Q.S Иброҳим (إِبْرَاهِيم) - 52 Шумораи оятҳо

الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ اِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ ەۙ بِاِذْنِ رَبِّهِمْ اِلٰى صِرَاطِ الْعَزِيْزِ الْحَمِيْدِۙ

alif lām rā, kitābun anzalnāhu ilaika litukhrijan-nāsa minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), bi'iżni rabbihim ilā ṣirāṭil-‘azīzil-ḥamīd(i).

Алиф Лом Ро. (Ин) Китобест, ки бар ту (эй Муҳаммад) нозил кардем, то мардумро бо иҷозати Худо аз торикӣ ба рӯшноии равшан берун оварӣ, (яъне) ба сӯи роҳи Худои Қодири Мутаол ва Сутудашаванда.

اللّٰهِ الَّذِيْ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَوَيْلٌ لِّلْكٰفِرِيْنَ مِنْ عَذَابٍ شَدِيْدٍۙ

allāhil-lażī lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa wailul lil-kāfirīna min ‘ażābin syadīd(in).

Аз они Худост ҳар чӣ дар осмонҳо ва ҳар чӣ дар замин аст. Вой бар касоне, ки ба Худо кофир мешаванд, зеро онҳоро азобе сахт хоҳад буд.

ۨالَّذِيْنَ يَسْتَحِبُّوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا عَلَى الْاٰخِرَةِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًا ۗ اُولٰۤىِٕكَ فِيْ ضَلٰلٍۢ بَعِيْدٍ

allażīna yastaḥibbūnal-ḥayātad-dun-yā ‘alal-ākhirati wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), ulā'ika fī ḍalālim ba‘īd(in).

(Яъне) касоне, ки зиндагии дунёро бар охират афзалтар медонанд ва (мардумро) аз роҳи Худо бозмедоранд ва каҷравӣ мехоҳанд, дар гумроҳии сахт ҳастанд.

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهٖ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ ۗفَيُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

wa mā arsalnā mir rasūlin illā bilisāni qaumihī liyubayyina lahum, fa yuḍillullāhu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

Ва Мо ҳеҷ паёмбареро нафиристодем, магар ба забони қавмаш, то барояшон шарҳ диҳад. Пас, Худо ҳар касро, ки хоҳад, гумроҳ мекунад ва ҳар касро, ки хоҳад, ҳидоят мекунад. Ӯ ғолибу ҳаким аст.

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اَنْ اَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ ەۙ وَذَكِّرْهُمْ بِاَيّٰىمِ اللّٰهِ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā an akhrij qaumaka minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa żakkirhum bi'ayyāmillāh(i), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

Ва ба дурустӣ, Мо Мусоро бо нишонаҳои худ (қудрат) фиристодем (ва ба ӯ фармон додем, ки қавми худро аз торикӣ ба сӯи нури равшан берун овар ва рӯзҳои Худоро ба онҳо ёдоварӣ кун). Дар ин, барои ҳар сабркунанда ва шукргузор нишонаҳо (қудрати Худо) вуҷуд дорад.

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰىكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗوَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ

wa iż qāla mūsā liqaumihiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż anjākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi wa yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

Ва (ёд кунед), вақте ки Мусо ба қавми худ гуфт: «Неъмати Худоро бар шумо ба ёд оред, вақте ки шуморо аз ашрофони Фиръавн наҷот дод; онҳо шуморо ба азоби дарднок гирифтор карданд ва писаронатонро куштанд ва духтаронатонро зинда гузоштанд; ки ин озмоиши бузурге аз ҷониби Парвардигоратон буд».

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكُمْ لَىِٕنْ شَكَرْتُمْ لَاَزِيْدَنَّكُمْ وَلَىِٕنْ كَفَرْتُمْ اِنَّ عَذَابِيْ لَشَدِيْدٌ

wa iż ta'ażżana rabbukum la'in syakartum la'azīdannakum wa la'in kafartum inna ‘ażābī lasyadīd(un).

Ва (ёд кун) он вақт, ки Парвардигоратон эълон кард: «Агар шукр кунед, албатта, ба шумо (неъматҳоямро) афзун медиҳам, аммо агар (неъматҳоямро) ношукрӣ кунед, азоби ман сахт хоҳад буд».

