Q.S Ал-Фурқон (اَلْفُرْقَان) - 77 Шумораи оятҳо

تَبٰرَكَ الَّذِيْ نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلٰى عَبْدِهٖ لِيَكُوْنَ لِلْعٰلَمِيْنَ نَذِيْرًا ۙ

tabārakal-lażī nazzalal-furqāna ‘alā ‘abdihī liyakūna lil-‘ālamīna nażīrā(n).

Пок аст Худоеро, ки Фурқон (Қуръон)-ро бар бандаи Худ (Муҳаммад) нозил кард, то барои ҳамаи табиат (ҷинҳо ва инсонҳо) ҳушдоре бошад.

ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهٗ تَقْدِيْرًا

allażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍi wa lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa khalaqa kulla syai'in fa qaddarahū taqdīrā(n).

Фармонравоии осмонҳо ва замин аз они Ӯст, Ӯро фарзанде нест ва Ӯ дар қудраташ шарике надорад ва Ӯ ҳама чизро офарид, сипас андозаи онҳоро муқаррар кард.

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً لَّا يَخْلُقُوْنَ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَ وَلَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا وَّلَا يَمْلِكُوْنَ مَوْتًا وَّلَا حَيٰوةً وَّلَا نُشُوْرًا

wattakhażū min dūnihī ālihatal lā yakhluqūna syai'aw wa hum yukhlaqūna wa lā yamlikūna li'anfusihim ḍarraw wa lā naf‘aw wa lā yamlikūna mautaw wa lā ḥayātaw wa lā nusyūrā(n).

Аммо онҳо ба ҷуз Ӯ худоёнеро интихоб карданд, ки (он худоён) чизе наофаридаанд, дар асл, онҳо худ офарида шудаанд ва қодир ба зарар расонидан ба худ нестанд ва на фоида овардаанд ва на қудрати куштан, зинда кардан ва (низ) зинда карданро доштанд.

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اِفْكُ ِۨافْتَرٰىهُ وَاَعَانَهٗ عَلَيْهِ قَوْمٌ اٰخَرُوْنَۚ فَقَدْ جَاۤءُوْ ظُلْمًا وَّزُوْرًا ۚ

wa qālal-lażīna kafarū in hāżā illā ifkuniftarāhu wa a‘ānahū ‘alaihi qaumun ākharūn(a), fa qad jā'ū ẓulmaw wa zūrā(n).

Ва кофирон гуфтанд: «Ин (Қуръон) чизе нест, ҷуз дурӯғе, ки ӯ (Муҳаммад) бофтааст ва дигар мардум онро дастгирӣ кардаанд». Ба дурустӣ, онҳо зулм ва дурӯғи бузурге кардаанд.

وَقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلٰى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًا

wa qālū asāṭīrul-awwalīnaktatabahā fa hiya tumlā ‘alaihi bukrataw wa aṣīlā(n).

Ва онҳо гуфтанд: «(Ин танҳо) афсонаҳои мардуми қадим аст, ки ӯ аз онҳо хоҳиш кард, ки онҳоро нависад ва сипас ҳар саҳар ва шом афсонаҳоро ба ӯ бихонад».

قُلْ اَنْزَلَهُ الَّذِيْ يَعْلَمُ السِّرَّ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّهٗ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

qul anzalahul-lażī ya‘lamus-sirra fis-samāwāti wal-arḍ(i), innahū kāna gafūrar raḥīmā(n).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «(Қуръон) аз ҷониби (Худое) нозил шудааст, ки ғайби осмонҳо ва заминро медонад. Дар ҳақиқат, Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст».

وَقَالُوْا مَالِ هٰذَا الرَّسُوْلِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِيْ فِى الْاَسْوَاقِۗ لَوْلَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُوْنَ مَعَهٗ نَذِيْرًا ۙ

wa qālū mā lihāżar-rasūli ya'kuluṭ-ṭa‘āma wa yamsyī fil-aswāq(i), lau lā unzila ‘alaihi malakun fa yakūna ma‘ahū nażīrā(n).

Ва гуфтанд: «Чаро ин паёмбар (Муҳаммад) хӯрок мехӯрад ва дар бозорҳо роҳ меравад? Чаро фариштае бар ӯ нозил нашудааст, то фаришта бо ӯ ҳушдор диҳад?

