Q.S Ан-Намл (اَلنَّمْل) - 93 Шумораи оятҳо

طٰسۤ ۚ تِلْكَ اٰيٰتُ الْقُرْاٰنِ وَكِتَابٍ مُّبِيْنٍ ۙ

Ṭā sīn, tilka āyātul-qur'āni wa kitābim mubīn(in).

То Син. Инҳо оёти Қуръон ва китоби равшангар аст.

هُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ ۙ

hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

ҳидоят ва башорат барои мӯъминон,

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(Яъне) касоне, ки намоз мегузоранд ва закот медиҳанд ва ба охират имон доранд.

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ اَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُوْنَ ۗ

innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati zayyannā lahum a‘mālahum fahum ya‘mahūn(a).

Ба дурустӣ, барои касоне, ки ба охират имон надоранд, аъмоли (бадиҳои) онҳоро дар назарашон ороста кардем, то онҳо дар гумроҳӣ ғарқ шаванд.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَهُمْ سُوْۤءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna lahum sū'ul-‘ażābi wa hum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

Онҳо касоне ҳастанд, ки (дар ин дунё) азоби бад хоҳанд дид ва онҳо дар охират бештарин зиёнро хоҳанд дид.

وَاِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْاٰنَ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ عَلِيْمٍ

wa innaka latulaqqal-qur'āna mil ladun ḥakīmin ‘alīm(in).

Ва ба ростӣ, Қуръон аз ҷониби (Худои) Ҳаким ва Доно ба ту дода шудааст.

اِذْ قَالَ مُوْسٰى لِاَهْلِهٖٓ اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًاۗ سَاٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ اٰتِيْكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

iż qāla mūsā li'ahlihī innī ānastu nārā(n), sa'ātīkum minhā bikhabarin au ātīkum bisyihābin qabasil la‘allakum taṣṭalūn(a).

(Ёд кун) он вақтро, ки Мӯсо ба хонаводааш гуфт: «Ман оташе дидам. Ман аз он хабаре барои шумо меорам, ё барои шумо машъале меорам, то гарм шавед (баданатонро дар наздикии оташ гарм кунед).»

فَلَمَّا جَاۤءَهَا نُوْدِيَ اَنْۢ بُوْرِكَ مَنْ فِى النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

falammā jā'ahā nūdiya am būrika man fin-nāri wa man ḥaulahā, wa subḥānallāhi rabbil-‘ālamīn(a).

Пас, вақте ки ӯ ба он ҷо (ҷои оташ) расид, нидо карда шуд: «Хушо касоне, ки дар наздикии оташ ҳастанд ва дар атрофи он ҳастанд. Пок аст Худо, Парвардигори ҷаҳониён».

يٰمُوْسٰٓى اِنَّهٗٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ۙ

yā mūsā innahū anallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

(Худо гуфт): «Эй Мусо, ба дурустӣ, Ман Худои пирӯзманду ҳаким ҳастам.

وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).

Ва асоятро парто!» Пас, вақте ки (асос ба мор табдил ёфт ва) Мусо онро дид, ки мисли мори тез ҳаракат мекунад, давида рафт ва бе он ки ба ақиб нигоҳ кунад, ба ақиб нигарист. Натарс! Дар ҳақиқат, паёмбарон дар назди Ман ҳеҷ тарсе надоранд.

اِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًاۢ بَعْدَ سُوْۤءٍ فَاِنِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

illā man ẓalama ṡumma baddala ḥusnam ba‘da sū'in fa innī gafūrur raḥīm(un).

магар касоне, ки зулм карданд ва сипас пас аз бадӣ ба некӣ мубаддал шуданд (тавба карданд); пас, ба ростӣ, ман бахшандаи меҳрубон ҳастам.

وَاَدْخِلْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍۙ فِيْ تِسْعِ اٰيٰتٍ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهٖۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

wa adkhil yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), fī tis‘i āyātin ilā fir‘auna wa qaumih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

Ва дастатро ба гардани куртаат андоз, он сафед (дурахшон) бе ягон айб берун меояд. (Ин ду мӯъҷиза) нӯҳ навъи мӯъҷизаро дар бар мегирад (ки барои Фиръавн ва қавмаш баён карда мешаванд). Онҳо дар ҳақиқат мардуми бадкоранд».