وَقَالَ مُوْسٰٓى اِنْ تَكْفُرُوْٓا اَنْتُمْ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ۙفَاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ حَمِيْدٌ

wa qāla mūsā in takfurū antum wa man fil-arḍi jamī‘ā(n), fa innallāha laganiyyun ḥamīd(un).

Ва Мусо гуфт: «Агар шумо ва ҳамаи онҳое, ки дар рӯи замин ҳастанд, (неъматҳои Аллоҳро) кофир шавед, пас, Аллоҳ бениёз ва ситоишшуда аст».

اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۗ وَالَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ ۗ لَا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا اللّٰهُ ۗجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَرَدُّوْٓا اَيْدِيَهُمْ فِيْٓ اَفْوَاهِهِمْ وَقَالُوْٓا اِنَّا كَفَرْنَا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ وَاِنَّا لَفِيْ شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُوْنَنَآ اِلَيْهِ مُرِيْبٍ

alam ya'tikum naba'ul-lażīna min qablikum qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wal-lażīna mim ba‘dihim, lā ya‘lamuhum illallāh(u), jā'athum rusuluhum bil-bayyināti fa raddū aidiyahum fī afwāhihim wa qālū innā kafarnā bimā ursiltum bihī wa innā lafī syakkim mimmā tad‘ūnanā ilaihi murīb(in).

Оё хабари касоне, ки пеш аз шумо буданд, қавми Нӯҳ, Од, Самуд ва касоне, ки баъд аз онҳо буданд, ба шумо нарасидааст? Онҳоро ҷуз Худо касе намедонист. Паёмбарон бо далелҳои равшан ба назди онҳо омаданд, аммо онҳо даҳонашонро пӯшиданд ва гуфтанд: «Мо ба ту имон намеорем ва дар бораи он чизе, ки моро ба он даъват мекунӣ, дар шакку шубҳа ҳастем».

۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِى اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَدْعُوْكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ قَالُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا ۗ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَصُدُّوْنَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا فَأْتُوْنَا بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

qālat rusuluhum afillāhi syakkun fāṭiris-samāwāti wal-arḍ(i), yad‘ūkum liyagfira lakum min żunūbikum wa yu'akhkhirakum ilā ajalim musammā(n), qālū in antum illā basyarum miṡlunā, turīdūna an taṣuddūnā ‘ammā kāna ya‘budu ābā'unā fa'tūnā bisulṭānim mubīn(in).

Паёмбаронашон гуфтанд: «Оё дар бораи Худо, ки офаринандаи осмонҳо ва замин аст, шакке ҳаст? Ӯ шуморо даъват мекунад, то баъзе аз гуноҳонатонро бибахшад ва азобатонро то замони муайян ба таъхир андозад?» Гуфтанд: «Шумо ҷуз инсоне мисли мо нестед. Мехоҳед моро аз он чи ниёгонамон мепарастиданд, боздоред, пас далели равшане барои мо биёред».

قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ اِنْ نَّحْنُ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَمُنُّ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَمَا كَانَ لَنَآ اَنْ نَّأْتِيَكُمْ بِسُلْطٰنٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ

qālat lahum rusuluhum in naḥnu illā basyarum miṡlukum wa lākinnallāha yamunnu ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa mā kāna lanā an na'tiyakum bisulṭānin illā bi'iżnillāh(i), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).

Паёмбаронашон ба онҳо гуфтанд: «Мо танҳо инсонҳое мисли шумо ҳастем, вале Худо ба ҳар касе аз бандагонаш, ки хоҳад, фазл медиҳад. Моро шоиста нест, ки ҷуз ба иҷозати Худо барои шумо далеле биёварем. Ва мӯъминон бояд танҳо ба Худо таваккал кунанд».

وَمَا لَنَآ اَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللّٰهِ وَقَدْ هَدٰىنَا سُبُلَنَاۗ وَلَنَصْبِرَنَّ عَلٰى مَآ اٰذَيْتُمُوْنَاۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ ࣖ

wa mā lanā allā natawakkala ‘alallāhi wa qad hadānā subulanā, wa lanaṣbiranna ‘alā mā āżaitumūnā, wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).

