Q.S Марям (مَرْيَم) - 98 Шумораи оятҳо

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

Каф ҳа ё ъайн шад

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

Он чизе ки хонда мешавад, шарҳи раҳмати Парвардигорат бар бандааш Закариё аст.

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(яъне) вақте ки ба Парвардигораш бо овози нарм дуо мекунад.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

Ӯ (Закариё) гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба дурустӣ устухонҳоям заиф ва сарам аз мӯйҳои сафед пур шудааст ва ман ҳеҷ гоҳ аз дуо кардан ба Ту ноумед нашудаам, эй Парвардигори ман».

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

Ва ба ростӣ, ман пас аз маргам дар бораи хешовандонам нигаронам ва занам нозой аст, пас, аз ҷониби Худ ба ман фарзанде ато кун.

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

ки маро ва аз хонадони Яъқуб мерос гирад ва ӯро, эй Парвардигори ман, бандаи муборак гардонад».

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(Худо гуфт): «Эй Закариё, Мо туро ба писаре башорат медиҳем, ки номаш Яҳё аст ва Мо пеш аз ин ҳеҷ гоҳ чунин номе барои ӯ нагузоштаем».

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

Закариё гуфт: «Эй Парвардигори ман, чӣ гуна маро фарзанде бошад, дар ҳоле ки занам нозой аст ва ман худам ба пирӣ расидаам?»

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(Худо) гуфт: «Пас ҳамин тавр аст». Парвардигорат гуфт: «Ин барои Ман осон аст; ба дурустӣ ки ман туро пеш аз ин офаридаам, ҳарчанд (дар он вақт) ту ҳеҷ шакле надоштӣ».

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

Закариё гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ман нишонае бидеҳ». (Худо) гуфт: «Нишонаи ту ин аст, ки ту се шаб бо мардум сӯҳбат карда наметавонӣ, ҳарчанд ту солим бошӣ».

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

Пас аз меҳроб ба сӯи қавмаш берун омад ва ба онҳо ишора кард: субҳ ва шом худро ситоиш кунед.

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

«Эй Яҳё, китобро (Тавротро) ҷиддӣ бигир!» Ва мо ба ӯ (Яҳё) дар кӯдакӣ ҳикмат додем.

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

Ва аз ҷониби Худ шафқат (бар дигарон)-ро офаридем ва аз гуноҳ пок кардем. Ва ӯ марди парҳезгор аст.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

ва ба падару модараш хеле содиқ буд ва на шахси мутакаббир (ва) нофармон буд.

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

Ва рӯзи таваллудаш ва рӯзи маргаш ва рӯзи зинда барангехта шуданаш баракот бар ӯ бод.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

Ва достони Марямро дар ин китоб (Қуръон) нақл кун, вақте ки худро аз хонаводааш ба маконе дар шарқ (Байтулмақдис) фирор кард.

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

сипас пардае бардошт (ки ӯро аз онҳо муҳофизат кард); сипас Мо рӯҳи Худро (Ҷибрилро) ба сӯи ӯ фиристодем, пас ӯ дар шакли инсонии комил дар пеши ӯ зоҳир шуд.

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

Марям гуфт: «Ба ростӣ, агар парҳезгор бошӣ, ба Худои меҳрубон паноҳ мебарам».

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

(Ҷабраил) гуфт: «Ба дурустӣ, ман танҳо фиристодае аз ҷониби Парвардигори ту ҳастам, то ба ту ато кардани писари покизаро бирасонам».

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

Марям гуфт: «Чӣ гуна маро писаре бошад, дар ҳоле ки ҳеҷ марде ба ман даст назадааст ва ман зани фосиқ ҳам нестам!»

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

Ӯ (Ҷибрил) гуфт: «Ҳамин тавр аст». Парвардигорат гуфт: «Ин барои Ман осон аст ва мо онро нишонае (аз бузургии Худо) барои мардум ва раҳмате аз ҷониби Мо гардонем; ва ин коре аст, ки (аз қабл) ба анҷом расидааст».

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

Пас, ӯ (Марям) ҳомила шуд ва худро бо батни худ ба макони дурдаст бадарға кард.

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

Пас дарди зоидан ӯро маҷбур кард, ки ба пояи дарахти хурмо такя кунад, ӯ (Марям) гуфт: «Эй кош ман пеш аз ин мурда будам ва касе шудам, ки нодида гирифта ва фаромӯш шуда будам».