اَوْ يُلْقٰىٓ اِلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ تَكُوْنُ لَهٗ جَنَّةٌ يَّأْكُلُ مِنْهَاۗ وَقَالَ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

au yulqā ilaihi kanzun au takūnu lahū jannatuy ya'kulu minhā, wa qālaẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

ё (чаро) мол ба ӯ фиристода нашавад ё (чаро) барои ӯ боғе набошад, то аз он (мева) бихӯрад?» Ва ситамкорон гуфтанд: «Шумо танҳо аз марди ҷодушуда пайравӣ мекунед».

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا ࣖ

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

Бингар, ки чӣ гуна дар бораи ту масал мезананд, пас гумроҳ мешаванд ва роҳе (барои мухолифат бо пайғамбарии ту) намеёбанд.

تَبٰرَكَ الَّذِيْٓ اِنْ شَاۤءَ جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِّنْ ذٰلِكَ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ وَيَجْعَلْ لَّكَ قُصُوْرًا

tabārakal-lażī in syā'a ja‘ala laka khairam min żālika jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa yaj‘al laka quṣūrā(n).

Пок аст Худо, агар мехост, беҳтар аз онро барои ту меофарид: боғҳое, ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорӣ мешаванд ва қасрҳо барои ту месохт.

بَلْ كَذَّبُوْا بِالسَّاعَةِۙ وَاَعْتَدْنَا لِمَنْ كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ سَعِيْرًا

bal każżabū bis-sā‘ah(ti), wa a‘tadnā liman każżaba bis-sā‘ati sa‘īrā(n).

Онҳо ҳатто рӯзи қиёматро инкор мекунанд. Ва Мо барои ҳар касе, ки рӯзи қиёматро инкор мекунад, дӯзахеро сӯзон омода кардаем.

اِذَا رَاَتْهُمْ مِّنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍ سَمِعُوْا لَهَا تَغَيُّظًا وَّزَفِيْرًا

iżā ra'athum mim makānim ba‘īdin sami‘ū lahā tagayyuẓaw wa zafīrā(n).

Вақте ки ӯ (дӯзах) онҳоро аз дур мебинад, овози ӯро аз хашм ғур-ғур мекунад.

وَاِذَآ اُلْقُوْا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُّقَرَّنِيْنَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُوْرًا ۗ

wa iżā ulqū minhā makānan ḍayyiqam muqarranīna da‘au hunālika ṡubūrā(n).

Ва ҳангоме ки онҳоро бо занҷирҳо ба ҷои танг дар ҷаҳаннам партофтаанд, дар он ҷо барои ҳалокат фарёд мезананд.

لَا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوْرًا وَّاحِدًا وَّادْعُوْا ثُبُوْرًا كَثِيْرًا

lā tad‘ul-yauma ṡubūraw wāḥidaw wad‘ū ṡubūran kaṡīrā(n).

(Ба онҳо гуфта мешавад): «Имрӯз як бор ҳалокатро интизор набошед, балки дубора ҳалокатро интизор бошед».

قُلْ اَذٰلِكَ خَيْرٌ اَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِيْ وُعِدَ الْمُتَّقُوْنَۗ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاۤءً وَّمَصِيْرًا

qul ażālika khairun am jannatul-khuldil-latī wu‘idal-muttaqūn(a), kānat lahum jazā'aw wa maṣīrā(n).

Бигӯ (Муҳаммад): «Оё ин (ҷазо) хуб аст ё биҳишти абадӣ, ки ба парҳезгорон ҳамчун мукофот ва макони бозгашти онҳо ваъда шудааст?»

لَهُمْ فِيْهَا مَا يَشَاۤءُوْنَ خٰلِدِيْنَۗ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ وَعْدًا مَّسْـُٔوْلًا

lahum fīhā mā yasyā'ūna khālidīn(a), kāna ‘alā rabbika wa‘dam mas'ūlā(n).

Дар он ҷо (биҳишт) ҳар чизе, ки орзу мекунанд, барои онҳост ва онҳо ҷовидона хоҳанд монд. Ин ваъдаи Парвардигори ту аст, ки сазовори дуо аст.

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَقُوْلُ ءَاَنْتُمْ اَضْلَلْتُمْ عِبَادِيْ هٰٓؤُلَاۤءِ اَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيْلَ ۗ

wa yauma yaḥsyuruhum wa mā ya‘budūna min dūnillāhi fa yaqūlu a'antum aḍlaltum ‘ibādī hā'ulā'i am hum ḍallus-sabīl(a).

Ва (ёд кун), рӯзе, ки Аллоҳ онҳоро бо он чизе, ки ба ҷуз Аллоҳ мепарастиданд, ҷамъ овард, сипас (ба касоне, ки парастиш мешуданд) гуфт: «Оё ту бандагони Маро гумроҳ кардӣ, ё онҳо худашон аз роҳи ҳақ гумроҳ шудаанд?»