Ва чаро мо ба Худо таваккал накунем, дар ҳоле ки Ӯ ба мо роҳро нишон додааст ва мо ба озоре, ки шумо бо мо мерасонед, сабр мекунем? Ва таваккалкунандагон танҳо ба Худо таслим мешаванд».

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِّنْ اَرْضِنَآ اَوْ لَتَعُوْدُنَّ فِيْ مِلَّتِنَاۗ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظّٰلِمِيْنَ ۗ

wa qālal-lażīna kafarū lirusulihim lanukhrijannakum min arḍinā au lata‘ūdunna fī millatinā, fa auḥā ilaihim rabbuhum lanuhlikannaẓ-ẓālimīn(a).

Ва кофирон ба паёмбарони худ гуфтанд: «Ё шуморо аз сарзамини худ берун мекунем, ё ба дини мо бармегардед». Пас, Худо ба онҳо ваҳй кард: «Мо мардуми ситамгарро нобуд хоҳем кард».

وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ ۗذٰلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِيْ وَخَافَ وَعِيْدِ

wa lanuskinannakumul-arḍa mim ba‘dihim, żālika liman khāfa maqāmī wa khāfa wa‘īd(i).

Ва шуморо пас аз онҳо дар он сарзаминҳо ҷойгир хоҳем кард. Ин (душманӣ) барои касонест, ки аз рӯ ба рӯ шудан бо ҳузури Ман ва аз таҳдидҳои Ман метарсанд».

وَاسْتَفْتَحُوْا وَخَابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيْدٍۙ

wastaftaḥū wa khāba kullu jabbārin ‘anīd(in).

Ва онҳо пирӯзӣ ва нобудии ҳамаи онҳоеро, ки худсарона ва якравӣ мекарданд, талаб карданд,

مِّنْ وَّرَاۤىِٕهٖ جَهَنَّمُ وَيُسْقٰى مِنْ مَّاۤءٍ صَدِيْدٍۙ

miw warā'ihī jahannamu wa yusqā mim mā'in ṣadīd(in).

дар пеши рӯяш дӯзах аст ва ба ӯ оби чиркдор менӯшонанд,

يَّتَجَرَّعُهٗ وَلَا يَكَادُ يُسِيْغُهٗ وَيَأْتِيْهِ الْمَوْتُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَّمَا هُوَ بِمَيِّتٍۗ وَمِنْ وَّرَاۤىِٕهٖ عَذَابٌ غَلِيْظٌ

yatajarra‘uhū wa lā yakādu yusīguhū wa ya'tīhil-mautu min kulli makāniw wa mā huwa bimayyit(in), wa miw warā'ihī ‘ażābun galīẓ(un).

Ӯ (оби чиркро) фурӯ бурд ва базӯр фурӯ бурд ва марг (хатар) аз ҳар гӯшае ба ӯ омад, аммо намурд ва пеши ӯ (ҳанӯз ҳам) азобе сахт буд.

مَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِرَبِّهِمْ اَعْمَالُهُمْ كَرَمَادِ ِۨاشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيْحُ فِيْ يَوْمٍ عَاصِفٍۗ لَا يَقْدِرُوْنَ مِمَّا كَسَبُوْا عَلٰى شَيْءٍ ۗذٰلِكَ هُوَ الضَّلٰلُ الْبَعِيْدُ

maṡalul-lażīna kafarū birabbihim a‘māluhum karamādinisytaddat bihir-rīḥu fī yaumin ‘āṣif(in), lā yaqdirūna mimmā kasabū ‘alā syai'(in), żālika huwaḍ-ḍalālul-ba‘īd(u).

Масали касоне, ки ба Парвардигорашон кофир шудаанд, амалҳои онҳо мисли хокистарест, ки бо шамоли сахт дар рӯзи шамоли сахт пароканда мешавад ва онҳо аз он чизе, ки барои он кардаанд (дар дунё), ҳеҷ фоидае надоранд. Ин як хатои бузург аст.

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّۗ اِنْ يَّشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيْدٍۙ

alam tara annallāha khalaqas-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqq(i), iy yasya' yużhibkum wa ya'ti bikhalqin jadīd(in).

Оё надидаӣ, ки Аллоҳ осмонҳо ва заминро ба ҳақ офаридааст? Агар бихоҳад, шуморо аз байн мебарад ва махлуқи нав (барои ивази шумо) меоварад.