فَلَمَّا جَاۤءَتْهُمْ اٰيٰتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ

falammā jā'athum āyātunā mubṣiratan qālū hāżā siḥrum mubīn(un).

Пас, вақте ки нишонаҳои равшани Мо ба онҳо расиданд, гуфтанд: «Ин ҷодуи воқеӣ аст».

وَجَحَدُوْا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَآ اَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَّعُلُوًّاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa jaḥadū bihā wastaiqanathā anfusuhum ẓulmaw wa ‘uluwwā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

Ва онҳо онро аз сабаби зулм ва такаббури худ инкор мекунанд, ҳарчанд дилҳояшон ба (ҳақиқати) он бовар доранд. Пас, ба он чизе, ки бо касоне, ки зарар мерасонанд, рӯй медиҳад, диққат диҳед.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо ба Довуд ва Сулаймон дониш додем ва ҳарду гуфтанд: «Сипос Худорост, ки моро бар бисёре аз бандагони мӯъмини Худ бартарӣ дод».

وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ

wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).

Ва Сулаймон мероси Довудро гирифт ва (Сулаймон) гуфт: «Эй мардум, ба мо забони паррандагон омӯхта шуд ва ба мо аз ҳар чиз дода шуд. Ба дурустӣ, ин ҳама атои воқеӣ аст».

وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُوْدُهٗ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa ḥusyira lisulaimāna junūduhū minal-jinni wal-insi waṭ-ṭairi fahum yūza‘ūn(a).

Ва Сулаймон лашкари худро аз ҷинҳо, одамҳо ва паррандагон ҷамъ кард ва онҳо ба тартиб саф кашиданд.

حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).

То он даме, ки ба водии мӯрчагон расиданд, мӯрчае гуфт: «Эй мӯрчагон, ба лонаҳои худ дароед, мабодо Сулаймон ва лашкараш шуморо дар ҳоле ки бехабаранд, поймол накунанд».

فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ

fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).

Пас, ӯ (Сулаймон) аз шунидани суханони мӯрча табассум кард ва хандид. Ва дуо кард: «Эй Парвардигори ман, ба ман илҳом деҳ, ки шукргузори неъмате бошам, ки ба ман ва волидонам додаӣ ва корҳои шоистаеро анҷом диҳам, ки Ту аз онҳо розӣ ҳастӣ; ва маро бо раҳмати Худ ба сафи бандагони парҳезгори Худ дохил кун».

وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ

wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).

Ва паррандагонро аз назар гузаронд ва гуфт: «Чаро ман ҳудҳудро намебинам, оё ӯ аз ҷумлаи ғоибон аст?»

لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).

Албатта, ӯро бо азобе сахт азоб медиҳам ё сарашро мебурам, магар ин ки бо далели равшан назди ман биёяд».

فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيْدٍ فَقَالَ اَحَطْتُّ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ ۢبِنَبَاٍ يَّقِيْنٍ

famakaṡa gaira ba‘īdin faqāla aḥaṭtu bimā lam tuḥiṭ bihī wa ji'tuka min saba'im binaba'iy yaqīn(in).

Пас, дере нагузашта (Ҳудҳуд омад), сипас гуфт: «Ман чизеро ёфтам, ки ту ҳанӯз намедонӣ. Ман аз сарзамини Сабаъ назди ту омадам ва хабари боварибахш овардам.

اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ

innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).

Ба дурустӣ, ман занеро ёфтам, ки бар онҳо подшоҳӣ мекунад ва ба ӯ ҳар чизе дода шуда буд ва тахти бузурге дошт.

وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ

wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).

Ман (паррандаи Ҳуд)-ро ёфтам, ки ӯ ва қавмаш офтобро ибодат мекарданд, на Худоро; ва шайтон аъмоли бади онҳоро дар назарашон ороста ва онҳоро аз роҳи Худо боз доштааст, пас ҳидоят намешаванд.

اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ

allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).

(Инҳо) Аллоҳеро, ки пинҳони осмонҳо ва заминро ошкор мекунад ва он чиро, ки шумо пинҳон мекунед ва он чиро, ки ошкор мекунед, медонад, ибодат намекунанд.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ۩

allāhu lā ilāha illā huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

Аллоҳ, ки ҳеҷ маъбуде ҷуз Ӯ нест, Парвардигоре, ки соҳиби Арши бузург аст».

۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).

Сулаймон гуфт: «Мебинем, ки оё рост мегӯӣ ё дурӯғгӯйӣ?

اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ

iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).

Ин номаи маро бибар, сипас онро бар онҳо парто, сипас аз онҳо рӯй гардон ва ба он чӣ мегӯянд, диққат кун».

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ

qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).

Ӯ (Балқис) гуфт: «Эй бузургон! Ба дурустӣ, номаи гиромӣ ба ман фиристода шудааст».

اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ

innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).

Дар ҳақиқат (нома) аз Сулаймон буд, ки дар он гуфта шуда буд: «Ба номи Худои бахшандаи меҳрубон,

اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ

allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).

Бар ман такаббур накунед ва бо таслим шудан назди ман биёед».

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ

qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).

Ӯ (Балқис) гуфт: «Эй бузургон! Дар ин масъала маро баррасӣ кунед. Ман ҳеҷ гоҳ пеш аз он ки шумо дар маҷлиси ман ҳозир шавед, дар масъалае қарор намедиҳам».

قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ

qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).

Онҳо ҷавоб доданд: «Мо қувват ва шуҷоати бузурге (барои ҷанг) дорем, аммо қарор дар дасти туст; пас, андеша кун, ки чӣ фармон медиҳӣ».

قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ

qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).

Ӯ (Балқис) гуфт: «Ҳар гоҳ подшоҳон сарзаминеро фатҳ кунанд, онро хароб мекунанд ва сокинони бузурги онро хор месозанд; ва онҳо ҳамин корро хоҳанд кард».

وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ

wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).

Ва албатта, ман паёмбаронро бо тӯҳфаҳо ба сӯи онҳо мефиристам ва мунтазири он чизе ҳастам, ки паёмбарон бармегардонанд».

فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ

falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).

Чун (паёмбарон) назди Сулаймон расиданд, (Сулаймон) гуфт: «Оё ба ман мол медиҳед? Он чи Худо ба ман додааст, аз он чи Худо ба шумо додааст, беҳтар аст, вале шумо ба ҳадяи худ фахр мекунед.

اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ

irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).

Ба сӯи онҳо бозгардед! Мо бо лашкаре ба сӯи онҳо меоем, ки онҳо қодир ба муқовимат набошанд ва онҳоро аз он сарзамин (Сабоъ) бо хорӣ берун мекунем ва онҳо бо хорӣ (асир мешаванд).

قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ

qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).

Ӯ (Сулаймон) гуфт: «Эй ашрофон! Кадоме аз шумо метавонад тахти худро пеш аз он ки назди ман биёянд ва худро таслим кунанд, ба ман биёрад?»

قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ

qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).

Ифрити ҷин гуфт: «Пеш аз он ки аз ҷоят бархезӣ, ман онро назди ту меорам; ва албатта, ман барои ин кор қудрат дорам ва ба ман эътимод кардан мумкин аст».

قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ

qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).

Шахсе, ки аз китоб огоҳ буд, гуфт: «Ман тахтро пеш аз он ки чашмонат ба ҳам занад, назди ту меорам». Пас, вақте ки Сулаймон тахтро дар пеши худ дид, гуфт: «Ин аз неъматҳои Парвардигори ман аст, то маро имтиҳон кунад, ки оё шукргузорам ё ношукрӣ кунам. Ҳар кӣ шукргузор бошад, пас, ба худаш шукргузор аст ва ҳар кӣ кофир шавад, пас, Парвардигори ман бениёз ва боҷалол аст».

قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ

qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).

Сулаймон гуфт: «Тахташро иваз кун, мебинем, ки оё (Балқис) онро мешиносад ё дигар намешиносад».

فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ

falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).

Пас, вақте ки ӯ (Балқис) омад, аз ӯ пурсиданд: «Оё тахти ту чунин аст?» Ӯ (Балқис) ҷавоб дод: «Гӯё ӯ буд». (Ва ӯ гуфт: «Ба мо дониши қаблӣ дода шуда буд ва мо таслимшудагонем».

وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ

wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).

Ва одати ибодати ӯ ба ҷуз Аллоҳ ӯро (аз таваллуди Ислом) боздошт, зеро ӯ (Балқис) аз кофирон буд.

قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

Ба ӯ (Балқис) гуфта шуд: «Ба қаср дарояд». Пас, вақте ки (Балқис) (фарши қасрро) дид, фикр кард, ки ҳавзи калони об аст ва ду пояшро кушод (пӯшонд). Сулаймон гуфт: «Ин танҳо фарши қаср аст, ки бо шиша пӯшонида шудааст». Сулаймон гуфт: «Эй Парвардигори ман, ман ба худ ситам кардаам. Ман бо Сулаймон ба Аллоҳ, Парвардигори ҷаҳониён, таслим шудам».

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ فَاِذَا هُمْ فَرِيْقٰنِ يَخْتَصِمُوْنَ

wa laqad arsalnā ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥan ani‘budullāha fa'iżā hum farīqāni yakhtaṣimūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо ба сӯи (қавми) Самуд бародарашон Солеҳро фиристодем (ки нидо кард: «Худоро бипарастед!» Аммо ногаҳон онҳо ду гурӯҳ бо ҳам душман шуданд.

قَالَ يٰقَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُوْنَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِۚ لَوْلَا تَسْتَغْفِرُوْنَ اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

qāla yā qaumi lima tasta‘jilūna bis-sayyi'ati qablal-ḥasanah(ti), lau lā tastagfirūnallāha la‘allakum turḥamūn(a).

(Солеҳ) гуфт: «Эй қавми ман, чаро пеш аз хайр (аз Худо) бадиро мехоҳед, ки зудтар шавад? Чаро аз Худо омурзиш намехоҳед, то шояд бар шумо раҳмат оварад?»

قَالُوا اطَّيَّرْنَا بِكَ وَبِمَنْ مَّعَكَۗ قَالَ طٰۤىِٕرُكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُوْنَ

qāluṭ ṭayyarnā bika wa bimam ma‘ak(a), qāla ṭā'irukum ‘indallāhi bal antum qaumun tuftanūn(a).

Онҳо ҷавоб доданд: «Мо аз сабаби ту ва мардуми ҳамроҳат сарнавишти бад доштем». Ӯ (Солеҳ) гуфт: «Сарнавишти шумо бо Аллоҳ аст (мо сабаб нестем), балки шумо қавме ҳастед, ки имтиҳон мешавед».

وَكَانَ فِى الْمَدِيْنَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُّفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُوْنَ

wa kāna fil-madīnati tis‘atu rahṭiy yufsidūna fil-arḍi wa lā yuṣliḥūn(a).

Ва дар он шаҳр нӯҳ мард буданд, ки дар замин фасод мекарданд ва ислоҳ намекарданд.

قَالُوْا تَقَاسَمُوْا بِاللّٰهِ لَنُبَيِّتَنَّهٗ وَاَهْلَهٗ ثُمَّ لَنَقُوْلَنَّ لِوَلِيِّهٖ مَا شَهِدْنَا مَهْلِكَ اَهْلِهٖ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

qālū taqāsamū billāhi lanubayyitannahū wa ahlahū ṡumma lanaqūlanna liwaliyyihī mā syahidnā mahlika ahlihī wa innā laṣādiqūn(a).

Гуфтанд: «Ба Худо савганд хӯред, ки мо шаб ба ӯ ва хонаводааш ҳамла хоҳем кард ва ба ворисонаш хоҳем гуфт, ки мо шоҳиди ҳалокати хонаводааш набудем ва ростгӯ ҳастем».

وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).

Ва онҳо найрангбозӣ карданд ва Мо низ найрангбозӣ кардем, дар ҳоле ки онҳо намедонистанд.

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ اَنَّا دَمَّرْنٰهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَعِيْنَ

fanẓur kaifa kāna ‘āqibatu makrihim annā dammarnāhum wa qaumahum ajma‘īn(a).

Пас, бингар, ки оқибати найранги онҳо чӣ шуд, ки Мо онҳо ва қавмашонро ҳамаро нобуд кардем.

فَتِلْكَ بُيُوْتُهُمْ خَاوِيَةً ۢبِمَا ظَلَمُوْاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fatilka buyūtuhum khāwiyatam bimā ẓalamū, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘lamūn(a).

Пас, хонаҳои онҳо аз сабаби зулме, ки мекарданд, фурӯ рехтааст. Дар ин барои мардуме, ки медонанд, нишонае аст.

وَاَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ

wa anjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

Ва Мо касонеро, ки имон овардаанд ва ҳамеша парҳезгоранд, наҷот медиҳем.

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata wa antum tubṣirūn(a).

Ва (қиссаи) Лутро ба ёд оред, вақте ки ба қавми худ гуфт: «Чаро корҳои зишт мекунед, дар ҳоле ки (нафрати корҳои зиштро) мебинед?»

اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِ ۗبَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

a'innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumun tajhalūn(a).

Чаро ба ҷои занон, ба мардон наздикӣ мекунед, то (ба) шаҳватҳои худ бирасед? Шумо мардуме ҳастед, ки бехабаред.

۞ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْٓا اٰلَ لُوْطٍ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۙ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

famā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijū āla lūṭim min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

Ҷавоби қавмаш ҷуз ин набуд, ки бигӯянд: «Лут ва хонаводаашро аз сарзамини худ берун кунед, зеро онҳо мардуме ҳастанд, ки (худро муқаддас мешуморанд».

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ قَدَّرْنٰهَا مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa'anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū qaddarnāhā minal-gābirīn(a).

Пас, Мо ӯ ва хонаводаашро, ба ҷуз занашро, наҷот додем. Мо муқаддима карда будем, ки ӯ аз бозмондагон бошад (ва ҳалок шаванд).

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَاۤءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fasā'a maṭarul-munżarīn(a).

Ва бар онҳо бороне (сангҳо) боронидем, пас бороне (ки) бар касоне, ки огоҳӣ дода шуда буданд (вале ба онҳо гӯш надоданд), сахт буд.

قُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَسَلٰمٌ عَلٰى عِبَادِهِ الَّذِيْنَ اصْطَفٰىۗ ءٰۤاللّٰهُ خَيْرٌ اَمَّا يُشْرِكُوْنَ ۔

qulil-ḥamdu lillāhi wa salāmun ‘alā ‘ibādihil-lażīnaṣṭafā, āllāhu khairun ammā yusyrikūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ситоиш Худоро ва салом бар бандагони Ӯ, ки Ӯ интихоб кардааст. Оё Аллоҳ беҳтар аст ё он чизе, ки онҳо шарики Ӯ месозанд?»

اَمَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا بِهٖ حَدَاۤىِٕقَ ذَاتَ بَهْجَةٍۚ مَا كَانَ لَكُمْ اَنْ تُنْۢبِتُوْا شَجَرَهَاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ يَّعْدِلُوْنَ ۗ

am man khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa ambatnā bihī ḥadā'iqa żāta bahjah(tin), mā kāna lakum an tumbitū syajarahā, a'ilāhum ma‘allāh(i), bal hum qaumuy ya‘dilūn(a).

Оё Ӯ (Худо) нест, ки осмонҳо ва заминро офарид ва аз осмон бароятон об фиристод ва бо он боғҳоеро аз зебоӣ рӯёнидем? Шумо наметавонед дарахтони онро парвариш диҳед. Оё ғайри Худо худое ҳаст? Балки онҳо касоне ҳастанд, ки аз роҳи ҳақ гумроҳ мешаванд.

اَمَّنْ جَعَلَ الْاَرْضَ قَرَارًا وَّجَعَلَ خِلٰلَهَآ اَنْهٰرًا وَّجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزًاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ

am man ja‘alal-arḍa qarāraw wa ja‘ala khilālahā anhāraw wa ja‘ala lahā rawāsiya wa ja‘ala bainal-baḥraini ḥājizā(n), a'ilāhum ma‘allāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

Оё Ӯ (Худо) нест, ки заминро оромгоҳе сохт, дар миёнаш ҷӯйборҳо пайдо кард, кӯҳҳоеро барои мустаҳкам кардани он қарор дод ва байни ду баҳр ҷудоӣ андохт? Оё ҷуз Аллоҳ худои дигаре ҳаст? Аксари онҳо намедонанд.

اَمَّنْ يُّجِيْبُ الْمُضْطَرَّ اِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوْۤءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاۤءَ الْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

am may yujībul-muḍṭarra iżā da‘āhu wa yaksyifus-sū'a wa yaj‘alukum khulafā'a fil-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qalīlam mā tażakkarūn(a).

