَّذِيْ يُسَيِّرُكُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ حَتّٰٓى اِذَا كُنْتُمْ فِىْ الْفُلْكِۚ وَجَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيْحٍ طَيِّبَةٍ وَّفَرِحُوْا بِهَا جَاۤءَتْهَا رِيْحٌ عَاصِفٌ وَّجَاۤءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اُحِيْطَ بِهِمْۙ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ لَىِٕنْ اَنْجَيْتَنَا مِنْ هٰذِهٖ لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

huwal-lażī yusayyirukum fil-barri wal-baḥr(i), ḥattā iżā kuntum fil-fulk(i), wa jaraina bihim birīḥin ṭayyibatiw wa fariḥū bihā jā'athā rīḥun ‘āṣifuw wa jā'ahumul-mauju min kulli makāniw wa ẓannū annahum uḥīṭa bihim, da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), la'in anjaitanā min hāżihī lanakūnanna minasy-syākirīn(a).

Ӯ Худоест, ки шуморо тавони роҳ рафтан дар хушкӣ ва шиноварӣ дар баҳр кардааст. Пас, вақте ки шумо дар киштӣ ҳастед ва он (киштӣ) онҳоро (мардуми онро) бо шамоли хубе мебарад ва онҳо аз он хурсанд мешаванд, ногаҳон тӯфоне омад ва мавҷҳо аз ҳар гӯша онҳоро фаро гирифтанд ва фикр мекарданд, ки иҳота шудаанд (хатар), пас танҳо ба Худо самимона дуо карданд (мегуфтанд: «Агар моро аз ин (хатар) наҷот диҳӣ, мо аз ҷумлаи шукргузорон хоҳем буд».

فَلَمَّآ اَنْجٰىهُمْ اِذَا هُمْ يَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗيٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ مَّتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۖ ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

falammā anjāhum iżā hum yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), yā ayyuhan-nāsu innamā bagyukum ‘alā anfusikum matā‘al-ḥayātid-dun-yā, ṡumma ilainā marji‘ukum fa nunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

Аммо вақте ки Худо онҳоро наҷот дод, дар рӯи замин бе ҳақ ситам карданд. Эй мардум, ситами шумо танҳо барои худатон аст; ин танҳо лаззати ин дунёст. Сипас бозгашти шумо ба сӯи Мост ва Мо шуморо аз он чӣ мекардед, огоҳ хоҳем кард.

اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).

Мисоли ин зиндагии дунё мисли обест (бороне), ки Мо аз осмон фиристодем ва гиёҳи замин фаровон мерӯяд, ки баъзе аз онро одамон ва чорпоён мехӯранд. То он даме, ки замин дар зебоӣ ва оростагии худ комил ва ороста шавад ва сокинонаш фикр кунанд, ки онро (ҳосили онро) хоҳанд гирифт, азоби Мо шаб ё рӯз ба он мерасад ва Мо онро (гиёҳро) мисли зироате мегардонем, ки даравида шудааст, гӯё дирӯз нарӯёнда бошад. Мо нишонаҳо (қудрати Худ)-ро барои мардуме, ки тафаккур мекунанд, чунин баён мекунем.

وَاللّٰهُ يَدْعُوْآ اِلٰى دَارِ السَّلٰمِ ۚوَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wallāhu yad‘ū ilā dāris-salām(i), wa yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

Ва Аллоҳ (мардумро) ба сӯи биҳишт даъват мекунад ва ҳар киро хоҳад, ба роҳи рост (Ислом) ҳидоят мекунад.

۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

Барои касоне, ки некӣ мекунанд, беҳтарин мукофот (биҳишт) ва мукофоти иловагӣ (лаззати дидани Худо) аст. Ва чеҳраҳояшон бо ғубори сиёҳ пӯшида нашудааст ва шарманда ҳам нест. Онҳо аҳли биҳиштанд ва дар он ҷо ҷовидона хоҳанд монд.

وَالَّذِيْنَ كَسَبُوا السَّيِّاٰتِ جَزَاۤءُ سَيِّئَةٍ ۢبِمِثْلِهَاۙ وَتَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗمَا لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ عَاصِمٍۚ كَاَنَّمَآ اُغْشِيَتْ وُجُوْهُهُمْ قِطَعًا مِّنَ الَّيْلِ مُظْلِمًاۗ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚهُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każabus-sayyi'āti jazā'u sayyi'atim bimiṡlihā, wa tarhaquhum żillah(tun), mā lahum minallāhi min ‘āṣim(in), ka'annamā ugsyiyat wujūhuhum qiṭa‘am minal-laili muẓlimā(n), ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

Ва касоне, ки корҳои бад мекунанд, ба ҷазои бадиҳое, ки сазовори он ҳастанд, хоҳанд расид ва онҳоро хорӣ фаро хоҳад гирифт. Онҳоро аз азоби Худо нигаҳдорандае нест, гӯё рӯяшон бо пораҳои шаби сиёҳ пӯшида шуда бошад. Онҳо аҳли дӯзаханд ва дар он ҷо ҷовидона хоҳанд монд.

وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًا ثُمَّ نَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا مَكَانَكُمْ اَنْتُمْ وَشُرَكَاۤؤُكُمْۚ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ وَقَالَ شُرَكَاۤؤُهُمْ مَّا كُنْتُمْ اِيَّانَا تَعْبُدُوْنَ

wa yauma naḥsyuruhum jamī‘an ṡumma naqūlu lil-lażīna asyrakū makānakum antum wa syurakā'ukum, fa zayyalnā bainahum wa qāla syurakā'uhum mā kuntum iyyānā ta‘budūn(a).

Ва (ёд кунед) дар он рӯз, ки ҳамаи онҳоро ҷамъ кардем, сипас ба онҳое, ки бо Худо шарикӣ мекарданд, гуфтем: «Шумо ва шариконатон дар ҷои худ бимонед». Сипас онҳоро аз ҳам ҷудо кардем ва ба дӯстонашон гуфтем: «Шумо ҳаргиз моро ибодат накардаед».

فَكَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ اِنْ كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغٰفِلِيْنَ

fa kafā billāhi syahīdam bainanā wa bainakum in kunnā ‘an ‘ibādatikum lagāfilīn(a).

Пас, Аллоҳ барои шоҳидӣ байни мо ва шумо кофист, зеро мо дар бораи ибодати шумо чизе намедонем».