وَّمَا ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ بِعَزِيْزٍ

wa mā żālika ‘alallāhi bi‘azīz(in).

ва ин барои Худо душвор нест.

وَبَرَزُوْا لِلّٰهِ جَمِيْعًا فَقَالَ الضُّعَفٰۤؤُا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْٓا اِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا فَهَلْ اَنْتُمْ مُّغْنُوْنَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ ۗقَالُوْا لَوْ هَدٰىنَا اللّٰهُ لَهَدَيْنٰكُمْۗ سَوَاۤءٌ عَلَيْنَآ اَجَزِعْنَآ اَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِنْ مَّحِيْصٍ ࣖ

wa barazū lillāhi jamī‘an fa qālaḍ-ḍu‘afā'u lil-lażīnastakbarū innā kunnā lakum taba‘an fahal antum mugnūna ‘annā min ‘ażābillāhi min syai'(in), qālū lau hadānallāhu lahadainākum, sawā'un ‘alainā ajazi‘nā am ṣabarnā mā lanā mim maḥīṣ(in).

Ва ҳама (дар майдони Маҳсёр) барои рӯ ба рӯ шудан бо Аллоҳ ҷамъ омаданд, сипас заифон ба мутакаббирон гуфтанд: «Мо пайрави шумо будем, пас оё шумо метавонед моро аз азоби Аллоҳ (ҳатто каме) наҷот диҳед?» Онҳо ҷавоб доданд: «Агар Аллоҳ моро ҳидоят мекард, мо метавонистем шуморо ҳидоят кунем. Барои мо яксон аст, ки шикоят кунем ё сабр кунем. Мо ҷое барои гурехтан надорем».

وَقَالَ الشَّيْطٰنُ لَمَّا قُضِيَ الْاَمْرُ اِنَّ اللّٰهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَوَعَدْتُّكُمْ فَاَخْلَفْتُكُمْۗ وَمَا كَانَ لِيَ عَلَيْكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍ اِلَّآ اَنْ دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِيْ ۚفَلَا تَلُوْمُوْنِيْ وَلُوْمُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ مَآ اَنَا۠ بِمُصْرِخِكُمْ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُصْرِخِيَّۗ اِنِّيْ كَفَرْتُ بِمَآ اَشْرَكْتُمُوْنِ مِنْ قَبْلُ ۗاِنَّ الظّٰلِمِيْنَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa qālasy-syaiṭānu lammā quḍiyal-amru innallāha wa‘adakum wa‘dal-ḥaqqi wa wa‘attukum fa akhlaftukum, wa mā kāna liya ‘alaikum min sulṭānin illā an da‘autukum fastajabtum lī, falā talūmūnī wa lūmū anfusakum, wa mā ana bimuṣrikhikum wa mā antum bimuṣrikhiyy(a), innī kafartu bimā asyraktumūni min qabl(u), innaẓ-ẓālimīna lahum ‘ażābun alīm(un).

Ва шайтон, вақте ки кор ҳал шуд, гуфт: «Ба дурустӣ, Худо ба шумо ваъдаи рост дод ва ман низ ба шумо ваъда додам, аммо онро вайрон кардам. Ман бар шумо ҳеҷ қудрате надорам, магар ин ки шуморо даъват кардам ва шумо ба даъвати ман итоат кардед, пас маро дашном надиҳед, балки худро дашном диҳед. Ман наметавонам ба шумо кумак кунам ва шумо наметавонед ба ман кумак кунед. Ба дурустӣ, ман амалҳои шуморо дар шарикӣ бо ман аз гузашта (бо Худо) намеписандам». Албатта, ситамкоронро азоби дардноке интизор аст.

وَاُدْخِلَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا بِاِذْنِ رَبِّهِمْۗ تَحِيَّتُهُمْ فِيْهَا سَلٰمٌ

wa udkhilal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā bi'iżni rabbihim, taḥiyyatuhum fīhā salām(un).

Ва касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, ба боғҳое, ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорист, дохил мешаванд ва бо фармони Парвардигорашон дар он ҷо ҷовидон мемонанд. Эҳтироми онҳо дар (биҳишт) салом аст.

اَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ اَصْلُهَا ثَابِتٌ وَّفَرْعُهَا فِى السَّمَاۤءِۙ

alam tara kaifa ḍaraballāhu maṡalan kalimatan ṭayyibatan kasyajaratin ṭayyibatin aṣluhā ṡābituw wa far‘uhā fis-samā'(i).

Оё надидаӣ, ки чӣ гуна Аллоҳ мисоли сухани покро мисол меорад, ки решаҳояш мустаҳкам ва шохаҳояш дар осмон аст?

تُؤْتِيْٓ اُكُلَهَا كُلَّ حِيْنٍ ۢبِاِذْنِ رَبِّهَاۗ وَيَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

tu'tī ukulahā kulla ḥīnim bi'iżni rabbihā, wa yaḍribullāhul-amṡāla lin-nāsi la‘allahum yatażakkarūn(a).

(Дарахт) меваи худро ба фармони Парвардигораш ҳар вақт медиҳад. Ва Худо ин мисолҳоро барои мардум баён мекунад, то онҳо панд гиранд.

وَمَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيْثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيْثَةِ ِۨاجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْاَرْضِ مَا لَهَا مِنْ قَرَارٍ

wa maṡalu kalimatin khabīṡatin kasyajaratin khabīṡatinijtuṡṡat min fauqil-arḍi mā lahā min qarār(in).

Ва мисоли сухани бад мисли дарахти бад аст, ки решаҳояш аз рӯи замин канда шуда ва ҳеҷ (барои ростӣ) истода наметавонад.

يُثَبِّتُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِى الْاٰخِرَةِۚ وَيُضِلُّ اللّٰهُ الظّٰلِمِيْنَۗ وَيَفْعَلُ اللّٰهُ مَا يَشَاۤءُ ࣖ

yuṡabbitullāhul-lażīna āmanū bil-qauliṣ-ṣābiti fil-ḥayātid-dun-yā wa fil-ākhirah(ti), wa yuḍillullāhuẓ-ẓālimīn(a), wa yaf‘alullāhu mā yasyā'(u).

Худо имони касонеро, ки имон овардаанд, дар дунё ва охират бо сухани устувор (дар роҳи Худо) устувор мекунад ва ситамкоронро гумроҳ мекунад ва Худо ҳар чи хоҳад, ҳамонро мекунад.

۞ اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ بَدَّلُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ كُفْرًا وَّاَحَلُّوْا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِۙ

alam tara ilal-lażīna baddalū ni‘matallāhi kufraw wa aḥallū qaumahum dāral-bawār(i).

Оё шумо касонеро надидаед, ки неъматҳои Худоро ба нофармонии Худо иваз карданд ва мардуми худро ба водии ҳалокат андохтанд?

جَهَنَّمَ ۚيَصْلَوْنَهَاۗ وَبِئْسَ الْقَرَارُ

jahannama yaṣlaunahā, wa bi'sal-qarār(u).

яъне ҷаҳаннам; онҳо ба он дохил мешаванд; ва он ҷойгоҳи бад аст.

وَجَعَلُوْا لِلّٰهِ اَنْدَادًا لِّيُضِلُّوْا عَنْ سَبِيْلِهٖۗ قُلْ تَمَتَّعُوْا فَاِنَّ مَصِيْرَكُمْ اِلَى النَّارِ

wa ja‘alū lillāhi andādal liyuḍillū ‘an sabīlih(ī), qul tamatta‘ū fa inna maṣīrakum ilan-nār(i).

Ва (кофирон) барои Худо шариконе қарор доданд, то (мардумро) аз роҳи Ӯ гумроҳ кунанд. Бигӯ (эй Муҳаммад): «Шод бошед, зеро макони охирини шумо оташ аст».

قُلْ لِّعِبَادِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خِلٰلٌ

qul li‘ibādiyal-lażīna āmanū yuqīmuṣ-ṣalāta wa yunfiqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyatam min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khilāl(un).

(Эй Муҳаммад), ба бандагони ман, ки имон овардаанд, бигӯ: «Пеш аз он ки рӯзе фаро расад, ки хариду фурӯш ва дӯстӣ дигар вуҷуд надошта бошад, намоз бихонанд ва аз ризқу рӯзии мо пинҳонӣ ё ошкоро харҷ кунанд».