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ مَا كَانَ يَنْۢبَغِيْ لَنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ مِنْ دُوْنِكَ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ وَلٰكِنْ مَّتَّعْتَهُمْ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى نَسُوا الذِّكْرَۚ وَكَانُوْا قَوْمًاۢ بُوْرًا

qālū subḥānaka mā kāna yambagī lanā an nattakhiża min dūnika min auliyā'a wa lākim matta‘tahum wa ābā'ahum ḥattā nasuż-żikr(a), wa kānū qaumam būrā(n).

Онҳо (ки ибодат мешуданд) гуфтанд: «Туро покӣ, сазовор нест, ки мо ғайр аз Ту сарпарасте гирем, балки Ту ба онҳо ва падаронашон неъмати зиндагӣ додаӣ, то он ки пандро фаромӯш кунанд ва онҳо мардуме ҳастанд, ки ҳалок мешаванд».

فَقَدْ كَذَّبُوْكُمْ بِمَا تَقُوْلُوْنَۙ فَمَا تَسْتَطِيْعُوْنَ صَرْفًا وَّلَا نَصْرًاۚ وَمَنْ يَّظْلِمْ مِّنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيْرًا

faqad każżabūkum bimā taqūlūn(a), famā tastaṭī‘ūna ṣarfaw wa lā naṣrā(n), wa may yaẓlim minkum nużiqhu ‘ażāban kabīrā(n).

Пас, онон (ки ибодат карда мешаванд) он чиро, ки шумо гуфтед, инкор карданд, пас шумо наметавонед истодагарӣ кунед ва на метавонед (азоби худро) кумак кунед ва ҳар ки аз шумо ситам кунад, Мо ӯро азоби бузурге хоҳем дод.

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔

wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).

Ва Мо пеш аз ту паёмбаронеро нафиристодем, ки хӯрок мехӯрданд ва дар бозорҳо роҳ мерафтанд. Ва баъзеи шуморо озмоиши баъзеи дигар қарор додем. Оё сабр мекунед? Ва Парвардигори шумо биност.

۞ وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ نَرٰى رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيْرًا

wa qālal-lażīna lā yarjūna liqā'anā lau lā unzila ‘alainal-malā'ikata au narā rabbanā, laqadistakbarū fī anfusihim wa ‘atau ‘utuwwan kabīrā(n).

Ва касоне, ки умеди дидори Моро надоранд (дар қиёмат), мегӯянд: «Чаро фариштагон бар мо нозил нашуданд ё (чаро) Парвардигори худро надидем?» Ба дурустӣ, онҳо ба худ фахр карданд ва дар ҳақиқат аз ҳад гузаштанд (дар зулм).

يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلٰۤىِٕكَةَ لَا بُشْرٰى يَوْمَىِٕذٍ لِّلْمُجْرِمِيْنَ وَيَقُوْلُوْنَ حِجْرًا مَّحْجُوْرًا

yauma yaraunal-malā'ikata lā busyrā yauma'iżil lil-mujrimīna wa yaqūlūna ḥijram maḥjūrā(n).

(Ёд кун) рӯзе, ки фариштагонро диданд, дар он рӯз барои гунаҳкорон хабари хуше набуд ва гуфтанд: «Ҳиҷрон маҳҷура».

وَقَدِمْنَآ اِلٰى مَا عَمِلُوْا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنٰهُ هَبَاۤءً مَّنْثُوْرًا

wa qadimnā ilā mā ‘amilū min ‘amalin fa ja‘alnāhu habā'am manṡūrā(n).

Ва ҳамаи корҳоеро, ки анҷом додаанд, ба онҳо нишон медиҳем, сипас онҳоро (мисли ғубори пароканда) мегардонем.

اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ يَوْمَىِٕذٍ خَيْرٌ مُّسْتَقَرًّا وَّاَحْسَنُ مَقِيْلًا

aṣḥābul-jannati yauma'iżin khairum mustaqarraw wa aḥsanu maqīlā(n).

Дар он рӯз аҳли биҳишт беҳтарин манзил ва зеботарин макон хоҳанд буд.

وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا

wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).

Ва (ёд кун), он рӯзе ки осмон шикофта шуд ва тумани сафед баровард ва фариштагон (дар мавҷҳо) фуруд оварда шуданд.

اَلْمُلْكُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّ لِلرَّحْمٰنِۗ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكٰفِرِيْنَ عَسِيْرًا

al-mulku yauma'iżinil-ḥaqqu lir-raḥmān(i), wa kāna yauman ‘alal-kāfirīna ‘asīrā(n).