هُنَالِكَ تَبْلُوْا كُلُّ نَفْسٍ مَّآ اَسْلَفَتْ وَرُدُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ مَوْلٰىهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hunālika tablū kullu nafsim mā aslafat wa ruddū ilallāhi maulāhumul-ḥaqqi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

Дар он ҷо (майдони Маҳсёр), ҳар як нафс барои он чизе, ки (қаблан) анҷом дода буд, ҷазо мебинад ва ба сӯи Аллоҳ, ҳомии ҳақиқии худ, баргардонида мешавад ва он чизе, ки (ҳомии дурӯғин) офарида буданд, аз онҳо нопадид мешавад.

قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اَمَّنْ يَّمْلِكُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَمَنْ يُّخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَمَنْ يُّدَبِّرُ الْاَمْرَۗ فَسَيَقُوْلُوْنَ اللّٰهُ ۚفَقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

qul may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍi ammay yamlikus-sam‘a wal-abṣāra wa may yukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa yukhrijul-mayyita minal-ḥayyi wa may yudabbirul-amr(a), fa sayaqūlūnallāh(u), faqul afalā tattaqūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Кист он ки шуморо аз осмонҳо ва замин рӯзӣ медиҳад ё кӣ қодир ба шунавоӣ ва биноӣ аст ва кӣ зиндаро аз мурда ва мурдаро аз зинда берун меорад ва кӣ ҳамаи корҳоро идора мекунад?» Пас, онҳо хоҳанд гуфт: «Аллоҳ». Пас, бигӯ: «Чаро аз Ӯ наметарсед?»

فَذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّۚ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ اِلَّا الضَّلٰلُ ۖفَاَنّٰى تُصْرَفُوْنَ

fa żālikumullāhu rabbukumul-ḥaqq(u), fa māżā ba‘dal-ḥaqqi illaḍ-ḍalāl(u), fa annā tuṣrafūn(a).

Пас, ин Аллоҳ аст, Парвардигори ҳақиқии шумо; баъд аз ҳақиқат ҷуз гумроҳӣ нест. Пас, чаро рӯй мегардонед?

كَذٰلِكَ حَقَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِيْنَ فَسَقُوْٓا اَنَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

każālika ḥaqqat kalimatu rabbika ‘alal-lażīna fasaqū annahum lā yu'minūn(a).

Ин аст ҳукми Парвардигори ту бар ситамкорон, зеро онҳо имон намеоранд.

قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗۗ قُلِ اللّٰهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ فَاَنّٰى تُؤْفَكُوْنَ

qul hal min syurakā'ikum may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduh(ū), qulillāhu yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū fa annā tu'fakūn(a).

Бигӯ: «Оё аз ёрони шумо касе ҳаст, ки офаринишро оғоз кунад ва сипас онро дубора зинда кунад?» Бигӯ: «Худо офаринишро оғоз кард ва сипас онро дубора такрор кард. Пас, чӣ гуна шумо аз Худо рӯй гардонида шудед?»

قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّۗ قُلِ اللّٰهُ يَهْدِيْ لِلْحَقِّۗ اَفَمَنْ يَّهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ اَحَقُّ اَنْ يُّتَّبَعَ اَمَّنْ لَّا يَهِدِّيْٓ اِلَّآ اَنْ يُّهْدٰىۚ فَمَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَ

qul hal min syurakā'ikum may yahdī ilal-ḥaqq(i),qulillāhu yahdī lil-ḥaqq(i), afamay yahdī ilal-ḥaqqi aḥaqqu ay yuttaba‘a ammal lā yahiddī illā ay yuhdā, famā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

Бигӯ: «Оё аз ёрони шумо касе ҳаст, ки шуморо ба сӯи ҳақ роҳнамоӣ кунад?» Бигӯ: «Худост, ки ба сӯи ҳақ роҳнамоӣ мекунад». Пас, кадоме аз онҳо сазовортар аст, ки пайравӣ карда шавад: Худое, ки ба сӯи ҳақ роҳнамоӣ мекунад, ё касоне, ки наметавонанд ҳидоят кунанд ва ҳатто ба ҳидоят ниёз доранд? Пас, чаро шумо (ин корро кардед)? Чӣ гуна қарор қабул мекунед?

وَمَا يَتَّبِعُ اَكْثَرُهُمْ اِلَّا ظَنًّاۗ اِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِيْ مِنَ الْحَقِّ شَيْـًٔاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِمَا يَفْعَلُوْنَ

wa mā yattabi‘u akṡaruhum illā ẓannā(n), innaẓ-ẓanna lā yugnī minal-ḥaqqi syai'ā(n), innallāha ‘alīmum bimā yaf‘alūn(a).

Ва аксари онҳо танҳо аз гумон пайравӣ мекунанд. Дар асл, ин гумон ҳеҷ фоидае барои муқобила бо ҳақиқат надорад. Албатта, Худо ба он чӣ мекунанд, огоҳ аст.

وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

Ва ғайриимкон аст, ки ин Қуръонро ҷуз Аллоҳ сохта бошад; балки (Қуръон) китобҳои пешинро тасдиқ мекунад ва қонунҳоеро, ки муқаррар кардааст, шарҳ медиҳад, ки дар онҳо ҳеҷ шакке нест, ки аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён нозил шудааст.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّثْلِهٖ وَادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bisūratim miṡlihī wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

Оё барои онҳо дуруст аст, ки бигӯянд, ки онро (Муҳаммад) сохтааст? Бигӯ: «Агар рост мегӯед, сурае монанди онро (Қуръон) биёред ва ҳар касеро, ки аз байни шумо қодир аст, ҷуз Худо, даъват кунед».

بَلْ كَذَّبُوْا بِمَا لَمْ يُحِيْطُوْا بِعِلْمِهٖ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيْلُهٗۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

bal każżabū bimā lam yuḥīṭū bi‘ilmihī wa lammā ya'tihim ta'wīluh(ū), każālika każżabal-lażīna min qablihim fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

Дар асл (ҳақиқат ин аст), онҳо он чиро инкор мекунанд, ки ҳанӯз комилан намедонанд ва ҳанӯз шарҳе барои он нагирифтаанд. Ҳамчунин, қавме, ки пеш аз онҳо буданд, (паёмбарро) инкор карда буданд. Пас, ба оқибати ситамкорон диққат диҳед.