Оё Ӯ (Аллоҳ) нест, ки дуои мардумеро, ки дар мушкилот ҳастанд, вақте ки Ӯро бихонанд, қабул мекунад ва ранҷро аз онҳо дур мекунад ва шуморо (инсонҳоро) халифаҳо (пешвоён) дар рӯи замин қарор медиҳад? Оё ғайр аз Аллоҳ маъбуди дигаре ҳаст? Шумо (неъматҳои Аллоҳро) хеле кам ба ёд меоред?

اَمَّنْ يَّهْدِيْكُمْ فِيْ ظُلُمٰتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَنْ يُّرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

am may yahdīkum fī ẓulumātil-barri wal-baḥri wa may yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), a'ilāhum ma‘allāh(i), ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

Оё Ӯст он ки шуморо дар торикиҳо дар хушкӣ ва дарё роҳ менамояд ва пеш аз омадани раҳмати Худ бодро ба башорат мефиристад? Оё ҷуз Худо худои дигаре ҳаст? Пок аст Худо аз он чизе, ки ба якдигар шарик месозанд.

اَمَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ وَمَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū wa may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

Оё Ӯ (Аллоҳ) нест, ки (махлуқотро) аз ибтидо офарид, сипас онро (боз) такрор кард ва ба шумо аз осмонҳо ва замин рӯзӣ дод? Оё ғайр аз Аллоҳ худои дигаре ҳаст? Бигӯ: «Агар ростгӯ бошед, далели ростии худро биёред».

قُلْ لَّا يَعْلَمُ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ ۗوَمَا يَشْعُرُوْنَ اَيَّانَ يُبْعَثُوْنَ

qul lā ya‘lamu man fis-samāwāti wal-arḍil gaiba illallāh(u), wa mā yasy‘urūna ayyāna yub‘aṡūn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ҳеҷ кас дар осмонҳову замин ғайбро намедонад, магар Аллоҳ ва онҳо намедонанд, ки кай барангехта мешаванд».

بَلِ ادّٰرَكَ عِلْمُهُمْ فِى الْاٰخِرَةِۗ بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْهَاۗ بَلْ هُمْ مِّنْهَا عَمُوْنَ ࣖ

balid dāraka ‘ilmuhum fil-ākhirah(ti), bal hum fī syakkim minhā, bal hum minhā ‘amūn(a).

Ҳатто дониши онҳо аз охират (ба он ҷо) намерасад. Балки, онҳо дар бораи он шак доранд. Балки, онҳо дар он нобино ҳастанд.

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا تُرٰبًا وَّاٰبَاۤؤُنَآ اَىِٕنَّا لَمُخْرَجُوْنَ

wa qālal-lażīna kafarū a'iżā kunnā turābaw wa ābā'unā a'innā lamukhrajūn(a).

Ва касоне, ки кофир шуданд, гуфтанд: «Оё баъд аз он ки мо ва падарони мо замин шуданд, дуруст аст, ки мо (аз қабрҳо) берун оварда мешавем?»

لَقَدْ وُعِدْنَا هٰذَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā hāżā naḥnu wa ābā'unā min qabl(u), in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

Аз замонҳои қадим мо бо ин (рӯзи қиёмат) таҳдид мешудем; мо ва аҷдодони мо. Дар асл, ин танҳо як афсонаи мардуми қадим аст."

قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ

qul sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Дар рӯи замин сайр кунед ва бубинед, ки оқибати гунаҳкорон чӣ гунаҳкор аст».

وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُنْ فِيْ ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُوْنَ

wa lā taḥzan ‘alaihim wa lā takun fī ḍaiqim mimmā yamkurūn(a).

Ва барои онҳо ғамгин нашав ва синаат аз найрангҳои фиребандаи онҳо танг нашавад».

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

Ва (кофирон) мегӯянд: «Агар рост мегӯед, ваъдаи (қиёмат) кай фаро мерасад?»

قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِيْ تَسْتَعْجِلُوْنَ

qul ‘asā ay yakūna radifa lakum ba‘ḍul-lażī tasta‘jilūn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Шояд баъзе аз (азобе), ки шумо шитоб мехостед, наздик шуда бошад».

