Q.S Ал-Каҳф (اَلْكَهْف) - 110 Шумораи оятҳо

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ

al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).

Ҳамду сано Худоеро, ки китоб (Қуръон)-ро бар бандагонаш нозил кард ва онро каҷ нагардонд.

قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ

qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).

ҳамчун роҳнамоии мустақим, то аз азоби дардноки Худ битарсонад ва мӯъминонеро, ки корҳои шоиста мекунанд, мужда диҳад, ки мукофоти некӯ хоҳанд гирифт.

مّٰكِثِيْنَ فِيْهِ اَبَدًاۙ

mākiṡīna fīhi abadā(n).

онҳо дар он ҷо ҷовидона хоҳанд монд.

وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ

wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).

Ва касонеро, ки мегӯянд: «Худо фарзанде гирифт», битарсонад.

مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا

mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).

На худашон ва на падаронашон ба он чизе донише доранд. Сухане, ки аз даҳонашон берун меояд, чӣ бад аст ва ҷуз дурӯғ чизе намегӯянд.

فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا

fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).

Пас, шояд ту (Муҳаммад) ба худат зарар расонӣ, зеро пас аз рӯй гардонидани онҳо, агар ба ин маълумот (Қуръон) имон наоранд, ғамгин хоҳӣ шуд.

اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا

innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).

Ба дурустӣ, Мо ҳар чизеро дар рӯи замин барои онҳо зевар гардонидем, то онҳоро имтиҳон кунем, то бубинем, ки кадоме аз онҳо дар амал беҳтар аст.

وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ

wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).

Ва албатта, Мо он чиро, ки болои он аст, ба замини хушку беоб табдил хоҳем дод.

اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

Оё шумо фикр мекунед, ки мардуме, ки дар ғорҳо зиндагӣ мекунанд ва (ки) рақим доранд, аз ҷумлаи нишонаҳои аҷоиби (бузургии) мо ҳастанд?

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

(Ёд кун), вақте ки ҷавонон дар ғор паноҳ бурданд, дуо карданд: «Эй Парвардигори мо, ба мо аз ҷониби Худ раҳмате ато кун ва дар корҳоямон роҳнамоии комиле ато кун».

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

Пас, гӯшҳояшонро дар ғор чанд сол мӯҳр кардем.

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

Сипас, онҳоро бедор кардем, то бидонем, ки кадоме аз ин ду гурӯҳ дар ҳисоб кардани муддати мондани онҳо (дар ғор) дақиқтар аст.

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

Мо достони онҳоро ба ростӣ бар ту (эй Муҳаммад) ҳикоят мекунем. Ба дурустӣ, онҳо ҷавононе ҳастанд, ки ба Парвардигорашон имон овардаанд ва Мо бар онҳо ҳидояте афзудем.

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

Ва он гоҳ ки бархостанд ва гуфтанд: «Парвардигори мо Парвардигори осмонҳову замин аст. Мо ҷуз Ӯ худоеро намепарастем. Агар чунин мекардем, суханонеро мегуфтем, ки аз ҳақиқат дур аст».

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

Инҳо қавми мо ҳастанд, ки ғайр аз Ӯ худоёнеро (барои ибодат) интихоб кардаанд. Чаро далелҳои равшан (барои эътиқоди худ) намеоранд? Пас, кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мегӯяд?

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

Ва агар шумо аз онҳо ва он чиро, ки ба ҷуз Худо мепарастанд, тарк кунед, пас дар ғор паноҳ баред ва Парвардигоратон аз раҳмати Худ ба шумо ато кунад ва дар корҳоятон ба шумо чизе муфид диҳад.

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

Ва хуршедро хоҳӣ дид, ки вақте тулӯъ мекунад, аз ғори онҳо ба тарафи рост майл мекунад ва вақте ғуруб мекунад, аз онҳо ба тарафи чап дур мешавад, дар ҳоле ки онҳо дар фазои васеъ дар дохили ғор қарор доранд. Инҳо баъзе аз нишонаҳо (бузургии Аллоҳ) ҳастанд. Ҳар киро Аллоҳ ҳидоят кунад, ҳамон касест, ки ҳидоят ёфтааст; ва ҳар киро Ӯ гумроҳ кунад, ёваре нахоҳӣ ёфт, ки ӯро роҳнамоӣ кунад.

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

Ва ту мепиндорӣ, ки онҳо хоб намекунанд, балки онҳо хобидаанд; ва Мо онҳоро ба тарафи рост ва чап ба ақиб ва пас гардонидем, дар ҳоле ки сагашон дастонашро дар назди дари ғор паҳн кардааст. Ва агар онҳоро медидӣ, албатта, аз онҳо рӯй мегардондӣ ва аз онҳо метарсидӣ.