وَمِنْهُمْ مَّنْ يُّؤْمِنُ بِهٖ وَمِنْهُمْ مَّنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهٖۗ وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِالْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa minhum may yu'minu bihī wa minhum mal lā yu'minu bih(ī), wa rabbuka a‘lamu bil-mufsidīn(a).

Ва баъзе аз онҳо ба он (Қуръон) имон меоранд ва баъзе аз онҳо (низ) ба он имон намеоранд, дар ҳоле ки Парвардигори ту ба бадкорон огоҳтар аст.

وَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقُلْ لِّيْ عَمَلِيْ وَلَكُمْ عَمَلُكُمْۚ اَنْتُمْ بَرِيْۤـُٔوْنَ مِمَّآ اَعْمَلُ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa in każżabūka faqul lī ‘amalī wa lakum ‘amalukum, antum barī'ūna mimmā a‘malu wa ana barī'um mimmā ta‘malūn(a).

Ва агар туро (эй Муҳаммад) инкор кунанд, бигӯ: «Амалҳои ман аз они ман ва амалҳои шумо аз они шумост. Шумо аз он чӣ ман мекунам, масъул нестед ва ман аз он чӣ шумо мекунед, масъул нестам».

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَۗ اَفَاَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَلَوْ كَانُوْا لَا يَعْقِلُوْنَ

wa minhum may yastami‘ūna ilaik(a), afa anta tusmi‘uṣ-ṣumma wa lau kānū lā ya‘qilūn(a).

Ва аз онҳо касоне ҳастанд, ки ба ту гӯш медиҳанд, эй Муҳаммад, оё ту метавонӣ ба карон шунавоӣ диҳӣ, ҳарчанд онҳо намефаҳманд?

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّنْظُرُ اِلَيْكَۗ اَفَاَنْتَ تَهْدِى الْعُمْيَ وَلَوْ كَانُوْا لَا يُبْصِرُوْنَ

wa minhum may yanẓuru ilaik(a), afa anta tahdil-‘umya wa lau kānū lā yubṣirūn(a).

Ва аз онҳо касоне ҳастанд, ки ба ту менигаранд. Аммо оё ту метавонӣ нобиноёнро ҳидоят кунӣ, ҳарчанд онҳо ба онҳо таваҷҷӯҳ намекунанд?

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْـًٔا وَّلٰكِنَّ النَّاسَ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

innallāha lā yaẓlimun-nāsa syai'aw wa lākinnan-nāsa anfusahum yaẓlimūn(a).

Ба дурустӣ, Аллоҳ ба одамиён заррае ситам намекунад, валекин одамиён ба худашон ситам мекунанд.

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَاَنْ لَّمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُوْنَ بَيْنَهُمْۗ قَدْ خَسِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ اللّٰهِ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ

wa yauma yaḥsyuruhum ka'allam yalbaṡū illā sā‘atam minan-nahāri yata‘ārafūna bainahum, qad khasiral-lażīna każżabū biliqā'illāhi wa mā kānū muhtadīn(a).

Ва (ёд кунед) рӯзе, ки Аллоҳ онҳоро ҷамъ мекунад, чунон хоҳанд буд, ки гӯӣ онҳо (дар дунё) ҷуз муддати кӯтоҳе аз рӯз намондаанд, то якдигарро бишносанд. Онҳое, ки дидори Аллоҳро дурӯғ мешуморанд, зиёнкор хоҳанд шуд ва ҳидоят нахоҳанд ёфт.

وَاِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِيْ نَعِدُهُمْ اَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَاِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللّٰهُ شَهِيْدٌ عَلٰى مَا يَفْعَلُوْنَ

wa immā nuriyannaka ba‘ḍal-lażī na‘iduhum au natawaffayannaka fa ilainā marji‘uhum ṡummallāhu syahīdun ‘alā mā yaf‘alūn(a).

Ва агар Мо баъзе аз (азобҳоеро), ки ба онҳо ваъда додаем, ба ту (эй Муҳаммад) нишон диҳем, (албатта онро хоҳед дид) ё (пеш аз он) туро аз сар гузаронем, онҳо ба сӯи Мо (фурӯшанд) бозмегарданд ва Худо шоҳид ба он чӣ мекунанд, аст.

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ رَّسُوْلٌ ۚفَاِذَا جَاۤءَ رَسُوْلُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa likulli ummatir rasūl(un), fa iżā jā'a rasūluhum quḍiya bainahum bil-qisṭi wa hum lā yuẓlamūn(a).

Ва ҳар уммате паёмбароне дорад, пас, вақте ки паёмбарашон омад, шариат бар онҳо одилона татбиқ мешуд ва (ба ҳеҷ ваҷҳ) ситам карда нашуд.

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

Ва гуфтанд: «Агар рост мегӯед, ваъда (ваъда) кай фаро мерасад?»

قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ لِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌ ۚاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ فَلَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

qul lā amliku linafsī ḍarraw wa lā naf‘an illā mā syā'allāh(u), likulli ummatin ajal(un), iżā jā'a ajaluhum falā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ман қудрати муқовимат ба зарар ва фоидае барои худ надорам, магар он чи Худо бихоҳад». Барои ҳар қавме марг (вақт) аст. Вақте ки маргашон фаро мерасад, наметавонанд як лаҳза таъхир ё суръат талаб кунанд.

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ اَتٰىكُمْ عَذَابُهٗ بَيَاتًا اَوْ نَهَارًا مَّاذَا يَسْتَعْجِلُ مِنْهُ الْمُجْرِمُوْنَ

qul ara'aitum in atākum ‘ażābuhū bayātan au nahāram māżā yasta‘jilu minhul-mujrimūn(a).

Бигӯ: «Ба ман фаҳмонед, агар азоби Ӯ шабҳангом ё рӯзона ба шумо биёяд, аз гунаҳкорон чӣ чиз талаб карда мешавад, ки ба шитоб расанд?»

اَثُمَّ اِذَا مَا وَقَعَ اٰمَنْتُمْ بِهٖۗ اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ

aṡumma iżā mā waqa‘a āmantum bih(ī), āl'āna wa qad kuntum bihī tasta‘jilūn(a).

