Q.S Ғамгин (ص) - 88 Шумораи оятҳо

صۤ ۗوَالْقُرْاٰنِ ذِى الذِّكْرِۗ

Ṣād, wal-qur'āni żiż-żikr(i).

Шад, ба Қуръоне, ки ҳушдорҳо дорад.

بَلِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فِيْ عِزَّةٍ وَّشِقَاقٍ

balil-lażīna kafarū fī ‘izzatiw wa syiqāq(in).

Аммо касоне, ки кофиранд, дар такаббур ва душманӣ қарор доранд.

كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ قَرْنٍ فَنَادَوْا وَّلَاتَ حِيْنَ مَنَاصٍ

kam ahlaknā min qablihim min qarnin fanādaw wa lāta ḥīna manāṣ(in).

Чӣ бисёр мардумеро пеш аз онҳо ҳалок кардем, сипас (дар он замон) ёри талабиданд, ҳарчанд вақти фирор набуд.

وَعَجِبُوْٓا اَنْ جَاۤءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ ۖوَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا سٰحِرٌ كَذَّابٌۚ

wa ‘ajibū an jā'ahum munżirum minhum, wa qālal-kāfirūna hāżā sāḥirun każżāb(un).

Ва аз он ки аз миёни онҳо бимдиҳандае ба сӯи онҳо омад, тааҷҷуб карданд; ва кофирон гуфтанд: «Ин мард ҷодугарест, ки бисёр дурӯғ мегӯяд».

اَجَعَلَ الْاٰلِهَةَ اِلٰهًا وَّاحِدًا ۖاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ

aja‘alal-ālihata ilāhaw wāḥidā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ujāb(un).

Оё ҳамаи худоёнро ба як худо табдил дод? Дар ҳақиқат, ин воқеан чизест, ки воқеан аҷиб аст.

وَانْطَلَقَ الْمَلَاُ مِنْهُمْ اَنِ امْشُوْا وَاصْبِرُوْا عَلٰٓى اٰلِهَتِكُمْ ۖاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ يُّرَادُ ۖ

wanṭalaqal-mala'u minhum animsyū waṣbirū ‘alā ālihatikum, inna hāżā lasyai'uy yurād(u).

Пас, пешвоёнашон рафтанд (гуфтанд): «Биравед ва худоёни худро (ба ибодати худ) идома диҳед, ин чизест, ки писандида аст».

مَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِى الْمِلَّةِ الْاٰخِرَةِ ۖاِنْ هٰذَآ اِلَّا اخْتِلَاقٌۚ

mā sami‘nā bihāżā fil-millatil-ākhirah(ti), in hāżā illakhtilāq(un).

Мо дар динҳои охирин чунин чизеро намешунавем; ин (шаҳодат додан ба Худо) чизе ҷуз дурӯғи сохта нест.

اَؤُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِنْۢ بَيْنِنَا ۗبَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ ذِكْرِيْۚ بَلْ لَّمَّا يَذُوْقُوْا عَذَابِ ۗ

a'unzila ‘alaihiż-żikru mim baininā, bal hum fī syakkim min żikrī, bal lammā yażūqū ‘ażāb(i).

Чаро Қуръон дар миёни мо ба ӯ нозил шуд?» Дар асл, онҳо ба Қуръони Ман шак мекунанд, аммо азоби (Маро) эҳсос накардаанд.

اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ

am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).

Ё онҳо аз ҷониби Парвардигори шумо, ки Қодири Мутаол ва Атокунанда аст, ганҷинаи файз доранд?]

اَمْ لَهُمْ مُّلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۗفَلْيَرْتَقُوْا فِى الْاَسْبَابِ

am lahum mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, falyartaqū fil-asbāb(i).

Ё подшоҳии осмонҳо ва замин ва он чи дар миёни онҳост, доранд? (Агар вуҷуд дошта бошад), пас, бигзор аз зинапояҳо (ба осмон) боло раванд.

جُنْدٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُوْمٌ مِّنَ الْاَحْزَابِ

jundum mā hunālika mahzūmum minal-aḥzāb(i).

(Онҳо) як гурӯҳи бузурги сарбозоне ҳастанд, ки дар он ҷо ҳастанд ва мағлуб хоҳанд шуд.

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوْحٍ وَّعَادٌ وَّفِرْعَوْنُ ذُو الْاَوْتَادِۙ

każżabat qablahum qaumu nūḥiw wa ‘āduw wa fir‘aunu żul-autād(i).