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

Ва ҳамин тавр онҳоро бедор кардем, то аз якдигар пурсанд. Яке аз онҳо гуфт: «Чанд вақт аст, ки (дар ин ҷо) будед?» Онҳо ҷавоб доданд: «Мо як рӯз ё ним рӯз ҳастем». (Дигарӣ) гуфт: «Худои шумо беҳтар медонад, ки шумо чанд вақт аст, ки (дар ин ҷо) будед. Пас, ба яке аз шумо бигӯед, ки бо тангаҳои нуқрагинатон ба шаҳр равад ва бубинад, ки кадом хӯрок беҳтар аст ва аз он барои шумо биёварад ва нарм бошад ва ҳеҷ гоҳ дар бораи шумо ба касе нагӯяд».

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

Агар онҳо аз макони шумо огоҳ шаванд, шуморо сангсор мекунанд ё маҷбур мекунанд, ки ба дини худ баргардед ва дар ин сурат ҳаргиз муваффақ нахоҳед шуд».

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

Ва (низ) Мо (мардумро) ба онҳо нишон додем, то бидонанд, ки ваъдаи Худо ҳақ аст ва (омадани) рӯзи қиёмат шакке нест. Вақте ки дар бораи корҳояшон ба баҳс пардохтанд, гуфтанд: «Бар болои ғори онҳо биное бисозед, Парвардигорашон ба онҳо огоҳтар аст». Шахсе, ки бар корҳояшон қудрат дошт, гуфт: «Мо албатта дар он ҷо ибодатгоҳе хоҳем сохт».

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

Баъдтар (баъзе аз мардум) мегӯянд: «(шумораи онҳо) се (нафар) аст, чорум саг аст» ва (дигарон) мегӯянд: «(шумораи онҳо) панҷ (нафар) аст, шашум саг аст» ҳамчун тахмин дар бораи фавқуттабиӣ; ва (дигар) гуфт: «(шумораи онҳо) ҳафт (нафар) аст, ҳаштум саг аст». Бигӯ (Муҳаммад): «Парвардигори ман шумораи онҳоро беҳтар медонад; касе ҷуз чанд нафар (шумораи онҳоро) намедонад». Пас, ту (Муҳаммад), дар бораи онҳо баҳс накун, ба ҷуз баҳсҳои беруна ва дар бораи онҳо (ҷавонмардон) аз касе напурс.

وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ

wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).

Ва ҳаргиз дар бораи ҳеҷ чиз нагӯед: «Ман инро фардо субҳ албатта анҷом медиҳам».

اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا

illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).

магар (бо гуфтани): «Худо хоҳад!» Ва агар фаромӯш кардӣ, Парвардигоратро ба ёд ор ва бигӯ: «Умедворам, ки Парвардигорам маро ҳидоят кунад, то ман аз ин (ба ҳақиқат) наздиктар бошам».

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

Ва онҳо дар ғор сесад сол ва нӯҳ сол зиндагӣ карданд.

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

Бигӯ: «Худо беҳтар медонад, ки онҳо чӣ қадар дар ғор мондаанд. Ҳар чӣ дар осмонҳо ва замин пинҳон аст, аз они Ӯст. Биниши Ӯ равшан ва шунавоии Ӯ тез аст. Ҷуз Ӯ барои онҳо ҳеҷ нигаҳбоне нест ва Ӯ ҳеҷ касро дар қабули қарор шарики худ намегирад».

وَاتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖۗ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا

watlu mā ūḥiya ilaika min kitābi rabbik(a), lā mubaddila likalimātih(ī), wa lan tajida min dūnihī multaḥadā(n).

Ва он чиро, ки бар ту ваҳй шудааст, (эй Муҳаммад), бихон; китоби Парвардигорат (Қуръон)-ро, ки ҳеҷ чиз наметавонад ҳукмҳои Ӯро тағйир диҳад. Ва ту паноҳгоҳе ҷуз ба Ӯ нахоҳӣ ёфт.

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا

waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).

Ва бо касоне, ки Парвардигорашонро субҳу шом мехонанд ва ба умеди хушнудии Ӯ ҳастанд, сабр кун; ва чашмонатро аз онҳо нагардон, зеро онҳо ба ҷавоҳироти дунё умед доранд; ва аз касоне, ки дилҳояшон аз ёд кардани мо бехабар мондааст, пайравӣ накун ва аз хоҳишҳои онҳо пайравӣ накун ва ҳолашон аз ҳад гузаштааст.

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْۗ فَمَنْ شَاۤءَ فَلْيُؤْمِنْ وَّمَنْ شَاۤءَ فَلْيَكْفُرْۚ اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ نَارًاۙ اَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَاۗ وَاِنْ يَّسْتَغِيْثُوْا يُغَاثُوْا بِمَاۤءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوْهَۗ بِئْسَ الشَّرَابُۗ وَسَاۤءَتْ مُرْتَفَقًا

wa qulil-ḥaqqu mir rabbikum, faman syā'a falyu'miw wa man syā'a falyakfur, innā a‘tadnā liẓ-ẓālimīna nārā(n), aḥāṭa bihim surādiquhā, wa iy yastagīṡū yugāṡū bimā'in kal-muhli yasywil-wujūh(a), bi'sasy-syarāb(u), wa sā'at murtafaqā(n).