Пас, пас аз фаро расидани ҷазо, оё шумо танҳо ҳоло ба он бовар кардед? Оё танҳо ҳоло ба он бовар кардед, ҳарчанд шумо ҳамеша талаб мекардед, ки он зудтар шавад?

ثُمَّ قِيْلَ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِۚ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ

Ṡumma qīla lil-lażīna ẓalamū żūqū ‘ażābal-khuld(i), hal tujzauna illā bimā kuntum taksibūn(a).

Сипас ба ситамкорон гуфта шуд: «Азоби ҷовидониро бичашед! Шумо ҷуз (мувофиқи) он чи кардаед, мукофот намегиред».

۞ وَيَسْتَنْۢبِـُٔوْنَكَ اَحَقٌّ هُوَ ۗ قُلْ اِيْ وَرَبِّيْٓ اِنَّهٗ لَحَقٌّ ۗوَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ ࣖ

wa yastambi'ūnaka aḥaqqun huw(a), qul ī wa rabbī innahū laḥaqq(un), wa mā antum bimu‘jizīn(a).

Ва аз ту (эй Муҳаммад) мепурсанд: «Оё ин (ҷазои ваъдашуда) ҳақ аст?» Бигӯ: «Бале, савганд ба Парвардигорам, ки (ҷазо) бешубҳа ҳақ аст ва шумо ҳаргиз аз он гурехта наметавонед».

وَلَوْ اَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِى الْاَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهٖۗ وَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۚ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa lau anna likulli nafsin ẓalamat mā fil-arḍi laftadat bih(ī), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa quḍiya bainahum bil-qisṭi wa hum lā yuẓlamūn(a).

Ва агар ҳар шахси ситамкоре ҳар чи дар рӯи замин бошад, бо он худро бозхарид мекард ва ҳангоме ки азобро медиданд, пушаймонии худро пинҳон мекарданд. Пас, миёни онҳо ба адолат доварӣ карда шуд ва ба онҳо ситам карда нашуд.

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَلَآ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

alā inna lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), alā inna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

Бидонед, ки ҳар чӣ дар осмонҳову замин аст, аз они Худост. Оё ваъдаи Худо ҳақ нест? Вале бештаринашон намедонанд!

هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

huwa yuḥyī wa yumītu wa ilaihi turja‘ūn(a).

Ӯст, ки зинда мекунад ва мемиронад ва ҳама ба сӯи Ӯ бозгардонида мешавед.

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ مَّوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَشِفَاۤءٌ لِّمَا فِى الصُّدُوْرِۙ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhan-nāsu qad jā'atkum mau‘iẓatum mir rabbikum wa syifā'ul limā fiṣ-ṣudūr(i), wa hudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

Эй мардум, ба дурустӣ, аз ҷониби Парвардигоратон барои шумо дарсе (Қуръон), шифое барои бемориҳои сина ва ҳидоят ва раҳмате барои мӯъминон омадааст.

قُلْ بِفَضْلِ اللّٰهِ وَبِرَحْمَتِهٖ فَبِذٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوْاۗ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ

qul bifaḍlillāhi wa biraḥmatihī fa biżālika falyafraḥū, huwa khairum mimmā yajma‘ūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ба фазлу раҳмати Худо, бояд шодмон шаванд, ин аз он чӣ ҷамъ мекунанд, беҳтар аст».

قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ لَكُمْ مِّنْ رِّزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِّنْهُ حَرَامًا وَّحَلٰلًا ۗ قُلْ ءٰۤاللّٰهُ اَذِنَ لَكُمْ اَمْ عَلَى اللّٰهِ تَفْتَرُوْنَ

qul ara'aitum mā anzalallāhu lakum mir rizqin fa ja‘altum minhu ḥarāmaw wa ḥalālā(n), qul āllāhu ażina lakum am ‘alallāhi taftarūn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Маро аз ризқе, ки Худо бар шумо нозил кардааст, хабар диҳед, ки шумо баъзе аз онро ҳаром ва баъзеашро ҳалол кардаед?» Бигӯ: «Оё Худо ба шумо иҷозат додааст, ки (ин корро кунед) ё шумо чизҳоеро бар зидди Худо бастан мехоҳед?»

وَمَا ظَنُّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa mā ẓannul-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba yaumal-qiyāmah(ti), innallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

Ва иддаоҳои касоне, ки бар Худо дурӯғ мебанданд, дар рӯзи қиёмат чист? Албатта, Худо бар мардум неъматҳо медиҳад, вале бештари онҳо шукр намекунанд.

وَمَا تَكُوْنُ فِيْ شَأْنٍ وَّمَا تَتْلُوْا مِنْهُ مِنْ قُرْاٰنٍ وَّلَا تَعْمَلُوْنَ مِنْ عَمَلٍ اِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوْدًا اِذْ تُفِيْضُوْنَ فِيْهِۗ وَمَا يَعْزُبُ عَنْ رَّبِّكَ مِنْ مِّثْقَالِ ذَرَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ وَلَآ اَصْغَرَ مِنْ ذٰلِكَ وَلَآ اَكْبَرَ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā takūnu fī sya'niw wa mā tatlū minhu min qur'āniw wa lā ta‘malūna min ‘amalin illā kunnā ‘alaikum syuhūdan iż tufīḍūna fīh(i), wa mā ya‘zubu ‘ar rabbika mim miṡqāli żarratin fil-arḍi wa lā fis-samā'i wa lā aṣgara min żālika wa lā akbara illā fī kitābim mubīn(in).

Ва оё ту (Муҳаммад) дар ҳеҷ коре нестӣ ва ҳеҷ ояте аз Қуръон намехонӣ ва ҳеҷ коре намекунӣ, ки мо шоҳиди ту ҳастем, вақте ки онро мекунӣ? Аз илми Парвардигорат ғофил набош, ҳатто агар он ба андозаи зарра бошад, хоҳ дар замин ва хоҳ дар осмон. Ҳеҷ чиз хурдтар ё бузургтар аз он нест, балки ҳама чиз дар китоби ҳақиқӣ (Лавҳум Маҳфуз) сабт шудааст.

اَلَآ اِنَّ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ

alā inna auliyā'allāhi lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

Дӯстони Худоро ба ёд оред, бар онҳо тарсе нест ва онҳо ғамгин намешаванд.