Дар он рӯз подшоҳии ҳақ аз они Худои меҳрубон аст ва ин рӯзи душвор барои кофирон аст.

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا

wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).

Ва (ёд кун) рӯзеро, ки шахси ситамкор ду ангушти худро газид ва (аз кори худ) пушаймон шуд ва гуфт: «Эй кош (як бор) роҳро бо Паёмбар интихоб мекардам».

يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا

yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).

Вой бар ман! Кош ман фалониро дӯсти наздики худ намекардам,

لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا

laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).

Ба дурустӣ, ӯ маро аз ёдоварӣ (Қуръон), баъд аз он ки ба ман омад, гумроҳ кард. Ва шайтон дар ҳақиқат хиёнаткори одамиён аст».

وَقَالَ الرَّسُوْلُ يٰرَبِّ اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوْا هٰذَا الْقُرْاٰنَ مَهْجُوْرًا

wa qālar-rasūlu yā rabbi inna qaumittakhażū hāżal-qur'āna mahjūrā(n).

Ва Паёмбар (Муҳаммад) гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба дурустӣ ки қавми ман ин Қуръонро фаромӯш карданд».

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِّنَ الْمُجْرِمِيْنَۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَّنَصِيْرًا

wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwam minal-mujrimīn(a), wa kafā birabbika hādiyaw wa naṣīrā(n).

Пас, Мо барои ҳар паёмбаре душманони мардуми гунаҳкор қарор додем. Ва Парвардигори ту барои роҳнамоӣ ва ёварӣ кофӣ аст.

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْاٰنُ جُمْلَةً وَّاحِدَةً ۛ كَذٰلِكَ ۛ لِنُثَبِّتَ بِهٖ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنٰهُ تَرْتِيْلًا

wa qālal-lażīna kafarū lau lā nuzzila ‘alaihil-qur'ānu jumlataw wāḥidatan - każālika - linuṡabbita bihī fu'ādaka wa rattalnāhu tartīlā(n).

Ва кофирон гуфтанд: «Чаро ин Қуръон якбора бар ӯ нозил нашудааст?» Ин барои он аст, ки дили туро (эй Муҳаммад) бо он мустаҳкам кунем ва онро тадриҷан (оҳиста-оҳиста, оҳиста ва дуруст) бихонем.

وَلَا يَأْتُوْنَكَ بِمَثَلٍ اِلَّا جِئْنٰكَ بِالْحَقِّ وَاَحْسَنَ تَفْسِيْرًا ۗ

wa lā ya'tūnaka bimaṡalin illā ji'nāka bil-ḥaqqi wa aḥsana tafsīrā(n).

Ва онҳо (кофирон) назди ту чизе аҷибе наоварданд, балки мо ба ту ҳақиқат ва беҳтарин шарҳро овардаем.

اَلَّذِيْنَ يُحْشَرُوْنَ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ اِلٰى جَهَنَّمَۙ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

allażīna yuḥsyarūna ‘alā wujūhihim ilā jahannam(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu sabīlā(n).

Касоне, ки бо кашида шуданашон ба дӯзах ҷамъ оварда мешаванд, онҳо бадтарин ҷойгоҳ ва гумроҳтарин касоне ҳастанд, ки дар роҳи худ ҳастанд.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنَا مَعَهٗٓ اَخَاهُ هٰرُوْنَ وَزِيْرًا ۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnā ma‘ahū akhāhu hārūna wazīrā(n).

Ва ба дурустӣ, Мо ба Мусо китоб (Таврот) додем ва Ҳорунро бародараш сохтем, ки ӯро вазир (ёвар)-и ӯ гардонидем.

فَقُلْنَا اذْهَبَآ اِلَى الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ فَدَمَّرْنٰهُمْ تَدْمِيْرًا ۗ

fa qulnażhabā ilal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, fa dammarnāhum tadmīrā(n).

Сипас (ба ҳардуи онҳо) гуфтем: «Ҳарду ба сӯи мардуме равед, ки оёти моро дурӯғ мешуморанд». Сипас, онҳоро бо тамоми қудрати худ нобуд кардем.

وَقَوْمَ نُوْحٍ لَّمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ اَغْرَقْنٰهُمْ وَجَعَلْنٰهُمْ لِلنَّاسِ اٰيَةًۗ وَاَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ عَذَابًا اَلِيْمًا ۚ

wa qauma nūḥil lammā każżabur-rusula agraqnāhum wa ja‘alnāhum lin-nāsi āyah(tan), wa a‘tadnā liẓ-ẓālimīna ‘ażāban alīmā(n).