Ва бигӯ (Муҳаммад): «Ҳақиқат аз ҷониби Парвардигори шумост. Ҳар кӣ хоҳад (имон оварад), бояд имон оварад ва ҳар кӣ хоҳад (имон оварад), бояд кофир шавад». Мо ҷаҳаннамро барои ситамкороне, ки фоҷиа онҳоро фаро гирифтааст, омода кардаем. Агар онҳо (нӯшидан)-ро талаб кунанд, ба онҳо обе мисли оҳани ҷӯшон дода мешавад, ки чеҳраҳояшонро месӯзонад. (Ин) бадтарин нӯшокӣ ва бадтарин ҷой аст.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ مَنْ اَحْسَنَ عَمَلًاۚ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti innā lā nuḍī‘u ajra man aḥsana ‘amalā(n).

Ба дурустӣ, касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, Мо подоши касонеро, ки корҳои шоиста кардаанд, зоеъ намекунем.

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّيَلْبَسُوْنَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۗ نِعْمَ الثَّوَابُۗ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ࣖ

ulā'ika lahum jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihimul-anhāru yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa yalbasūna ṡiyāban khuḍram min sundusiw wa istabraqim muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), ni‘maṡ-ṡawāb(u), wa ḥasunat murtafaqā(n).

Инҳо биҳишти Аднро ба даст овардаанд, ки аз зери он наҳрҳо ҷорист; (дар он биҳишт) бо дастбандҳои тиллоӣ оро дода шудаанд ва либосҳои сабз аз абрешими нозук ва абрешими ғафс мепӯшанд ва бар тахтҳои зебо такя зада менишинанд. (Ин) беҳтарин мукофот ва макони зебои истироҳат аст.

۞ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِاَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ اَعْنَابٍ وَّحَفَفْنٰهُمَا بِنَخْلٍ وَّجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًاۗ

waḍrib lahum maṡalar rajulaini ja‘alnā li'aḥadihimā jannataini min a‘nābiw wa ḥafafnāhumā binakhliw wa ja‘alnā bainahumā zar‘ā(n).

Ва (Муҳаммад) барои онҳо мисоле биёр, ки ду мард буданд, ки яке аз онҳо (кофир) ба онҳо ду токзор додем ва ҳарду боғро бо дарахтони хурмо иҳота кардем ва миёни онҳо (боғҳо) киштзоре сохтем.

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ اٰتَتْ اُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِّنْهُ شَيْـًٔاۙ وَّفَجَّرْنَا خِلٰلَهُمَا نَهَرًاۙ

kiltal-jannataini ātat ukulahā wa lam taẓlim minhu syai'ā(n), wa fajjarnā khilālahumā naharā(n).

Ҳарду боғ меваи худро доданд ва меваашон ҳеҷ кам нашуд ва аз байни шикофҳояшон наҳрҳо ҷорӣ кардем,

وَّكَانَ لَهٗ ثَمَرٌۚ فَقَالَ لِصَاحِبِهٖ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَنَا۠ اَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَّاَعَزُّ نَفَرًا

wa kāna lahū ṡamar(un), fa qāla liṣāḥibihī wa huwa yuḥāwiruhū ana akṡaru minka mālaw wa a‘azzu nafarā(n).

ва ӯ дороии фаровоне дошт, бинобар ин ҳангоми сӯҳбат бо дӯсташ (ки имон оварда буд) гуфт: «Сарвати ман аз ту бештар аст ва пайравонам қавитаранд».

وَدَخَلَ جَنَّتَهٗ وَهُوَ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖۚ قَالَ مَآ اَظُنُّ اَنْ تَبِيْدَ هٰذِهٖٓ اَبَدًاۙ

wa dakhala jannatahū wa huwa ẓālimul linafsih(ī), qāla mā aẓunnu an tabīda hāżihī abadā(n).

Ва бо рӯҳияи худшикан (аз рӯи такаббур ва нобоварӣ) ба боғи худ даромад; гуфт: «Ман фикр мекардам, ки ин боғ ҳаргиз нобуд нахоҳад шуд.

وَّمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةً وَّلَىِٕنْ رُّدِدْتُّ اِلٰى رَبِّيْ لَاَجِدَنَّ خَيْرًا مِّنْهَا مُنْقَلَبًا

wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imataw wa la'ir rudittu ilā rabbī la'ajidanna khairam minhā munqalabā(n).

ва ман фикр мекунам, ки рӯзи қиёмат нахоҳад омад ва агар маро ба сӯи Парвардигорам баргардонанд, бешубҳа ҷои беҳтаре барои бозгашт аз ин меёбам».

قَالَ لَهٗ صَاحِبُهٗ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَكَفَرْتَ بِالَّذِيْ خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ سَوّٰىكَ رَجُلًاۗ

qāla lahū ṣāḥibuhū wa huwa yuḥāwiruhū akafarta bil-lażī khalaqaka min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma sawwāka rajulā(n).

Дӯсташ (ки имон оварда буд) ҳангоми сӯҳбат бо ӯ ба ӯ гуфт: «Оё ба Худое, ки туро аз хок, сипас аз нутфае офарида ва сипас туро инсони комил офарид, кофир мешавӣ?»

