الۤمّۤصۤ ۚ

alif lām mīm ṣād.

Алиф Лам Мим Шад.

كِتٰبٌ اُنْزِلَ اِلَيْكَ فَلَا يَكُنْ فِيْ صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنْذِرَ بِهٖ وَذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

kitābun unzila ilaika falā yakun fī ṣadrika ḥarajum minhu litunżira bihī wa żikrā lil-mu'minīn(a).

(Ин) Китобест, ки бар ту (эй Муҳаммад) нозил шудааст, пас, аз он хавотир нашав, то бо он бим диҳӣ ва барои мӯъминон панде бошад.

اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ

ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).

Аз он чӣ аз ҷониби Парвардигоратон бароятон нозил шудааст, пайравӣ кунед ва ҷуз Ӯ аз касе пайравӣ накунед, ки шуморо хеле кам панд мегиранд.

وَكَمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَا فَجَاۤءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا اَوْ هُمْ قَاۤىِٕلُوْنَ

wa kam min qaryatin ahlaknāhā fa jā'ahā ba'sunā bayātan au hum qā'ilūn(a).

Чӣ бисёр сарзаминҳоро нобуд кардем, азоби мо (бар сокинонаш) шаб ё вақте ки онҳо дар рӯз истироҳат мекарданд, омад.

فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).

Пас, вақте ки азоби Мо ба онҳо расид, шикояташон ҷуз ин набуд, ки бигӯянд: «Мо ситамкор будем».

فَلَنَسْـَٔلَنَّ الَّذِيْنَ اُرْسِلَ اِلَيْهِمْ وَلَنَسْـَٔلَنَّ الْمُرْسَلِيْنَۙ

fa lanas'alannal-lażīna ursila ilaihim wa lanas'alannal-mursalīn(a).

Сипас, албатта, аз мардуме, ки даъват (аз ҷониби паёмбарон)-ро гирифтаанд, мепурсем ва аз паёмбарон низ мепурсем.

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَّمَا كُنَّا غَاۤىِٕبِيْنَ

fa lanaquṣṣanna ‘alaihim bi‘ilmiw wa mā kunnā gā'ibīn(a).

Ва албатта, Мо онҳоро бо дониши худ огоҳ хоҳем кард ва Мо аз онҳо дур нестем.

وَالْوَزْنُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّۚ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

wal-waznu yauma'iżinil-ḥaqq(u), faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

Дар он рӯз тарозу (андозаи) адолат мешавад. Пас, ҳар кӣ тарозу (некӣ)-ро баркашад, онҳо хушбахтанд.

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَظْلِمُوْنَ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum bimā kānū bi'āyātinā yaẓlimūn(a).

Ва аммо касоне, ки тарозуҳои аъмоли неки онҳо сабук аст, пас, онҳо касоне ҳастанд, ки ба сабаби инкори оёти Мо ба худ зиён расонидаанд.

وَلَقَدْ مَكَّنّٰكُمْ فِى الْاَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيْهَا مَعَايِشَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannākum fil-arḍi wa ja‘alnā lakum fīhā ma‘āyisy(a), qalīlam mā tasykurūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо шуморо дар замин ҷой додем ва дар он ҷо барои шумо (василаи) рӯзӣ қарор додем, аммо шумо хеле кам шукр мегӯед.

وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ

wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо шуморо офаридем, сипас шуморо (баданҳоятонро) шакл додем, сипас ба фариштагон гуфтем: «Барои Одам саҷда кунед». Пас, онҳо ба ҷуз Шайтон саҷда карданд. Ва ӯ (Иблис) аз саҷдакунандагон нест.

قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(Худо) гуфт: «Чӣ чиз туро аз саҷда накардан боздошт, вақте ки ба ту гуфтам?» (Иблис) гуфт: «Ман аз ӯ беҳтарам, маро аз оташ офаридаӣ ва ӯро аз хок офаридаӣ».

قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ

qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).

(Худо) гуфт: «Пас, аз он (осмон) фуруд ояд, зеро ту набояд ба он фахр кунӣ. Барояд! Ба дурустӣ ки ту аз махлуқоти паст ҳастӣ».

قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

(Шайтон) гуфт: «Маро то рӯзи зиндашуда мӯҳлат деҳ».

قَالَ اِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَ

qāla innaka minal-munẓarīn(a).

(Худо) гуфт: «Ба дурустӣ, ту аз ҷумлаи касоне ҳастӣ, ки мӯҳлаташонро ба таъхир андохтаанд».

قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ

qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).

(Иблис) ҷавоб дод: «Азбаски маро гумроҳ кардӣ, ман онҳоро аз роҳи рости Ту бозмедорам».

ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ

Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).

он гоҳ, албатта, аз пеш ва аз пушт ва аз рост ва аз чапашон бар онҳо хоҳам омад ва аксари онҳоро шукргузор нахоҳӣ ёфт».

قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْءُوْمًا مَّدْحُوْرًا ۗ لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ اَجْمَعِيْنَ

qālakhruj minhā maż'ūmam madḥūrā(n), laman tabi‘aka minhum la'amla'anna jahannama minkum ajma‘īn(a).

(Худо) гуфт: «Аз он ҷо (биҳишт) хору рондашуда берун шав! Ҳар кас аз онҳо, ки аз ту пайравӣ кунад, ҷаҳаннамро аз ҳамаи шумо пур хоҳам кард».

وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

Ва (Худо гуфт): «Эй Одам, бо ҳамсарат дар биҳишт бимонед ва ҳар чизеро, ки мехоҳед, бихӯред. Аммо ба ин дарахт наздик нашавед, ки (агар наздик шавед) ҳарду аз ситамкорон хоҳед буд».

فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ

fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).

Сипас шайтон ба онҳо фикрҳои бад васваса кард, то шармгоҳашонро (ки пӯшида буданд) ошкор кунад. Ва (шайтон) гуфт: «Худои шумо танҳо шуморо аз наздик шудан ба ин дарахт манъ кардааст, то ҳарду фаришта нашавед ва мардуми абадӣ (дар биҳишт) нашавед».

وَقَاسَمَهُمَآ اِنِّيْ لَكُمَا لَمِنَ النّٰصِحِيْنَۙ

wa qāsamahumā innī lakumā laminan-nāṣiḥīn(a).

Ва (шайтон) ба ҳардуяшон савганд хӯрд: «Ман аз ёрони шумо ҳастам».

فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).

Ӯ (Шайтон) онҳоро бо фиреб фиреб дод. Вақте ки меваи дарахтро чашиданд, аврати он барояшон ошкор шуд ва бо баргҳои биҳишт онро пӯшониданд. Худо ба онҳо нидо кард: «Оё шуморо аз он дарахт манъ накарда будам ва ба шумо нагуфта будам, ки шайтон душмани ошкори ҳардуи шумост?»

قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَآ اَنْفُسَنَا وَاِنْ لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

qālā rabbanā ẓalamnā anfusanā wa illam tagfir lanā wa tarḥamnā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

Ҳарду гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, мо ба худ ситам кардем. Агар моро набахшӣ ва ба мо раҳмат накунӣ, бешубҳа, аз зиёнкорон хоҳем буд».

قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

(Худо) гуфт: «Поён равед, шумо бо якдигар душман хоҳед буд. Замин то замони муайян манзил ва лаззати шумост».

قَالَ فِيْهَا تَحْيَوْنَ وَفِيْهَا تَمُوْتُوْنَ وَمِنْهَا تُخْرَجُوْنَ ࣖ

qāla fīhā taḥyauna wa fīhā tamūtūna wa minhā tukhrajūn(a).

(Худованд) мефармояд: «Дар он ҷо зиндагӣ мекунед, дар он ҷо мемиред ва аз он ҷо (низ) зинда мешавед».

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ قَدْ اَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُّوَارِيْ سَوْءٰتِكُمْ وَرِيْشًاۗ وَلِبَاسُ التَّقْوٰى ذٰلِكَ خَيْرٌۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

yā banī ādama qad anzalnā ‘alaikum libāsay yuwārī sau'ātikum wa rīsyā(n), wa libāsut-taqwā żālika khair(un), żālika min āyātillāhi la‘allahum yażżakkarūn(a).

Эй фарзандони Одам, ба дурустӣ, ки Мо либосе барои шумо фиристодем, то аврати шуморо бипӯшонад ва барои шумо ороиш бошад. Аммо либоси парҳезгорӣ беҳтар аст. Инҳо аз нишонаҳои қудрати Худо ҳастанд, шояд онҳо панд гиранд.

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطٰنُ كَمَآ اَخْرَجَ اَبَوَيْكُمْ مِّنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْءٰتِهِمَا ۗاِنَّهٗ يَرٰىكُمْ هُوَ وَقَبِيْلُهٗ مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْۗ اِنَّا جَعَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ لِلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

yā banī ādama lā yaftinannakumusy-syaiṭānu kamā akhraja abawaikum minal-jannati yanzi‘u ‘anhumā libāsahumā liyuriyahumā sau'ātihimā, innahū yarākum huwa wa qabīluhū min ḥaiṡu lā taraunahum, innā ja‘alnasy-syayāṭīna auliyā'a lil-lażīna lā yu'minūn(a).

Эй фарзандони Одам, Шайтон шуморо фиреб надиҳад, чунон ки (Шайтон) падару модаратонро аз биҳишт берун кард ва либосҳояшонро аз танашон кашид, то шармгоҳашонро ошкор кунад. Албатта, ӯ ва пайравонаш шуморо аз ҷое мебинанд, ки шумо онҳоро намебинед. Мо шайтонҳоро пешвоёни кофирон қарор додем.

وَاِذَا فَعَلُوْا فَاحِشَةً قَالُوْا وَجَدْنَا عَلَيْهَآ اٰبَاۤءَنَا وَاللّٰهُ اَمَرَنَا بِهَاۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاۤءِۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā fa‘alū fāḥisyatan qālū wajadnā ‘alaihā ābā'anā wallāhu amaranā bihā, qul innallāha lā ya'muru bil-faḥsyā'(i), ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

Ва чун кори зиште кунанд, мегӯянд: «Мо падарони худро дар ин кор ёфтем ва Худо моро ба ин кор фармон дод». Бигӯ: «Албатта, Худо ба корҳои бад фармон намедиҳад. Чаро дар бораи Худо чизе мегӯед, ки намедонед?»

قُلْ اَمَرَ رَبِّيْ بِالْقِسْطِۗ وَاَقِيْمُوْا وُجُوْهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّادْعُوْهُ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۗ كَمَا بَدَاَكُمْ تَعُوْدُوْنَۗ

qul amara rabbī bil-qisṭ(i), wa aqīmū wujūhakum ‘inda kulli masjidiw wad‘ūhu mukhliṣīna lahud-dīn(a), kamā bada'akum ta‘ūdūn(a).

Бигӯ: «Парвардигори ман ба ман фармон дод, ки ба адолат рафтор кунам. Дар ҳар намоз рӯйи худро (ба сӯи Аллоҳ) гардон ва Ӯро бо ибодати худ танҳо барои Ӯ ибодат кун. Шумо ба сӯи Ӯ бозгардонида мешавед, чунон ки дар аввал офарида шудаед.

فَرِيْقًا هَدٰى وَفَرِيْقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلٰلَةُ ۗاِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَيَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ

farīqan hadā wa farīqan ḥaqqa ‘alaihimuḍ-ḍalālah(tu), innahumuttakhażusy-syayāṭīna auliyā'a min dūnillāhi wa yaḥsabūna annahum muhtadūn(a).

Баъзеро ҳидоят кард ва баъзеро ба ҳақ гумроҳӣ бурд. Ва инҳо ба ҷои Худо шайтонҳоро ба ҷои Худо ба худоӣ гирифтанд ва мепиндоштанд, ки ҳидоят ёфтаанд.

۞ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ خُذُوْا زِيْنَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّكُلُوْا وَاشْرَبُوْا وَلَا تُسْرِفُوْاۚ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ ࣖ

yā banī ādama khużū zīnatakum ‘inda kulli masjidiw wa kulū wasyrabū wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).

Эй фарзандони Одам, ҳар вақте ки ба масҷид медароед, либосҳои зебои худро бипӯшед, бихӯред ва бинӯшед, аммо аз ҳад нагузаред. Албатта, Худо касонеро, ки аз ҳад мегузаронанд, дӯст намедорад.

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِيْنَةَ اللّٰهِ الَّتِيْٓ اَخْرَجَ لِعِبَادِهٖ وَالطَّيِّبٰتِ مِنَ الرِّزْقِۗ قُلْ هِيَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَّوْمَ الْقِيٰمَةِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

qul man ḥarrama zīnatallāhil-latī akhraja li‘ibādihī waṭ-ṭayyibāti minar-rizq(i), qul hiya lil-lażīna āmanū fil-ḥayātid-dun-yā khāliṣatay yaumal-qiyāmah(ti), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Чӣ касе зеварҳоеро, ки Худо барои бандагонаш фароҳам овардааст ва рӯзӣҳои покизаро ҳаром кардааст?» Бигӯ: «Ин ҳама барои касонест, ки ба ҳаёти дунё имон овардаанд ва махсусан (танҳо барои онҳо) дар рӯзи қиёмат». Мо оятҳоро барои касоне, ки медонанд, чунин баён мекунем.