Ва қавми Нӯҳро, вақте ки паёмбаронро дурӯғ гуфтанд, (ҳалок кардем), ғарқ кардем ва достонҳояшонро барои мардум ибрате сохтем. Ва барои ситамкорон азобе дардовар омода кардаем.

وَعَادًا وَّثَمُوْدَا۟ وَاَصْحٰبَ الرَّسِّ وَقُرُوْنًاۢ بَيْنَ ذٰلِكَ كَثِيْرًا

wa ‘ādaw wa ṡamūda wa aṣḥābar-rassi wa qurūnam baina żālika kaṡīrā(n).

ва қавми Од ва Самуд ва қавми Расс ва наслҳои бисёре аз онон (қавмҳои дигарро) (ҳалок кардем).

وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ الْاَمْثَالَۖ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيْرًا

wa kullan ḍarabnā lahul-amṡāl(a), wa kullan tabbarnā tatbīrā(n).

Ва барои ҳар яки онҳо мисоле овардем ва ҳар яки онҳоро ба таври комил нобуд сохтем.

وَلَقَدْ اَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِيْٓ اُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِۗ اَفَلَمْ يَكُوْنُوْا يَرَوْنَهَاۚ بَلْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ نُشُوْرًا

wa laqad atau ‘alal-qaryatil-latī umṭirat maṭaras-sau'(i), afalam yakūnū yaraunahā, bal kānū lā yarjūna nusyūrā(n).

Ва ба дурустӣ, онҳо (мушрикони Макка) аз сарзамине (Садум) гузашта буданд, ки (қаблан) борони сахт (сангборон) ба он борони сахт (борони санг) борида буд. Оё онро надиданд? Дар асл, онҳо рӯзи қиёматро интизор набуданд.

وَاِذَا رَاَوْكَ اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ بَعَثَ اللّٰهُ رَسُوْلًا

wa iżā ra'auka iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī ba‘aṡallāhu rasūlā(n).

Ва вақте туро (Муҳаммад) мебинанд, танҳо масхара мекунанд (мегӯянд): «Оё ин ҳамон марде аст, ки Аллоҳ ӯро ба унвони паёмбар фиристодааст?»

اِنْ كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ اٰلِهَتِنَا لَوْلَآ اَنْ صَبَرْنَا عَلَيْهَاۗ وَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ حِيْنَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ اَضَلُّ سَبِيْلًا

in kāda layuḍillunā ‘an ālihatinā lau lā an ṣabarnā ‘alaihā, wa saufa ya‘lamūna ḥīna yaraunal-‘ażāba man aḍallu sabīlā(n).

Агар мо дар ибодати Ӯ пойдор намебудем, албатта, моро аз ибодатамон гумроҳ мекард." Ва онҳо, вақте ки азобро мебинанд, хоҳанд донист, ки чӣ касе аз роҳ гумроҳтар аст.

اَرَءَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ اِلٰهَهٗ هَوٰىهُۗ اَفَاَنْتَ تَكُوْنُ عَلَيْهِ وَكِيْلًا ۙ

ara'aita manittakhaża ilāhahū hawāh(u), afa anta takūnu ‘alaihi wakīlā(n).

Оё ту (Муҳаммад) шахсеро дидаӣ, ки хоҳишҳои худро худои худ қарор медиҳад? Оё ту ҳимоятгари ӯ мешавӣ?

اَمْ تَحْسَبُ اَنَّ اَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُوْنَ اَوْ يَعْقِلُوْنَۗ اِنْ هُمْ اِلَّا كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

am taḥsabu anna akṡarahum yasma‘ūna au ya‘qilūn(a), in hum illā kal-an‘āmi bal hum aḍallu sabīlā(n).

Ё мепиндорӣ, ки аксари онҳо мешунаванд ё мефаҳманд? Онҳо мисли чорпоён ҳастанд, балки аз роҳ гумроҳтаранд.

اَلَمْ تَرَ اِلٰى رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّۚ وَلَوْ شَاۤءَ لَجَعَلَهٗ سَاكِنًاۚ ثُمَّ جَعَلْنَا الشَّمْسَ عَلَيْهِ دَلِيْلًا ۙ

alam tara ilā rabbika kaifa maddaẓ-ẓill(a), wa lau syā'a laja‘alahū sākinā(n), ṡumma ja‘alnasy-syamsa ‘alaihi dalīlā(n).