لٰكِنَّا۠ هُوَ اللّٰهُ رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

lākinna huwallāhu rabbī wa lā usyriku birabbī aḥadā(n).

Аммо ман (бовар дорам), ки Ӯ Аллоҳ, Парвардигори ман аст ва ман ҳеҷ чизро бо Парвардигорам шарик намесозам.

وَلَوْلَآ اِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۙ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ ۚاِنْ تَرَنِ اَنَا۠ اَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَّوَلَدًاۚ

wa lau lā iż dakhalta jannataka qulta mā syā'allāh(u), lā quwwata illā billāh(i), in tarani ana aqalla minka mālaw wa waladā(n).

Ва чаро вақте ки ба боғи худ медароӣ, намегӯӣ: "Машааллоҳ, ло қудрата илло биллаҳ" (Дар ҳақиқат, бо хости Худо, ҳамаи инҳо амалӣ шуданд), ҳеҷ қудрате ҷуз бо ёрии Худо нест, ҳарчанд ту фикр мекунӣ, ки дороиву фарзандони ман аз ту камтаранд.

فَعَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يُّؤْتِيَنِ خَيْرًا مِّنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَتُصْبِحَ صَعِيْدًا زَلَقًاۙ

fa ‘asā rabbī ay yu'tiyani khairam min jannatika wa yursila ‘alaihā ḥusbānam minas-samā'i fa tuṣbiḥa ṣa‘īdan zalaqā(n).

Пас, шояд Парвардигорам ба ман боғе беҳтар аз боғи ту диҳад ва аз осмон бар боғи ту барқ фиристад, то он ба замини лағжанда табдил ёбад,

اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا

au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).

вагарна об ба замин фурӯ равад, он гоҳ дигар онро ёфта натавонӣ».

وَاُحِيْطَ بِثَمَرِهٖ فَاَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلٰى مَآ اَنْفَقَ فِيْهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَا وَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُشْرِكْ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

wa uḥīṭa biṡamarihī fa aṣbaḥa yuqallibu kaffaihi ‘alā mā anfaqa fīhā wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā wa yaqūlu yā laitanī lam usyrik birabbī aḥadā(n).

Ва дороияш нобуд шуд, сипас кафҳои дастонашро (нишонаи пушаймонӣ) барои он чизе, ки ба он сарф карда буд, гардонд, дар ҳоле ки ток бо такягоҳаш (пара-пара) афтод, сипас гуфт: «Чӣ мешавад, агар ман чизеро ба Парвардигорам шарик надоштам?»

وَلَمْ تَكُنْ لَّهٗ فِئَةٌ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًاۗ

wa lam takul lahū fi'atuy yanṣurūnahū min dūnillāhi wa mā kāna muntaṣirā(n).

Ва ҷуз Худо гурӯҳе нест, ки ӯро ёрӣ кунад ва ӯ наметавонад аз худ дифоъ кунад.

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلّٰهِ الْحَقِّۗ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ عُقْبًا ࣖ

hunālikal-walāyatu lillāhil-ḥaqq(i), huwa khairun ṡawābaw wa khairun ‘uqbā(n).

Дар он ҷо, кӯмак танҳо аз ҷониби Аллоҳи ҳақиқӣ аст, ки Ӯ беҳтарин мукофот ва беҳтарин мукофот аст.

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا

waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).

Ва барои онҳо (ба мардум) аз зиндагии дунё мисоле биёр, ки мисли обе (бороне), ки аз осмон фиристодем, то растаниҳои рӯи заминро ҳосил диҳад, сипас (онҳо) хушк шаванд, зеро боди бод онҳоро пароканда мекунад ва Худо бар ҳама чиз тавоност.

اَلْمَالُ وَالْبَنُوْنَ زِيْنَةُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ اَمَلًا

al-mālu wal-banūna zīnatul-ḥayātid-dun-yā, wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairun amalā(n).

Мол ва фарзандон зебу зиннати зиндагии дунё ҳастанд, аммо амалҳои неки пайваста назди Парвардигорат подоши беҳтар ва умеди беҳтаре доранд.

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ

wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).

Ва (ёд кун) рӯзеро (ки) аз кӯҳҳо мегузарем ва заминро ҳамвор ва ҳамвор мебинӣ ва онҳоро (ҳамаи мардумро) ҷамъ мекунем ва ҳеҷ яке аз онҳоро боқӣ намегузорем.

وَعُرِضُوْا عَلٰى رَبِّكَ صَفًّاۗ لَقَدْ جِئْتُمُوْنَا كَمَا خَلَقْنٰكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۖبَلْ زَعَمْتُمْ اَلَّنْ نَّجْعَلَ لَكُمْ مَّوْعِدًا

wa ‘uriḍū ‘alā rabbika ṣaffā(n), laqad ji'tumūnā kamā khalaqnākum awwala marratim bal za‘amtum allan naj‘ala lakum mau‘idā(n).

Ва онҳо саф ба саф ба пеши Парвардигорат ҳозир карда мешаванд (Худо гуфт): «Шумо ба сӯи Мо омадед, ҳамон тавре ки шуморо дар аввал офарида будем; ҳатто фикр мекардед, ки барои шумо вақте муқаррар намекунем, то ба аҳд вафо кунем».

وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ

wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).

Ва китоб (сабти аъмол) гузошта шавад, пас гунаҳкоронро хоҳӣ дид, ки аз он чи дар он навишта шудааст, метарсанд ва мегӯянд: «Мо чӣ бадбахтем, ин чӣ китоб аст, ҳеҷ чиз боқӣ намондааст, хурду бузург, вале ҳама чиз сабт шудааст», ва онҳо (ҳамаи) он чиро, ки кардаанд, (навишта) меёбанд. Ва Парвардигори ту ба касе зулм намекунад.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).

Ва (ёд кун) он гоҳ ки ба фариштагон гуфтем: «Ба Одам саҷда кунед!» Пас, ҳама саҷда карданд, магар Шайтон, ки ӯ аз ҷинҳо аст, пас аз фармони Парвардигораш саркашӣ мекунад. Оё шумо сазовор ҳастед, ки ӯро ва фарзандонашро ба ҷуз Ман пешво интихоб кунед, дар ҳоле ки онҳо душманони шумо ҳастанд? Ин (шайтон) хеле бад аст, ки ҷонишини (Худо) барои ситамкор аст.

۞ مَآ اَشْهَدْتُّهُمْ خَلْقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَا خَلْقَ اَنْفُسِهِمْۖ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّيْنَ عَضُدًا

mā asyhattuhum khalqas-samāwāti wal-arḍi wa lā khalqa anfusihim, wa mā kuntu muttakhiżal-muḍillīna ‘aḍudā(n).

Ман онҳоро (шайтон ва фарзандонашро) на барои офариниши осмонҳо ва замин ва на барои офариниши худашон, на барои шоҳидӣ овардаам; ва гумроҳкунандагонро ёвар намегардонам.

وَيَوْمَ يَقُوْلُ نَادُوْا شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَّوْبِقًا

wa yauma yaqūlu nādū syurakā'iyal-lażīna za‘amtum fa da‘auhum falam yastajībū lahum wa ja‘alnā bainahum maubiqā(n).

Ва (ёд кунед) рӯзеро (ки) гуфт: «Дӯстони худро, ки мепиндоред, ба сӯи ман бихонед». Сипас ӯро нидо карданд, аммо онҳо (дӯстони муттаҳид) посух надоданд ва Мо барои онҳо макони ҳалокат (дӯзах) қарор додем.

وَرَاَ الْمُجْرِمُوْنَ النَّارَ فَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مُّوَاقِعُوْهَا وَلَمْ يَجِدُوْا عَنْهَا مَصْرِفًا ࣖ

wa ra'al-mujrimūnan nāra fa ẓannū annahum muwāqi‘ūhā wa lam yajidū ‘anhā maṣrifā(n).

Ва гунаҳкорон ҷаҳаннамро диданд ва фикр карданд, ки дар он меафтанд ва ҷои гурез аз он наёфтанд.

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).

Ва ба дурустӣ, Мо онро дар ин Қуръон борҳо ва борҳо бо мисолҳои гуногун барои мардум баён кардем, вале инсонҳо бештарин баҳс мекунанд.

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).

Ва ҳеҷ чиз (чизе) монеъи имон овардани мардум ҳангоми расидани ҳидоят ва талаби омурзиш аз Парвардигорашон нест, магар (хоҳиши интизории) фаро расидани (қонуни Аллоҳ, ки бар қавми пешин амал кардааст) ё фаро расидани азобе воқеӣ бар онҳо.

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا

wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).

Ва Мо паёмбаронро ҷуз башоратдиҳанда ва бимдиҳанда нафиристодем; вале кофирон бо ботил баҳс мекунанд, то ҳақиқатро аз байн баранд ва оёти Маро ва он чиро, ки бар онҳо ҳушдор дода мешавад, масхара мекунанд.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ فَاَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُۗ اِنَّا جَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدٰى فَلَنْ يَّهْتَدُوْٓا اِذًا اَبَدًا

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī fa a‘raḍa ‘anhā wa nasiya mā qaddamat yadāh(u), innā ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa in tad‘uhum ilal-hudā falay yahtadū iżan abadā(n).

Ва кист ситамкортар аз касе, ки оёти Парвардигорашро ба ӯ панд додаанд, сипас аз онҳо рӯй гардонад ва он чиро, ки ду дасташ карда буд, фаромӯш кунад? Мо дилҳояшонро бастаем, то онро дарнаёбанд ва гӯшҳояшонро сӯзондаем. Ҳарчанд ту онҳоро ба сӯи ҳидоят даъват кунӣ, онҳо ҳамеша ҳидоят нахоҳанд ёфт.

وَرَبُّكَ الْغَفُوْرُ ذُو الرَّحْمَةِۗ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوْا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَۗ بَلْ لَّهُمْ مَّوْعِدٌ لَّنْ يَّجِدُوْا مِنْ دُوْنِهٖ مَوْىِٕلًا

wa rabbukal-gafūru żur-raḥmah(ti), lau yu'ākhiżuhum bimā kasabū la‘ajjala lahumul-‘ażāb(a), bal lahum mau‘idul lay yajidū min dūnihī mau'ilā(n).