Пеш аз онҳо қавми Нӯҳ, Од ва Фиръавн, ки лашкарҳои бузурге доштанд, низ (паёмбаронро) дурӯғгӯ хонда буданд.

وَثَمُوْدُ وَقَوْمُ لُوْطٍ وَّاَصْحٰبُ لْـَٔيْكَةِ ۗ اُولٰۤىِٕكَ الْاَحْزَابُ

wa ṡamūdu wa qaumu lūṭiw wa aṣḥābul-aikah(ti), ulā'ikal-aḥzāb(u).

ва (низ) Самуд ва қавми Лут ва қавми Айка. Инҳо гурӯҳҳое ҳастанд, ки (бар зидди паёмбарон) муттаҳид шудаанд.

اِنْ كُلٌّ اِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ࣖ

in kullun illā każżabar-rusula faḥaqqa ‘iqāb(i).

Ҳамаи онҳо ба расулон дурӯғ гуфтанд, аз ин рӯ сазовори эҳсоси азоби Ман ҳастанд.

وَمَا يَنْظُرُ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً مَّا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ

wa mā yanẓuru hā'ulā'i illā ṣaiḥataw wāḥidatam mā lahā min fawāq(in).

Ва он чизе ки онҳо дар асл интизор буданд, танҳо як фарёд буд, ки таваққуф надошт.

وَقَالُوْا رَبَّنَا عَجِّلْ لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ

wa qālū rabbanā ‘ajjil lanā qiṭṭanā qabla yaumil-ḥisāb(i).

Ва гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, азоберо, ки барои мо муқаррар шудааст, пеш аз рӯзи ҳисоб зудтар расон».

اِصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوٗدَ ذَا الْاَيْدِۚ اِنَّهٗٓ اَوَّابٌ

iṣbir ‘alā mā yaqūlūna ważkur ‘abdanā dāwūda żal-aid(i), innahū awwāb(un).

Бар он чӣ мегӯянд, сабр кун ва бандаи мо Довудро, ки қудратманд аст, ба ёд ор, зеро ӯ бисёр фармонбардор буд (ва ба Худо итоаткор буд).

اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ

innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).

Ба дурустӣ, Мо кӯҳҳоро ром кардем, то шомгоҳон ва субҳгоҳон бо ӯ (Довуд) тасбеҳ гӯянд.

وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ

waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).

ва (Мо) паррандагонро дар ҳолати ҷамъшуда, ки ҳар кадоме (ба Худо) фармонбардор буданд.

وَشَدَدْنَا مُلْكَهٗ وَاٰتَيْنٰهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ

wa syadadnā mulkahū wa ātaināhul-ḥikmata wa faṣlal-khiṭāb(i).

Ва Мо подшоҳии ӯро мустаҳкам кардем ва ба ӯ ҳикмат ва дониш дар қарор додани корҳо додем.

۞ وَهَلْ اَتٰىكَ نَبَؤُا الْخَصْمِۘ اِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَۙ

wa hal atāka naba'ul-khaṣm(i), iż tasawwarul-miḥrāb(a).

Ва оё хабари касоне ба шумо расидааст, ки ҳангоми баромадан аз девори меҳроб бо ҳам ҷанҷол карданд?

اِذْ دَخَلُوْا عَلٰى دَاوٗدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوْا لَا تَخَفْۚ خَصْمٰنِ بَغٰى بَعْضُنَا عَلٰى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَآ اِلٰى سَوَاۤءِ الصِّرَاطِ

iż dakhalū ‘alā dāwūda fafazi‘a minhum qālū lā takhaf, khaṣmāni bagā ba‘ḍunā ‘alā ba‘ḍin faḥkum bainanā bil-ḥaqqi wa lā tusyṭiṭ wahdinā ilā sawā'iṣ-ṣirāṭ(i).

Вақте ки онҳо барои дидор бо Довуд ворид шуданд, ӯ аз (омадани) онҳо ҳайрон шуд. Гуфтанд: «Натарсед, ҳардуи мо дар ихтилофем ва баъзе аз мо ба якдигар ситам кардаем, пас, миёни мо ба адолат доварӣ кунед ва аз ҳақ берун нашавед ва моро ба роҳи рост ҳидоят кунед».