قُلْ اِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْاِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَاَنْ تُشْرِكُوْا بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ سُلْطٰنًا وَّاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qul innamā ḥarrama rabbiyal-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭana wal-iṡma wal-bagya bigairil-ḥaqqi wa an tusyrikū billāhi mā lam yunazzil bihī sulṭānaw wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Парвардигори ман танҳо корҳои зишт ва нопоки ошкор ва пинҳон, корҳои гуноҳ ва корҳои ношоистаро бе сабаби узрнок манъ мекунад ва шуморо аз шарикӣ бо Худо чизеро, ки Ӯ сабабе барои он нафиристодааст, манъ мекунад ва шуморо аз он ки дар бораи Худо чизеро, ки намедонед, бигӯед, манъ мекунад».

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌۚ فَاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

wa likulli ummatin ajal(un), fa iżā jā'a ajaluhum lā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

Ва ҳар қавме марг дорад (вақти муайяне дорад). Вақте маргашон фаро мерасад, наметавонанд як лаҳза таъхир ё суръатро талаб кунанд.

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَقُصُّوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِيْۙ فَمَنِ اتَّقٰى وَاَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

yā banī ādama immā ya'tiyannakum rusulum minkum yaquṣṣūna ‘alaikum āyātī, famanittaqā wa aṣlaḥa falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

Эй фарзандони Одам, агар паёмбароне аз худатон назди шумо биёянд ва оёти Маро бар шумо бигӯянд, пас ҳар кас ки парҳезгорӣ кунад ва ислоҳ шавад, бар онҳо тарсе нест ва онҳо ғамгин намешаванд.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

Аммо касоне, ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд ва ба онҳо такаббур мекунанд, онҳо аҳли дӯзаханд ва дар он ҷовидон хоҳанд монд.

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يَنَالُهُمْ نَصِيْبُهُمْ مِّنَ الْكِتٰبِۗ حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْۙ قَالُوْٓا اَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالُوْا ضَلُّوْا عَنَّا وَشَهِدُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰفِرِيْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), ulā'ika yanāluhum naṣībuhum minal-kitāb(i), ḥattā iżā jā'athum rusulunā yatawaffaunahum, qālū aina mā kuntum tad‘ūna min dūnillāh(i), qālū ḍallū ‘annā wa syahidū ‘alā anfusihim annahum kānū kāfirīn(a).

Кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё оёти Ӯро дурӯғ мешуморад? Насибе, ки дар ин китоб муайян шудааст, ба онҳо хоҳад расид, то он даме, ки фиристодагони мо барои куштани онҳо биёянд. (Фариштагон) гуфтанд: «Шумо одатан ба ҷуз Худо кадом худоро мепарастед?» (Мушрикон) гуфтанд: «Ҳама чиз аз мо нопадид шудааст». Ва бар зидди худашон шаҳодат медиҳанд, ки кофиранд.

قَالَ ادْخُلُوْا فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ فِى النَّارِۙ كُلَّمَا دَخَلَتْ اُمَّةٌ لَّعَنَتْ اُخْتَهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا ادَّارَكُوْا فِيْهَا جَمِيْعًا ۙقَالَتْ اُخْرٰىهُمْ لِاُوْلٰىهُمْ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ اَضَلُّوْنَا فَاٰتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ النَّارِ ەۗ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَعْلَمُوْنَ

qāladkhulū fī umamin qad khalat min qablikum minal-jinni wal-insi fin-nār(i), kullamā dakhalat ummatul la‘anat ukhtahā, ḥattā iżaddārakū fīhā jamī‘ā(n), qālat ukhrāhum li'ūlāhum rabbanā hā'ulā'i aḍallūnā fa ātihim ‘ażāban ḍi‘fam minan-nār(i), qāla likullin ḍi‘fuw wa lākil lā ta‘lamūn(a).

Аллоҳ мефармояд: «Ҳамроҳи гурӯҳе аз ҷинну инс, ки пеш аз шумо буданд, ба оташи дӯзах дароед. Ҳар гоҳе ки гурӯҳе дохил шавад, бародарони худро лаънат мекунад, то вақте ки ҳама дохил шаванд, касе, ки баъдтар ворид мешавад, ба касе, ки аввал ворид шудааст, мегӯяд: «Эй Парвардигори мо, онҳо моро гумроҳ карданд. Азоби дӯзахро дучанд бар онҳо биёред». Аллоҳ мефармояд: «Ҳар яки онҳо дучанд (азоб) хоҳанд гирифт, аммо шумо намедонед».

وَقَالَتْ اُوْلٰىهُمْ لِاُخْرٰىهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ ࣖ

wa qālat ūlāhum li'ukhrāhum famā kāna lakum ‘alainā min faḍlin fa żūqul-‘ażāba bimā kuntum taksibūn(a).

Ва шахсе, ки аввал даромад, ба шахсе, ки баъдтар даромад, гуфт: «Ту бар мо ҳеҷ бартарие надорӣ. Пас, ба хотири коре, ки кардаӣ, азобро эҳсос кун».

اِنَّ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ اَبْوَابُ السَّمَاۤءِ وَلَا يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ حَتّٰى يَلِجَ الْجَمَلُ فِيْ سَمِّ الْخِيَاطِ ۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُجْرِمِيْنَ

innal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā lā tufattaḥu lahum abwābus-samā'i wa lā yadkhulūnal-jannata ḥattā yalijal-jamalu fī sammil-khiyāṭ(i), wa każālika najzil-mujrimīn(a).

Ба дурустӣ, касоне, ки оёти моро инкор мекунанд ва ба онҳо такаббур мекунанд, дарвозаҳои осмон барои онҳо кушода намешаванд ва онҳо ба биҳишт намедароянд, то он даме, ки шутур аз сӯрохи сӯзан нагузарад. Мо бадкоронро чунин ҷазо медиҳем.

لَهُمْ مِّنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَّمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

lahum min jahannama mihāduw wa min fauqihim gawāsy(in), wa każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

Барои онҳо тахтачаҳо аз оташи дӯзах ва бар рӯи онҳо кӯрпачаҳо аз оташи дӯзах аст. Мо ситамкоронро чунин ҷазо медиҳем.

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

Ва касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, Мо бар ҳеҷ кас ҷуз ба андозаи тоқаташ таклиф намекунем. Онҳо бошандагони биҳиштанд ва дар он ҷо ҷовидонанд.

وَنَزَعْنَا مَا فِيْ صُدُوْرِهِمْ مِّنْ غِلٍّ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُۚ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ هَدٰىنَا لِهٰذَاۗ وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَآ اَنْ هَدٰىنَا اللّٰهُ ۚ لَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۗ وَنُوْدُوْٓا اَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ اُوْرِثْتُمُوْهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa naza‘nā mā fī ṣudūrihim min gillin tajrī min taḥtihimul-anhār(u), wa qālul-ḥamdu lillāhil-lażī hadānā lihāżā, wa mā kunnā linahtadiya lau lā an hadānallāh(u), laqad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), wa nūdū an tilkumul-jannatu ūriṡtumūhā bimā kuntum ta‘malūn(a).

Ва Мо интиқомро аз синаҳояшон, ки аз зери он наҳрҳо ҷорӣ буданд, решакан кардем. Гуфтанд: «Ситоиш Худорост, ки моро ба ин (биҳишт) нишон дод. Агар Худо моро ба мо нишон намедод, мо ҳидоят намешудем. Ба дурустӣ, паёмбарони Парвардигори мо омадаанд, ки ҳақро оварданд». Ба онҳо гуфта шуд: «Ин биҳиштест, ки ба сабаби корҳое, ки кардаед, ба шумо мерос дода шудааст».

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

Ва аҳли биҳишт ба аҳли дӯзах нидо карданд: «Ба ростӣ, мо ба он чизе, ки Худо ба мо ваъда дода буд, расидем. Оё шумо ба он чизе, ки Худо ба шумо ваъда дода буд, расидед?» Онҳо ҷавоб доданд: «Дуруст аст». Сипас, фаришта дар миёни онҳо эълон кард: «Лаънати Худо бар ситамкорон бод».

اَلَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ كٰفِرُوْنَۘ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati kāfirūn(a).

(Яъне) касоне, ки (дигаронро) аз роҳи Худо бозмедоранд ва мехоҳанд, ки онро боздоранд, онҳо охиратро инкор мекунанд».

وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌۚ وَعَلَى الْاَعْرَافِ رِجَالٌ يَّعْرِفُوْنَ كُلًّا ۢ بِسِيْمٰىهُمْۚ وَنَادَوْا اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ سَلٰمٌ عَلَيْكُمْۗ لَمْ يَدْخُلُوْهَا وَهُمْ يَطْمَعُوْنَ

wa bainahumā ḥijāb(un), wa ‘alal-a‘rāfi rijāluy ya‘rifūna kullam bisīmāhum, wa nādau aṣḥābal-jannati an salāmun ‘alaikum, lam yadkhulūhā wa hum yaṭma‘ūn(a).

Ва миёни онҳо (аъроф ва дӯзах) пардае аст ва бар Аъроф (мақоми баланд) мардуме ҳастанд, ки якдигарро аз нишонаҳои худ мешиносанд. Онҳо ба аҳли биҳишт нидо мекунанд: «Салом бар шумо!» Онҳо ҳанӯз ворид нашудаанд, аммо муштоқи ворид шудан ҳастанд.

۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Ва чун чашмонашон ба сӯи аҳли дӯзах гардонида шавад, мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, моро дар зумраи ситамкорон қарор надеҳ».

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْاَعْرَافِ رِجَالًا يَّعْرِفُوْنَهُمْ بِسِيْمٰىهُمْ قَالُوْا مَآ اَغْنٰى عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ

wa nādā aṣḥābul-a‘rāfi rijālay ya‘rifūnahum bisīmāhum qālū mā agnā ‘ankum jam‘ukum wa mā kuntum tastakbirūn(a).

Ва онҳое, ки болотар аз Аъроф (мақоми баландтарин) буданд, онҳоеро, ки мешинохтанд, бо ишора ба онҳо нидо карда, мегуфтанд: «Сарвате, ки ҷамъ кардаед ва он чизе, ки ба он ифтихор мекунед, (маълум мешавад) барои шумо фоидае надорад».

اَهٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَقْسَمْتُمْ لَا يَنَالُهُمُ اللّٰهُ بِرَحْمَةٍۗ اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَنْتُمْ تَحْزَنُوْنَ

ahā'ulā'il-lażīna aqsamtum lā yanāluhumullāhu biraḥmah(tin), udkhulul-jannata lā khaufun ‘alaikum wa lā antum taḥzanūn(a).

Оё инҳо касоне ҳастанд, ки шумо дар бораи онҳо савганд хӯрдед, ки раҳмати Худо насибашон нахоҳад шуд?» (Худо гуфт): «Ба биҳишт дароед, на тарсе барои шумост ва на ғамгин мешавед».

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ النَّارِ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ اَفِيْضُوْا عَلَيْنَا مِنَ الْمَاۤءِ اَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۗقَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكٰفِرِيْنَۙ

wa nādā aṣḥābun-nāri aṣḥābal-jannati an afīḍū ‘alainā minal-mā'i au mimmā razaqakumullāh(u), qālū innallāha ḥarramahumā ‘alal-kāfirīn(a).

Аҳли дӯзах ба аҳли биҳишт нидо мекунанд: «Каме об ё аз он чизе, ки Аллоҳ ба шумо додааст, бар мо бирезед». Онҳо гуфтанд: «Аллоҳ ин дуро бар кофирон ҳаром кардааст».

الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَهُمْ لَهْوًا وَّلَعِبًا وَّغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۚ فَالْيَوْمَ نَنْسٰىهُمْ كَمَا نَسُوْا لِقَاۤءَ يَوْمِهِمْ هٰذَاۙ وَمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

al-lażīnattakhażū dīnahum lahwaw wa la‘ibaw wa garrathumul-ḥayātud-dun-yā, fal-yauma nansāhum kamā nasū liqā'a yaumihim hāżā, wa mā kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

(яъне) касоне, ки дини худро бозича ва шӯхӣ қарор доданд ва зиндагии дунё онҳоро фиреб дод. Пас, имрӯз (қиёмат) онҳоро фаромӯш мекунем, ҳамон тавре ки онҳо дидори имрӯзаро фаромӯш карданд ва ба хотири ин ки оёти Моро инкор карданд.

وَلَقَدْ جِئْنٰهُمْ بِكِتٰبٍ فَصَّلْنٰهُ عَلٰى عِلْمٍ هُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa laqad ji'nāhum bikitābin faṣṣalnāhu ‘alā ‘ilmin hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

Ба дурустӣ, Мо китоб (Қуръон)-ро барояшон овардем, ки онро бар пояи дониш шарҳ додем, то ҳидоят ва раҳмате барои мӯъминон бошад.

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا تَأْوِيْلَهٗۗ يَوْمَ يَأْتِيْ تَأْوِيْلُهٗ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ نَسُوْهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۚ فَهَلْ لَّنَا مِنْ شُفَعَاۤءَ فَيَشْفَعُوْا لَنَآ اَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِيْ كُنَّا نَعْمَلُۗ قَدْ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hal yanẓurūna illā ta'wīlah(ū), yauma ya'tī ta'wīluhū yaqūlul-lażīna nasūhu min qablu qad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), fahal lanā min syufa‘ā'a fa yasyfa‘ū lanā au nuraddu fa na‘mala gairal-lażī kunnā na‘mal(u), qad khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

Оё онҳо танҳо мунтазири далели ҳақиқат (Қуръон) нестанд? Рӯзе, ки далели ҳақиқат расид, мардуме, ки қаблан онро нодида гирифта буданд, гуфтанд: «Бале, паёмбарони Парвардигори мо омадаанд, ки ҳақиқатро биёранд. Пас, оё шафоатгаре барои мо ҳаст, ки ба мо кумак кунад ё моро (ба дунё) баргардонанд, то корҳои шоистаеро анҷом диҳем, бар хилофи он чизе, ки пештар мекардем?» Дар асл, онҳо ба худашон зарар расониданд ва он чи пештар офарида буданд, аз онҳо нопадид шуд.