Оё (офариниши) Парвардигоратро надидаӣ, ки чӣ гуна сояҳоро дароз ва кӯтоҳ мекунад ва агар мехост, онҳоро доимӣ мегардонд, сипас Мо офтобро роҳнамо қарор додем.

ثُمَّ قَبَضْنٰهُ اِلَيْنَا قَبْضًا يَّسِيْرًا

Ṡumma qabaḍnā ilainā qabḍay yasīrā(n).

сипас онро (сояро) оҳиста-оҳиста ба сӯи худ кашидем.

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِبَاسًا وَّالنَّوْمَ سُبَاتًا وَّجَعَلَ النَّهَارَ نُشُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila libāsaw wan-nauma subātaw wa ja‘alan-nahāra nusyūrā(n).

Ва Ӯ Он аст, ки шабро барои шумо пӯшиш ва хобро оромиш ва рӯзро барои бархостан барои талош қарор дод.

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۚ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً طَهُوْرًا ۙ

wa huwal-lażī arsalar-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), wa anzalnā minas-samā'i mā'an ṭahūrā(n).

Ва Ӯст, ки бодҳоро пеш аз раҳмати Худ башоратдиҳанда мефиристад ва Мо аз осмон оби пок фиристодем,

لِّنُحْيِ َۧ بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا وَّنُسْقِيَهٗ مِمَّا خَلَقْنَآ اَنْعَامًا وَّاَنَاسِيَّ كَثِيْرًا

linuḥyiya bihī baldatam maitaw wa nusqiyahū mimmā khalaqnā an‘āmaw wa anāsiyya kaṡīrā(n).

то (бо он) сарзамини мурдаро (бехобида) зинда кунем ва аз он чӣ офаридаем, чорпоён ва бисёре аз мардумро об диҳем.

وَلَقَدْ صَرَّفْنٰهُ بَيْنَهُمْ لِيَذَّكَّرُوْاۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnāhu bainahum liyażżakkarū, fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

Ва ба дурустӣ, Мо онро (боронро) дар миёни онҳо тақсим кардем, то панд гиранд; вале аксари мардум шукр намекунанд, балки (неъматро) инкор мекунанд.

وَلَوْ شِئْنَا لَبَعَثْنَا فِيْ كُلِّ قَرْيَةٍ نَّذِيْرًا ۖ

wa lau syi'nā laba‘aṡnā fī kulli qaryatin nażīrā(n).

Ва агар мехостем, ба ҳар сарзамине бимдиҳандае мефиристодем.

فَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَجَاهِدْهُمْ بِهٖ جِهَادًا كَبِيْرًا

falā tuṭi‘il-kāfirīna wa jāhidhum bihī jihādan kabīrā(n).

Пас, аз кофирон итоат макун ва бо он (Қуръон) бо ҷиҳоди бузурге бар зидди онҳо биҷанг.

۞ وَهُوَ الَّذِيْ مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَّهٰذَا مِلْحٌ اُجَاجٌۚ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَّحِجْرًا مَّحْجُوْرًا

wa huwal-lażī marajal-baḥraini hāżā ‘ażbun furātuw wa hāżā milḥun ujāj(un), wa ja‘ala bainahumā barzakhaw wa ḥijram maḥjūrā(n).

Ва Ӯст, ки ду дарёро (паҳлӯ ба паҳлӯ) ронд; яке ширину гуворо ва дигаре шӯру талх; ва миёни онҳо монеа ва пардае қарор дод, ки онро шикастан мумкин нест.

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ مِنَ الْمَاۤءِ بَشَرًا فَجَعَلَهٗ نَسَبًا وَّصِهْرًاۗ وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيْرًا

wa huwal-lażī khalaqa minal-mā'i basyaran fa ja‘alahū nasabaw wa ṣihrā(n), wa kāna rabbuka qadīrā(n).

Ва (инчунин) инсонро аз об офарид, сипас ӯро фарзандон ва мол (ва сарват) қарор дод ва Худои ту Қодир аст.

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُهُمْ وَلَا يَضُرُّهُمْۗ وَكَانَ الْكَافِرُ عَلٰى رَبِّهٖ ظَهِيْرًا

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘uhum wa lā yaḍurruhum, wa kānal-kāfiru ‘alā rabbihī ẓahīrā(n).

Ва онҳо ғайр аз Худо чизҳоеро мепарастанд, ки ба онҳо на суд мерасонад ва на ба онҳо зиён мерасонад. Кофирон ёварони (шайтон) ҳастанд, ки аз нофармонии Парвардигорашон бархӯрдоранд.

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًا

wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

Ва Мо туро (эй Муҳаммад), ҷуз башоратдиҳанда ва бимдиҳанда нафиристодем.