اِنَّ هٰذَآ اَخِيْ ۗ لَهٗ تِسْعٌ وَّتِسْعُوْنَ نَعْجَةً وَّلِيَ نَعْجَةٌ وَّاحِدَةٌ ۗفَقَالَ اَكْفِلْنِيْهَا وَعَزَّنِيْ فِى الْخِطَابِ

inna hāżā akhī, lahū tis‘uw wa tis‘ūna na‘jataw wa liya na‘jatuw wāḥidah(tun), faqāla aqfilnīhā wa ‘azzanī fil-khiṭāb(i).

Дар асл, бародарам наваду нӯҳ бузҳои мода дошт ва ман танҳо як буз доштам, сипас гуфт: «(Бузи худро) ба ман деҳ! Ва ӯ маро дар баҳс мағлуб кард».

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩

qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).

Довуд (а) гуфт: «Ба ростӣ, ӯ бо хоҳиши бузатон ба бузатон (илова кардани буз) ба шумо зулм кардааст. Дар ҳақиқат, бисёре аз шарикон ба дигарон зулм мекунанд, ба ҷуз касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста анҷом медиҳанд; ва танҳо каме аз онҳо чунин мекунанд». Ва Довуд гумон кард, ки Мо ӯро имтиҳон карда истодаем; пас аз Парвардигораш бахшиш хост, сипас ба замин афтод ва тавба кард.

فَغَفَرْنَا لَهٗ ذٰلِكَۗ وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ

fa gafarnā lahū żālik(a), wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).

Сипас Мо (хатои ӯро) бахшидем ва ба дурустӣ, ки ӯ маконе дорад, ки ба Мо наздик аст ва макони хубе барои бозгашт ба он аст.

يٰدَاوٗدُ اِنَّا جَعَلْنٰكَ خَلِيْفَةً فِى الْاَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوٰى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَضِلُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۢبِمَا نَسُوْا يَوْمَ الْحِسَابِ ࣖ

yā dāwūdu innā ja‘alnāka khalīfatan fil-arḍi faḥkum bainan nāsi bil-ḥaqqi wa lā tattabi‘il-hawā fa yuḍillaka ‘an sabīlillāh(i), innal-lażīna yaḍillūna ‘an sabīlillāhi lahum ‘ażābun syadīdum bimā nasū yaumal-ḥisāb(i).

(Худованд гуфт): «Эй Довуд! Мо туро халифа (ҳукмрон) дар рӯи замин гардонидем, пас, дар байни мардум ба адолат доварӣ кун ва аз паи хоҳишҳои худ нарав, зеро он туро аз роҳи Худо гумроҳ мекунад. Ба дурустӣ, касоне, ки аз роҳи Худо гумроҳ мешаванд, ба сабаби фаромӯш кардани рӯзи ҳисоб азобе сахт хоҳанд дошт».

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ۗذٰلِكَ ظَنُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنَ النَّارِۗ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā bāṭilā(n), żālika ẓannul-lażīna kafarū, fawailul lil-lażīna kafarū minan-nār(i).

Ва Мо осмонҳо ва замин ва он чиро, ки дар миёни онҳост, беҳуда наофаридем. Ин андешаи кофирон аст; пас вой бар кофирон, ки онҳо ба оташ дароянд.

اَمْ نَجْعَلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَالْمُفْسِدِيْنَ فِى الْاَرْضِۖ اَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِيْنَ كَالْفُجَّارِ

am naj‘alul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kal-mufsidīna fil-arḍ(i), am naj‘alul-muttaqīna kal-fujjār(i).

Оё касонеро, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, мисли касоне қарор диҳем, ки дар замин фасод мекунанд? Ё парҳезгоронро мисли касоне қарор диҳем, ки бадкорӣ мекунанд?

كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ اِلَيْكَ مُبٰرَكٌ لِّيَدَّبَّرُوْٓا اٰيٰتِهٖ وَلِيَتَذَكَّرَ اُولُوا الْاَلْبَابِ

kitābun anzalnāhu ilaika mubārakul liyaddabbarū āyātihī wa liyatażakkara ulul-albāb(i).

Китобе (Қуръон), ки бар ту нозил кардем, пур аз баракат аст, то онҳо оятҳои онро қадр кунанд ва ақли солим аз он панд гиранд.

وَوَهَبْنَا لِدَاوٗدَ سُلَيْمٰنَۗ نِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌۗ

wa wahabnā lidāwūda wa sulaimān(a), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).