Ва Парвардигори ту бахшанда ва меҳрубон аст. Агар мехост онҳоро ба хотири кирдорашон азоб кунад, азобашонро зудтар мефиристод. Аммо барои онҳо замоне муайяне аст, ки дар он аз Худо паноҳгоҳе нахоҳанд ёфт.

وَتِلْكَ الْقُرٰٓى اَهْلَكْنٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوْا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَّوْعِدًا ࣖ

wa tilkal-qurā ahlaknāhum lammā ẓalamū wa ja‘alnā limahlikihim mau‘idā(n).

Ва (мардуми) он сарзаминро, вақте ки зулм карданд, нобуд кардем ва барои ҳалокати онҳо вақти муайяне муқаррар кардем.

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا

wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).

Ва (ёд кун) он вақтро, ки Мусо ба хизматгораш гуфт: «Ман пеш аз он ки ба он ҷое, ки ду дарё ба ҳам мерасанд, бирасам, (роҳ рафтан)-ро бознамедорам; ё солҳо роҳ хоҳам рафт».

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا

falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).

Пас, вақте ки ба нуқтаи ба ҳам расидани ду баҳр расиданд, моҳиро фаромӯш карданд ва он ҷаҳида, роҳи худро ба дарё гирифт.

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا

falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).

Пас, вақте ки аз он ҷо гузаштанд, Мусо ба хизматгораш гуфт: «Хӯроки моро биёр, ки мо аз сафарамон хаста шудаем».

قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا

qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).

Ӯ (хизматгораш) ҷавоб дод: «Оё медонӣ, ки вақте мо дар болои санг паноҳгоҳ меҷустем, ман моҳиро фаромӯш кардам (барои нақл кардан дар бораи) ва ҳеҷ чиз ҷуз шайтон маро аз ёд кардани он фаромӯш накард ва (моҳӣ) бо роҳи хеле аҷибе ба баҳр рафт».

قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ

qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).

(Мусо) гуфт: «Ин ҷоест, ки мо меҷӯем». Сипас он ду нафар пас аз пайи қадамҳои аввалаи худ баргаштанд.

فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا

fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).

Пас, ҳарду бандае аз бандагони Моро диданд, ки Мо ба ӯ раҳмати Худ ато карда будем ва ба ӯ аз ҷониби Худ дониш омӯхта будем.

قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا

qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).

Мӯсо ба ӯ гуфт: «Оё ман метавонам аз ту пайравӣ кунам, то он чиро, ки ба ман таълим додаӣ, таълим диҳӣ?»

قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

Ӯ ҷавоб дод: «Ба ростӣ, ту наметавонӣ бо ман сабр кунӣ».

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا

wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).

Ва чӣ гуна метавонӣ дар баробари чизе сабр кунӣ, вақте ки дар бораи он дониши кофӣ надорӣ?”

قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا

qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).

(Мусо) гуфт: «Худо хоҳад, маро шахси сабрманд хоҳӣ ёфт ва ман дар ҳеҷ коре бо ту мухолифат нахоҳам кард».

قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ

qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).

Гуфт: «Агар аз ман пайравӣ мекунӣ, аз ман ҳеҷ чиз напурс, то он даме, ки ман онро ба ту баён кунам».

فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).

Пас, ҳарду ба роҳ афтоданд, то он даме ки ба киштӣ савор шуданд ва Мӯсо онро сӯрох кард. (Мӯсо) гуфт: «Чаро дар киштӣ сӯрох кардӣ? Оё сарнишинонашро ғарқ кардӣ?» Ба дурустӣ, ту гуноҳи бузурге кардаӣ.

قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

Ӯ гуфт: «Оё ба ту нагуфта будам, ки ту натавонӣ бо ман сабр кунӣ?»

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا

qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).

(Мусо) гуфт: «Маро барои фаромӯшхотириам азоб надиҳ ва дар корҳоям ба ман душворӣ наандоз».

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔

fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).

Пас ҳарду рафтанд; то он даме, ки он ду ба ҷавоне дучор шуданд, ӯ ӯро кушт. Мусо (а) гуфт: «Чаро ту ҷони покро мекушӣ, на ба он сабаб, ки ӯ шахси дигареро куштааст? Дар ҳақиқат, ту кори хеле бад кардаӣ».

۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

Гуфт: «Оё ба ту нагуфта будам, ки ту натавонӣ бо ман таҳаммул кунӣ?»

قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا

qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).

(Мӯсо) гуфт: «Агар баъд аз ин аз ту чизе бипурсам, маро дигар бо ту ҳамроҳӣ накун, зеро ту сабр кардаӣ, ки узрхоҳии маро қабул кардӣ».

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).