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اَنْ يَّتَّخِذَ اِلٰى رَبِّهٖ سَبِيْلًا

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajrin illā man syā'a ay yattakhiża ilā rabbihī sabīlā(n).

Бигӯ: «Ман аз шумо барои расонидани ин паём музде наметалабам, магар ин ки мардум роҳро ба сӯи Парвардигорашон интихоб кунанд».

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِيْ لَا يَمُوْتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهٖۗ وَكَفٰى بِهٖ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًا ۚ

wa tawakkal ‘alal-ḥayyil-lażī lā yamūtu wa sabbiḥ biḥamdih(ī), wa kafā bihī biżunūbi ‘ibādihī khabīrā(n).

Ва бар Худои зиндае, ки намемирад, таваккал кун ва Ӯро бо ситоиши Ӯ тасбеҳ гӯй ва кофист, ки Ӯ аз гуноҳони бандагонаш огоҳ бошад.

اَلَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۚ اَلرَّحْمٰنُ فَسْـَٔلْ بِهٖ خَبِيْرًا

allażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), ar-raḥmānu fas'al bihī khabīrā(n).

Он ки осмонҳо ва замин ва он чиро, ки дар миёни онҳост, дар шаш замон офарид, сипас бар Арш нишаст, (Ӯ) Меҳрубон аст, пас (дар бораи Аллоҳ) аз касе, ки беҳтар медонад, бипурсед (Муҳаммад).

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اسْجُدُوْا لِلرَّحْمٰنِ قَالُوْا وَمَا الرَّحْمٰنُ اَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُوْرًا ۩ ࣖ

wa iżā qīla lahumusjudū lir-raḥmāni qālū wa mar-raḥmānu anasjudu limā ta'murunā wa zādahum nufūrā(n).

Ва чун ба онҳо гуфта шавад: «Барои [Худои] Раҳмон саҷда кунед», мегӯянд: «Раҳмон кист? Оё мо бояд барои [Худои] Ӯ саҷда кунем, ки ту ба мо фармон додаӣ?» Ва онҳо [аз ҳақ] бештар ва бештар мегурезанд.

تَبٰرَكَ الَّذِيْ جَعَلَ فِى السَّمَاۤءِ بُرُوْجًا وَّجَعَلَ فِيْهَا سِرٰجًا وَّقَمَرًا مُّنِيْرًا

tabārakal-lażī ja‘ala fis-samā'i burūjaw wa ja‘ala fīhā sirājaw wa qamaram munīrā(n).

Пок аст Худоеро, ки ситорагонро дар осмон офарид ва офтобу моҳро низ равшан кард.

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ اَرَادَ اَنْ يَّذَّكَّرَ اَوْ اَرَادَ شُكُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘alal-laila wan-nahāra khilfatal liman arāda ay yażżakkara au arāda syukūrā(n).

Ва (инчунин) Ӯ шабу рӯзро барои касоне, ки мехоҳанд дарс гиранд ё шукргузор бошанд, иваз мекунад.

وَعِبَادُ الرَّحْمٰنِ الَّذِيْنَ يَمْشُوْنَ عَلَى الْاَرْضِ هَوْنًا وَّاِذَا خَاطَبَهُمُ الْجٰهِلُوْنَ قَالُوْا سَلٰمًا

wa ‘ibādur-raḥmānil-lażīna yamsyūna ‘alal-arḍi haunaw wa iżā khāṭabahumul-jāhilūna qālū salāmā(n).

Аммо бандагони Худои меҳрубон касоне ҳастанд, ки дар рӯи замин хоксорона роҳ мераванд ва вақте ки одамони нодон (бо суханони таҳқиромез) онҳоро салом медиҳанд, «салом» мегӯянд.

وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا

wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).

ва касоне, ки шабро бо саҷда ва истодан ба ибодати Худои худ мегузаронанд.

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ

wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).

Ва онон, ки мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, азоби ҷаҳаннамро аз мо дур кун, зеро азоби он ҳалокати абадӣ хоҳад овард».

اِنَّهَا سَاۤءَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

innahā sā'at mustaqarraw wa muqāmā(n).

Ба ростӣ, ҷаҳаннам бадтарин ҷой барои маскан гирифтан ва зиндагӣ кардан аст.

وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا

wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).

Ва (аз ҷумла бандагони Худои меҳрубон) касоне, ки ҳангоми харҷ кардан (мол) исроф намекунанд ва (ҳамчунин) бахилӣ намекунанд, ки ҳарду аз рӯи одилонаанд.