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ يُغْشِى الَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهٗ حَثِيْثًاۙ وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُوْمَ مُسَخَّرٰتٍۢ بِاَمْرِهٖٓ ۙاَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْاَمْرُۗ تَبٰرَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ

inna rabbakumullāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), yugsyil-lailan-nahāra yaṭlubuhū ḥaṡīṡā(n), wasy-syamsa wal-qamara wan-nujūma musakhkharātim bi'amrih(ī), alā lahul-khalqu wal-amr(u), tabārakallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

Ба дурустӣ, Парвардигори шумо Аллоҳ аст, ки осмонҳо ва заминро дар шаш замон офарид, сипас бар Арш қарор гирифт. Шабро ба рӯзе, ки зуд фаро мерасид, пӯшонд. Офтоб, моҳ ва ситорагонро ба фармони Ӯ итоат карданд. Дар хотир доред! Ҳама офариниш ва корҳо ҳаққи Ӯст. Пок аст Аллоҳ, Парвардигори ҷаҳониён.

اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ

ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

Бо дили фурӯтан ва овози нарм ба Худои худ дуо гӯед, зеро Ӯ касонеро, ки аз ҳад мегузаранд, дӯст намедорад.

وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).

Ва пас аз он ки замин ба хубӣ офарида шудааст, дар он фасод накунед. Ӯро бо тарсу умед бихонед. Ба дурустӣ ки раҳмати Худо ба некӯкорон наздик аст.

وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).

Ӯст, ки пеш аз омадани раҳмати Худ (борон) бодро башоратдиҳанда мегардонад, то вақте ки бод абрҳоро биёварад, Мо онҳоро ба сӯи замини беоб меронем, сипас дар он ҷо борон мефиристем. Сипас бо он борон меваҳои гуногун мерӯёнем. Мо мурдагонро чунин зинда мекунем, умед аст, ки шумо дарс гиред.

وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهٗ بِاِذْنِ رَبِّهٖۚ وَالَّذِيْ خَبُثَ لَا يَخْرُجُ اِلَّا نَكِدًاۗ كَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّشْكُرُوْنَ ࣖ

wal-baladuṭ-ṭayyibu yakhruju nabātuhū bi'iżni rabbih(ī), wal-lażī khabuṡa lā yakhruju illā nakidā(n), każālika nuṣarriful-āyāti liqaumiy yasykurūn(a).

Ва замин хуб аст, растаниҳо бо иҷозати Худо фаровон мерӯянд; ва замини бад, зироатҳое, ки мерӯянд, хушк мешаванд. Мо нишонаҳо (бузургии Худ)-ро барои касоне, ки шукргузоранд, борҳо ва борҳо баён мекунем.

لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

Ба дурустӣ, Мо Нӯҳро ба сӯи қавмаш фиристодем, он гоҳ гуфт: «Эй қавми ман, Худоро бипарастед, ки барои шумо ҷуз Ӯ маъбуде нест. Ман метарсам, ки шуморо дар рӯзи бузург азоби сахт азоб хоҳад кард».

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qālal mala'u min qaumihī innā lanarāka fī ḍalālim mubīn(in).

Бузургони қавмаш гуфтанд: «Мо туро дар гумроҳии ошкор мебинем».

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

(Нӯҳ) гуфт: «Эй қавми ман, ман гумроҳ нашудаам, балки ман паёмбаре аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониёнам.

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنْصَحُ لَكُمْ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

uballigukum risālāti rabbī wa anṣaḥu lakum wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

Ман паёми Парвардигорамро ба шумо мерасонам, ба шумо насиҳат медиҳам ва аз Худо он чиро медонам, ки шумо намедонед».

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).

Ва оё аз ин ки аз ҷониби Парвардигоратон ба воситаи марде аз худатон панд омадааст, то шуморо бим диҳад ва парҳезгор шавед ва шояд раҳмат карда шавед, тааҷҷуб мекунед?

فَكَذَّبُوْهُ فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا عَمِيْنَ ࣖ

fa każżabūhu fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū fil-fulki wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauman ‘amīn(a).

Пас, онҳо ӯро (Нӯҳро) дурӯғ бароварданд ва Мо ӯ ва касонеро, ки бо ӯ дар киштӣ буданд, наҷот додем ва касонеро, ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд, ғарқ кардем. Зеро онҳо мардуме нобино ҳастанд.

۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

Ва ба сӯи қавми Од (Мо) бародарашон Ҳудро фиристодем. Ӯ гуфт: «Эй қавми ман, Худоро бипарастед, ки шумо ҷуз Ӯ худое нестед. Пас, чаро аз Худо наметарсед?»

قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ سَفَاهَةٍ وَّاِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī innā lanarāka fī safāhatiw wa innā lanaẓunnuka minal-kāżibīn(a).

Бузургони кофирон аз қавмаш гуфтанд: «Мо туро девона мепиндорем ва мепиндорем, ки ту аз дурӯғгӯён ҳастӣ».

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ سَفَاهَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī safāhatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

Ӯ (Ҳуд) ҷавоб дод: «Эй қавми ман! Ман девона нестам, балки ман фиристодаи Парвардигори тамоми ҷаҳониён ҳастам.

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنَا۠ لَكُمْ نَاصِحٌ اَمِيْنٌ

uballigukum risālāti rabbī wa ana lakum nāṣiḥun amīn(un).

Ман паёми Парвардигорамро ба шумо мерасонам ва ба шумо маслиҳати боэътимод медиҳам.

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْۗ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ قَوْمِ نُوْحٍ وَّزَادَكُمْ فِى الْخَلْقِ بَصْۣطَةً ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum, ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di qaumi nūḥiw wa zādakum fil-khalqi basṭah(tan), fażkurū ālā'allāhi la‘allakum tufliḥūn(a).

Ва оё аз ин ки аз ҷониби Парвардигоратон тавассути марде аз худатон панде омадааст, то шуморо битарсонад, тааҷҷуб кардаед? Ба ёд оред, он замонро, ки Худо шуморо ҷонишинони қавми Нӯҳ қарор дод ва шуморо аз ҷиҳати қувват ва қомат бартарӣ дод. Пас, неъматҳои Худоро ба ёд оред, то шояд растагор шавед.

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِنَعْبُدَ اللّٰهَ وَحْدَهٗ وَنَذَرَ مَا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū aji'tanā lina‘budallāha waḥdahū wa nażara mā kāna ya‘budu ābā'unā, fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).

Гуфтанд: «Оё назди мо омадаӣ, то танҳо Худоро бипарастӣ ва он чиро, ки падаронамон мепарастиданд, тарк кунӣ? Агар рост мегӯӣ, ба мо ваъдаи худро исбот кун!»

قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ

qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

Ӯ (Ҳуд) ҷавоб дод: «Ба ростӣ, кина ва хашми Худо шуморо фаро хоҳад гирифт. Оё мехоҳед бо ман дар бораи номҳое (бутҳое), ки худ ва аҷдодатон офаридаед, баҳс кунед, дар ҳоле ки Аллоҳ дар ин бора маълумоте надодааст? Агар ин тавр бошад, интизор шавед! Албатта, ман низ бо шумо аз мунтазирон ҳастам».

فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَمَا كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ ࣖ

fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū biraḥmatim minnā wa qaṭa‘nā dābiral-lażīna każżabū bi'āyātinā wa mā kānū mu'minīn(a).

Пас, Мо ӯ (Ҳуд) ва касонеро, ки бо ӯ буданд, бо раҳмати Худ наҷот додем ва касонеро, ки оёти Моро дурӯғ мепиндоштанд, решаашонро нобуд кардем, зеро онҳо имон наовардаанд.

وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًاۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum, hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun alīm(un).

Ва ба сӯи қавми Самуд (Мо) бародарашон Солеҳро фиристодем. Ӯ гуфт: «Эй қавми ман, Худоро бипарастед, ки барои шумо ҷуз Ӯ худое нест. Ба дурустӣ, ки аз ҷониби Парвардигоратон далели равшане барои шумо омадааст. Ин (модашутур) аз ҷониби Худо нишонаест барои шумо. Бигзоред, ки дар замини Худо бихӯрад, ба он зарар нарасонед, вагарна азоби дардноке хоҳед дошт».

وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ عَادٍ وَّبَوَّاَكُمْ فِى الْاَرْضِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْ سُهُوْلِهَا قُصُوْرًا وَّتَنْحِتُوْنَ الْجِبَالَ بُيُوْتًا ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di ‘ādiw wa bawwa'akum fil-arḍi tattakhiżūna min suhūlihā quṣūraw wa tanḥitūnal-jibāla buyūtā(n), fażkurū ālā'allāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

Ва ба ёд оред, он замонро, ки шуморо пас аз қавми Од халифа гардонид ва дар замин ҷой дод. Дар заминҳои ҳамвор қасрҳо месозед ва дар кӯҳҳо аз онҳо хонаҳо меканед. Пас, неъматҳои Худоро ёд кунед ва дар замин фасод накунед.

قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لِلَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِمَنْ اٰمَنَ مِنْهُمْ اَتَعْلَمُوْنَ اَنَّ صٰلِحًا مُّرْسَلٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قَالُوْٓا اِنَّا بِمَآ اُرْسِلَ بِهٖ مُؤْمِنُوْنَ

qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lil-lażīnastuḍ‘ifū liman āmana minhum ata‘lamūna anna ṣāliḥam mursalum mir rabbih(ī), qālū innā bimā ursila bihī mu'minūn(a).

Пешвоёни мутакаббир ба онҳое, ки заиф ҳисобида мешуданд, яъне ба онҳое, ки аз қавми худ имон оварда буданд, гуфтанд: «Оё медонед, ки Солеҳ фиристодаи Парвардигораш аст?» Онҳо гуфтанд: «Ба ростӣ, мо ба он чизе, ки ӯ гуфт, имон дорем».

قَالَ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْٓا اِنَّا بِالَّذِيْٓ اٰمَنْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

qālal-lażīnastakbarū innā bil-lażī āmantum bihī kāfirūn(a).

Онҳое, ки фахр мекунанд, мегӯянд: «Мо он чиро, ки шумо имон овардаед, инкор мекунем».

فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوْا يٰصٰلِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

fa ‘aqarun-nāqata wa ‘atau ‘an amri rabbihim wa qālū yā ṣāliḥu'tinā bimā ta‘idunā in kunta minal-mursalīn(a).

Сипас шутурро куштанд ва аз фармони Парвардигорашон саркашӣ карданд ва гуфтанд: «Эй Солеҳ, агар ростӣ, ки ту аз паёмбарон ҳастӣ, ваъдаи худро ба мо исбот кун».

فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ

fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

Сипас заминларза онҳоро фаро гирифт ва онҳо дар харобаҳои хонаҳояшон мурда хобиданд.

فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلٰكِنْ لَّا تُحِبُّوْنَ النّٰصِحِيْنَ

fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālata rabbī wa naṣaḥtu lakum wa lākil lā tuḥibbūnan-nāṣiḥīn(a).

Сипас (Солеҳ) аз онҳо дур шуд ва гуфт: «Эй қавми ман! Ба дурустӣ, ман паёми Парвардигорамро ба шумо расонидам ва шуморо насиҳат кардам. Аммо шумо мардумеро, ки насиҳат мекунанд, дӯст намедоред».

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).

Ва (низ) Лутро (фиристодем), он гоҳ ки ба қавми худ гуфт: «Чаро кори зиштеро анҷом медиҳед, ки ҳеҷ кас пеш аз шумо (дар ин дунё) онро накардааст».

اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ

innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).

Шумо шаҳвати худро ба мардон андохтаед, на ба занон. Шумо дар ҳақиқат қавми аз ҳад гузаштаед.

وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۚ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

wa mā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijūhum min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

Ва посухи қавмаш ҷуз гуфтани ин набуд: «Онҳоро (Лут ва пайравонашро) аз сарзамини худ берун кунед, онҳо мардуме ҳастанд, ки худро муқаддас мешуморанд».

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).

Пас, Мо ӯ ва касонашро наҷот додем, ба ҷуз занаш, ки аз боқимондагон буд.

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

Ва бар онҳо борон (сангҳо) боронидем. Пас, ба он чизе, ки бо шахси гуноҳкор рӯй медиҳад, диққат диҳед.

وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum fa auful-kaila wal-mīzāna wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā, żālikum khairul lakum in kuntum mu'minīn(a).

Ва ба сӯи мардуми Мадян, бародарашон Шуайбро (фиристодем). Гуфт: «Эй қавми ман, Худоро бипарастед, ки барои шумо маъбуде ҷуз Ӯ нест. Аз ҷониби Парвардигоратон далелҳои равшан омадааст. Аҳком ва тарозуро комил кунед ва ба ҳеҷ кас зараре нарасонед. Пас аз он ки замин (офариниш)-и хубе ба вуҷуд омад, ба он зарар нарасонед. Агар мӯъмин бошед, ин барои шумо беҳтар аст».

وَلَا تَقْعُدُوْا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوْعِدُوْنَ وَتَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِهٖ وَتَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ كُنْتُمْ قَلِيْلًا فَكَثَّرَكُمْۖ وَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ

wa lā taq‘udū bikulli ṣirāṭin tū‘idūna wa taṣuddūna ‘an sabīlillāhi man āmana bihī wa tabgūnahā ‘iwajā(n), ważkurū iż kuntum qalīlan fa kaṡṡarakum, wanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

Ва бар ҳеҷ роҳе нанишинед, то мӯъминонро аз роҳи Худо боздоред ва онро аз роҳи Худо боздоред. Ба ёд оред, ки шумо кам будед, пас Худо шумораи шуморо зиёд кард. Ва ба он чизе, ки бо онҳо зарар мерасонад, диққат диҳед.