Пас, он ду рафтанд; то он ки вақте ки он ду ба назди мардуми як деҳа расиданд, ҳарду аз мардум хостанд, ки онҳоро меҳмондорӣ кунанд, аммо онҳо (мардуми он деҳа) нахостанд онҳоро меҳмондорӣ кунанд, пас ҳарду деворҳои хонаҳоро ёфтанд, ки қариб фурӯ мерафтанд (дар он деҳа), сипас онҳоро рост кард. Мусо (а) гуфт: «Агар хоҳед, метавонед барои он мукофот талаб кунед».

قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا

qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

Ӯ гуфт: «Ин ҷудоӣ байни ман ва ту аст; ман ба ту шарҳи амалҳоеро медиҳам, ки ту тоқати онҳоро надоштӣ».

اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا

ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).

Акнун киштӣ аз они камбағалон буд, ки дар баҳр кор мекарданд; ман қасд доштам онро нобуд кунам, зеро пеш аз онҳо подшоҳе буд, ки ҳар як киштӣро ғорат мекард.

وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ

wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).

Ва аммо ҷавон (кофир), ҳарду волидайни ӯ мӯъмин буданд ва мо метарсидем, ки ӯ волидайни ӯро маҷбур ба гумроҳӣ ва куфр кунад.

فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا

fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).

Пас, агар Худо бошад, ӯро бо дигаре (фарзанде) иваз мекунем, ки покии ӯ аз он (фарзанд) беҳтар ва азизтар (барои модару падараш) бошад.

وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ

wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

Ва аммо девор, он аз они ду писари ятим дар шаҳр буд ва дар зери он ганҷе аз они онҳо буд ва падарашон марди солеҳ буд. Пас, Парвардигори ту хост, ки онҳо ба камол расанд ва ганҷи худро ҳамчун раҳмати Парвардигори ту берун оваранд. Ман ин корро бо ихтиёри худ накардаам. Ин далели корҳое аст, ки ту дар он шитоб мекардӣ».

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ

wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).

Ва аз ту (Муҳаммад) дар бораи Зулқарнайн пурсиданд. Бигӯ: «Ман ин достонро бароятон мехонам».

اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ

innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).

Ба дурустӣ, Мо ба ӯ дар замин мавқеъе додем ва барои ӯ роҳе фароҳам овардем, то ҳар чизеро ба даст орад.

فَاَتْبَعَ سَبَبًا

fa atba‘a sababā(n).

сипас роҳеро интихоб кард.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا

Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).

То он даме, ки ба ҷое расид, ки офтоб ғуруб мекард, онро (офтобро) дар баҳри сиёҳи лойолуд дид ва дар он ҷо қавмеро ёфт (ки дине надоштанд). Мо гуфтем: «Эй Зулқарнайн, ту онҳоро азоб медиҳӣ ё некӣ мекунӣ (онҳоро ба имон даъват кун)».

قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا

qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).

Зулқарнайн гуфт: «Ҳар ки зулм кунад, мо ӯро азоб медиҳем, сипас ӯро ба сӯи Парвардигораш бармегардонем ва Аллоҳ ӯро бо азоби сахт азоб мекунад».

وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ

wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).

Аммо касе, ки имон оварда ва корҳои шоиста анҷом медиҳад, дар ивазаш беҳтарин (мукофот)-ро хоҳад гирифт ва мо ба ӯ дастурҳои осони худро хоҳем расонд».

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

Сипас роҳи дигареро пеш гирифт.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ

Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).

То он даме, ки ба макони тулӯъи офтоб (дар шарқ) расид, онро бар қавме равшан ёфт, ки Мо бар онҳо ҳеҷ паноҳгоҳе қарор надода будем.

كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا

każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).

ҳамин тавр аст ва ба ростӣ Мо аз ҳар чизе, ки дар ӯ (Зулқарнайн) аст, огоҳем.

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

Сипас роҳи дигареро пеш гирифт.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا

Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).

То он даме, ки ба миёни ду кӯҳ расид, дар паси он (ду кӯҳ) қавмеро дид, ки базӯр суханони худро мефаҳмиданд.

قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا

qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).

Гуфтанд: «Эй Зулқарнайн, Яғҷуҷ ва Макҷуҷ (махлуқоте ҳастанд, ки дар замин фасод мекунанд), оё мо метавонем барои ту музде диҳем, то ту байни мо ва онҳо деворе бисозӣ?»

قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ

qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).

(Зулқарнайн) гуфт: «Он чи Худо ба ман додааст, беҳтар аст (аз подоши шумо), пас маро бо қувват ёрӣ диҳед, то байни шумо ва онҳо садде эҷод кунам».

اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ

Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).

Ба ман пораҳои оҳан диҳед!» То он даме, ки пораҳои оҳан бо ду кӯҳ ҳамвор шуданд, гуфт: «Оташро бидамед!» Чун он мисли оташ сурх шуд, гуфт: «Миси ҷӯшон диҳед, то онро бар он резам».

فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا

famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).

Пас, онҳо (Якҷуҷ ва Макҷуҷ) натавонистанд аз он боло раванд ва (низ) натавонистанд дар он сӯрох кунанд.

قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ

qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).