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَۗ

al-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

(Яъне) касоне, ки имон овардаанд ва ҳамеша парҳезгоранд.

لَهُمُ الْبُشْرٰى فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِى الْاٰخِرَةِۗ لَا تَبْدِيْلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُۗ

lahumul-busyrā fil-ḥayātid-dun-yā wa fil-ākhirah(ti), lā tabdīla likalimātillāh(i), żālika huwal-fauzul-‘aẓīm((u).

Дар ин дунё ва дар охират барои онҳо хушхабар аст. Ваъдаи Худо тағйире надорад. Ин аст пирӯзии бузург!

وَلَا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْۘ اِنَّ الْعِزَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًاۗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa lā yaḥzunka qauluhum, innal-‘izzata lillāhi jamī‘ā(n), huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

Ва туро эй Муҳаммад, аз суханони онҳо ғамгин накун, зеро тамоми қудрат аз они Худост ва Ӯ шунаво ва доност.

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ شُرَكَاۤءَ ۗاِنْ يَّتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَ

alā inna lillāhi man fis-samāwāti wa man fil-arḍ(i), wa mā yattabi‘ul-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi syurakā'(a), iy yattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in hum illā yakhruṣūn(a).

Огоҳ бошед, ки дороии Худост он чи дар осмонҳо ва он чи дар замин аст. Ва онон, ки ғайри Худоро дӯст медоранд, аз (эътиқоди) худ пайравӣ намекунанд ва танҳо тахминро пайравӣ мекунанд ва танҳо тахмин мезананд.

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّسْمَعُوْنَ

huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila litaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yasma‘ūn(a).

Ӯст, ки шабро барои истироҳати шумо ва рӯзро равшан сохт. Дар ин ибратҳо барои мардуме, ки мешунаванд, вуҷуд дорад.

قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗ هُوَ الْغَنِيُّ ۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ اِنْ عِنْدَكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍۢ بِهٰذَاۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qāluttakhażallāhu waladan subḥānah(ū), huwal-ganiyy(u), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), in ‘indakum min sulṭānim bihāżā, ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

Онҳо (яҳудиён ва масеҳиён) гуфтанд: «Худо фарзанде дорад». Пок аст, Ӯ бениёз аст. Он чи дар осмонҳо ва он чи дар замин аст, аз они Ӯст. Шумо барои ин далели қавӣ надоред. Оё дуруст аст, ки дар бораи Худо чизе бигӯед, ки намедонед?

قُلْ اِنَّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُوْنَۗ

qul innal-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba lā yufliḥūn(a).

Бигӯ: «Албатта, касоне, ки бар Худо дурӯғ мебанданд, растагор намешаванд».

مَتَاعٌ فِى الدُّنْيَا ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذِيْقُهُمُ الْعَذَابَ الشَّدِيْدَ بِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ ࣖ

matā‘un fid-dun-yā ṡumma ilainā marji‘uhum ṡumma nużīquhumul-‘ażābasy syadīda bimā kānū yakfurūn(a).

(Барои онҳо) дар ин дунё (баҳрае) аст, сипас бозгашташон ба сӯи Мост, сипас ба сабаби куфрашон азоби сахтеро ба онҳо бичашонем.

۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ نُوْحٍۘ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكُمْ مَّقَامِيْ وَتَذْكِيْرِيْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَعَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْتُ فَاَجْمِعُوْٓا اَمْرَكُمْ وَشُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُنْ اَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوْٓا اِلَيَّ وَلَا تُنْظِرُوْنِ

watlu ‘alaihim naba'a nūḥ(in), iż qāla liqaumihī yā qaumi in kāna kabura ‘alaikum maqāmī wa tażkīrī bi'āyātillāhi fa ‘alallāhi tawakkaltu fa ajmi‘ū amrakum wa syurakā'akum ṡumma lā yakun amrukum ‘alaikum gummatan ṡummaqḍū ilayya wa lā tunẓirūn(i).

Ва барояшон хабари муҳимро (дар бораи Нӯҳ) бихон, он гоҳ ки ба қавми худ гуфт: «Эй қавми ман! Агар барои шумо мондани ман (бо шумо) душвор бошад ва ҳушдори ман бо оёти Худо бошад, пас ман бар Худо таваккал мекунам. Пас, қарори худро қабул кунед ва дӯстони худро ҷамъ кунед (то маро нобуд кунед) ва қарори худро пинҳон накунед. Пас, бар зидди ман амал кунед ва дигар таъхир накунед.

فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَمَا سَاَلْتُكُمْ مِّنْ اَجْرٍۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ ۙوَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

fa in tawallaitum famā sa'altukum min ajr(in), in ajriya illā ‘alallāh(i), wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

Пас, агар шумо (аз огоҳии ман) рӯй гардонед, ман аз шумо музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Худост ва ба ман фармон дода шудааст, ки аз мусалмонон бошам».

فَكَذَّبُوْهُ فَنَجَّيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَجَعَلْنٰهُمْ خَلٰۤىِٕفَ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَ

fa każżabūhu fa najjaināhu wa mam ma‘ahū fil-fulki wa ja‘alnāhum khalā'ifa wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-munżarīn(a).

Пас, онҳо дар бораи ӯ (Нӯҳ) дурӯғ гуфтанд, пас Мо ӯ ва касонеро, ки бо ӯ дар киштӣ буданд, наҷот додем ва онҳоро халифаҳо сохтем ва касонеро, ки оёти Моро дурӯғ мепиндоштанд, ғарқ кардем. Пас, ба оқибати касоне, ки огоҳ карда шуданд, диққат кун.

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ رُسُلًا اِلٰى قَوْمِهِمْ فَجَاۤءُوْهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا بِهٖ مِنْ قَبْلُ ۗ كَذٰلِكَ نَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِ الْمُعْتَدِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihī rusulan ilā qaumihim fa jā'ūhum bil-bayyināti famā kānū liyu'minū bimā każżabū bihī min qabl(u), każālika naṭba‘u ‘alā qulūbil-mu‘tadīn(a).

Сипас, баъд аз (Нӯҳ), Мо паёмбаронеро ба сӯи қавмашон фиристодем, пас паёмбарон бо далелҳои равшан ба онҳо омаданд, аммо онҳо нахостанд имон оваранд, зеро пештар онро инкор мекарданд. Мо дилҳои таҷовузкоронро инчунин мӯҳр мекунем.