Ва ба Довуд (писаре бо номи Сулаймон) додем, ки ӯ беҳтарин банда буд ва ӯ бисёр итоаткор буд.

اِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصّٰفِنٰتُ الْجِيَادُۙ

iż ‘uriḍa ‘alaihi bil-‘asyiyyiṣ-ṣāfinātul-jiyād(u).

(Ёд доред) вақте ки як рӯз пас аз нисфирӯзӣ ба ӯ (аспҳое) нишон дода шуд, ки ром буданд, (аммо) дар давидан хеле тез буданд,

فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ

fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).

Сипас гуфт: «Ба ростӣ, ман ҳама чизҳои некро (аспҳоро) дӯст медорам, ки маро ба ёд овардани (бузургии) Парвардигорам водор мекунанд, то ғуруби офтоб».

رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ

ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).

«Ҳамаи аспҳоро назди ман баргардонед.» Сипас ӯ пойҳо ва гардани аспҳоро бурид.

وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ

wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).

Ва ба дурустӣ, Мо Сулаймонро имтиҳон кардем ва ӯро бар тахташ ҷасаде (аз беморӣ заиф шуда) хобонидем, сипас тавба кард.

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ

qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро бибахш ва ба ман салтанате ато кун, ки пас аз ман касе онро надошта бошад. Ба дурустӣ, ки Ту атокунандаӣ».

فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيْحَ تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖ رُخَاۤءً حَيْثُ اَصَابَۙ

fasakhkharnā lahur-rīḥa tajrī bi'amrihī rukhā'an ḥaiṡu aṣāb(a).

Сипас бодро ром кардем, ки ба фармони ӯ ҳар ҷо, ки мехост, хуб мевазид.

وَالشَّيٰطِيْنَ كُلَّ بَنَّاۤءٍ وَّغَوَّاصٍۙ

wasy-syayāṭīna kulla bannā'iw wa gawwāṣ(in).

ва (Мо низ) шайтонҳоеро, ки ҳама бинокорон ва ғаввос буданд, таслим кардем.

وَّاٰخَرِيْنَ مُقَرَّنِيْنَ فِى الْاَصْفَادِ

wa ākharīna muqarranīna fil-aṣfād(i).

ва дигар (девҳо), ки дар занҷирҳо баста шудаанд.

هٰذَا عَطَاۤؤُنَا فَامْنُنْ اَوْ اَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

hāżā ‘aṭā'unā famnun au amsik bigairi ḥisāb(in).

Ин атои Мост, пас (ба дигарон) бе ҳисоб (ба дигарон) диҳед ё (барои худ) нигоҳ доред.

وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ ࣖ

wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).

Ва ба дурустӣ, ки ӯ дар назди Мо мақом ва макони хубе барои бозгашт дорад.

وَاذْكُرْ عَبْدَنَآ اَيُّوْبَۘ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍۗ

ważkur ‘abdanā ayyūb(a), iż nādā rabbahū annī massaniyasy-syaiṭānu binuṣbiw wa ‘ażāb(in).

Ва бандаи мо Айюбро ба ёд ор, он гоҳ ки Парвардигорашро нидо кард: «Ба дурустӣ, ки маро шайтон ба ранҷу азоб гирифтор кардааст».

اُرْكُضْ بِرِجْلِكَۚ هٰذَا مُغْتَسَلٌۢ بَارِدٌ وَّشَرَابٌ

urkuḍ birijlik(a), hāżā mugtasalum bāriduw wa syarāb(un).

Аллоҳ мефармояд: «Пойҳоятро пой занед; ин оби хунук барои оббозӣ ва нӯшидан аст».

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرٰى لِاُولِى الْاَلْبَابِ

wa wahabnā lahū ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam minnā wa żikrā li'ulil-albāb(i).

Ва ба ӯ (баробари гирд овардани хонаводааш) баракат додем ва шумораи онҳоро зиёд кардем, ин раҳмате аз ҷониби Мост ва дарсе барои соҳибақлони хирадманд.

وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِّهٖ وَلَا تَحْنَثْ ۗاِنَّا وَجَدْنٰهُ صَابِرًا ۗنِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌ

wa khuż biyadika ḍigṡan faḍrib bihī wa lā taḥnaṡ, innā wajadnāhu ṣābirā(n), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).