وَالَّذِيْنَ لَا يَدْعُوْنَ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ وَلَا يَقْتُلُوْنَ النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُوْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ اَثَامًا ۙ

wal-lażīna lā yad‘ūna ma‘allāhi ilāhan ākhara wa lā yaqtulūnan nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqqi wa lā yaznūn(a), wa may yaf‘al żālika yalqa aṡāmā(n).

ва касоне, ки бо Худо дигар худоёнро шарик намеоранд ва касонеро, ки Худо ҳаром кардааст, ҷуз ба ҳақ намекушанд ва зино намекунанд; ва ҳар кӣ ин корро кунад, албатта, ба азобе сахт гирифтор хоҳад шуд.

يُّضٰعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَيَخْلُدْ فِيْهٖ مُهَانًا ۙ

yuḍā‘af lahul-‘ażābu yaumal-qiyāmati wa yakhlud fīhī muhānā(n).

(яъне) дар рӯзи қиёмат азобаш дучанд мешавад ва дар он азоб, дар ҳолати хорӣ, боқӣ мемонад.

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يُبَدِّلُ اللّٰهُ سَيِّاٰتِهِمْ حَسَنٰتٍۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ‘amalan ṣāliḥan fa ulā'ika yubaddilullāhu sayyi'ātihim ḥasanāt(in), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

магар онон, ки тавба карданд ва имон оварданд ва корҳои шоиста карданд, пас Худо бадии онҳоро ба некӣ иваз кард. Ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст!

وَمَنْ تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاِنَّهٗ يَتُوْبُ اِلَى اللّٰهِ مَتَابًا

wa man tāba wa ‘amila ṣāliḥan fa innahū yatūbu ilallāhi matābā(n).

Ва ҳар кӣ тавба кунад ва корҳои шоиста анҷом диҳад, пас, ба дурустӣ ки ӯ ба сӯи Аллоҳ бо тавбаи самимӣ тавба кардааст.

وَالَّذِيْنَ لَا يَشْهَدُوْنَ الزُّوْرَۙ وَاِذَا مَرُّوْا بِاللَّغْوِ مَرُّوْا كِرَامًا

wal-lażīna yasyhadūnaz-zūr(a), wa iżā marrū bil-lagwi marrū kirāmā(n).

Ва касоне, ки шаҳодати бардурӯғ намедиҳанд ва чун бо касоне вомехӯранд, ки корҳои беҳуда анҷом медиҳанд, дар ҳоле ки обрӯи худро нигоҳ медоранд, мераванд.

وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا

wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).

ва касоне, ки чун бо оёти Парвардигорашон бим дода шаванд, кар ва кӯр намешаванд.

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ اَزْوَاجِنَا وَذُرِّيّٰتِنَا قُرَّةَ اَعْيُنٍ وَّاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِيْنَ اِمَامًا

wal-lażīna yaqūlūna rabbanā hab lanā min azwājinā wa żurriyyātinā qurrata a‘yuniw waj‘alnā lil-muttaqīna imāmā(n).

Ва онон, ки мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, ба мо ҳамсарону фарзандонамонро ато кун, то дилҳоямонро шод гардон ва моро пешвои парҳезгорон гардон».

اُولٰۤىِٕكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوْا وَيُلَقَّوْنَ فِيْهَا تَحِيَّةً وَّسَلٰمًا ۙ

ulā'ika yujzaunal-gurfata bimā ṣabarū wa yulaqqauna fīhā taḥiyyataw wa salāmā(n).

Онҳо барои сабрашон бо мақоми баланд (дар биҳишт) мукофот дода мешаванд ва дар он ҷо бо иззату икром ва салом истиқбол карда мешаванд.

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

khālidīna fīhā, ḥasunat mustaqarraw wa muqāmā(n).

Онҳо дар он мемонанд. Биҳишт мисли макони зист ва ҷои зист хуб аст.

قُلْ مَا يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّيْ لَوْلَا دُعَاۤؤُكُمْۚ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُوْنُ لِزَامًا ࣖ

qul mā ya‘ba'u bikum rabbī lau lā du‘ā'ukum, faqad każżabtum fa saufa yakūnu lizāmā(n).

Бигӯ (Муҳаммад, ба мушрикон): «Агар ибодати шумо намебуд, Парвардигори ман ба шумо таваҷҷӯҳ нахоҳад кард. (Аммо чӣ гуна Ӯро ибодат мекунед?) Дар ҳоле ки шумо ба Ӯ дурӯғ гуфтаед? Пас, дар оянда (қиёмат) албатта (бароятон хоҳад омад).»