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى وَهٰرُوْنَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ بِاٰيٰتِنَا فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā wa hārūna ilā fir‘auna wa mala'ihī bi'āyātinā fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).

Сипас, пас аз онҳо Мӯсо ва Ҳорунро ба сӯи Фиръавн ва бузургони қавмаш фиристодем, то нишонаҳои Худро биёранд. Маълум шуд, ки онҳо фахр мекарданд ва гунаҳкор буданд.

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْٓا اِنَّ هٰذَا لَسِحْرٌ مُّبِيْنٌ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū inna hāżā lasiḥrum mubīn(un).

Пас, вақте ки ҳақ аз ҷониби Мо ба онҳо омад, гуфтанд: «Ин ҷодуи воқеӣ аст».

قَالَ مُوْسٰٓى اَتَقُوْلُوْنَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَكُمْ ۗ اَسِحْرٌ هٰذَاۗ وَلَا يُفْلِحُ السّٰحِرُوْنَ

qāla mūsā ataqūlūna lil-ḥaqqi lammā jā'akum, asiḥrun hāżā, wa lā yufliḥus-sāḥirūn(a).

Мӯсо гуфт: «Оё шумо сазовор ҳастед, ки дар бораи ҳақ, вақте ки сухани ҳақ бар шумо меояд, бигӯед: «Оё ин ҷоду аст?» Ва ҳол он ки ҷодугарон пирӯз нахоҳанд шуд».

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَلْفِتَنَا عَمَّا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا وَتَكُوْنَ لَكُمَا الْكِبْرِيَاۤءُ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا نَحْنُ لَكُمَا بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū aji'tanā litalfitanā ‘ammā wajadnā ‘alaihi ābā'anā wa takūna lakumal-kibriyā'u fil-arḍ(i), wa mā naḥnu lakumā bimu'minīn(a).

Гуфтанд: «Оё назди мо омадаӣ, то моро аз он чӣ падаронамонро дар он ёфтаем, боздорӣ ва шумо ду нафар дар замин (замини Миср) сарварӣ кунед? Мо ба ду нафари шумо бовар нахоҳем кард».

وَقَالَ فِرْعَوْنُ ائْتُوْنِيْ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ

wa qāla fir‘aunu'tūnī bikulli sāḥirin ‘alīm(in).

Ва Фиръавн (ба бузургони қавмаш) гуфт: «Эй ҷодугарони моҳир, ҳамаи шумо назди ман биёед!»

فَلَمَّا جَاۤءَ السَّحَرَةُ قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰٓى اَلْقُوْا مَآ اَنْتُمْ مُّلْقُوْنَ

falammā jā'as-saḥaratu qāla lahum mūsā alqū mā antum mulqūn(a).

Пас, вақте ки ҷодугарон омаданд, Мӯсо ба онҳо гуфт: «Ҳар чиро, ки мехоҳед, партоед!»

فَلَمَّآ اَلْقَوْا قَالَ مُوْسٰى مَا جِئْتُمْ بِهِ ۙالسِّحْرُۗ اِنَّ اللّٰهَ سَيُبْطِلُهٗۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

falammā alqau qāla mūsā mā ji'tum bihis-siḥr(u), innallāha sayubṭiluh(ū), innallāha lā yuṣliḥu ‘amalal-mufsidīn(a).

Баъд аз он ки онро партофтанд, Мусо гуфт: «Он чизе, ки шумо мекунед, ҷоду аст, албатта Худо дурӯғи он ҷодуро ошкор хоҳад кард. Албатта, Худо кори касонеро, ки зарар мерасонанд, идома нахоҳад дод».

وَيُحِقُّ اللّٰهُ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُوْنَ

wa yuḥiqqullāhul-ḥaqqa bikalimātihī wa lau karihal-mujrimūn(a).

Ва Аллоҳ бо ҳукми Худ ҳақро муқаррар мекунад, ҳарчанд гуноҳкорон онро дӯст надоранд.

فَمَآ اٰمَنَ لِمُوْسٰىٓ اِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّنْ قَوْمِهٖ عَلٰى خَوْفٍ مِّنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهِمْ اَنْ يَّفْتِنَهُمْ ۗوَاِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِى الْاَرْضِۚ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الْمُسْرِفِيْنَ

famā āmana limūsā illā żurriyyatum min qaumihī ‘alā khaufim min fir‘auna wa mala'ihim ay yaftinahum, wa inna fir‘auna la‘ālin fil-arḍ(i), wa innahū laminal-musrifīn(a).

Пас, ба ҷуз аз фарзандони қавмаш, ки аз азоб додани Фиръавн ва пешвоёнаш метарсиданд, касе ба Мусо имон наовард. Ва дар ҳақиқат, Фиръавн дар замин зулм мекард ва аз таҷовузкорон буд.

وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ

wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).

Ва Мӯсо гуфт: «Эй қавми ман, агар ба Худо имон овардаед, агар мусалмон ҳастед, ба Ӯ таваккал кунед».

فَقَالُوْا عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَا ۚرَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa qālū ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Пас, гуфтанд: «Ба Худо таваккал кардем. Эй Парвардигори мо, моро барои мардуми ситамкор (ва нофармон) магардон.

وَنَجِّنَا بِرَحْمَتِكَ مِنَ الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ

wa najjinā biraḥmatika minal-qaumil-kāfirīn(a).

ва моро бо раҳмати Худ аз кофирон наҷот деҳ».

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰى وَاَخِيْهِ اَنْ تَبَوَّاٰ لِقَوْمِكُمَا بِمِصْرَ بُيُوْتًا وَّاجْعَلُوْا بُيُوْتَكُمْ قِبْلَةً وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā wa akhīhi an tabawwa'ā liqaumikumā bimiṣra buyūtaw waj‘alū buyūtakum qiblataw wa aqīmuṣ-ṣalāh(ta), wa basysyiril-mu'minīn(a).

Ва ба Мусо ва бародараш ваҳй кардем: «Барои қавми худ дар Миср чанд хона бисозед ва хонаҳои худро ибодатгоҳ ва намозгузори кунед ва мӯъминонро шод гардонед».