وَاِنْ كَانَ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْكُمْ اٰمَنُوْا بِالَّذِيْٓ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَطَاۤىِٕفَةٌ لَّمْ يُؤْمِنُوْا فَاصْبِرُوْا حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ بَيْنَنَاۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ۔

wa in kāna ṭā'ifatum minkum āmanū bil-lażī ursiltu bihī wa ṭā'ifatul lam tu'minū faṣbirū ḥattā yaḥkumallāhu bainanā, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

Агар гурӯҳе аз шумо ба (таълимот)-е, ки ман барои расонидани он фиристодаам, имон оварда бошанд ва гурӯҳе низ имон наоваранд, пас сабр кунед, то он даме ки Аллоҳ байни мо ҳукм кунад, ки Ӯ беҳтарин довар аст.

۞ قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَنُخْرِجَنَّكَ يٰشُعَيْبُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَآ اَوْ لَتَعُوْدُنَّ فِيْ مِلَّتِنَاۗ قَالَ اَوَلَوْ كُنَّا كٰرِهِيْنَ

qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lanukhrijannaka yā syu‘aibu wal-lażīna āmanū ma‘aka min qaryatinā au lata‘ūdunna fī millatinā, qāla awalau kunnā kārihīn(a).

Пешвоёни мутакаббири қабилаи Шуайб гуфтанд: «Эй Шуайб, мо ту ва мӯъминонро аз сарзамини худ берун мекунем, агар ба дини мо барнагардӣ?» Шуайб гуфт: «Оё (моро берун мекунӣ), ҳарчанд мо инро дӯст намедорем?»

قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اِنْ عُدْنَا فِيْ مِلَّتِكُمْ بَعْدَ اِذْ نَجّٰىنَا اللّٰهُ مِنْهَاۗ وَمَا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّعُوْدَ فِيْهَآ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ رَبُّنَاۗ وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًاۗ عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَاۗ رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَاَنْتَ خَيْرُ الْفٰتِحِيْنَ

qadiftarainā ‘alallāhi każiban in ‘udnā fī millatikum ba‘da iż najjānallāhu minhā, wa mā yakūnu lanā an na‘ūda fīhā illā ay yasyā'allāhu rabbunā, wasi‘a rabbunā kulla syai'in ‘ilmā(n), ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanaftaḥ bainanā wa baina qauminā bil-ḥaqqi wa anta khairul-fātiḥīn(a).

Агар мо ба дини шумо баргардем, пас аз он ки Худо моро аз он наҷот дод, мо бар Худо дурӯғи бузурге баста будем. Ва сазовор нест, ки мо ба сӯи Ӯ баргардем, магар ин ки Парвардигори мо бихоҳад. Илми Парвардигори мо ҳама чизро дар бар мегирад. Мо танҳо бар Худо таваккал мекунем. Эй Парвардигори мо, миёни мо ва қавми мо ба адолат доварӣ кун. Ту беҳтарин довар ҳастӣ».

وَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَىِٕنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ

wa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī la'inittaba‘tum syu‘aiban innakum iżal lakhāsirūn(a).

Ва бузургони қавмаш (Шуайб), ки кофир буданд (ба якдигар) гуфтанд: «Агар аз Шуайб пайравӣ кунед, шумо зиёнкор хоҳед буд».

فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

Сипас заминларза онҳоро фаро гирифт ва онҳо дар харобаҳои хонаҳояшон мурда хобиданд.

الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَاۚ اَلَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَانُوْا هُمُ الْخٰسِرِيْنَ

al-lażīna każżabū syu‘aiban ka'allam yagnau fīhā, al-lażīna każżabū syu‘aiban kānū humul-khāsirīn(a).

Қавме, ки Шуайбро дурӯғгӯйӣ карданд, гӯё ҳеҷ гоҳ дар он (сарзамин) зиндагӣ накардаанд. Касоне, ки Шуайбро дурӯғгӯйӣ карданд, зиёнкоранд.

فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْۚ فَكَيْفَ اٰسٰى عَلٰى قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ ࣖ

fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālāti rabbī wa naṣaḥtu lakum, fa kaifa āsā ‘alā qaumin kāfirīn(a).

Пас Шуайб аз онҳо дур шуд ва гуфт: «Эй қавми ман, ман паёми Парвардигорамро ба шумо расонидам ва шуморо насиҳат кардам. Пас, чӣ гуна барои кофирон андӯҳгин шавам?»

وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّآ اَخَذْنَآ اَهْلَهَا بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُوْنَ

wa mā arsalnā fī qaryatim min nabiyyin illā akhażnā ahlahā bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yaḍḍarra‘ūn(a).

Ва Мо паёмбареро ба сарзамине нафиристодем (ва сокинонаш он паёмбарро рад карданд), балки бар сокинонаш сахтӣ ва ранҷ дучор кардем, то онҳо (бо фурӯтанӣ) таслим шаванд.

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتّٰى عَفَوْا وَّقَالُوْا قَدْ مَسَّ اٰبَاۤءَنَا الضَّرَّاۤءُ وَالسَّرَّاۤءُ فَاَخَذْنٰهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ṡumma baddalnā makānas-sayyi'atil-ḥasanata ḥattā ‘afau wa qālū qad massa ābā'anaḍ-ḍarrā'u was-sarrā'u fa akhażnāhum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

Сипас, азобро ба ҷои он неъмат (бадбахтӣ) гузоштем (то фарзандон ва сарваташон), сипас гуфтанд: «Ба дурустӣ, ки падарони мо азоби сахтӣ ва неъматро аз сар гузаронидаанд», пас, ногаҳон азобро бар онҳо фуруд овардем, бе он ки онҳо огоҳ бошанд.

وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرٰٓى اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكٰتٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ وَلٰكِنْ كَذَّبُوْا فَاَخَذْنٰهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

wa lau anna ahlal-qurā āmanū wattaqau lafataḥnā ‘alaihim barakātim minas-samā'i wal ardḍi wa lākin każżabū fa akhażnāhum bimā kānū yaksibūn(a).

Ва агар мардуми он сарзамин имон меоварданд ва парҳезгорӣ мекарданд, мо баракатҳоро аз осмону замин ба онҳо медодем, аммо онҳо дурӯғ баромаданд (оятҳои Моро), пас, Мо онҳоро ба ҷазои он чи мекарданд, азоб додем.

اَفَاَمِنَ اَهْلُ الْقُرٰٓى اَنْ يَّأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتًا وَّهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَۗ

afa amina ahlul-qurā ay ya'tiyahum ba'sunā bayātaw wa hum nā'imūn(a).

Пас, оё мардуми деҳаҳо аз он эмин ҳастанд, ки азоби Мо шабона, дар ҳоле ки дар хобанд, биёяд?

اَوَاَمِنَ اَهْلُ الْقُرٰٓى اَنْ يَّأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَّهُمْ يَلْعَبُوْنَ

awa amina ahlul-qurā ay ya'tiyahum ba'sunā ḍuḥaw wa hum yal‘abūn(a).

Ё мардуми шаҳр аз он эмин ҳастанд, ки азоби Мо субҳгоҳон дар ҳоле ки бозӣ мекунанд, биёяд?

اَفَاَمِنُوْا مَكْرَ اللّٰهِۚ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

afa aminū makrallāh(i), falā ya'manu makrallāhi illal-qaumul khāsirūn(a).

Ё онҳо аз азоби (ғайричашмдошти) Худо эмин ҳастанд? Аз азоби Худо ҷуз зиёнкорон касе эмин нест.

اَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِ اَهْلِهَآ اَنْ لَّوْ نَشَاۤءُ اَصَبْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْۚ وَنَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lil-lażīna yariṡūnal-arḍa mim ba‘di ahlihā allau nasyā'u aṣabnāhum biżunūbihim, wa naṭba‘u ‘alā qulūbihim fahum lā yasma‘ūn(a).

Ё барои онҳое, ки пас аз сокинони он заминеро мерос мегиранд, равшан нашудааст, ки агар хоҳем, онҳоро барои гуноҳонашон азоб медиҳем ва бар дилҳояшон мӯҳр мезанем, то нашунаванд (ибрат нашунаванд).

تِلْكَ الْقُرٰى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤىِٕهَاۚ وَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا مِنْ قَبْلُۗ كَذٰلِكَ يَطْبَعُ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِ الْكٰفِرِيْنَ

tilkal-qurā naquṣṣu ‘alaika min ambā'ihā, wa laqad jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānū liyu'minū bimā każżabū min qabl(u), każālika yaṭba‘ullāhu ‘alā qulūbil-kāfirīn(a).

Ин сарзаминҳо (ки Мо онҳоро нобуд кардем) ҳастанд, мо баъзе аз достонҳои онҳоро ба шумо ҳикоят мекунем. Дар ҳақиқат, паёмбаронашон бо далелҳои равшан ба онҳо омада буданд. Аммо онҳо ба он чизе, ки пештар дурӯғ мегуфтанд, имон наоварданд. Худо инчунин дилҳои кофиронро мӯҳр мекунад.

وَمَا وَجَدْنَا لِاَكْثَرِهِمْ مِّنْ عَهْدٍۚ وَاِنْ وَّجَدْنَآ اَكْثَرَهُمْ لَفٰسِقِيْنَ

wa mā wajadnā li'akṡarihim min ‘ahd(in), wa iw wajadnā akṡarahum lafāsiqīn(a).

Ва мо аксари онҳоро дар ваъдаҳои худ вафодор намебинем. Баръакс, он чизе ки мо мушоҳида кардем, ин буд, ки аксари онҳо воқеан одамони бадкор буданд.

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

Пас аз онҳо Мусоро бо далелҳои худ ба сӯи Фиръавн ва бузургони қавмаш фиристодем ва онҳо далелҳоро дурӯғ гуфтанд. Пас, ба он чӣ рӯй медиҳад, бо касоне, ки зарар мерасонанд, диққат кун.

وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

Ва Мӯсо гуфт: «Эй Фиръавн, ман паёмбаре аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён ҳастам.

حَقِيْقٌ عَلٰٓى اَنْ لَّآ اَقُوْلَ عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَرْسِلْ مَعِيَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ

Ḥaqīqun ‘alā allā aqūla ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), qad ji'tukum bibayyinatim mir rabbikum fa arsil ma‘iya banī isrā'īl(a).

Ман вазифадорам, ки дар бораи Худо рост гӯям. Ба дурустӣ, ман бо далелҳои равшан аз ҷониби Парвардигоратон назди шумо омадаам, пас банӣ-Исроилро бо ман бигзоред».

قَالَ اِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِاٰيَةٍ فَأْتِ بِهَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qāla in kunta ji'ta bi'āyatin fa'ti bihā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).

Ӯ (Фиръавн) ҷавоб дод: «Агар рост бошад, ки далел меорӣ, пас нишон деҳ, ки ту аз ростгӯён ҳастӣ».

فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۖ

fa alqā ‘aṣāhu fa iżā hiya ṡu‘bānum mubīn(un).

Сипас (Мусо) асояшро партофт ва ногаҳон асо ба мори бузурге табдил ёфт.

وَّنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَاۤءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ࣖ

wa naza‘a yadahū fa iżā hiya baiḍā'u lin-nāẓirīn(a).

Ва дасташро берун овард, ногаҳон он барои касоне, ки онро диданд, сафед (дурахшон) шуд.

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌۙ

qālal-mala'u min qaumi fir‘auna inna hāżā lasāḥirum ‘alīm(un).

Бузургони Фиръавн гуфтанд: «Ин мард дар ҳақиқат ҷодугари доно аст,

يُّرِيْدُ اَنْ يُّخْرِجَكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ ۚ فَمَاذَا تَأْمُرُوْنَ

yurīdu ay yukhrijakum min arḍikum, fa māżā ta'murūn(a).

ки мехоҳад шуморо аз сарзаминатон берун кунад" (Фиръавн гуфт), "Пас чӣ пешниҳод мекунед?"

قَالُوْآ اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَاَرْسِلْ فِى الْمَدَاۤىِٕنِ حٰشِرِيْنَۙ

qālū arjih wa akhāhu wa arsil fil-madā'ini ḥāsyirīn(a).

(Сардорон) гуфтанд: «Ӯ ва бародарашро (барои муддате) нигоҳ дор ва чанд нафарро ба шаҳрҳо фирист, то (ҷодугаронро) ҷамъ кунанд.

يَأْتُوْكَ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ

ya'tūka bikulli sāḥirin ‘alīm(in).

ки ҳамаи ҷодугарони доно назди ту биёранд».

وَجَاۤءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوْٓا اِنَّ لَنَا لَاَجْرًا اِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغٰلِبِيْنَ

wa jā'as-saḥaratu fir‘auna qālū inna lanā la'ajran in kunnā naḥnul-gālibīn(a).

Ва ҷодугарон назди Фиръавн омаданд ва гуфтанд: «Оё агар мо пирӯз шавем, мукофоте хоҳем гирифт?»

قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ

qāla na‘am wa innakum laminal-muqarrabīn(a).

(Фиръавн) ҷавоб дод: «Бале, дар ҳақиқат ту бояд аз наздикони ман бошӣ».

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ نَحْنُ الْمُلْقِيْنَ

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna naḥnul-mulqīn(a).

(Ҷодугарон) гуфтанд: «Эй Мусо, аввал ту мепартоӣ ё мо мепартоем?»