(Зулқарнайн) гуфт: «Ин (девор) неъмати Парвардигори ман аст, пас, вақте ки ваъдаи Парвардигори ман фаро расад, онро вайрон мекунад ва ваъдаи Парвардигори ман ҳақ аст».

۞ وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ يَّمُوْجُ فِيْ بَعْضٍ وَّنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَجَمَعْنٰهُمْ جَمْعًا ۙ

wa taraknā ba‘ḍahum yauma'iżiy yamūju fī ba‘ḍiw wa nufikha fiṣ-ṣūri fa jama‘nāhum jam‘ā(n).

Ва дар он рӯз Мо онҳоро (Яъқуб ва Макқуҷро) бо ҳам омехта мекунем ва (чун) вақте ки сур (дубора) дамида шавад, ҳамаи онҳоро якҷо гирд меорем.

وَّعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَىِٕذٍ لِّلْكٰفِرِيْنَ عَرْضًا ۙ

wa ‘araḍnā jahannama yauma'iżil lil-kāfirīna ‘arḍā(n).

Ва дар он рӯз ҷаҳаннамро ба кофирон ошкоро нишон медиҳем,

ۨالَّذِيْنَ كَانَتْ اَعْيُنُهُمْ فِيْ غِطَاۤءٍ عَنْ ذِكْرِيْ وَكَانُوْا لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَمْعًا ࣖ

allażīna kānat a‘yunuhum fī giṭā'in ‘an żikrī wa kānū lā yastaṭī‘ūna sam‘ā(n).

(яъне) онҳое, ки чашмонашон (дилҳояшон) аз мушоҳидаи нишонаҳои (бузургии) Ман бастаанд ва наметавонанд бишнаванд.

اَفَحَسِبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنْ يَّتَّخِذُوْا عِبَادِيْ مِنْ دُوْنِيْٓ اَوْلِيَاۤءَ ۗاِنَّآ اَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ نُزُلًا

afaḥasibal-lażīna kafarū ay yattakhiżū ‘ibādī min dūnī auliyā'(a), innā a‘tadnā jahannama lil-kāfirīna nuzulā(n).

Оё кофирон пиндоранд, ки ба ҷои Ман бандагони Маро ёваре гиранд? Мо ҷаҳаннамро ҳамчун манзил барои кофирон омода кардаем.

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْاَخْسَرِيْنَ اَعْمَالًا ۗ

qul hal nunabbi'ukum bil-akhsarīna a‘mālā(n).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Оё мо бояд шуморо дар бораи касе, ки аз кирдори худ бештарин зиён мебинад, огоҳ кунем?»

اَلَّذِيْنَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ يُحْسِنُوْنَ صُنْعًا

al-lażīna ḍalla sa‘yuhum fil-ḥayātid-dun-yā wa hum yaḥsabūna annahum yuḥsinūna ṣun‘ā(n).

(Яъне) касоне, ки талошҳояшон дар ин дунё беҳуда аст, дар ҳоле ки фикр мекунанд, ки тамоми кори аз дасташон меомадаро кардаанд.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَلِقَاۤىِٕهٖ فَحَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيْمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَزْنًا

ulā'ikal-lażīna kafarū bi'āyāti rabbihim wa liqā'ihī fa ḥabiṭat a‘māluhum falā nuqīma lahum yaumal-qiyāmati waznā(n).

Онҳо касоне ҳастанд, ки оёти Парвардигорашонро инкор мекунанд ва (ба дидор бо Ӯ) имон надоранд, пас аъмолашон беҳуда аст ва Мо дар рӯзи қиёмат бар онҳо вазн намекунем.

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا

Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).

Пас, ҷазои онҳо дӯзах аст, ба сабаби куфрашон ва ба сабаби он ки оёти Ман ва паёмбарони Маро масхара мекарданд.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنّٰتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا ۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kānat lahum jannātul-firdausi nuzulā(n).

Ба дурустӣ, барои касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, биҳишт ҳамчун макони зист фароҳам оварда шудааст.

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا لَا يَبْغُوْنَ عَنْهَا حِوَلًا

khālidīna fīhā lā yabgūna ‘anhā ḥiwalā(n).

онҳо дар он ҷо абадӣ ҳастанд, намехоҳанд аз он ҷо кӯч кунанд.

قُلْ لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمٰتِ رَبِّيْ لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمٰتُ رَبِّيْ وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا

qul lau kānal-baḥru midādal likalimāti rabbī lanafidal-baḥru qabla an tanfada kalimāṭu rabbī wa lau ji'nā bimiṡlihī madadā(n).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Агар баҳр барои навиштани суханони Парвардигорам сиёҳӣ мебуд, баҳр пеш аз он ки суханони Парвардигорам ба итмом расанд, тамом мешуд, ҳарчанд мо монанди онро барои он илова кунем».

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ба дурустӣ, ман танҳо инсоне мисли шумо ҳастам, ки ба ман ваҳй шудааст, ки Худои шумо Худои Қодир аст». Пас, ҳар кас умеди мулоқот бо Парвардигорашро дошта бошад, бояд корҳои шоиста кунад ва дар ибодати Парвардигораш ҳеҷ чизро шарик насозад».