وَقَالَ مُوْسٰى رَبَّنَآ اِنَّكَ اٰتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَمَلَاَهٗ زِيْنَةً وَّاَمْوَالًا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ رَبَّنَا لِيُضِلُّوْا عَنْ سَبِيْلِكَ ۚرَبَّنَا اطْمِسْ عَلٰٓى اَمْوَالِهِمْ وَاشْدُدْ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْا حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ

wa qāla mūsā rabbanā innaka ātaita fir‘auna wa mala'ahū zīnataw wa amwālan fil-ḥayātid-dun-yā, rabbanā liyuḍillū ‘an sabīlik(a), rabbanaṭmis ‘alā amwālihim wasydud ‘alā qulūbihim falā yu'minū ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).

Ва Мусо гуфт: «Эй Парвардигори мо, Ту ба Фиръавн ва бузургони қавмаш дар зиндагии дунё ҷавоҳирот ва сарват додаӣ. Эй Парвардигори мо, (дар натиҷа) онҳо (мардумро) аз роҳи Ту гумроҳ карданд. Эй Парвардигори мо, сарвати онҳоро нобуд кун ва дилҳояшонро қулф кун, то имон наоранд, то он даме, ки азоби дарднокро набинанд».

قَالَ قَدْ اُجِيْبَتْ دَّعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيْمَا وَلَا تَتَّبِعٰۤنِّ سَبِيْلَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ

qāla qad ujībad da‘watukumā fastaqīmā wa lā tattabi‘ānni sabīlal-lażīna lā ya‘lamūn(a).

Аллоҳ гуфт: «Ба дурустӣ, дархости шумо иҷобат шуд, пас ҳардуи худро дар роҳи рост нигоҳ дор ва ҳаргиз роҳи касонеро, ки намедонанд, пайравӣ накун».

۞ وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُوْدُهٗ بَغْيًا وَّعَدْوًا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ اٰمَنْتُ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا الَّذِيْٓ اٰمَنَتْ بِهٖ بَنُوْٓا اِسْرَاۤءِيْلَ وَاَنَا۠ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atba‘ahum fir‘aunu wa junūduhū bagyaw wa ‘adwā(n), ḥattā iżā adrakahul-garaqu qāla āmantu annahū lā ilāha illal-lażī āmanat bihī banū isrā'īla wa ana minal-muslimīn(a).

Ва Мо Банӣ-Исроилро аз баҳр наҷот додем, он гоҳ Фиръавн ва лашкараш аз пайи онҳо рафтанд, то ба онҳо зулм кунанд ва ситам кунанд. Пас, вақте ки Фиръавн қариб буд ғарқ шавад, гуфт: «Ман имон овардам, ки ҳеҷ худое ҷуз Худое, ки Банӣ-Исроил ба он имон овардаанд, вуҷуд надорад ва ман аз мусалмонон ҳастам».

اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

Āl'āna wa qad ‘aṣaita qablu wa kunta minal-mufsidīn(a).

Чаро танҳо ҳоло (бовар мекунӣ), дар ҳоле ки дар асл ту муддати тӯлонӣ нофармонӣ кардаӣ ва яке аз зиёнкорон ҳастӣ?

فَالْيَوْمَ نُنَجِّيْكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُوْنَ لِمَنْ خَلْفَكَ اٰيَةً ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ اٰيٰتِنَا لَغٰفِلُوْنَ ࣖ

fal yauma nunajjīka bibadanika litakūna liman khalfaka āyah(tan), wa inna kaṡīram minan-nāsi ‘an āyātinā lagāfilūn(a).

Пас, имрӯз баданатро наҷот додем, то барои касоне, ки пас аз ту меоянд, дарси ибрат бошӣ, вале аксари мардум ба оёти Мо гӯш намедиҳанд.

وَلَقَدْ بَوَّأْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مُبَوَّاَ صِدْقٍ وَّرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ ۚفَمَا اخْتَلَفُوْا حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ ۗاِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa laqad bawwa'nā banī isrā'īla mubawwa'a ṣidqiw wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāt(i), famākhtalafū ḥattā jā'ahumul-‘ilm(u), inna rabbaka yaqḍī bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо Банӣ Исроилро дар макони некӯ ҷой додем ва ба онҳо рӯзии хуб додем. Пас, онҳо ихтилоф накарданд, магар баъд аз он ки дониш ба онҳо расид (ки дар Таврот зикр шудааст). Албатта, Парвардигори ту рӯзи қиёмат дар бораи он чизе, ки онҳо ихтилоф мекарданд, миёни онҳо доварӣ хоҳад кард.

فَاِنْ كُنْتَ فِيْ شَكٍّ مِّمَّآ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ فَسْـَٔلِ الَّذِيْنَ يَقْرَءُوْنَ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكَ ۚ لَقَدْ جَاۤءَكَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَۙ

fa in kunta fī syakkim mimmā anzalnā ilaika fas'alil-lażīna yaqra'ūnal-kitāba min qablik(a), laqad jā'akal-ḥaqqu mir rabbika falā takūnanna minal-mumtarīn(a).

Пас, агар ту (эй Муҳаммад) дар бораи он чизе, ки бар ту нозил кардаем, дар шак бошӣ, аз касе, ки китоби осмониро пеш аз ту мехонд, бипурс, ки ҳақиқат аз ҷониби Парвардигорат бар ту омадааст, пас ҳаргиз аз шаккунандагон мабош.

وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَتَكُوْنَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa lā takūnanna minal-lażīna każżabū bi'āyātillāhi fa takūna minal-khāsirīn(a).

Ва ҳаргиз аз ҷумлаи касоне набош, ки оёти Худоро инкор мекунанд, вагарна аз зиёнкорон хоҳӣ буд.

اِنَّ الَّذِيْنَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

innal-lażīna ḥaqqat ‘alaihim kalimatu rabbika lā yu'minūn(a).

Албатта, касоне, ки ба фармони Парвардигори ту итминон ёфтаанд, имон намеоранд

وَلَوْ جَاۤءَتْهُمْ كُلُّ اٰيَةٍ حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ

wa lau jā'athum kullu āyatin ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).

ҳарчанд нишонаҳо (аз бузургии Худо) ба онҳо бирасанд, то он даме, ки азоби дарднокро бубинанд.

فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

Пас, чаро касе аз деҳае нест, ки имон оварад ва имонаш барои ӯ судманд бошад, ҷуз қавми Юнус? Вақте ки онҳо (қавми Юнус) имон оварданд, азоби хоркунандаи дунёро аз онҳо дур кардем ва то замоне муайян ба онҳо лаззат додем.

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَاٰمَنَ مَنْ فِى الْاَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيْعًاۗ اَفَاَنْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتّٰى يَكُوْنُوْا مُؤْمِنِيْنَ

wa lau syā'a rabbuka la'āmana man fil-arḍi kulluhum jamī‘ā(n), afa anta tukrihun-nāsa ḥattā yakūnū mu'minīn(a).

Ва агар Парвардигорат мехост, ҳамаи мардуми рӯи замин имон меоварданд, аммо оё ту (мехоҳӣ) мардумро маҷбур кунӣ, ки имон оваранд?

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ اَنْ تُؤْمِنَ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa mā kāna linafsin an tu'mina illā bi'iżnillāh(i), wa yaj‘alur-rijsa ‘alal-lażīna lā ya‘qilūn(a).

Ва ҳеҷ кас ҷуз ба фармони Худо имон намеорад ва Худо касонеро, ки намефаҳманд, азоб медиҳад.

قُلِ انْظُرُوْا مَاذَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗوَمَا تُغْنِى الْاٰيٰتُ وَالنُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ

qulinẓurū māżā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa mā tugnil-āyātu wan-nużuru ‘an qaumil lā yu'minūn(a).

Бигӯ: «Ба он чи дар осмонҳо ва замин аст, диққат кунед!» Барои нишонаҳо (бузургии Аллоҳ) ва паёмбароне, ки ба мардуме, ки имон намеоранд, ҳушдор медиҳанд, фоидае нест.

فَهَلْ يَنْتَظِرُوْنَ اِلَّا مِثْلَ اَيَّامِ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْۗ قُلْ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ

fahal yantaẓirūna illā miṡla ayyāmil-lażīna khalau min qablihim, qul fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

Пас, онҳо ҷуз (ҳодисаи) дигареро интизор надоранд, ки ба монанди он чӣ пеш аз онҳо гузашта буд, рӯй дода бошад. Бигӯ: «Пас, интизор шавед, ман низ бо шумо мунтазирам».

ثُمَّ نُنَجِّيْ رُسُلَنَا وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كَذٰلِكَ ۚحَقًّا عَلَيْنَا نُنْجِ الْمُؤْمِنِيْنَ ࣖ

Ṡumma nunajjī rusulanā wal-lażīna āmanū każālik(a), ḥaqqan ‘alainā nunjil-mu'minīn(a).

Сипас паёмбарони Худ ва касонеро, ки имон оварданд, наҷот додем ва наҷоти касоне, ки имон оварданд, бар ӯҳдаи Мо буд.

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنْ كُنْتُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ دِيْنِيْ فَلَآ اَعْبُدُ الَّذِيْنَ تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ اَعْبُدُ اللّٰهَ الَّذِيْ يَتَوَفّٰىكُمْ ۖ وَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَۙ

qul yā ayyuhan nāsu in kuntum fī syakkim min dīnī falā a‘budul-lażīna ta‘budūna min dūnillāhi wa lākin a‘budullāhal-lażī yatawaffākum, wa umirtu an akūna minal-mu'minīn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Эй мардум! Агар шумо дар дини ман шак доред, пас (бидонед, ки) ман он чизеро, ки шумо ба ҷуз Аллоҳ мепарастед, намепарастам, балки Аллоҳро мепарастам, ки шуморо мемиронад ва ба ман фармон дода шудааст, ки аз мӯъминон бошам».

وَاَنْ اَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّيْنِ حَنِيْفًاۚ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa an aqim wajhaka lid-dīni ḥanīfā(n), wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

ва (ба ман фармон дода шуд): «Рӯятро ба сӯи дин бо самимият ва самимият гардон ва ҳаргиз аз мушрикон набош».

وَلَا تَدْعُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ ۚفَاِنْ فَعَلْتَ فَاِنَّكَ اِذًا مِّنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā tad‘u min dūnillāhi mā lā yanfa‘uka wa lā yaḍurruk(a), fa in fa‘alta fa innaka iżam minaẓ-ẓālimīn(a).

Ва ба ҷуз Аллоҳ чизеро ибодат макун, ки ба ту фоида нарасонад ва балоеро ба ту наорад, зеро агар ин корро кунӣ, пас, албатта, аз ситамкорон хоҳӣ буд».

وَاِنْ يَّمْسَسْكَ اللّٰهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهٗ ٓاِلَّا هُوَ ۚوَاِنْ يُّرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلَا رَاۤدَّ لِفَضْلِهٖۗ يُصِيْبُ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۗوَهُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

wa iy yamsaskallāhu biḍurrin falā kāsyifa lahū illā huw(a), wa iy yuridka bikhairin falā rādda lifaḍlih(ī), yuṣību bihī may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa huwal-gafūrur-raḥīm(u).

Ва агар Худо ба ту мусибате бирасонад, пас, ҷуз Ӯ касе наметавонад онро дафъ кунад. Ва агар Худо барои ту хайре бихоҳад, пас, ҳеҷ кас наметавонад фазли Ӯро инкор кунад. Ӯ ба ҳар кӣ аз бандагонаш хоҳад, хайре медиҳад. Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст.

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖ ۚوَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚوَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِوَكِيْلٍۗ

qul yā ayyuhan-nāsu qad jā'akumul-ḥaqqu mir rabbikum, fa manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa mā ana ‘alaikum biwakīl(in).

Бигӯ (Муҳаммад): «Эй мардум! Ҳақ (Қуръон) аз ҷониби Парвардигоратон ба шумо омадааст. Пас, ҳар ки ҳидоят ёбад, ҳидоят ба фоидаи худи ӯст. Ва ҳар ки гумроҳ шавад, гумроҳии ӯ (ба зарари худи ӯст). Ва ман нигаҳбони шумо нестам».

وَاتَّبِعْ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَاصْبِرْ حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ ۚوَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ࣖ

wattabi‘ mā yūḥā ilaika waṣbir ḥattā yaḥkumallāh(u), wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

Ва аз он чи ба ту ваҳй шудааст, пайравӣ кун ва сабр кун, то он даме ки Худо туро ҳукм кунад, ки Ӯ беҳтарин довар аст.