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

Пас, ӯ (Ҷабраил) аз макони паст ба сӯи ӯ нидо кард: «Ғамгин мабош, ба дурустӣ ки Парвардигорат дар зери ту ҷӯйе падид овардааст».

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

Ва пояи дарахти хурморо ба сӯи худ такон деҳ, хурмоҳои пухта бар ту мерезанд.

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

Пас, бихӯр, бинӯш ва шодӣ кун. Агар касеро дидӣ, бигӯ: «Ба дурустӣ, ман назр кардаам, ки барои Худои меҳрубон рӯза гирам, пас имрӯз бо касе гап намезанам».

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

Пас (Марям) ӯро (кӯдакро) ба оғӯш гирифта, назди қавмаш бурд. Онҳо (қавмаш) гуфтанд: «Эй Марям, ту кори баде кардаӣ.

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

Эй хоҳари Ҳорун (Марям), падарат одами бад нест ва модарат зинокор нест».

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

Пас, Марям ба (фарзанди) худ ишора кард. Онҳо гуфтанд: «Чӣ тавр бо кӯдаки хурдсоле, ки ҳанӯз дар арғамчин аст, сӯҳбат кунем?»

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

Исо (а) гуфт: «Ман бандаи Худо ҳастам, Ӯ ба ман китоб (Инҷил) дод ва маро пайғамбар гардонид».

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

Ва маро ҳар ҷо, ки бошам, баракат додааст ва то даме ки зиндаам, ба ман намоз ва закотро амр кардааст.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

ва ба модарам содиқ будам ва маро мағрур ва бадбахт насохт.

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

Ва салом бар ман дар рӯзе, ки таваллуд шудам ва дар рӯзе, ки мемирам ва дар рӯзе, ки дубора зинда карда мешавам».

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

Ин Исо писари Марям буд, ки суханони ростро гуфт, ки дар ҳақиқаташ шак мекарданд.

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

Барои Худо сазовор нест, ки фарзанд дошта бошад, пок аст. Вақте ки Ӯ бихоҳад чизеро офарид, ба он мегӯяд: «Мавҷуд шав!» Пас, ҳамон аст.

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(Исо гуфт): «Ва ба дурустӣ, ки Аллоҳ Парвардигори ман ва Парвардигори шумост, пас Ӯро ибодат кунед, ки ин роҳи рост аст».

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

Пас, гурӯҳҳое, ки байни онҳо (яҳудиён ва масеҳиён) буданд, ихтилоф карданд. Пас, вой бар кофирон, вақте ки рӯзи бузургро бубинанд!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

Чӣ қадар тез шуниданд ва чӣ қадар биноӣ равшан буд он рӯзе, ки назди Мо омаданд, вале ситамкорон имрӯз (дар ҷаҳон) дар гумроҳии ошкоранд.

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

Ва онҳоро (эй Муҳаммад) аз рӯзи пушаймонӣ, ки ҳама корҳо ҳал карда мешаванд, дар ҳоле ки онҳо дар ғафлатанд ва имон намеоранд, битарсон.

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

Ба дурустӣ, Мо замин ва ҳар чиро, ки бар он аст, ба мерос мебарем ва онҳо танҳо ба сӯи Мо бозгардонида мешаванд.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

Ва дар китоб (Қуръон) Иброҳимро қисса кун, ки ӯ бандаи росткор ва паёмбаре буд.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(Ёд кун), вақте ки (Иброҳим) ба падараш гуфт: «Эй падар, чаро чизеро мепарастӣ, ки намешунавад, намебинад ва ҳеҷ кумаке ба ту надорад?»

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

Эй падар, ба ростӣ, ба ман донише омадааст, ки ба ту дода нашудааст, пас аз ман пайравӣ кун, то туро роҳи ростро нишон диҳам.

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

Эй падар, шайтонро ибодат макун, зеро шайтон аз Худои меҳрубон нофармон аст.

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

Эй падар, ман аз он ки азоби Худои меҳрубон туро фаро гирад ва бо Шайтон дӯстӣ кунӣ, хеле нигарон ҳастам.

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

(Падараш) гуфт: «Эй Иброҳим, оё ту аз худоёни ман нафрат дорӣ? Агар бознаистӣ, туро сангсор мекунам, пас маро барои муддати тӯлонӣ раҳо кун.»

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

(Иброҳим) гуфт: «Салом бар ту бод, аз Парвардигорам барои ту омурзиш хоҳам талабид, ки Ӯ бар ман бисёр меҳрубон аст».