Ва як банд (алаф)-ро бо дастат бигир ва бо он бизан ва савганди худро нашикан. Мо ӯро (Айюбро) собир ёфтем. Ӯ беҳтарин банда аст. Албатта, ӯ бисёр итоаткор буд.

وَاذْكُرْ عِبٰدَنَآ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِى الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ

ważkur ‘ibādanā ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūba ulil-aidī wal-abṣār(i).

Ва бандагони моро ба ёд ор: Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, ки қудрат ва дониши бузург доранд.

اِنَّآ اَخْلَصْنٰهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِۚ

innā akhlaṣnāhum bikhāliṣatin żikrad-dār(i).

Ба дурустӣ, Мо онҳоро бо ахлоқи баланд, ки доимо ба онҳо хотиррасон кардани охират аст, пок сохтем.

وَاِنَّهُمْ عِنْدَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْاَخْيَارِۗ

wa innahum ‘indanā laminal-muṣṭafainal-akhyār(i).

Ва ба дурустӣ, онҳо аз ҷумлаи беҳтарин баргузидашудагон дар назди Мо ҳастанд.

وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۗوَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِۗ

ważkur ismā‘īla wal-yasa‘a wa żal-kifl(i), wa kullum minal-akhyār(i).

Ва Исмоил, Илёс ва Зулкифлро ба ёд ор, ки ҳамаи онҳо аз ҷумлаи некӯкоронанд.

هٰذَا ذِكْرٌ ۗوَاِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ لَحُسْنَ مَاٰبٍۙ

hāżā żikr(un), wa inna lil-muttaqīna laḥusna ma'āb(in).

Ин як шараф аст (барои онҳо). Ва ба дурустӣ, барои парҳезгорон беҳтарин бозгаштгоҳ (барои онҳо) фароҳам оварда шудааст.

جَنّٰتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ الْاَبْوَابُۚ

jannāti ‘adnim mufattaḥatal lahumul-abwāb(u).

(яъне) боғҳои ҷовидонӣ, ки дарҳои он барои онҳо боз аст,

مُتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا يَدْعُوْنَ فِيْهَا بِفَاكِهَةٍ كَثِيْرَةٍ وَّشَرَابٍ

muttaki'īna fīhā yad‘ūna fīhā bifākihatin kaṡīratiw wa syarāb(in).

дар он ҷо (бар тахтҳо) такя зада, меваю нӯшокиҳои фаровон (дар он биҳишт)-ро талаб мекунанд.

۞ وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ اَتْرَابٌ

wa ‘indahum qāṣirātuṭ-ṭarfi atrāb(un).

ва дар паҳлӯи онҳо (фариштагоне ҳастанд), ки биноияшон хира ва ҳамсоланд.

هٰذَا مَا تُوْعَدُوْنَ لِيَوْمِ الْحِسَابِ

hāżā mā tū‘adūna liyaumil-ḥisāb(i).

Ин аст он чизе, ки ба шумо дар рӯзи ҳисоб ваъда дода мешавад.

اِنَّ هٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهٗ مِنْ نَّفَادٍۚ

ina hāżā larizqunā mā lahū min nafād(in).

Ба дурустӣ ки ин ризқи бепоён аз ҷониби Мост.

هٰذَا ۗوَاِنَّ لِلطّٰغِيْنَ لَشَرَّ مَاٰبٍۙ

hāżā, wa inna liṭ-ṭāgīna lasyarra ma'āb(in).

Ин (вазъияти онҳо) аст. Ва барои касоне, ки нофармонӣ мекунанд, бозгашти бадест.

جَهَنَّمَۚ يَصْلَوْنَهَاۚ فَبِئْسَ الْمِهَادُ

jahannam(a), yaṣlaunahā, fabi'sal-mihād(u).

(Яъне) ба дӯзах, ки ба он дохил мешаванд; ва он ҷо ҷои бад аст.

هٰذَاۙ فَلْيَذُوْقُوْهُ حَمِيْمٌ وَّغَسَّاقٌۙ

hāżā, falyażūqūhu ḥamīmuw wa gassāq(un).

Ин (азоби дӯзах) аст, пас, бояд онро бичашанд; оби гарм ва оби хунук.

وَّاٰخَرُ مِنْ شَكْلِهٖٓ اَزْوَاجٌۗ

wa ākharu min syaklihī azwāj(un).