قَالَ اَلْقُوْاۚ فَلَمَّآ اَلْقَوْا سَحَرُوْٓا اَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوْهُمْ وَجَاۤءُوْ بِسِحْرٍ عَظِيْمٍ

qāla alqū, falammā alqau saḥarū a‘yunan-nāsi wastarhabūhum wa jā'ū bisiḥrin ‘aẓīm(in).

Мусо (а) гуфт: «Аввал онро парто!» Пас, вақте ки онро партофтанд, чашмони мардумро ҷоду карданд ва мардумро тарсонданд, зеро онҳо ҷодуи бузурге (аҷиб) нишон доданд.

۞ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَلْقِ عَصَاكَۚ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُوْنَۚ

wa auḥainā ilā mūsā an alqi ‘aṣāk(a), fa iżā hiya talqafu mā ya'fikūn(a).

Ва ба Мӯсо ваҳй кардем: «Асоятро бияфкан!» Пас, ногаҳон ӯ ҳамаи дурӯғҳои онҳоро фурӯ бурд.

فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَۚ

fa waqa‘al-ḥaqqu wa baṭala mā kānū ya‘malūn(a).

Сипас ҳақиқат исбот шуд ва ҳар коре, ки онҳо карданд, беҳуда буд.

فَغُلِبُوْا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوْا صٰغِرِيْنَۚ

fa gulibū hunālika wanqalabū ṣāgirīn(a).

Пас, онҳо дар он ҷо мағлуб шуданд ва ба қавми хору залил табдил ёфтанд.

وَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَۙ

wa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).

Ва ҷодугарон фавран ба замин афтоданд ва саҷда карданд.

قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

qālū āmannā birabbil-‘ālamīn(a).

Гуфтанд: «Мо ба Парвардигори ҷаҳониён имон овардем,

رَبِّ مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ

rabbi mūsā wa hārūn(a).

(яъне) Парвардигори Мусо ва Ҳорун».

قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ

qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).

Фиръавн гуфт: «Чаро пеш аз он ки ман ба шумо иҷозат диҳам, ба ӯ имон овардед? Дар ҳақиқат, ин найрангест, ки шумо дар ин шаҳр тарҳрезӣ кардаед, то сокинонашро берун кунед. Баъдтар хоҳед донист (оқибати амалатонро)

لَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَاُصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعِيْنَ

la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfin ṡumma la'uṣallibannakum ajma‘īn(a).

Албатта, дастҳо ва пойҳои шуморо ба таври чоркунҷа (дасти рост ва пои чап ё баръакс) мебурам ва сипас ҳамаи шуморо ба дор мекашам».

قَالُوْٓا اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَۙ

qālū innā ilā rabbinā munqalibūn(a).

Онҳо (ҷодугарон) гуфтанд: «Албатта, мо ба сӯи Парвардигорамон бозмегардем».

وَمَا تَنْقِمُ مِنَّآ اِلَّآ اَنْ اٰمَنَّا بِاٰيٰتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاۤءَتْنَا ۗرَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّتَوَفَّنَا مُسْلِمِيْنَ ࣖ

wa mā tanqimu minnā illā an āmannā bi'āyāti rabbinā lammā jā'atnā, rabanā afrig ‘alainā ṣabraw wa tawaffanā muslimīn(a).

Ва ту аз мо интиқом нагирифтӣ, балки ба он сабаб, ки мо ба оёти Парвардигорамон, вақте ки онҳо ба сӯи мо омаданд, имон овардем. (Онҳо дуо карданд): «Эй Парвардигори мо, ба мо сабр деҳ ва мусалмон бимир».

وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اَتَذَرُ مُوْسٰى وَقَوْمَهٗ لِيُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ وَيَذَرَكَ وَاٰلِهَتَكَۗ قَالَ سَنُقَتِّلُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَنَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْۚ وَاِنَّا فَوْقَهُمْ قٰهِرُوْنَ

wa qālal-mala'u min qaumi fir‘auna atażaru mūsā wa qaumahū liyufsidū fil-arḍi wa yażaraka wa ālihatak(a), qāla sanuqattilu abnā'ahum wa nastaḥyī nisā'ahum, wa innā fauqahum qāhirūn(a).

Ва бузургони қавми Фиръавн гуфтанд: «Оё ту мехоҳӣ, ки Мусо ва қавмаш дар ин сарзамин (Миср) фасод кунанд ва ту ва худоёнатро тарк кунанд?» (Фиръавн) ҷавоб дод: «Мо писаронашонро мекушем ва духтаронашонро зинда мегузорем ва мо бар онҳо қудрати комил дорем».

قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

Мӯсо ба қавмаш гуфт: «Аз Худо мадад ҷӯед ва сабр кунед. Ин замин аз они Худост ва ба ҳар кас аз бандагонаш, ки хоҳад, онро мерос медиҳад. Ва оқибати нек барои парҳезгорон аст».

قَالُوْٓا اُوْذِيْنَا مِنْ قَبْلِ اَنْ تَأْتِيَنَا وَمِنْۢ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا ۗقَالَ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ ࣖ

qālū ūżīnā min qabli an ta'tiyanā wa mim ba‘di mā ji'tanā, qāla ‘asā rabbukum ay yuhlika ‘aduwwakum wa yastakhlifakum fil-arḍi fa yanẓura kaifa ta‘malūn(a).

(Қавми Мусо) гуфтанд: «Пеш аз он ки ту назди мо биёӣ ва баъд аз он ки ту омадӣ, мо аз ҷониби Фиръавн ситам дидем». (Мӯсо) ҷавоб дод: «Умедворам, ки Парвардигорат душманонатро нобуд кунад ва туро дар замин халифа гардонад; сипас мебинад, ки чӣ гуна амал мекунӣ».

وَلَقَدْ اَخَذْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِيْنَ وَنَقْصٍ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

wa laqad akhażnā āla fir‘auna bis-sinīna wa naqṣim minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yażżakkarūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо Фиръавн ва қавмашро бо солҳои зиёд хушксолӣ ва камбуди меваҳо азоб додем, то онҳо дарс гиранд.

فَاِذَا جَاۤءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوْا لَنَا هٰذِهٖ ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَّطَّيَّرُوْا بِمُوْسٰى وَمَنْ مَّعَهٗۗ اَلَآ اِنَّمَا طٰۤىِٕرُهُمْ عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

fa iżā jā'athumul-ḥasanatu qālū lanā hāżihī, wa in tuṣibhum sayyi'atuy yaṭṭayyarū bimūsā wa mam ma‘ah(ū), alā innamā ṭā'iruhum ‘indallāhi wa lākinna aksṡarahum lā ya‘lamūn(a).

Пас, вақте ки ба онҳо некӣ (неъмат) расад, мегӯянд: «Ин ба сабаби (саъю кӯшиши) мост». Ва агар ба мушкилот дучор шаванд, ба Мӯсо ва пайравонаш мусибатро мефиристанд. Бидонед, ки сарнавишти онҳо дар дасти Худост, вале аксари онҳо намедонанд.

وَقَالُوْا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهٖ مِنْ اٰيَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَاۙ فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

wa qālū mahmā ta'tinā bihī min āyatil litasḥaranā bihā, famā naḥnu laka bimu'minīn(a).

Ва (ба Мусо) гуфтанд: «Ҳар далеле барои мо биёварӣ, то моро ҷоду кунӣ, мо ба ту имон намеорем».

فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوْفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ اٰيٰتٍ مُّفَصَّلٰتٍۗ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ

fa arsalnā ‘alaihimuṭ-ṭūfāna wal-jarāda wal-qummala waḍ-ḍafādi‘a wad-dama āyātim mufaṣṣalāt(in), fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).

Пас, Мо тӯфонҳо, малахҳо, шапушҳо, қурбоққаҳо ва хун (ки оби нӯшокӣ ба хун табдил ёфт)-ро ҳамчун нишонаҳое ошкор бар онҳо фиристодем, аммо онҳо такаббур карданд ва мардуми гунаҳкор буданд.

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوْا يٰمُوْسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ لَىِٕنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۚ

wa lammā waqa‘a ‘alihimur-rijzu qālū yā mūsad‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), la'in kasyafta ‘annar-rijza lanu'minanna laka wa lanursilanna ma‘aka banī isrā'īl(a).

Ва чун азобе (ки шарҳ дода шудааст) ба онҳо расид, гуфтанд: «Эй Мусо, аз Парвардигорат ба он чизе, ки ба ту ваъда додааст, барои мо бихоҳ. Агар ин азобро аз мо дур кунӣ, мо ба ту имон меорем ва банӣ-Исроилро бо ту мефиристем».

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ اِلٰٓى اَجَلٍ هُمْ بَالِغُوْهُ اِذَا هُمْ يَنْكُثُوْنَ

falammā kasyafnā ‘anhumur-rijza ilā ajalin hum bāligūhu iżā hum yankuṡūn(a).

Чун азобро аз онҳо то он мӯҳлате, ки бояд анҷом медоданд, дур кардем, паймони худро шикастанд.

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ

fantaqamnā minhum fa agraqnāhum fil-yammi bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).

Пас, баъзе аз онҳоро азоб додем, сипас онҳоро дар баҳр ғарқ кардем, зеро онҳо оёти Моро дурӯғ донистанд ва аз оёти Мо ғофил буданд.

وَاَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِيْنَ كَانُوْا يُسْتَضْعَفُوْنَ مَشَارِقَ الْاَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنٰى عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۙ بِمَا صَبَرُوْاۗ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهٗ وَمَا كَانُوْا يَعْرِشُوْنَ

wa auraṡnal-qaumal-lażīna kānū yustaḍ‘afūna masyāriqal-arḍi wa magāribahal-latī bāraknā fīhā, wa tammat kalimatu rabbikal-ḥusnā ‘alā banī isrā'īl(a), bimā ṣabarū, wa dammarnā mā kāna yaṣna‘u fir‘aunu wa qaumuhū wa mā kānū ya‘risyūn(a).

Ва ба мардуми мазлум шарқ ва ғарби заминро, ки баракат дода будем, мерос додем. Ва сухани Парвардигори некӯи ту барои банӣ-Исроил ба сабаби сабрашон (ҳамчун ваъда) комил шуд. Ва он чиро, ки Фиръавн ва қавмаш офарида буданд ва он чиро, ки онҳо сохта буданд, нобуд кардем.

وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتَوْا عَلٰى قَوْمٍ يَّعْكُفُوْنَ عَلٰٓى اَصْنَامٍ لَّهُمْ ۚقَالُوْا يٰمُوْسَى اجْعَلْ لَّنَآ اِلٰهًا كَمَا لَهُمْ اٰلِهَةٌ ۗقَالَ اِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atau ‘alā qaumiy ya‘kufūna ‘alā aṣnāmil lahum, qālū yā mūsaj‘al lanā ilāhan kamā lahum ālihah(tun), qāla innakum qaumun tajhalūn(a).

Ва Мо бани Исроилро аз он баҳр (қисми шимолии баҳри Сурх) наҷот додем. Вақте ки онҳо ба қавме расиданд, ки ба бутпарастӣ идома медоданд, гуфтанд: «Эй Мусо! Барои мо худое бисоз, чунон ки онҳо худоёни зиёде доранд». (Мусо) ҷавоб дод: «Ба ростӣ, шумо мардуми беақлед».

اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ مُتَبَّرٌ مَّا هُمْ فِيْهِ وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

inna hā'ulā'i mutabbarum mā hum fīhi wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

Дар ҳақиқат, онҳо (ба сабаби эътиқоди худ)-ашон нобуд мешаванд ва коре, ки анҷом додаанд, беҳуда хоҳад буд.

قَالَ اَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْغِيْكُمْ اِلٰهًا وَّهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

qāla agairallāhi abgīkum ilāhaw wa huwa faḍḍalakum ‘alal-‘ālamīn(a).

(Мусо) гуфт: «Оё ман сазовори он ҳастам, ки барои шумо худое ҷуз Аллоҳ биҷӯям, дар ҳоле ки Ӯ касест, ки шуморо бар ҳамаи мардум (дар он вақт) бартарӣ додааст?»

وَاِذْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۚ يُقَتِّلُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ

wa iż anjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażāb(i), yuqattilūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

Ва (ёд кунед, эй банӣ-Исроил), вақте ки шуморо аз Фиръавн ва қавмаш наҷот додем, ки шуморо ба азобҳои сахт гирифтор карданд, писарони шуморо куштанд ва духтарони шуморо зинда гузоштанд. Ва дар ин сурат ин озмоиши бузурге аз ҷониби Парвардигори шумост.

۞ وَوٰعَدْنَا مُوْسٰى ثَلٰثِيْنَ لَيْلَةً وَّاَتْمَمْنٰهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيْقَاتُ رَبِّهٖٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ۚوَقَالَ مُوْسٰى لِاَخِيْهِ هٰرُوْنَ اخْلُفْنِيْ فِيْ قَوْمِيْ وَاَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيْلَ الْمُفْسِدِيْنَ

wa wā‘adnā mūsā ṡalāṡīna lailataw wa atmamnāhā bi‘asyrin fa tamma mīqātu rabbihī arba‘īna lailah(tan), wa qāla mūsā li'akhīhi hārūnakhlufnī fī qaumī wa aṣliḥ wa lā tattabi‘ sabīlal-mufsidīn(a).

Ва Мо ба Мусо (додани Таврот) сӣ шаб ваъда додем ва шумораи шабҳоро бо даҳ (шаби дигар) пурра кардем, то вақте, ки Худо чиҳил шаб муқаррар карда буд, комил шуд. Ва Мусо ба бародараш (яъне) Ҳорун гуфт: «Ба ҷои ман қавми маро (роҳбарӣ) кун ва (худ ва қавми худро) ислоҳ кун ва роҳи касонеро, ки бади мекунанд, пайравӣ накун».

وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).

Ва ҳангоме ки Мусо дар вақти таъинкардаи мо ба (муножот) расид ва Худо бо ӯ (мустақиман) сухан гуфт, (Мусо) гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ман зоҳир шав, то Туро бубинам». (Худо) гуфт: «Ту Маро (нахоҳӣ дид), аммо ба кӯҳ нигоҳ кун, агар он дар ҷои худ (ҳамон тавре ки маъмулӣ) бимонад, ту албатта Маро хоҳед дид». Пас, ҳангоме ки Парвардигораш (ҷалоли Худро) ба кӯҳ ваҳй кард, кӯҳ вайрон шуд ва Мусо беҳуш афтод. Пас аз он ки Мусо ба ҳуш омад, гуфт: «Туро покӣ, ман ба Ту тавба кардам ва ман аввалин касе ҳастам, ки имон овардам».

قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنِّى اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسٰلٰتِيْ وَبِكَلَامِيْ ۖفَخُذْ مَآ اٰتَيْتُكَ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ

qāla yā mūsā inniṣṭafaituka ‘alan-nāsi birisālātī wa bikalāmī, fa khuż mā ātaituka wa kum minasy-syākirīn(a).

(Худованд) гуфт: «Эй Мусо! Ман туро аз байни мардуми дигар (дар замони ту) барои расонидани паём ва суханони ман интихоб кардам, пас, он чиро, ки ба ту додаам, маҳкам нигоҳ дор ва аз шукргузорон бош».

وَكَتَبْنَا لَهٗ فِى الْاَلْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَّوْعِظَةً وَّتَفْصِيْلًا لِّكُلِّ شَيْءٍۚ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَّأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوْا بِاَحْسَنِهَا ۗسَاُورِيْكُمْ دَارَ الْفٰسِقِيْنَ

wa katabnā lahū fil-alwāḥi min kulli syai'im mau‘iẓataw wa tafṣīlal likulli syai'(in), fa khużhā biquwwatiw wa'mur qaumaka ya'khużū bi'aḥsanihā, sa'urīkum dāral-fāsiqīn(a).

Ва Мо дар лавҳҳо (Таврот) барои Мусо ҳама чизро ҳамчун панд ва шарҳи ҳар чиз навиштем; пас (гуфтем): «Онро маҳкам бигир ва ба қавми худ бигӯ, ки онро то ҳадди имкон нигоҳ доранд, нигоҳ доранд, ман сарзамини фосиқонро ба шумо нишон медиҳам».

سَاَصْرِفُ عَنْ اٰيٰتِيَ الَّذِيْنَ يَتَكَبَّرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ وَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الرُّشْدِ لَا يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ

sa'aṣrifu ‘an āyātiyal-lażīna yatakabbarūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, wa iy yarau sabīlar-rusydi lā yattakhiżūhu sabīlā(n), wa iy yarau sabīlal-gayyi yattakhiżūhu sabīlā(n), żālika bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).

Ман касонеро, ки бе ягон сабаби воқеӣ дар рӯи замин фахр мекунанд, аз нишонаҳои (қудрати) Худ дур мекунам. Ҳатто агар ҳар нишонаеро (қудрати Маро) бубинанд ҳам, ба он имон намеоваранд. Ва агар роҳеро бубинанд, ки ба сӯи ҳидоят мебарад, аз он пайравӣ намекунанд, аммо агар роҳи гумроҳӣ бубинанд, аз он пайравӣ мекунанд. Ин ба он сабаб аст, ки онҳо нишонаҳои Моро инкор мекунанд ва ҳамеша аз онҳо ғофиланд.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wa liqā'il-ākhirati ḥabiṭat a‘māluhum, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).

Ва касоне, ки оёти Моро дурӯғ донистанд ва вуҷуди охиратро инкор карданд, аъмолашон беҳуда аст ва онҳо ба андозаи аъмоле, ки кардаанд, подош дода мешаванд.

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ

wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).

Ва қавми Мусо пас аз рафтани ӯ (ба сӯи кӯҳи Сино) аз зеварҳо (тилло) гӯсолае бо бадан ва овози баланд сохтанд. Оё намедонистанд, ки гӯсола бо онҳо сухан намегӯяд ва ба онҳо роҳ нишон намедиҳад? Онро (ба унвони бут) гирифтанд ва ситамкор буданд.

وَلَمَّا سُقِطَ فِيْٓ اَيْدِيْهِمْ وَرَاَوْا اَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوْاۙ قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa lammā suqiṭa fī aidīhim wa ra'au annahum qad ḍallū, qālū la'il lam yarḥamnā rabbunā wa yagfir lanā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

Ва вақте ки аз кирдори худ пушаймон шуданд ва фаҳмиданд, ки гумроҳ шудаанд, гуфтанд: «Агар Парвардигорамон ба мо раҳм накунад ва моро набахшад, мо аз зиёнкорон хоҳем буд».

وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Ва ҳангоме ки Мусо ба назди қавми худ баргашт, хашмгин ва ғамгин шуд ва гуфт: «Дар вақти набудани ман чӣ корҳои бад кардед! Оё мехоҳед, ки аз ваъдаи Парвардигоратон хилофи ваъда равед?» Мусо лавҳаро (Таврот) партофт ва сари бародарашро (Ҳорун) гирифт ва онро ба сӯи худ кашид. (Ҳорун) гуфт: «Эй писари модарам! Ин қавм маро заиф медонистанд ва қариб буд маро бикушанд, пас душманонатро аз бадбахтии ман шод нагардон ва маро ситамкор нагардон».

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَلِاَخِيْ وَاَدْخِلْنَا فِيْ رَحْمَتِكَ ۖوَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ

qāla rabbigfirlī wa li'akhī wa adkhilnā fī raḥmatik(a), wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

(Мусо) дуо кард: «Эй Парвардигори ман, маро ва бародарамро биёмурз ва моро дар раҳмати Худ дохил кун ва Ту меҳрубонтарини меҳрубонон ҳастӣ».

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ

innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).

Ба дурустӣ, касоне, ки (ҳамчун парастиши) гӯсола (муҷассама) месозанд, рӯзе хашми Парвардигорашонро хоҳанд дид ва дар ин дунё хор хоҳанд шуд. Мо дурӯғгӯёнро чунин подош медиҳем.

وَالَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ ثُمَّ تَابُوْا مِنْۢ بَعْدِهَا وَاٰمَنُوْٓا اِنَّ رَبَّكَ مِنْۢ بَعْدِهَا لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti ṡumma tābū mim ba‘dihā wa āmanū inna rabbaka mim ba‘dihā lagafūrur raḥīm(un).

Ва онон, ки корҳои бад карданд, сипас тавба карданд ва имон оварданд, пас Парвардигори ту пас аз он омурзанда ва меҳрубон аст.

وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ

wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).

Ва пас аз фурӯ нишастани хашми Мусо, лавҳаҳоро (Тавротро) бардошт; дар навиштаҳои ӯ роҳнамоӣ ва раҳмате барои касонест, ки аз Парвардигорашон метарсанд.

وَاخْتَارَ مُوْسٰى قَوْمَهٗ سَبْعِيْنَ رَجُلًا لِّمِيْقَاتِنَا ۚفَلَمَّآ اَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ اَهْلَكْتَهُمْ مِّنْ قَبْلُ وَاِيَّايَۗ اَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاۤءُ مِنَّاۚ اِنْ هِيَ اِلَّا فِتْنَتُكَۗ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاۤءُ وَتَهْدِيْ مَنْ تَشَاۤءُۗ اَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الْغٰفِرِيْنَ

wakhtāra mūsā qaumahū sab‘īna rajulal limīqātinā, falammā akhażathumur-rajfatu qāla rabbi lau syi'ta ahlaktahum min qablu wa iyyāy(a), atuhlikunā bimā fa‘alas-sufahā'u minnā, in hiya illā fitnatuk(a), tuḍillu bihā man tasyā'u wa tahdī man tasyā'(u), anta waliyyunā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairul-gāfirīn(a).

Ва Мӯсо аз қавми худ ҳафтод нафарро баргузид, то дар вақти таъинкардаи мо (аз мо тавба талаб кунанд). Вақте ки заминларза онҳоро фаро гирифт, Мӯсо гуфт: «Эй Парвардигори ман, агар мехостӣ, онҳоро ва маро пеш аз ин ҳалок мекардӣ. Оё моро ба сабаби кирдори нофаҳмон аз миёни мо нобуд мекунӣ? Ин танҳо як имтиҳони Ту аст, ки ҳар касро, ки бихоҳӣ, гумроҳ мекунӣ ва ҳар касро, ки бихоҳӣ, ҳидоят мекунӣ. Ту пешвои мо ҳастӣ, пас моро биёмурз ва ба мо раҳмат овар. Ту беҳтарин бахшандаӣ».

۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ اِنَّا هُدْنَآ اِلَيْكَۗ قَالَ عَذَابِيْٓ اُصِيْبُ بِهٖ مَنْ اَشَاۤءُۚ وَرَحْمَتِيْ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍۗ فَسَاَكْتُبُهَا لِلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِنَا يُؤْمِنُوْنَۚ

waktub lanā fī hāżihid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati innā hudnā ilaik(a), qāla ‘ażābī uṣību bihī man asyā'(u), wa raḥmatī wasi‘at kulla syai'(in), fa sa'aktubuhā lil-lażīna yattaqūna wa yu'tūnaz-zakāta wal-lażīna hum bi'āyātinā yu'minūn(a).

Ва барои мо дар ин дунё ва охират некӣ муқаррар кун. Ба дурустӣ ки мо ба сӯи Ту бозмегардем (тавба мекунем). (Худо) мегӯяд: «Азоби Худро ба ҳар кас, ки хоҳам, мерасонам ва раҳмати Ман ҳама чизро фаро гирифтааст. Пас, раҳмати Худро ба парҳезгорон, закотдиҳандагон ва ба оёти Мо имон овардагон нисбат медиҳам».

اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ

al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

(Яъне) касоне, ки аз Паёмбар, паёмбаре, ки уммӣ аст (наметавонад бихонад ва нависад), ки (номашро) дар Таврот ва Инҷили худ навишта ёфтаанд, пайравӣ мекунанд, ки онҳоро ба кори нек амр мекунад ва аз кори бад бозмедорад ва ҳар чизеро, ки барои онҳо хуб аст, ҳалол ва ҳар чизеро, ки барои онҳо бад аст, манъ мекунад ва онҳоро аз бори гарон ва занҷирҳое, ки бар онҳост, озод мекунад. Аммо касоне, ки ба ӯ имон овардаанд, ӯро ситоиш мекунанд, ба ӯ кӯмак мекунанд ва аз нури дурахшоне, ки ба ӯ нозил шудааст (Қуръон) пайравӣ мекунанд, онҳо мардуми хушбахтанд.

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ جَمِيْعًا ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهِ النَّبِيِّ الْاُمِّيِّ الَّذِيْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَكَلِمٰتِهٖ وَاتَّبِعُوْهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

qul yā ayyuhan-nāsu innī rasūlullāhi ilaikum jamī‘anil-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), lā ilāha illā huwa yuḥyī wa yumīt(u), fa āminū billāhi wa rasūlihin-nabiyyil-ummiyyil-lażī yu'minu billāhi wa kalimatihī wattabi‘ūhu la‘allakum tahtadūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Эй мардум! Ман фиристодаи Худо ба сӯи ҳамаи шумо ҳастам, ки подшоҳии осмонҳо ва замин аз они Ӯст. Ҳеҷ худое ҷуз Ӯ нест, ки зинда мекунад ва мемиронад, пас ба Худо ва паёмбари Ӯ, (яъне) паёмбари уммӣ, ки ба Худо ва суханони Ӯ (китобҳояш) имон дорад, имон оваред. Аз Ӯ пайравӣ кунед, то ҳидоят шавед».

وَمِنْ قَوْمِ مُوْسٰٓى اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ

wa min qaumi mūsā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).

Ва дар миёни қавми Мусо қавме буданд, ки (мардумро) бо ҳақ (асоси) ҳақ роҳнамоӣ мекарданд ва бо он (низ) ба адолат рафтор мекарданд ва адолат мекарданд.

وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

Ва онҳоро ба дувоздаҳ қабила, ки ҳар кадоме аз онҳо шуморашон зиёд буд, тақсим кардем ва вақте ки қавми Мусо аз ӯ об талабиданд, ба ӯ ваҳй кардем: «Бо асоят сангро бизан!» Пас аз он дувоздаҳ чашмаи об аз он (санг) ҷорӣ шуд. Ҳар қабила ҷои оби худро медонад. Ва абрҳоро бар онҳо соябон кардем ва бар онҳо манн ва салво фиристодем. (Гуфтем:) «Аз рӯзӣ, ки ба шумо рӯзӣ додаем, бихӯред». Онҳо ба мо ситам накарданд, балки онҳо касоне ҳастанд, ки ҳамеша ба худ ситам мекарданд.

وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).

Ва (ёд кунед), вақте ки ба онҳо (банӣ Исроил) гуфта шуд: «Дар ин сарзамин (Байтулмақдис) сукунат кунед ва аз (меваҳои) он ҳар ҷое, ки мехоҳед, бихӯред». Ва бигӯед: «Моро аз гуноҳонамон дур кунед ва бо саҷда аз дарвоза дохил шавед, то хатоҳои шуморо биёмурзем». Баъдан, Мо барои некӯкорон (аъмоли некӯкорон) подош хоҳем дод.