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

Ва ман аз шумо ва аз он чизе, ки шумо ба ҷуз Аллоҳ мепарастед, дурӣ меҷӯям ва ба Парвардигорам дуо мекунам, умедворам, ки аз дуо кардан ба Парвардигорам ноумед нашавам».

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

Чун (Иброҳим) аз онҳо ва аз он чӣ ба ҷои Худо мепарастиданд, канорагирӣ кард, Мо ба ӯ Исҳоқ ва Яъқубро бахшидем ва ҳар кадоми онҳоро паёмбарӣ қарор додем.

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

Ва аз раҳмати Худ ба онҳо ато кардем ва онҳоро суханони неку некӯ сохтем.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

Ва достони Мӯсоро дар китоб (Қуръон) бигӯ, ки ӯ ба ростӣ баргузида ва расуле ва паёмбаре буд.

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

Ва ӯро аз ҷониби рости кӯҳи Сино нидо кардем ва ӯро барои сӯҳбат наздик сохтем.

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

Ва аз раҳмати Худ ба ӯ ато кардем, ки бародараш Ҳорун паёмбар шуд.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

Ва достони Исмоилро дар ин китоб (Қуръон) бигӯ, ки ӯ ростгӯ ва расул ва паёмбар буд.

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

Ва ба хонаводааш амр кард, ки намоз (барпо доранд) ва закот (пардохт) кунанд ва ӯ марде буд, ки аз Парвардигораш розӣ буд.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

Ва дар китоб (Қуръон) достони Идрисро (а) нақл кун, ки ӯ марди ҳақро дӯст медошт ва паёмбар буд.

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

ва Мо ӯро ба мартабаи баланд бардоштем.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

Инҳо касоне ҳастанд, ки Аллоҳ ба онҳо неъмат додааст, аз ҷумла аз (гурӯҳи) паёмбарон, аз авлоди Одам ва аз касоне, ки бо Нӯҳ (дар киштӣ) овардаем ва аз авлоди Иброҳим ва Исроил (Яъқуб) ва аз касоне, ки ҳидоят ва баргузидаем. Вақте ки оёти Аллоҳи меҳрубон бар онҳо тиловат карда мешавад, саҷда мекунанд ва гиря мекунанд.

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

Пас, баъд аз онҳо ҷонишиноне хоҳанд омад, ки намозро тарк мекунанд ва аз паи хоҳишҳои худ мераванд, пас гумроҳ мешаванд.

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

Магар касоне, ки тавба кунанд, имон оранд ва корҳои шоиста кунанд, зеро онҳо ба биҳишт дохил мешаванд ва ҳеҷ ситаме ба онҳо нахоҳад шуд.

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

яъне биҳишти Адн, ки Худои меҳрубон ба бандагонаш ваъда додааст, ҳарчанд (биҳишти) намоён нест. Дар ҳақиқат, (ваъдаи Худо) албатта амалӣ хоҳад шуд.

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

Дар он ҷо суханони беҳудае ҷуз салом намешунаванд. Ва дар он ҷо барои онҳо субҳу шом рӯзӣ ҳаст.

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

Ин биҳиштест, ки Мо онро ба бандагони худ, ки ҳамеша парҳезгоранд, мерос медиҳем.

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

Ва мо (Ҷабраил) фуруд наомадем, магар ба фармони Парвардигорат. Аз они Ӯст он чи пеши мост, паси мост ва миёни онҳост ва Парвардигорат фаромӯш намекунад.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(Ӯ) Парвардигорест (ки осмонҳо ва замин ва ҳар чиро, ки дар миёни онҳост, идора мекунад), пас Ӯро ибодат кунед ва дар ибодати Ӯ устувор бошед. Оё медонед, ки чизе барои Ӯ баробар аст?

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

Ва мардум (кофирон) мегӯянд: «Оё дуруст аст, ки вақте ки ман мемирам, рӯзе дубора зинда хоҳам шуд?»

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

Ва оё инсон намедонад, ки Мо ӯро пеш аз ин офаридаем, дар ҳоле ки ӯ ҳеҷ чиз набуд?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

Пас, савганд ба Парвардигорат, ки албатта, онҳоро бо шайтон ҷамъ мекунем, сипас онҳоро ба зону зада дар атрофи ҷаҳаннам меорем.

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

Сипас, аз ҳар гурӯҳе, ки аз Худои меҳрубон бештар нофармонанд, дур мекунем.

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

Ва Мо беҳтар медонем, ки чӣ касе ба дӯзах дарояд.

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

Ва ҳеҷ кас аз шумо нест, ки ба он (дӯзах) наояд, ин ҳукми Парвардигори шумост.