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚوَسَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِى الْبَحْرِ بِاَمْرِهٖ ۚوَسَخَّرَ لَكُمُ الْاَنْهٰرَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, wa sakhkhara lakumul-fulka litajriya fil-baḥri bi'amrih(ī), wa sakhkhara lakumul-anhār(a).

Аллоҳ аст, ки осмонҳо ва заминро офарид ва аз осмон об (борон) фиристод ва бо он меваҳои гуногунро барои рӯзии шумо рӯёнид; ва киштиҳоро барои шумо ром сохт, то дар баҳрҳо ба хости Ӯ шино кунед; ва дарёҳоро барои шумо ром сохт.

وَسَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ دَاۤىِٕبَيْنِۚ وَسَخَّرَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ ۚ

wa sakhkhara lakumusy-syamsa wal-qamara dā'ibaīn(i), wa sakhkhara lakumul-laila wan-nahār(a).

Ва офтоб ва моҳро, ки пайваста (дар мадори худ) чарх мезананд, ба шумо ром кард; ва шабу рӯзро ба шумо ром кард.

وَاٰتٰىكُمْ مِّنْ كُلِّ مَا سَاَلْتُمُوْهُۗ وَاِنْ تَعُدُّوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ لَا تُحْصُوْهَاۗ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَظَلُوْمٌ كَفَّارٌ ࣖ

wa ātākum min kulli mā sa'altumūh(u), wa in ta‘uddū ni‘matallāhi lā tuḥṣūhā, innal-insāna laẓalūmun kaffār(un).

Ва ҳар чизеро, ки аз Ӯ талаб мекунед, ба шумо додааст. Ва агар неъматҳои Худоро шуморед, натавонед шумурд. Дар ҳақиқат, инсонҳо хеле ситамкор ва бисёр носипосанд (неъматҳои Худоро).

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ رَبِّ اجْعَلْ هٰذَا الْبَلَدَ اٰمِنًا وَّاجْنُبْنِيْ وَبَنِيَّ اَنْ نَّعْبُدَ الْاَصْنَامَ ۗ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbij‘al hāżal-balada āminaw wajnubnī wa baniyya an na‘budal-aṣnām(a).

Ва (ёд кун), вақте ки Иброҳим дуо мекард: «Худоё, ин сарзаминро (Маккаро) кишвари амн гардон ва маро ва фарзандонам ва наберагонамро аз парастиши бутҳо нигоҳ дор».

رَبِّ اِنَّهُنَّ اَضْلَلْنَ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِۚ فَمَنْ تَبِعَنِيْ فَاِنَّهٗ مِنِّيْۚ وَمَنْ عَصَانِيْ فَاِنَّكَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

rabbi innahunna aḍlalna kaṡīram minan-nās(i), faman tabi‘anī fa innahū minnī, wa man ‘aṣānī fa innaka gafūrur raḥīm(un).

Эй Парвардигоро, ин бутҳо бисёре аз мардумро гумроҳ кардаанд. Ҳар кӣ аз ман пайравӣ кунад, пас он шахс аз ман аст ва ҳар кӣ аз ман нофармонӣ кунад, пас Ту бахшандатарин ва меҳрубонтарин ҳастӣ.

رَبَّنَآ اِنِّيْٓ اَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِيْ بِوَادٍ غَيْرِ ذِيْ زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِۙ رَبَّنَا لِيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ فَاجْعَلْ اَفْـِٕدَةً مِّنَ النَّاسِ تَهْوِيْٓ اِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُوْنَ

rabbanā innī askantu min żurriyyatī biwādin gairi żī zar‘in ‘inda baitikal-muḥarram(i), rabbanā liyuqīmuṣ-ṣalāta faj‘al af'idatam minan-nāsi tahwī ilaihim warzuqhum minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yasykurūn(a).

Эй Парвардигоро, ман баъзе аз авлодамро дар водие ҷойгир кардам, ки дар он ҷо зироате нест, ки дар наздикии хонаи Ту (Байтуллоҳи мӯҳтарам), ки муҳтарам аст, бошад, то намоз гузоранд, пас дилҳои баъзе аз мардумро ба сӯи онҳо гардон ва ба онҳо аз меваҳо рӯзӣ деҳ, шояд шукргузор бошанд.