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ ࣖ

fa baddalal-lażīna ẓalamū minhum qaulan gairal-lażī qīla lahum fa arsalnā ‘alaihim rijzam minas-samā'i bimā kānū yaẓlimūn(a).

Пас, ситамкорон аз миёни онҳо (он суханонро) бо суханоне иваз карданд, ки ба онҳо гуфта нашуда буд, пас Мо ба сабаби зулмашон азоби осмонро бар онҳо фуруд овардем.

وَسْـَٔلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِۘ اِذْ يَعْدُوْنَ فِى السَّبْتِ اِذْ تَأْتِيْهِمْ حِيْتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَّيَوْمَ لَا يَسْبِتُوْنَۙ لَا تَأْتِيْهِمْ ۛ كَذٰلِكَ ۛنَبْلُوْهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

was'alhum ‘anil-qaryatil-latī kānat ḥāḍiratal-baḥr(i), iż ya‘dūna fis-sabti iż ta'tīhim ḥītānuhum yauma sabtihim syurra‘aw wa yauma lā yasbitūn(a), lā ta'tīhim - każālika - nablūhum bimā kānū yafsuqūn(a).

Ва аз банӣ-Исроил дар бораи сарзамине, ки дар наздикии баҳр аст, бипурс, ки он гоҳ рӯзи шанберо таҷовуз карданд ва вақте ки моҳӣ ба онҳо расид, дар рӯи об шино мекарданд, аммо дар рӯзҳои дигаре ғайр аз рӯзи шанбе, ба онҳо намеомаданд. Мо онҳоро ба хотири ситамкоронашон чунин озмудем.

وَاِذْ قَالَتْ اُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُوْنَ قَوْمًاۙ ۨاللّٰهُ مُهْلِكُهُمْ اَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيْدًاۗ قَالُوْا مَعْذِرَةً اِلٰى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

wa iż qālat ummatum minhum lima ta‘iẓūna qaumā(n), allāhu muhlikuhum au mu‘ażżibuhum ‘ażāban syadīdā(n), qālū ma‘żiratan ilā rabbikum wa la‘allahum yattaqūn(a).

Ва (ёд кунед), вақте ки қавме аз онҳо гуфтанд: «Чаро қавмеро насиҳат мекунед, ки Худо онҳоро ба азобе сахт гирифтор мекунад ё нобуд мекунад?» Онҳо гуфтанд: «То мо ба назди Парвардигори ту узре дошта бошем ва онҳо парҳезгор шаванд».

فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖٓ اَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوْۤءِ وَاَخَذْنَا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا بِعَذَابٍۢ بَـِٔيْسٍۢ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

falammā nasū mā żukkirū bihī anjainal-lażīna yanhauna ‘anis-sū'i wa akhażnal-lażīna ẓalamū bi‘ażābim ba'īsim bimā kānū yafsuqūn(a).

Пас, чун он чиро, ки ба онҳо ҳушдор дода шуда буд, фаромӯш карданд, Мо касонеро, ки мардумро аз бадӣ манъ мекарданд, наҷот додем ва бар ситамкорон азобе сахт додем, зеро онҳо ҳамеша бадӣ мекарданд.

فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَّا نُهُوْا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

falammā ‘atau ‘am mā nuhū ‘anhu qulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

Пас, чун аз ҳар чизе, ки манъ карда шуда буд, такаббур карданд, ба онҳо гуфтем: «Бӯзинаҳои фурӯтан бошед».

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ يَّسُوْمُهُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۗ اِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيْعُ الْعِقَابِۖ وَاِنَّهٗ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa iż ta'ażżana rabbuka layab‘aṡanna ‘alaihim ilā yaumil-qiyāmati may yasūmuhum sū'al-‘ażāb(i), inna rabbaka lasarī‘ul-‘iqāb(i), wa innahū lagafūrur raḥīm(un).

Ва (ёд кун), вақте ки Парвардигорат эълон кард, ки мардумеро мефиристад, ки то рӯзи қиёмат сахттарин азобро бар онҳо (яҳудиён) хоҳанд фиристод. Албатта, Парвардигорат зудтарин азоб аст ва Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст.

وَقَطَّعْنٰهُمْ فِى الْاَرْضِ اُمَمًاۚ مِنْهُمُ الصّٰلِحُوْنَ وَمِنْهُمْ دُوْنَ ذٰلِكَ ۖوَبَلَوْنٰهُمْ بِالْحَسَنٰتِ وَالسَّيِّاٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa qaṭṭa‘nāhum fil-arḍi umamā(n), minhumuṣ-ṣāliḥūna wa minhum dūna żālik(a), wa balaunāhum bil-ḥasanāti was-sayyi'āti la‘allahum yarji‘ūn(a).

Ва онҳоро дар ин дунё ба чанд гурӯҳ тақсим кардем; дар миёни онҳо парҳезгорон ва касоне ҳастанд, ки парҳезгор нестанд. Ва онҳоро бо некиҳо ва бадиҳо (балоҳо) озмудем, то (ба сӯи ҳақ) баргарданд.

فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَّرِثُوا الْكِتٰبَ يَأْخُذُوْنَ عَرَضَ هٰذَا الْاَدْنٰى وَيَقُوْلُوْنَ سَيُغْفَرُ لَنَاۚ وَاِنْ يَّأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهٗ يَأْخُذُوْهُۗ اَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِّيْثَاقُ الْكِتٰبِ اَنْ لَّا يَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوْا مَا فِيْهِۗ وَالدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfuw wariṡul-kitāba ya'khużūna ‘araḍa hāżal-adnā wa yaqūlūna sayugfaru lanā, wa iy ya'tihim ‘araḍum miṡluhū ya'khużūh(u), alam yu'khaż ‘alaihim mīṡāqul-kitābi allā yaqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqqa wa darasū mā fīh(i), wad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).

Сипас, пас аз онҳо насле омад, ки мероси Таврот гирифтанд ва моли пасти дунёро гирифтанд. Сипас гуфтанд: «Мо бахшида мешавем». Ва агар мисли ин дунё ба онҳо меомад, онро низ мегирифтанд. Оё дар китоб (Таврот) паймоне надоштанд, ки дар бораи Худо ҷуз ба ростӣ чизе нагӯянд, ҳарчанд он чиро, ки дар он буд, омӯхта буданд? Сарои охират барои касоне, ки аз Худо метарсанд, беҳтар аст. Оё шумо намефаҳмед?

وَالَّذِيْنَ يُمَسِّكُوْنَ بِالْكِتٰبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۗ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُصْلِحِيْنَ

wal-lażīna yumassikūna bil-kitābi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), innā lā nuḍī‘u ajral-muṣliḥīn(a).

Ва касоне, ки ба китоби Таврот пойбандӣ мекунанд ва намоз мегузоранд, (мукофот хоҳанд гирифт) ва Мо аз некӯкорон подош намегирем.

۞ وَاِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَاَنَّهٗ ظُلَّةٌ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهٗ وَاقِعٌۢ بِهِمْۚ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ ࣖ

wa iż nataqnal-jabala fauqahum ka'annahum ẓullatuw wa ẓannū annahū wāqi‘um bihim, khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).

Ва (ёд кунед), вақте ки кӯҳро бар болои онҳо бардоштем, гӯё (кӯҳро) абр соябонӣ карда буд ва онҳо итминон доштанд, ки (кӯҳро) бар онҳо меафтонанд. (Ва ба онҳо гуфтем:) «Он чиро, ки ба шумо додаем, устувор нигоҳ доред ва он чиро, ки дар он аст, ҳамеша ба ёд оред, то парҳезгор шавед».

وَاِذْ اَخَذَ رَبُّكَ مِنْۢ بَنِيْٓ اٰدَمَ مِنْ ظُهُوْرِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَاَشْهَدَهُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْۚ اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْۗ قَالُوْا بَلٰىۛ شَهِدْنَا ۛاَنْ تَقُوْلُوْا يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اِنَّا كُنَّا عَنْ هٰذَا غٰفِلِيْنَۙ

wa iż akhaża rabbuka mim banī ādama min ẓuhūrihim żurriyyatahum wa asyhadahum ‘alā anfusihim, alastu birabbikum, qālū balā - syahidnā - an taqūlū yaumal-qiyāmati innā kunnā ‘an hāżā gāfilīn(a).

Ва (ёд кун), вақте ки Парвардигорат фарзандони Одамро аз гарданаи шикам берун овард ва Худо бар арвоҳи онҳо шаҳодат дод (гуфт): «Оё ман Парвардигори шумо нестам?» Онҳо гуфтанд: «Бале (Ту Парвардигори мо ҳастӣ), мо шаҳодат медиҳем». (Мо ин корро кардем), то дар рӯзи қиёмат нагӯед: «Дар он вақт мо аз ин ғофил будем».

اَوْ تَقُوْلُوْٓا اِنَّمَآ اَشْرَكَ اٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِّنْۢ بَعْدِهِمْۚ اَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُوْنَ

au taqūlū innamā asyraka ābā'unā min qablu wa kunnā żurriyyatam mim ba‘dihim, afatuhlikunā bimā fa‘alal-mubṭilūn(a).

Ё ин ки нагӯед: «Ба дурустӣ, падарони мо аз қадим бо Худо шарик буданд ва мо насле ҳастем, ки баъд аз онҳо омадаем. Пас, оё моро ба хотири аъмоли гумроҳон нобуд мекунӣ?»

وَكَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa każālika nufaṣṣilul-āyāti wa la‘allahum yarji‘ūn(a).

Ва ин тавр оятҳоро ба таври муфассал баён кардем, то (ба сӯи ҳақиқат) бозгарданд.

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ الَّذِيْٓ اٰتَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَاَتْبَعَهُ الشَّيْطٰنُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِيْنَ

watlu ‘alaihim naba'al-lażī ātaināhu āyātinā fansalakha minhā fa atba‘ahusy-syaiṭānu fa kāna minal-gāwīn(a).

Ва (эй Муҳаммад), хабари касеро, ки ба ӯ оятҳои Худро додаем, барояшон бихон, сипас аз оятҳо дур мешавад, сипас шайтон ӯро пайгирӣ мекунад (то он даме, ки васваса шавад), сипас аз гумроҳон мегардад.

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ

wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).

Ва агар мехостем, бо ин (оят) (мартабаи ӯро) баланд мебурдем, аммо ӯ ба дунё майл дошт ва аз паи хоҳишҳои худ рафт, пас мисоли ӯ мисли саг аст, ки агар ӯро ронӣ, забонашро берун мекашӣ ва агар ӯро раҳо кунӣ, забонашро низ берун мекашад. Ин мисоли касоне аст, ки оёти моро дурӯғ мешуморанд. Пас, ин қиссаҳоро бигӯ, то онҳо фикр кунанд.

سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ

sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).

Бад аст мисоли касоне, ки оёти моро дурӯғ шумориданд; онҳо ба худ ситам мекунанд.

مَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِيْۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

may yahdillāhu fa huwal-muhtadī, wa may yuḍlil fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

Ҳар киро Аллоҳ ҳидоят кунад, ҳидоятёфтагон аст ва ҳар киро Аллоҳ гумроҳ кунад, зиёнкоронанд.

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيْرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِۖ لَهُمْ قُلُوْبٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ بِهَاۖ وَلَهُمْ اَعْيُنٌ لَّا يُبْصِرُوْنَ بِهَاۖ وَلَهُمْ اٰذَانٌ لَّا يَسْمَعُوْنَ بِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْغٰفِلُوْنَ

wa laqad żara'nā lijahannama kaṡīram minal-jinni wal-ins(i), lahum qulūbul lā yafqahūna bihā wa lahum a‘yunul lā yabṣirūna bihā wa lahum āżānul lā yasma‘ūna bihā, ulā'ika kal-an‘āmi bal hum aḍall(u), ulā'ika humul-gāfilūn(a).

Ва албатта, Мо ҷаҳаннамро бо ҷаҳаннам пур хоҳем кард ва бисёре аз ҷинну одамро азоб медиҳем. Онҳо дил доранд, вале намефаҳманд (оятҳои Худоро) ва чашм доранд (вале) намебинанд (оятҳои қудрати Худоро) ва гӯш доранд (вале намешунаванд), вале намешунаванд (оятҳои Худоро ). Онҳо мисли чорпоён ҳастанд, ҳатто гумроҳтаранд. Онҳо касоне ҳастанд, ки ғофиланд.

وَلِلّٰهِ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى فَادْعُوْهُ بِهَاۖ وَذَرُوا الَّذِيْنَ يُلْحِدُوْنَ فِيْٓ اَسْمَاۤىِٕهٖۗ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ۖ

wa lillāhil-asmā'ul-ḥusnā fad‘ūhu bihā, wa żarul-lażīna yulḥidūna fī asmā'ih(ī), sayujzauna mā kānū ya‘malūn(a).

Ва Аллоҳ Асмоулҳусно (беҳтарин ном) дорад, пас аз Ӯ бо номи Асмоулҳусно пурсед ва онҳоеро, ки номҳои Ӯро нодуруст тафсир мекунанд, тарк кунед. Онҳо баъдтар барои коре, ки кардаанд, мукофот хоҳанд гирифт.

وَمِمَّنْ خَلَقْنَآ اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ ࣖ

wa mimman khalaqnā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).

Ва аз миёни офаридагони мо, гурӯҳе ҳастанд, ки онҳоро ба (ростӣ) ҳидоят мекунанд ва ба (ростӣ) ба адолат рафтор мекунанд.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).