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

Сипас, парҳезгоронро наҷот медиҳем ва ситамкоронро дар зону зада дар дӯзах мегузорем.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

Ва ҳангоме ки оёти равшани Мо бар онҳо (маъно) хонда шуд, кофирон ба касоне, ки имон оварданд, гуфтанд: «Кадом аз ин ду гурӯҳ ҷои зисти беҳтар ва ҷои мулоқоти онҳо зеботар аст?»

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

Ва чӣ бисёр мардумеро (кофиронро) пеш аз онҳо ҳалок кардем, ки зарфҳои хонагии онҳо беҳтар ва чашмро зеботар мекарданд.

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ҳар кас дар гумроҳӣ бошад, бояд Худои меҳрубон (мӯҳлатро) барои ӯ дароз кунад, то вақте ки он чиро, ки бар онҳо ваъда дода шудааст, бубинанд, хоҳ азоб бошад, хоҳ қиёмат, пас бидонанд, ки кӣ дар вазъияти бадтар ва лашкари кӣ заифтар аст».

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

Ва Аллоҳ ҳидояти касонеро, ки ҳидоят ёфтаанд, афзун хоҳад кард. Ва амалҳои неки ҷовидонӣ назди Парвардигори ту подоши беҳтар ва оқибати беҳтаре хоҳанд дошт.

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

Оё касеро дидаӣ, ки оёти Моро дурӯғ мешуморад ва мегӯяд: «Ба ман молу фарзанд дода хоҳад шуд».

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

Оё ӯ ғайбро дидааст ё бо Худои меҳрубон паймон бастааст?

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

Не, ҳаргиз не! Мо он чиро, ки гуфт, хоҳем навишт ва азобашро ба пуррагӣ барояш дароз хоҳем кард.

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

ва Мо он чиро, ки гуфт, мерос хоҳем гирифт ва ӯ танҳо назди Мо хоҳад омад.

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

Ва ба ҷуз Аллоҳ худоёнеро интихоб карданд, то ин худоён ёвари онҳо бошанд.

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

Албатта не! Баъд аз он онҳо (парастандагон) ибодати худро аз Ӯ инкор хоҳанд кард ва душманони онҳо хоҳанд буд.

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

Оё надидаӣ, ки Мо шаётинро ба сӯи кофирон фиристодем, то онҳоро ба сӯи гуноҳ ташвиқ кунанд?

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

Пас, (дар талаби азоб) бар онҳо шитоб макун, зеро Мо барои онҳо бо ҳисоби дақиқ (фаро расидани рӯзи азоб) ҳисоб кардаем.

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(Ёд кун) рӯзеро, ки мо касонеро, ки аз (Худои) Раҳмон метарсиданд, мисли корвони бошараф ҷамъ кардем,

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

ва нофармононро дар ҳолати ташнагӣ ба дӯзах меронем.

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

Онҳо ҳаққи шафоат (ёрӣ) надоранд, магар касоне, ки бо Худои Раҳмон паймон бастаанд.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

Ва гуфтанд: «(Худои) Раҳмон фарзанде дорад».

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

Ба ростӣ, ту чизи хеле нодурусте овардаӣ,

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

(Аз ин сухан) қариб буд, ки осмонҳо аз ҳам пора-пора шаванд ва замин шикофта шавад ва кӯҳҳо фурӯ рехта шаванд.

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

зеро онҳо (Худои меҳрубонро) фарзанд меҳисобанд.

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

Ва барои (Аллоҳи) меҳрубон фарзанддор шудан ғайриимкон аст.

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

Ҳеҷ кас дар осмонҳо ва замин нест, ки бандае ба сӯи (Худои) Раҳмон наояд.

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

(Худованд) адади онҳоро муъайян ва бо шумори дақиқу дақиқ қарор додааст.

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

Ва ҳар яки онҳо рӯзи қиёмат ба таври алоҳида ба назди Аллоҳ хоҳанд омад.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

Дар ҳақиқат, касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, баъд аз он (Худои меҳрубон) шафқатро (дар дилҳои онҳо) пайдо мекунад.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

Пас, ба дурустӣ, Мо онро (Қуръонро) ба забони ту, эй Муҳаммад, осон кардем, то ба воситаи он ба парҳезгорон мужда диҳӣ ва ба мардуми нофармон бим диҳӣ.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

Ва чӣ бисёр қавмҳоеро пеш аз онҳо нобуд кардем? Оё (эй Муҳаммад), ягонтои онҳоро дидаӣ ё овози онҳоро шунидаӣ?