Q.S Ат-Таҳрим (اَلتَّحْرِيم) - 12 Шумораи оятҳо

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَآ اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغِيْ مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

yā ayyuhan-nabiyyu lima tuḥarrimu mā aḥallallāhu lak(a), tabtagī marḍāta azwājik(a), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

Эй паёмбар, чаро чизеро, ки Худо бар ту ҳалол кардааст, ҳаром мекунӣ? Оё мехоҳӣ занонатро хушнуд созӣ? Ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст!

قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰىكُمْۚ وَهُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qad faraḍallāhu lakum taḥillata aimānikum, wallāhu maulākum, wa huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

Ба дурустӣ, Худо шуморо водор кардааст, ки аз савгандҳоятон парҳез кунед; ва Худо нигаҳбони шумост ва Ӯ доно ва ҳаким аст.

وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ

wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).

Ва ба ёд оред, вақте ки Паёмбар (с) бо яке аз ҳамсаронаш (Ҳафса) дар бораи ҳодисае пинҳонӣ сӯҳбат кард. Сипас, вай онро (ба Оиша) нақл кард ва Аллоҳ (аз он) ба ӯ хабар дод, сипас (Пайғамбар) баъзе аз онро (Ҳафса) ба ӯ хабар дод ва баъзе аз онро пинҳон кард. Пас, вақте ки Паёмбар (с) онро ба вай (Ҳафса) нақл кард, вай пурсид: «Кӣ туро аз ин хабар дод?» Паёмбар (с) гуфт: «Худои доно ва огоҳ маро хабар дод».

اِنْ تَتُوْبَآ اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوْبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظٰهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰىهُ وَجِبْرِيْلُ وَصَالِحُ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَهِيْرٌ

in tatūbā ilallāhi faqad ṣagat qulūbukumā, wa in taẓāharā ‘alaihi fa innallāha huwa maulāhu wa jibrīlu wa ṣāliḥul-mu'minīn(a), wal-malā'ikatu ba‘da żālika ẓahīr(un).

Агар шумо ҳарду ба сӯи Худо тавба кунед, пас дилҳои шумо ҳарду ба сӯи қабули ҳақиқат моил шудаанд; ва агар шумо ба якдигар дар озор додани Паёмбар кумак кунед, пас, бешубҳа, Худо ва Ҷабраил ва мӯъминони солеҳ нигаҳбони ӯ хоҳанд буд; ва ҷуз ин фариштагон ёварони ӯ ҳастанд.

عَسٰى رَبُّهٗٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُّبْدِلَهٗٓ اَزْوَاجًا خَيْرًا مِّنْكُنَّ مُسْلِمٰتٍ مُّؤْمِنٰتٍ قٰنِتٰتٍ تٰۤىِٕبٰتٍ عٰبِدٰتٍ سٰۤىِٕحٰتٍ ثَيِّبٰتٍ وَّاَبْكَارًا

‘asā rabbuhū in ṭallaqakunna ay yubdilahū azwājan khairam minkunna muslimātim mu'minātin qānitātin tā'ibātin ‘ābidātin sā'iḥātin ṡayyibātiw wa abkārā(n).

Агар ӯ (Пайғамбар) шуморо талоқ диҳад, шояд Худо ба ҷои ӯ занонеро диҳад, ки аз шумо беҳтаранд, заноне, ки фармонбардоранд, мӯъминанд, фармонбардоранд, тавбакунандагонанд, ибодаткунандагонанд, рӯзадоранд, бевазанон ва бокираанд.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قُوْٓا اَنْفُسَكُمْ وَاَهْلِيْكُمْ نَارًا وَّقُوْدُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلٰۤىِٕكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَّا يَعْصُوْنَ اللّٰهَ مَآ اَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُوْنَ مَا يُؤْمَرُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū qū anfusakum wa ahlīkum nāraw waqūduhan-nāsu wal-ḥijāratu ‘alaihā malā'ikatun gilāẓun syidādul lā ya‘ṣūnallāha mā amarahum wa yaf‘alūna mā yu'marūn(a).