Ва ононро, ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд, ба тадриҷ, ба самти ҳалокат, ба роҳе, ки намедонанд, вомегузорем.

وَاُمْلِيْ لَهُمْ ۗاِنَّ كَيْدِيْ مَتِيْنٌ

wa umlī lahum, inna kaidī matīn(un).

Ва Ман ба онҳо мӯҳлат медиҳам, зеро нақшаи Ман хеле устувор аст.

اَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوْا مَا بِصَاحِبِهِمْ مِّنْ جِنَّةٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

awalam yatafakkarū mā biṣāḥibihim min jinnah(tin), in huwa illā nażīrum mubīn(un).

Ва оё онҳо фикр намекунанд, ки ҳамнишини онҳо (Муҳаммад) девона нест, балки танҳо бимдиҳандаи ошкор аст?

اَوَلَمْ يَنْظُرُوْا فِيْ مَلَكُوْتِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ مِنْ شَيْءٍ وَّاَنْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَدِ اقْتَرَبَ اَجَلُهُمْۖ فَبِاَيِّ حَدِيْثٍۢ بَعْدَهٗ يُؤْمِنُوْنَ

awalam yanẓurū fī malakūtis-samāwāti wal-arḍi wa mā khalaqallāhu min syai'iw wa an ‘asā ay yakūna qadiqtaraba ajaluhum, fa bi'ayyi ḥadīṡim ba‘dahū yu'minūn(a).

Ва оё онҳо дар бораи подшоҳии осмонҳо ва замин ва ҳар чизе, ки Худо офаридааст, намеандешанд ва шояд вақти (ҳалокати) онҳо наздик шуда бошад? Пас, баъд аз ин ба кадом хабар бовар хоҳанд кард?

مَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَلَا هَادِيَ لَهٗ ۖوَيَذَرُهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

may yuḍlilillāhu falā hādiya lah(ū), wa yażaruhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

Ҳар касро, ки Аллоҳ гумроҳ кунад, ҳеҷ кас ӯро ҳидоят карда наметавонад ва Аллоҳ ӯро вогузорад, ки дар гумроҳии худ гумроҳ шавад.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْۚ لَا يُجَلِّيْهَا لِوَقْتِهَآ اِلَّا هُوَۘ ثَقُلَتْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا تَأْتِيْكُمْ اِلَّا بَغْتَةً ۗيَسْـَٔلُوْنَكَ كَاَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘inda rabbī, lā yujallīhā liwaqtihā illā huw(a), ṡaqulat fis-samāwāti wal-arḍ(i), lā ta'tīkum illā bagtah(tan), yas'alūnaka ka'annaka ḥafiyyun ‘anhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘indallāhi wa lākinna akṡaran nāsi lā ya‘lamūn(a).

Аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи қиёмат мепурсанд: «Кай фаро мерасад?» Бигӯ: «Ба дурустӣ, илми қиёмат назди Парвардигори ман аст ва вақти фаро расидани онро ҷуз Ӯ касе (касе) шарҳ дода наметавонад. (Қиёмат) хеле шадид аст (фитнае, ки барои махлуқот аст), ки дар осмонҳо ва замин ногаҳон ба ту намеояд». Онҳо аз ту мепурсанд, ки гӯё ту медонӣ. Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ба дурустӣ, илми (рӯзи қиёмат) назди Аллоҳ аст, вале аксари мардум намедонанд».

قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ман қудрати суд ва дафъи зиёнро барои худ надорам, магар он чи Худо бихоҳад. Агар ғайбро медонистам, ҳарчи бештар хайр мекардам ва ҳеҷ зараре ба ман намерасид. Ман танҳо бимдиҳанда ва башоратдиҳанда барои мӯъминон ҳастам».

۞ هُوَ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ اِلَيْهَاۚ فَلَمَّا تَغَشّٰىهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيْفًا فَمَرَّتْ بِهٖ ۚفَلَمَّآ اَثْقَلَتْ دَّعَوَا اللّٰهَ رَبَّهُمَا لَىِٕنْ اٰتَيْتَنَا صَالِحًا لَّنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

huwal-lażī khalaqakum min nafsiw wāḥidatiw waja‘ala minhā zaujahā liyaskuna ilaihā, falammā tagasysyāhā ḥamalat ḥamlan khafīfan fa marrat bih(ī), falammā aṡqalad da‘awallāha rabbahumā la'in ātaitanā ṣāliḥan lanakūnanna minasy-syākirīn(a).

Ӯст, ки шуморо аз як нафс (Одам) офарид ва аз он ҷуфти худро офарид, то аз ӯ хушнуд шавад. Пас, пас аз он ки бо он омехта шуд, (занаш) бачадони сабук пайдо кард ва ӯ (барои муддате) сабукӣ ҳис мекард. Пас, вақте ки ӯ вазнинӣ ҳис кард, ҳарду (зану шавҳар) аз Худо, Парвардигорашон, пурсиданд (гуфтанд: «Агар ба мо фарзанди солеҳе ато кунӣ, албатта, мо ҳамеша шукргузор хоҳем буд».

فَلَمَّآ اٰتٰىهُمَا صَالِحًا جَعَلَا لَهٗ شُرَكَاۤءَ فِيْمَآ اٰتٰىهُمَا ۚفَتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

falammā ātāhumā ṣāliḥan ja‘alā lahū syurakā'a fīmā ātāhumā, fa ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

Пас, пас аз он ки Худо ба ҳардуи онҳо фарзанди солеҳ дод, онҳо бо Худо дар фарзанде, ки Ӯ ба онҳо дода буд, шарик қарор доданд. Пас, Худо аз он чизе, ки онҳо бо якдигар шарик месозанд, болотар аст.

اَيُشْرِكُوْنَ مَا لَا يَخْلُقُ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَۖ

ayusyrikūna mā lā yakhluqu syai'aw wa hum yukhlaqūn(a).

Чаро онҳо (Худоро) бо чизе (буте), ки наметавонад чизеро биёфарад, шарик месозанд? Дар ҳоле ки худи (бутҳо) офарида шудаанд.

وَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ لَهُمْ نَصْرًا وَّلَآ اَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُوْنَ

wa lā yastaṭī‘ūna lahum naṣraw wa lā anfusahum yanṣurūn(a).

Ва инҳо (бутҳо) наметавонанд ба ибодаткунандагони худ кумак кунанд ва на ба худашон кумак кунанд.

وَاِنْ تَدْعُوْهُمْ اِلَى الْهُدٰى لَا يَتَّبِعُوْكُمْۗ سَوَۤاءٌ عَلَيْكُمْ اَدَعَوْتُمُوْهُمْ اَمْ اَنْتُمْ صٰمِتُوْنَ

wa in tad‘ūhum ilal-hudā lā yattabi‘ūkum, sawā'un ‘alaikum ada‘autumūhum am antum ṣāmitūn(a).

Ва агар шумо (эй мушрикон) онҳоро (бутҳоро) барои ҳидояти худ даъват кунед, бутҳо наметавонанд даъвати шуморо қабул кунанд; хоҳ онҳоро даъват кунед, хоҳ хомӯш бошед, яксон аст.

اِنَّ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ عِبَادٌ اَمْثَالُكُمْ فَادْعُوْهُمْ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

innal-lażīna tad‘ūna min dūnillāhi ‘ibādun amṡālukum fad‘ūhum falyastajībū lakum in kuntum ṣādiqīn(a).

Албатта, он (бутҳое, ки шумо ба ҷои Аллоҳ) мехонед, махлуқоти заиф ҳастанд, ки ба шумо монанданд. Пас, агар ростгӯ бошед, онҳоро бихонед ва бигзор онҳо дархости шуморо иҷобат кунанд.

اَلَهُمْ اَرْجُلٌ يَّمْشُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اَيْدٍ يَّبْطِشُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اَعْيُنٌ يُّبْصِرُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اٰذَانٌ يَّسْمَعُوْنَ بِهَاۗ قُلِ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ كِيْدُوْنِ فَلَا تُنْظِرُوْنِ

alahum arjuluy yamsyūna bihā am lahum aidiy yabṭisyūna bihā am lahum a‘yunuy yubṣirūna bihā am lahum āżānuy yasma‘ūna bihā, qulid‘ū syurakā'akum ṡumma kīdūni falā tunẓirūn(i).

Оё онҳо (бутҳо) пойҳое доранд, ки роҳ раванд, ё дастҳое доранд, ки маҳкам нигоҳ доранд, ё чашмҳое доранд, ки бубинанд, ё гӯшҳое доранд, ки бишнаванд? Бигӯ (Муҳаммад): «Онҳоеро, ки шумо шарикони Худо мешуморед, бихонед, сипас барои ман найрангбозӣ кунед ва дигар дер накунед».

اِنَّ وَلِيِّ َۧ اللّٰهُ الَّذِيْ نَزَّلَ الْكِتٰبَۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصّٰلِحِيْنَ

inna waliyyiyallāhul-lażī nazzalal-kitāb(a), wa huwa yatawallaṣ-ṣāliḥīn(a).

Албатта, валии ман Аллоҳ аст, ки китобро (Қуръонро) нозил кардааст ва Ӯ парҳезгоронро ҳифз мекунад.

وَالَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَكُمْ وَلَآ اَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُوْنَ

wal-lażīna tad‘ūna min dūnihī lā yastaṭī‘ūna naṣrakum wa lā anfusahum yanṣurūn(a).

Ва бутҳое, ки шумо ба ҷои Аллоҳ мехонед, наметавонанд шуморо ёрӣ диҳанд, ҳатто наметавонанд худро низ ёрӣ диҳанд».

وَاِنْ تَدْعُوْهُمْ اِلَى الْهُدٰى لَا يَسْمَعُوْاۗ وَتَرٰىهُمْ يَنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُوْنَ

wa in tad‘ūhum ilal-hudā lā yasma‘ū, wa tarāhum yanẓurūna ilaika wa hum lā yubṣirūn(a).

Ва агар онҳоро (бутонро) барои ҳидояти худ бихонед, намешунаванд ва онҳоро мебинӣ, ки ба ту менигаранд, ҳарчанд онҳо наменигаранд.

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ

khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).

Бахшиш кун ва ба одамон бигӯ, ки кори оқилона кунанд ва ба одамони аблаҳ аҳамият надиҳ.

وَاِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطٰنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّهٗ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa immā yanzagannaka minasy-syaiṭāni nazgun fasta‘iż billāh(i), innahū samī‘un ‘alīm(un).

Ва агар шайтон туро васваса кунад, ба Худо паноҳ бар, зеро Ӯ шунаво ва доност!

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا اِذَا مَسَّهُمْ طٰۤىِٕفٌ مِّنَ الشَّيْطٰنِ تَذَكَّرُوْا فَاِذَا هُمْ مُّبْصِرُوْنَۚ

innal-lażīnattaqau iżā massahum ṭā'ifum minasy-syaiṭāni tażakkarū fa iżā hum mubṣirūn(a).

Ба дурустӣ, касоне, ки аз Худо метарсанд, вақте ки аз шайтон андешаи баде (аз гуноҳ) бар онҳо афтад, дарҳол Худоро ба ёд меоранд ва сипас (хатогиҳои худро) мебинанд.

وَاِخْوَانُهُمْ يَمُدُّوْنَهُمْ فِى الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُوْنَ

wa ikhwānuhum yamuddūnahum fil-gayyi ṡumma lā yuqṣirūn(a).

Ва дӯстони онҳо (кофирон ва бадкорон) ба шайтонҳо дар гумроҳ кардан кумак мекунанд ва онҳо (аз гумроҳ кардан) бознамеистанд.

وَاِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِاٰيَةٍ قَالُوْا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَاۗ قُلْ اِنَّمَآ اَتَّبِعُ مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ مِنْ رَّبِّيْۗ هٰذَا بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa iżā lam ta'tihim bi'āyatin qālū lau lajtabaitahā, qul inamā attabi‘u mā yūḥā ilayya mir rabbī, hāżā baṣā'iru mir rabbikum wa hudaw wa raḥmatul liqaumiy yu'minūn(a).

Ва агар ту (эй Муҳаммад), ояте барояшон нахонӣ, мегӯянд: «Чаро худат ин оятро намехонӣ?» Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ман танҳо аз он чизе пайравӣ мекунам, ки Парвардигорам бар ман ваҳй кардааст. Инҳо далелҳои равшан аз ҷониби Парвардигоратон, роҳнамоӣ ва раҳмат барои касоне ҳастанд, ки имон овардаанд».

وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).

Ва чун Қуръон хонда шавад, гӯш фаро диҳед ва хомӯш бошед, то бар шумо раҳмат оварад.

وَاذْكُرْ رَّبَّكَ فِيْ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَّخِيْفَةً وَّدُوْنَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ وَلَا تَكُنْ مِّنَ الْغٰفِلِيْنَ

ważkur rabbaka fī nafsika taḍarru‘aw wa khīfataw wa dūnal-jahri minal-qauli bil-guduwwi wal-āṣāli wa lā takum minal-gāfilīn(a).

Ва Парвардигори худро дар дилҳои худ бо фурӯтанӣ ва тарс, бе он ки овози худро баланд кунӣ, субҳу шом ёд кун ва аз ғофилон мабош.

اِنَّ الَّذِيْنَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَيُسَبِّحُوْنَهٗ وَلَهٗ يَسْجُدُوْنَ ࣖ ۩

innal-lażīna ‘inda rabbika lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa yusabbiḥūnahū wa lahū yasjudūn(a).

Ба дурустӣ, онон, ки дар назди Парвардигори ту ҳастанд, аз парастиши Аллоҳ тарс намекунанд ва Ӯро пок медоранд ва танҳо барои Ӯ саҷда мекунанд.