رَبَّنَآ اِنَّكَ تَعْلَمُ مَا نُخْفِيْ وَمَا نُعْلِنُۗ وَمَا يَخْفٰى عَلَى اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ

rabbanā innaka ta‘lamu mā nukhfī wa mā nu‘lin(u), wa mā yakhfā ‘alallāhi min syai'in fil-arḍi wa lā fis-samā'(i).

Эй Парвардигори мо, ба дурустӣ ки Ту он чиро, ки пинҳон мекунем ва он чиро, ки ошкор мекунем, медонӣ; ва ҳеҷ чиз аз Худо пинҳон нест, на дар замин ва на дар осмон.

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ وَهَبَ لِيْ عَلَى الْكِبَرِ اِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبِّيْ لَسَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ

al-ḥamdu lillāhil-lażī wahaba lī ‘alal-kibari ismā‘īla wa isḥāq(a), inna rabbī lasamī‘ud-du‘ā'(i).

Ситоиш Худоеро, ки дар пиронсолӣ ба ман Исмоил ва Исҳоқро ато кард, албатта, Худои ман дуоҳоро мешунавад.

رَبِّ اجْعَلْنِيْ مُقِيْمَ الصَّلٰوةِ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْۖ رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاۤءِ

rabbij‘alnī muqīmaṣ-ṣalāti wa min żurriyyatī, rabbanā wa taqabbal du‘ā'(i).

Эй Худоё, маро ва фарзандону наберагонамро касоне гардон, ки пайваста дуо мекунанд, эй Худоё, дуои маро қабул фармо.

رَبَّنَا اغْفِرْ لِيْ وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِيْنَ يَوْمَ يَقُوْمُ الْحِسَابُ ࣖ

rabbanagfir lī wa liwālidayya wa lil-mu'minīna yauma yaqūmul-ḥisāb(u).

Эй Парвардигори мо, маро ва падару модарамро ва ҳамаи мӯъминонро дар рӯзи ҳисоб (қиёмат) мағфират кун».

وَلَا تَحْسَبَنَّ اللّٰهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظّٰلِمُوْنَ ەۗ اِنَّمَا يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيْهِ الْاَبْصَارُۙ

wa lā taḥsabannallāha gāfilan ‘ammā ya‘maluẓ-ẓālimūn(a), innamā yu'akhkhiruhum liyaumin tasykhaṣu fīhil-abṣār(u).

Ва фикр накун, ки Худо аз он чи ситамкорон мекунанд, бехабар аст. Зеро Худо онҳоро то рӯзе, ки чашмонашон кушода шавад, мавқуф мегузорад.

مُهْطِعِيْنَ مُقْنِعِيْ رُءُوْسِهِمْ لَا يَرْتَدُّ اِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ ۚوَاَفْـِٕدَتُهُمْ هَوَاۤءٌ ۗ

muhṭi‘īna muqni‘ī ru'ūsihim lā yartaddu ilaihim ṭarfuhum, wa af'idatuhum hawā'(un).

онҳо бо сарҳои болошуда (барои посух додан ба даъват) шитоб меоянд, дар ҳоле ки чашмонашон мижа намезанад ва дилҳояшон холӣ аст.

وَاَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيْهِمُ الْعَذَابُۙ فَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رَبَّنَآ اَخِّرْنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۙ نُّجِبْ دَعْوَتَكَ وَنَتَّبِعِ الرُّسُلَۗ اَوَلَمْ تَكُوْنُوْٓا اَقْسَمْتُمْ مِّنْ قَبْلُ مَا لَكُمْ مِّنْ زَوَالٍۙ

wa anżirin-nāsa yauma ya'tīhimul-‘ażāb(u), fa yaqūlul-lażīna ẓalamū rabbanā akhkhirnā ilā ajalin qarīb(in), nujib da‘wataka wa nattabi‘ir-rusul(a), awalam takūnū aqsamtum min qablu mā lakum min zawāl(in).

Ва (эй Муҳаммад), мардумро дар рӯзе, ки азоб ба онҳо биёяд, огоҳ кун, он гоҳ ситамкорон мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, ба мо имкон деҳ, ки як лаҳза ба дунё баргардем, то даъвати Туро итоъат кунем ва аз паёмбарон пайравӣ кунем». (Ба онҳо гуфта шуд:) «Оё шумо пештар савганд нахӯрда будед, ки ҳаргиз нобуд нахоҳед шуд?»