ва дигар намудҳои (ҷазоҳои) монанд ба он.

هٰذَا فَوْجٌ مُّقْتَحِمٌ مَّعَكُمْۚ لَا مَرْحَبًا ۢبِهِمْ ۗ اِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ

hāżā faujum muqtaḥimum ma‘akum, lā marḥabam bihim, innahum ṣālun-nār(i).

(Ба онҳо гуфта шуд:) «Ин гурӯҳе бузурге (аз пайравони шумо) ҳастанд, ки бо шумо (ба дӯзах) меоянд». Хуш омадед ба онҳо, зеро дар асл, онҳо ба дӯзах хоҳанд рафт (гуфтанд пешвоёни онҳо).

قَالُوْا بَلْ اَنْتُمْ لَا مَرْحَبًاۢ بِكُمْ ۗ اَنْتُمْ قَدَّمْتُمُوْهُ لَنَاۚ فَبِئْسَ الْقَرَارُ

qālū bal antum lā marḥabam bikum, antum qaddamtumūhu lanā, fabi'sal-qarār(u).

(Пайравонашон ҷавоб доданд): «Дар асл, ин ту ҳастӣ, ки (бештар муносибтар аст) хушомад намегӯӣ, зеро ту ҳастӣ, ки моро ба ҳалокат андохтӣ, пас ин бадтарин ҷой барои мондан аст».

قَالُوْا رَبَّنَا مَنْ قَدَّمَ لَنَا هٰذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِى النَّارِ

qālū rabbanā man qaddama lanā hāżā fazidhu ‘ażāban ḍi‘fan fin-nār(i).

(Дигар) гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, ҳар ки моро дар ин (азоб) андозад, пас, азобро дар дӯзах бар ӯ дучанд гардон!»

وَقَالُوْا مَا لَنَا لَا نَرٰى رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُمْ مِّنَ الْاَشْرَارِ

wa qālū mā lanā lā narā rijālan kunnā na‘udduhum minal-asyrār(i).

Ва (мардуми нофармон) гуфтанд: «Чаро мо ба он касоне, ки пештар (дар ҷаҳон) онҳоро мардуми бад (нафратовар) меҳисобидем, нигоҳ намекунем?»

اَتَّخَذْنٰهُمْ سِخْرِيًّا اَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْاَبْصَارُ

attakhażnāhum sikhriyyan am zāgat ‘anhumul-abṣār(u).

Оё мо қаблан онҳоро масхара мекардем, ё ин аз он сабаб буд, ки чашмонамон моро аз дидани онҳо бозмедоштанд?”

اِنَّ ذٰلِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ اَهْلِ النَّارِ ࣖ

inna żālika laḥaqqun takhāṣumu ahlin-nār(i).

Дар ҳақиқат, ин ҳамон чизест, ки дар асл рӯй медиҳад, (яъне) ҷанҷол байни аҳли дӯзах.

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مُنْذِرٌ ۖوَّمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

qul innamā ana munżir(un), wa mā min ilāhin illallāhul-wāḥidul-qahhār(u).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ба дурустӣ, ман танҳо бимдиҳандаам, ҳеҷ маъбуде ҷуз Аллоҳи ғолибу тавоно нест.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumal-‘azīzul-gaffār(u).

(яъне) Парвардигори осмонҳо ва замин ва он чи дар миёни онҳост, пирӯзманду бахшанда».

قُلْ هُوَ نَبَؤٌا عَظِيْمٌۙ

qul huwa naba'un ‘aẓīm(un).

Бигӯ: «Ин (Қуръон) хабари бузургест,

اَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُوْنَ

antum ‘anhu mu‘riḍūn(a).

ки ту аз ӯ рӯй гардонидаӣ.

مَا كَانَ لِيَ مِنْ عِلْمٍۢ بِالْمَلَاِ الْاَعْلٰٓى اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ

mā kāna liya min ‘ilmim bil-mala'il-a‘lā iż yakhtaṣimūn(a).

Вақте ки фариштагон бо ҳам баҳс мекарданд, ман дар бораи "ал-малоъул ъало" ҳеҷ донише надоштам.

اِنْ يُّوْحٰىٓ اِلَيَّ اِلَّآ اَنَّمَآ اَنَا۠ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

iy yūḥā ilayya illā annamā ana nażīrum mubīn(un).

Ба ман ваҳй шудааст, ки ман танҳо бимдиҳандаи ошкор ҳастам».

اِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ طِيْنٍ

iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṭīn(in).

(Ёд кун), вақте ки Парвардигорат ба фариштагон гуфт: «Ба ростӣ, ман одамиро аз гил меофарам».

فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ

fa'iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī faqa‘ū lahū sājidīn(a).

Пас, вақте ки офаринишро тамом кардам ва рӯҳи Худро ба ӯ дам задам, пас, ба ӯ саҷда кун».

فَسَجَدَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَۙ

fasajadal-malā'ikatu kulluhum ajma‘ūn(a).

Пас, фариштагон ҳама саҷда карданд,

اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اِسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

illā iblīs(a), istakbara wa kāna minal-kafirīn(a).

ҷуз шайтон, ки ӯ фахр мекунад ва аз кофирон аст.

قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا مَنَعَكَ اَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ۗ اَسْتَكْبَرْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِيْنَ

qāla yā iblīsu mā mana‘aka an tasjuda limā khalaqtu biyadayy(a), astakbarta am kunta minal-‘ālīn(a).

(Худо) гуфт: «Эй Шайтон, чӣ чиз туро аз саҷда кардан ба он чизе, ки Ман бо қудрати Худ офаридаам, бозмедорад? Оё ту ба худат ифтихор мекунӣ ё (эҳсос мекунӣ), ки ба табақаи (болотар) тааллуқ дорӣ?»

قَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla ana khairum minhu khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(Иблис) гуфт: «Ман аз ӯ беҳтарам, зеро Ту маро аз оташ офаридаӣ, дар ҳоле ки ӯро аз хок офаридаӣ».

قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَاِنَّكَ رَجِيْمٌۖ

qāla fakhruj minhā fa'innaka rajīm(un).

(Худо) гуфт: «Пас, аз биҳишт берун шав, ба дурустӣ, ки ту махлуқи малъун ҳастӣ.

وَّاِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِيْٓ اِلٰى يَوْمِ الدِّيْنِ

wa inna ‘alaika la‘natī ilā yaumid-dīn(i).

Ва ба дурустӣ, лаънати Ман то рӯзи қиёмат бар ту боқӣ мемонад».

قَالَ رَبِّ فَاَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla rabbi fa'anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

(Иблис) гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро то рӯзе, ки дубора зинда мешаванд, мавқуф гузор».

قَالَ فَاِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَۙ

qāla fa'innaka minal-munẓarīn(a).

(Аллоҳ) гуфт: «Пас, ба дурустӣ, ту аз ҷумлаи мӯҳлатёфтагонӣ,

اِلٰى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوْمِ

ilā yaumil-waqtil-ma‘lūm(i).

то рӯзи муайяншуда (Рӯзи қиёмат).

قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

qāla fabi‘izzatika la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).

(Иблис) ҷавоб дод: «Қасам ба бузургии Ту, ман ҳамаи онҳоро гумроҳ хоҳам кард.»

اِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādaka minhumul-mukhlaṣīn(a).

магар бандагони баргузидаи Ту аз миёни онҳо».

قَالَ فَالْحَقُّۖ وَالْحَقَّ اَقُوْلُۚ

qāla fal-ḥaqq(u), wal-ḥaqqa aqūl(u).

(Худо) гуфт: «Пас он чи рост аст (қасами ман аст) ва танҳо ростӣ он чизест, ки ман мегӯям.

لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَمِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ اَجْمَعِيْنَ

la'amla'anna jahannama minka wa mimman tabi‘aka minhum ajma‘īn(a).

Албатта, Ман ҷаҳаннамро аз ту ва аз ҳамаи онҳо, ки аз ту пайравӣ мекунанд, пур хоҳам кард».

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ وَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُتَكَلِّفِيْنَ

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajriw wa mā ana minal-mutakallifīn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ман аз шумо барои (пешниҳоди) худ ҳеҷ музде наметалабам ва ман аз дурӯғгӯён нестам».

اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ

in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

Ин (Қуръон) чизе ҷуз огоҳӣ барои тамоми табиат нест.

وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَاَهٗ بَعْدَ حِيْنٍ ࣖ

wa lata‘lamunna naba'ahū ba‘da ḥīn(in).

Ва ба дурустӣ, ту хабари онро (Қуръонро) пас аз муддате хоҳӣ донист».