Эй касоне, ки имон овардаед, худ ва хонаводаатонро аз оташи дӯзах, ки ҳезуми он мардум ва сангҳост, нигоҳ доред; нигаҳбонон фариштагони сахтгир ва сахтгир ҳастанд, ки аз фармони Худо саркашӣ намекунанд ва ҳамеша он чиро, ки ба онҳо гуфта мешавад, иҷро мекунанд.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَۗ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ ࣖ

yā ayyuhal-lażīna kafarū lā ta‘tażīrul-yaum(a), innamā tujzauna mā kuntum ta‘malūn(a).

Эй кофирон! Имрӯз баҳона наҷӯед. Дар ҳақиқат, шумо танҳо ба андозаи амалҳое, ки кардаед, мукофот хоҳед гирифт.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا تُوْبُوْٓا اِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَّصُوْحًاۗ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ يَوْمَ لَا يُخْزِى اللّٰهُ النَّبِيَّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۚ نُوْرُهُمْ يَسْعٰى بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اَتْمِمْ لَنَا نُوْرَنَا وَاغْفِرْ لَنَاۚ اِنَّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū tūbū ilallāhi taubatan naṣūḥā(n), ‘asā rabbukum ay yukaffira ‘ankum sayyi'ātikum wa yudkhilakum jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), yauma lā yukhzillāhun-nabiyya wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), nūruhum yas‘ā baina aidīhim wa bi'aimānihim yaqūlūna rabbanā atmim lanā nūranā wagfir lanā, innaka ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

Эй касоне, ки имон овардаед, ба сӯи Худо тавба кунед, ки бо тавбаи холистарин тавба кунед. Умедворем, ки Парвардигоратон хатоҳои шуморо маҳв кунад ва шуморо ба биҳишт, ки аз зери он наҳрҳо ҷорӣ аст, дароварад, рӯзе, ки Худо паёмбар ва касонеро, ки бо ӯ имон овардаанд, ноумед накунад, дар ҳоле ки нури онҳо пеши рӯ ва рости онҳо медурахшид. Мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, нури моро барои мо комил кун ва моро биёмурз, ба дурустӣ ки Ту бар ҳама чиз қодир ҳастӣ».

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْۗ وَمَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

yā ayyuhan-nabiyyu jāhidil-kuffāra wal-munāfiqīna wagluẓ ‘alaihim, wa ma'wāhum jahannam(u), wa bi'sal-maṣīr(u).

Эй паёмбар, бо кофирон ва мунофиқон биҷанг ва бо онҳо сахтгир бош, макони онҳо ҷаҳаннам аст ва он бадтарин маконест, ки ба он ҷо бармегардем.

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ

Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).

Худо барои кофирон мисоле овард: зани Нӯҳ ва зани Лут. Ҳарду зери назорати ду бандаи солеҳ аз бандагони Мо ҳастанд; пас он ду зан ба ду шавҳари худ хиёнат карданд, аммо ин ду шавҳарашон натавонистанд онҳоро аз азоби Худо наҷот диҳанд; ва (ба он ду зан) гуфта шуд: «Ҳарду бо онҳое, ки ба дӯзах мераванд, ба дӯзах равед».

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوا امْرَاَتَ فِرْعَوْنَۘ اِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِيْ عِنْدَكَ بَيْتًا فِى الْجَنَّةِ وَنَجِّنِيْ مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهٖ وَنَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَۙ

wa ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna āmanumra'ata fir‘aun(a), iż qālat rabbibni lī ‘indaka baitan fil jannati wa najjinī min fir‘auna wa ‘amalihī wa najjinī minal qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Ва Худо барои мӯъминон зани Фиръавнро мисол овард, он гоҳ ки гуфт: «Эй Парвардигори ман, барои ман дар биҳишт назди Худ хонае бино кун ва маро аз Фиръавн ва кирдораш наҷот деҳ ва маро аз мардуми ситамкор наҷот деҳ».

وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرٰنَ الَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهِ مِنْ رُّوْحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمٰتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهٖ وَكَانَتْ مِنَ الْقٰنِتِيْنَ ࣖ ۔

wa maryamabnata ‘imrānal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhi mir rūḥinā wa ṣaddaqat bikalimāti rabbihā wa kutubihī wa kānat minal-qānitīn(a).

Ва Марям духтари Имронро, ки иззаташро нигоҳ дошт, сипас Мо аз рӯҳи Худ дар шиками ӯ дамидем ва ӯ суханони Парвардигори худ ва китобҳои Ӯро тасдиқ кард ва аз фармонбардорон буд.