وَّسَكَنْتُمْ فِيْ مَسٰكِنِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَتَبَيَّنَ لَكُمْ كَيْفَ فَعَلْنَا بِهِمْ وَضَرَبْنَا لَكُمُ الْاَمْثَالَ

wa sakantum fī masākinil-lażīna ẓalamū anfusahum wa tabayyana lakum kaifa fa‘alnā bihim wa ḍarabnā lakumul-amṡāl(a).

Ва шумо дар ҷои касоне зиндагӣ кардаед, ки ба худ ситам мекарданд ва барои шумо маълум шуд, ки бо онҳо чӣ кардем ва барои шумо чанд мисол овардем».

وَقَدْ مَكَرُوْا مَكْرَهُمْ وَعِنْدَ اللّٰهِ مَكْرُهُمْۗ وَاِنْ كَانَ مَكْرُهُمْ لِتَزُوْلَ مِنْهُ الْجِبَالُ

wa qad makarū makrahum wa ‘indallāhi makruhum, wa in kāna makruhum litazūla minhul-jibāl(u).

Ва дар ҳақиқат, онҳо фиреб доданд, ҳарчанд Аллоҳ фиреби онҳоро медонад ва подош медиҳад. Ва дар ҳақиқат, фиреби онҳо кӯҳҳоро аз байн бурда наметавонад.

فَلَا تَحْسَبَنَّ اللّٰهَ مُخْلِفَ وَعْدِهٖ رُسُلَهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ ذُو انْتِقَامٍۗ

falā taḥsabannallāha mukhlifa wa‘dihī rusulah(ū), innallāha ‘azīzun żun tiqām(in).

Пас, ҳаргиз фикр макун, ки Аллоҳ ваъдаи Худро ба паёмбаронаш хилоф кардааст. Албатта, Аллоҳ қодир ва интиқомгир аст.

يَوْمَ تُبَدَّلُ الْاَرْضُ غَيْرَ الْاَرْضِ وَالسَّمٰوٰتُ وَبَرَزُوْا لِلّٰهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ

yauma tubaddalul-arḍu gairal-arḍi was-samāwātu wa barazū lillāhil-wāḥidil-qahhār(i).

(Яъне) рӯзе, ки замин бо замини дигар ва (ҳамон тавре ки) осмон иваз карда мешавад ва онҳо (инсонҳо) (дар Паданг Маҳсяр) ҷамъ мешаванд, то бо Худои Қодири Мутаол рӯ ба рӯ шаванд.

وَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ مُّقَرَّنِيْنَ فِى الْاَصْفَادِۚ

wa taral-mujrimīna yauma'iżim muqarranīna fil-aṣfād(i).

Ва дар он рӯз гунаҳкоронро бо занҷирҳо баста хоҳед дид.

سَرَابِيْلُهُمْ مِّنْ قَطِرَانٍ وَّتَغْشٰى وُجُوْهَهُمُ النَّارُۙ

sarābīluhum min qaṭirāniw wa tagsyā wujūhahumun-nār(u).

Либосҳояшон аз қатрон сохта шуда буд ва рӯйҳояшон бо оташи дӯзах пӯшида шуда буд,

لِيَجْزِيَ اللّٰهُ كُلَّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْۗ اِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

liyajziyallāhu kulla nafsim mā kasabat, innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).

то ки Аллоҳ ҳар касро ба он чизе, ки барои он талош мекунад, подош диҳад. Албатта, Аллоҳ дар ҳисобҳои худ зуд аст.

هٰذَا بَلٰغٌ لِّلنَّاسِ وَلِيُنْذَرُوْا بِهٖ وَلِيَعْلَمُوْٓا اَنَّمَا هُوَ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ وَّلِيَذَّكَّرَ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ

hāżā balāgul lin-nāsi wa liyunżarū bihī wa liya‘lamū annamā huwa ilāhuw wāḥiduw wa liyażżakkara ulul-albāb(i).

Ва ин (Қуръон) баёни (комил) барои мардум аст, то ба он огоҳ шаванд, то бидонанд, ки Ӯ Худои ягона аст ва хирадмандон панд гиранд.