وَاِنَّ رَبَّكَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ

wa inna rabbaka lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

Ва ба дурустӣ, Парвардигори ту барои мардум неъматҳо дорад, вале аксари онҳо шукр намекунанд.

وَاِنَّ رَبَّكَ لَيَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa inna rabbaka laya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

Ва ба дурустӣ, Парвардигори ту медонад, ки чӣ дар синаҳои онҳо пинҳон аст ва чӣ ошкор мекунанд.

وَمَا مِنْ غَاۤىِٕبَةٍ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min gā'ibatin fis-samā'i wal-arḍi illā fī kitābim mubīn(in).

Ва ҳеҷ чиз дар осмонҳо ва замин пинҳон нест, магар ин ки дар китоби равшан (Лавҳ Маҳфуз) сабт шудааст.

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَقُصُّ عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَكْثَرَ الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna hāżal-qur'āna yaquṣṣu ‘alā banī isrā'īla akṡaral-lażī hum fīhi yakhtalifūn(a).

Дар ҳақиқат, ин Қуръон барои Банӣ Исроил бисёре аз (масъалаҳоеро), ки онҳо дар он ихтилоф доштанд, баён мекунад.

وَاِنَّهٗ لَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

wa innahū lahudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

Ва дар ҳақиқат, (Қуръон) барои касоне, ки имон меоваранд, ҳидоят ва раҳмат аст.

اِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهٖۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْعَلِيْمُۚ

inna rabbaka yaqḍī bainahum biḥukmih(ī), wa huwal-‘azīzul-‘alīm(u).

Албатта, Парвардигори ту бо шариати Худ (масъаларо) миёни онҳо доварӣ хоҳад кард ва Ӯ пирӯзманду доност.

فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِيْنِ

fatawakkal ‘alallāh(i), innaka ‘alal-ḥaqqil mubīn(i).

Пас, ба Аллоҳ таваккал кун, ки ту (эй Муҳаммад), аз ҳақ болотар ҳастӣ.

اِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتٰى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاۤءَ اِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِيْنَ

innaka lā tusmi‘ul-mautā wa lā tusmi‘uṣ-ṣummad-du‘ā'a iżā wallau mudbirīn(a).

Албатта, ту наметавонӣ мурдагонро шунаво созӣ ва (ва) фарёди онҳоро ба карон шунаво созӣ, агар онҳо аз ҳақ рӯй гардонанд.

وَمَآ اَنْتَ بِهٰدِى الْعُمْيِ عَنْ ضَلٰلَتِهِمْۗ اِنْ تُسْمِعُ اِلَّا مَنْ يُّؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ مُّسْلِمُوْنَ

wa mā anta bihādil-‘umyi ‘an ḍalālatihim, in tusmi‘u illā may yu'minu bi'āyātinā fahum muslimūn(a).

Ва ту наметавонӣ кӯронро аз гумроҳияшон роҳ кунӣ. Ту наметавонӣ сухани худро ба ҷуз касоне, ки ба оёти Мо имон овардаанд ва сипас таслим шудаанд, бишнавонӣ.

۞ وَاِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ اَخْرَجْنَا لَهُمْ دَاۤبَّةً مِّنَ الْاَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ اَنَّ النَّاسَ كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا لَا يُوْقِنُوْنَ ࣖ

wa iżā waqa‘al-qaulu ‘alaihim akhrajnā lahum dābbatam minal-arḍi tukallimuhum annan-nāsa kānū bi'āyātinā lā yūqinūn(a).

Ва ҳангоме ки суханон (муҳлатҳои замони ҳалокат) бар онҳо амалӣ шаванд, Мо махлуқоти зинда ва ҳаракаткунандаро аз замин берун мефиристем, то ба онҳо бигӯянд, ки пештар инсонҳо ба оёти Мо имон намеоварданд.

وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّنْ يُّكَذِّبُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa yauma naḥsyuru min kulli ummatin faujam mimmay yukażżibu bi'āyātinā fahum yūza‘ūn(a).

Ва (ёд кун) рӯзеро, ки аз ҳар уммате гурӯҳе аз касонеро, ки оёти Моро дурӯғ мепиндоштанд, ҷамъ мекунем ва онҳо (ба гурӯҳҳо) пароканда мешаванд.

حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْ قَالَ اَكَذَّبْتُمْ بِاٰيٰتِيْ وَلَمْ تُحِيْطُوْا بِهَا عِلْمًا اَمَّاذَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

Ḥattā iżā jā'ū qāla akażżabtum bi'āyātī wa lam tuḥīṭū bihā ‘ilman ammāżā kuntum ta‘malūn(a).

Пас, чун омаданд, (Худо) гуфт: «Чаро оёти Маро дурӯғ пиндоштед, дар ҳоле ки шумо аз онҳо ва он чиро, ки кардаед, огоҳ нестед?»

وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِمَا ظَلَمُوْا فَهُمْ لَا يَنْطِقُوْنَ

wa waqa‘al-qaulu ‘alaihim bimā ẓalamū fahum lā yanṭiqūn(a).

Ва ба сабаби зулме, ки мекарданд, суханон (ваъдаи азоб) бар онҳо фурӯ омаданд, пас онҳо наметавонистанд сухан гӯянд.

اَلَمْ يَرَوْا اَنَّا جَعَلْنَا الَّيْلَ لِيَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

alam yarau annā ja‘alnal-laila liyaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

Оё намебинанд, ки шабро барои истироҳати онҳо ва рӯзро равшанӣ қарор додем? Дар ин барои мардуме, ки имон меоваранд, нишонаҳост.

وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ

wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).

Ва (ёд кун), рӯзе, ки дар сур дамида шавад, он чӣ дар осмонҳо ва замин аст, ба ҳайрат меояд, магар он ки Худо бихоҳад ва ҳама бо хорӣ ба пешгоҳи Ӯ омаданд.

وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ

wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).

Ва кӯҳҳоро хоҳед дид, ки фикр мекардед, ки онҳо дар ҷои худ мустаҳкаманд, вале онҳо (мисли абрҳое, ки роҳ мераванд) ҳаракат мекунанд. (Ин) офариниши Аллоҳ аст, ки ҳама чизро комил офаридааст. Албатта, Ӯ ба он чӣ шумо мекунед, огоҳ аст.

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَهُمْ مِّنْ فَزَعٍ يَّوْمَىِٕذٍ اٰمِنُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa hum min faza‘iy yauma'iżin āminūn(a).

Ҳар кас, ки некӣ оварад, (подоше) беҳтар аз онро хоҳад гирифт, дар ҳоле ки онҳо аз нохушиҳои он рӯз эмин ҳастанд.

وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوْهُهُمْ فِى النَّارِۗ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa man jā'a bis-sayyi'ati fakubbat wujūhuhum fin-nār(i), hal tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

Ва ҳар кӣ бадӣ оварад, рӯяш ба дӯзах андохта мешавад. Шумо ҷуз (ба андозаи) он чи кардаед, мукофот намегиред.

اِنَّمَآ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ رَبَّ هٰذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِيْ حَرَّمَهَا وَلَهٗ كُلُّ شَيْءٍ وَّاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ ۙ

innamā umirtu an a‘buda rabba hāżihil-baldatil-lażī ḥarramahā wa lahū kullu syai'iw wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

Ба ман фармон дода шудааст, ки Парвардигори ин шаҳрро (Маккаро), ки Ӯ дар он ҷо ҳаром кардааст ва ҳама чиз аз они Ӯст, ибодат кунам ва фармон дода шудаам, ки аз мусалмонон бошам.

وَاَنْ اَتْلُوَا الْقُرْاٰنَ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَقُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُنْذِرِيْنَ

wa an atluwal-qur'ān(a), famanihtadā fa'innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla faqul innamā ana minal-munżirīn(a).

ва ман Қуръонро (барои мардум) тиловат мекунам. Пас, ҳар ки ҳидоят ёбад, ба фоидаи худаш ҳидоят хоҳад ёфт. Ва ҳар ки гумроҳ шавад, бигӯ: «Ман ҳеҷ каси дигаре нестам, ҷуз ин ки аз бимдиҳандагон нестам».

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ سَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ فَتَعْرِفُوْنَهَاۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhi sayurīkum āyātihī fata‘rifūnahā, wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

Ва бигӯ (Муҳаммад): «Сипос Худорост, ки нишонаҳои (бузургии) Худро ба шумо нишон медиҳад, пас шумо хоҳед донист. Ва Парвардигори шумо аз он чи мекунед, бехабар нест».